Τα λουλούδια της γιαγιάς

Στην αυλή της γιαγιάς, κάθε λουλούδι είχε τη δική του ιστορία. Οι τριανταφυλλιές μοσχοβολούσαν τα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων, το γιασεμί στόλιζε τα βράδια με άρωμα νοσταλγίας, ενώ οι ορτανσίες και οι βιγόνιες έδιναν χρώμα στις πέτρινες γωνιές της αυλής. Εκεί, ανάμεσα σε γλάστρες και ανθισμένα παρτέρια, μεγάλωσαν γενιές ανθρώπων με μνήμες απλές αλλά πολύτιμες, μνήμες γεμάτες φροντίδα, αγάπη και τη σοφία της φυλής μας.

Τα 17 λουλούδια της εικόνας δεν είναι μόνο φυτά· είναι σύμβολα μιας εποχής όπου οι αυλές ήταν γεμάτες ζωή και οι γιαγιάδες δίδασκαν υπομονή και καλοσύνη μέσα από το πότισμα και την περιποίηση της φύσης. Κάθε άνθος κουβαλά ένα κομμάτι παράδοσης και μας θυμίζει πως οι πιο όμορφες ρίζες είναι εκείνες που κρατούν ζωντανές τις οικογενειακές αναμνήσεις και τις αξίες που περνούν από γενιά σε γενιά.

πηγή

Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος απλώς για να ζήσει.Είναι φτιαγμένος για την αιωνιότητα.

Αρχμ Χριστοδουλος

Ο γαμος δεν ειναι σιγουρος. Ο θάνατος είναι βέβαιος· η σωτηρία όμως;
Σήμερα ολα αναβάλλονται. Η μετάνοια αναβάλλεται. Η εξομολόγηση αναβάλλεται. Η πνευματική ζωή αναβάλλεται.Αλλά υπάρχει κάτι που δεν αναβάλλεται ποτέ: ο θάνατος.

Ο άνθρωπος μπορεί να μην παντρευτεί ποτέ.Μπορεί να μην κάνει καριέρα.Μπορεί να μην πραγματοποιήσει τα όνειρά του.Αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο: θα σταθεί μπροστά στον Θεό.

Και όμως, ενώ αυτό είναι η μόνη βεβαιότητα της ζωής, είναι και το μόνο που ξεχνάμε.
Δεν είναι τυχαίο που οι Πατέρες της Εκκλησίας έθεταν συνεχώς μπροστά τους τη μνήμη του θανάτου.Δεν το εκαναν για να φοβηθούν. Αλλά για να ξυπνήσουν.Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει:«Μνήμη θανάτου, καθ’ εκάστην, θανάτου μνήμη».

Δηλαδή: να θυμάσαι τον θάνατο κάθε μέρα όχι ως τέλος, αλλά ως αρχή αιωνιότητας.
Διότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος του ανθρώπου. Είναι η στιγμή της αλήθειας.

Σήμερα ο άνθρωπος ζει σαν να μην πρόκειται να πεθάνει ποτέ. Σχεδιάζει, επενδύει, αγχώνεται, κυνηγά σχέσεις, απολαύσεις, αναγνώριση.
Ψάχνει «το άλλο του μισό» αλλά δεν έχει βρει ακόμη τον εαυτό του.
Κυνηγά την αγάπη των ανθρώπων αλλά δεν έχει γευτεί την αγάπη του Θεού.
Χτίζει εξωτερική ζωή και αφήνει την ψυχή του ερείπιο. Και έτσι φτάνουμε σε μια τραγική αντίφαση: ο άνθρωπος φοβάται να μείνει μόνος…
αλλά δεν φοβάται να πεθάνει χωρίς Θεό.

«Δούλεψε με την ψυχή σου» Αυτή η φράση που ακούγεται απλή, κρύβει μέσα της όλη τη θεολογία της Εκκλησίας.
Τι σημαίνει να δουλέψεις με την ψυχή σου;
Δεν σημαίνει απλώς να «σκέφτεσαι θετικά».Δεν σημαίνει να «είσαι καλός άνθρωπος».Δεν σημαίνει να έχεις μια γενική πίστη.

