Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Τα παιδιά είναι ευλογία Θεού…γι’αυτό και μας ευλογούν!



«Τίς ἄρα μείζω νἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν; καὶ προσκαλεσάμενος ὁ ᾿Ιησοῦς παιδίον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳαὐτῶν καὶ εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὅστις οὖν ταπεινώσει ἑαυτὸνὡς τὸ παιδίον τοῦτο, οὗτός ἐστιν ὁ μείζων ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. καὶ ὃςἐὰν δέξηται παιδίον τοιοῦτον ἓν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται». (Ματθ. 18, 2-5).

Τα παιδιά είναι η ένσαρκη ενθύμηση σε όλους μας για το πώς θα πρέπει να είμαστε. Όταν λέγει ο Κύριος ότι πρέπει να γίνουμε σαν τα παιδιά, δεν εννοεί την μωρία των παιδιών, αλλά την αγαθότητά τους, την καθαρότητά τους, την ακακία τους.

Ο κόσμος των παιδιών, είναι ο κόσμος του Θεού. Ένας κόσμος χωρίς μνησικακία, χωρίς έχθρες, χωρίς εμπάθεια, χωρίς φθόνο. Ένας κόσμος με απλότητα, με ανεξικακία, με δόσιμο, με ταπείνωση, με αγάπη.

Η ζωή των «μεγάλων» απομακρύνεται όλο και πιο πολύ, απ’ αυτό το παιδικό αίσθημα της ανεμελιάς. Μίας ανεμελιάς που δεν είναι αναισθησία, αλλά ελευθερία. Οι πολλές υποχρεώσεις, οι μέριμνες μέσα στις οποίες έχουμε μπλεχτεί σβήνουν την «παιδικότητα» των ενηλίκων. Καταντούμε «καθώς πρέπει» εγκλωβισμένοι σε «τύπους ωριμότητος», θέλουμε να φαινόμαστε σκληροί, σπουδαίοι, πετυχημένοι.

Στα μάτια των παιδιών όμως και όχι των μεγάλων, βλέπεις αυτήν την σπινθηροβόλα σιγουριά της ελπίδος. Νιώθει κανείς αυτήν την ευλογία των παιδιών, στο άκακο βλέμμα τους, στα τρυφερά τους χέρια, στο ανυπόκριτο χαμόγελό τους.

Τα παιδιά είναι ευλογία Θεού…γι’αυτό και μας ευλογούν. Μας ευλογούν με την παρουσία τους, μας ευλογούν με την καθαρότητά τους, με το «κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν» που ακόμα δεν έχει λερωθεί και που δεν πρέπει να γίνουμε υπαίτιοι εμείς.

Λέμε ότι τα παιδιά είναι το μέλλον μας. Ναι, πόσο αληθινό είναι αυτό.

Όμως δεν είναι απλά το επίγειο μέλλον μας, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Τα παιδιά, μας δείχνουν το αύριο μετά το τέλος, μας δείχνουν δηλαδή την κοινωνία της Βασιλείας του Θεού. Μας δείχνουν το Ουράνιο μέλλον μας εν Χριστώ.
Στα μάτια των παιδιών καθρεπτίζεται ο Θεός, ώστε και εμείς που Τον λησμονήσαμε, να Τον θυμηθούμε.

Να θυμηθούμε Εκείνον που έγινε ένας από εμάς και μας καλεί να τον ομοιάσουμε. 

Ο Θεός μας καλεί να γίνουμε παιδιά γιατί αυτά ομοιάζουν μαζί Του, μας καλεί να σπάσουμε τους δεσμούς μας με την υπεροψία, τον εγωισμό και την εμπάθεια και να εισέλθουμε στον θεάρεστο κόσμο των παιδιών χωρίς αγωνιά για την βιτρίνα μας και την δήθεν "μεγαλωσύνη" μας!

«Αμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴεἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ.18,3)
«Αλήθεια σας λέω, αν δε στραφείτε και δε γίνετε σαν τα παιδιά, δεν θα εισέλθετε στη βασιλεία των ουρανών».



αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Τα παιδιά του Θεού


Όσοι άνθρωποι τα δίνουν όλα στον Θεό και δίνονται ολόκληροι σ’ Αυτόν, στεγάζονται κάτω από τον μεγάλο τρούλο του Θεού και προστατεύονται από την θεία Του Πρόνοια.
Τότε γίνονται παιδιά του Θεού και μπορούν να βοηθήσουν περισσότερο δυστυχισμένο κόσμο διά μέσου του Θεού με τις προσευχές τους και με το φωτισμό πάλι του Θεού, να δίνουν την ορθή κατεύθυνση στους ανθρώπους, για να πλησιάσουν τον Θεό, να βρουν την σωτηρία τους, την ευτυχία τους και την ειρήνη της ψυχής τους μέσα στην θεία παρηγοριά του Θεού, γιατί μόνον κοντά στον Θεό βρίσκεται η ανάπαυση της ψυχής.


Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Έλλη Αλεξίου - Η λεμονιά του Θεού


«- Η μητέρα μου πάλι 'λεγε αλλιώς. Οι ανθρώποι, λέει, μόλις γεννηθούνε άντρες και γυναίκες, ζούνε πάνω στη λεμονιά του Θεού. Γίνονται ανθοί της λεμονιάς. Μα άλλους ανθούς τους κρατάει η λεμονιά και τους δένει, κι άλλους τους πετάει…

Η θειά Λένη αναστέναξε:
– Γιατί τους ρίχνει τους μισούς; Γιατί δεν τους κρατάει όλους τους ανθούς της; Τη ρωτάμε΄απόκριση δε δίνει…. Μόλις κρατηθεί ο ανθός, αρχίζει να δένει. Να φουσκώνει. Να μεγαλώνει…. Μα δεν περνάει ποτές από του κηπουρού το μυαλό, που φύτεψε τη λεμονιά, πώς ένας άντρας μπορεί να ζήσει δίχως γυναίκα, η μια γυναίκα δίχως άντρα.

Ευτύς από την αρχή ελογάριασε κι είπε, πως το κάθε λεμόνι κρύβει ένα ταιριαστό ζευγάρι. Ένα ευλογημένο αντρόγυνο. Να ζήσουνε μαζί – μαζί. Να σογεράσουνε. Να γεννοβολήσουνε. Να κάμουνε καινούργιες λεμονιές….
Μα οι άνθρωποι δεν έχουνε νου. Μόλις καμωθεί το λεμόνι, παίρνουν το μαχαίρι και το κόβουν στα δυο! Χωρίζουν τα ταιριασμένα ζευγάρια! Γεμίζει χάμω η λεμονιά. Γεμίζει ο κόσμος όλος από μοιρασμένα λεμόνια, που ψάχνουνε μ’ορθάνοιχτα τα μάτια τους, που αγωνίζουνται μέσα στην ανακατωσούρα ν’ανακαλύψουνε τα ταιρια τους!… Δεν είναι εύκολο!

Μα και δεν απελπίζουνται…. Αυτό είναι το χειρότερο απ’όλα. Γιατί ξέρουνε στα σίγουρα, πως κει μέσα βρίσκεται το ταίρι τους. Καμία φορά, παραζαλισμένα από το ψάξιμο, ξεγελιούνται. Θαρρούνε πως το πέτυχαν! Βλέπουν πως το μπόι τους έρχεται ανάλογο, πως το χρώμα δεν παραλλάσσει και βαριεστημένοι από την τόση κούραση, τ’αρπάζουν και το κάνουν ταίρι τους.

Μα τι να κάμει το μπόι; Τι να σου κάμει το χρώμα; Αφού οι καρδιές δε μοιάζουν; Αφού τα σκελίδια δε συμφωνoύν; Αφού οι ψυχές δεν συνταιριάζουν;

Έπρεπε πρώτα να κοιτάξουν να δουν σοφυλλιάζουνται τα μέσα; Ύστερα να κοιτάξουν τα έξω. Μα είμαστε λιγόμυαλοι. Ξετάζουμε τις φιγούρες. Δυστυχισμένε άνθρωποι, με τις φλούδες θα φτιάξεις σπίτι; Με τις φλούδες θα περάσεις τη ζήση σου ή με την καρδιά;»

Από το βιβλίο «Λούμπεν» της Έλλης Αλεξίου

ithaque