Σημαίνει αγώνας.Σημαίνει μετάνοια.Σημαίνει εξομολόγηση.Σημαίνει να σπάσεις τον εγωισμό σου.Σημαίνει να πεις: «Θεέ μου, είμαι άδειος χωρίς Εσένα».

Η ψυχή δεν θεραπεύεται μόνη της.Δεν σώζεται με ιδέες.Σώζεται μέσα στην Εκκλησία, με τη Χάρη του Θεού.
Θα έρθει μια στιγμή που όλα θα σταματήσουν.Τα μηνύματα.Τα σχέδια.Οι σχέσεις.Οι δικαιολογίες.
Και θα μείνει μόνο ένα ερώτημα:Ποιος είσαι μπροστά στον Θεό;Όχι τι έδειξες.Όχι τι φάνηκες.Αλλά τι είσαι.
Γιατί εκείνη την ώρα δεν θα υπάρχει μάσκα.Δεν θα υπάρχει «προφίλ».Δεν θα υπάρχει «εικόνα».Θα υπάρχει μόνο η ψυχή.
Και όμως… υπάρχει ελπίδα

Η Εκκλησία δεν μιλά για τον θάνατο για να τρομάξει τον άνθρωπο.Μιλά για να τον σώσει.
Γιατί ο θάνατος για τον Χριστό δεν είναι τέλος.Είναι πέρασμα.Ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη συνέτριψε τον θάνατο. Άνοιξε τον Παράδεισο.
Άρα το ερώτημα δεν είναι αν θα πεθάνεις.Το ερώτημα είναι:Με ποιον θα πας στον θάνατο; Μόνος σου;Ή με τον Χριστό;
Μπορείς να κάνεις και τα δύο.Και πράγματι μπορείς.Μπορείς να αγαπήσεις.Μπορείς να παντρευτείς.Μπορείς να ζήσεις.Αλλά αν δεν βάλεις πρώτα την ψυχή σου σε πορεία σωτηρίας, όλα τα άλλα θα μείνουν μισά.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος απλώς για να ζήσει εδώ. Είναι φτιαγμένος για την αιωνιότητα.
Ο θάνατος δεν είναι απειλή.Είναι υπενθύμιση.Υπενθύμιση ότι δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο.Υπενθύμιση ότι η ζωή δεν είναι πρόβα.Υπενθύμιση ότι η ψυχή σου έχει αξία αιώνια.

Μην περιμένεις «την κατάλληλη στιγμή».Δεν θα έρθει ποτέ.
Η κατάλληλη στιγμή είναι τώρα.Σήμερα.Αυτή τη στιγμή.
Γύρνα στον Θεό.Άνοιξε την καρδιά σου.Και ξεκίνα να ζεις αληθινά.
Γιατί ο θάνατος είναι βέβαιος…αλλά η σωτηρία είναι επιλογή.

Η αντίφαση του σύγχρονου δικαιωματισμού και της αξίας της (αγέννητης) ζωής

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Η σύγχρονη κοινωνία διακηρύσσει με ένταση και πάθος την ευαισθησία της απέναντι στον πόνο και την αδικία. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και τα δικαιώματα των ζώων, βρίσκονται στο επίκεντρο του δημόσιου λόγου, διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο ηθικής εγρήγορσης και κοινωνικής συνείδησης. Ωστόσο, πίσω από αυτήν την φαινομενική ενότητα, αναδύεται μία βαθιά και ανησυχητική αντίφαση, η οποία αξίζει να διερευνηθεί με σοβαρότητα και ειλικρίνεια.

Είναι γεγονός ότι η μέριμνα για τα ζώα αποτελεί ένδειξη πολιτισμού. Η αναγνώριση του πόνου τους και η ανάγκη προστασίας τους αποκαλύπτει μία κοινωνία που επιθυμεί να κινηθεί πέρα από την ωμή εκμετάλλευση και την αδιαφορία. Η ευαισθησία αυτή δεν πρέπει να υποτιμάται· αντιθέτως αποτελεί σημαντικό ηθικό κεκτημένο.

Ωστόσο, το ερώτημα που ανακύπτει είναι βαθύτερο:
* Πώς είναι δυνατόν η ίδια κοινωνία, που αγωνίζεται με ένταση για την προστασία της ζωής των ζώων, να αντιμετωπίζει με σχετικότητα ή ακόμη και αδιαφορία την αξία της ανθρώπινης ζωής στα πρώτα της στάδια;
* Πώς είναι δυνατόν να αναγνωρίζεται με απόλυτο τρόπο η αξία της ζωής ενός ζώου, ενώ ταυτόχρονα τίθεται υπό διαπραγμάτευση η αξία του αγέννητου παιδιού;
Η αντίφαση αυτή δεν είναι απλώς κοινωνική ή πολιτική· είναι βαθιά φιλοσοφική και υπαρξιακή. Αγγίζει τον πυρήνα της έννοιας της αξίας. Διότι, εάν η αξία της ζωής δεν είναι καθολική, τότε καθίσταται σχετική. Και αν είναι σχετική, τότε τίθεται το ερώτημα: ποιος ορίζει τα όρια αυτής της αξίας;

Η έννοια του δικαιωματισμού, όταν αποσυνδέεται από ένα ενιαίο ανθρωπολογικό και ηθικό θεμέλιο, κινδυνεύει να μετατραπεί σε εργαλείο επιλεκτικής ευαισθησίας. Ο άνθρωπος επιλέγει εκείνα τα πεδία στα οποία θα εκδηλώσει έντονα την ηθική του αντίδραση, ενώ παραμένει σιωπηλός ή αδιάφορος σε άλλα. Αυτή η επιλεκτικότητα δεν είναι πάντοτε συνειδητή· συχνά αποτελεί προϊόν πολιτισμικών, ιδεολογικών και συναισθηματικών παραγόντων.

Εδώ αναδύεται ένα καίριο ερώτημα:
* Είναι η αξία της ζωής αδιαίρετη ή υπόκειται σε ιεραρχήσεις;
* Και αν υπόκειται, ποια είναι τα κριτήρια αυτής της ιεράρχησης;
– Είναι η συνείδηση;
– Είναι η αυτονομία;
– Είναι η δυνατότητα έκφρασης;
* Και αν ναι, τότε τι συμβαίνει με εκείνες τις μορφές ζωής που δεν πληρούν αυτά τα κριτήρια;

Το αγέννητο παιδί, αν και δεν διαθέτει φωνή, δεν παύει να αποτελεί μία υπαρκτή μορφή ζωής. Η σιωπή του δεν αναιρεί την ύπαρξή του. Και όμως, σε πολλές περιπτώσεις, αυτή η σιωπή καθίσταται το επιχείρημα για την υποβάθμιση της αξίας του. 
Αντιστρόφως το ζώο, το οποίο πράγματι βιώνει πόνο και αξίζει προστασία, καθίσταται συχνά αντικείμενο μιας έντονης ηθικής υπεράσπισης, η οποία φτάνει έως και την απόλυτη προτεραιοποίησή του έναντι άλλων μορφών ζωής.
Δεν πρόκειται για αντιπαράθεση μεταξύ ανθρώπου και ζώου, αλλά για ανάδειξη μιας ασυνέπειας: Πώς είναι δυνατόν να υπερασπιζόμαστε με απόλυτο τρόπο τη μία μορφή ζωής και να σχετικοποιούμε την άλλη;
Η σύγχρονη κοινωνία φαίνεται να ταλαντεύεται ανάμεσα σε μία διευρυμένη ευαισθησία και σε μία βαθιά αποσπασματικότητα, θέλει να είναι δίκαιη, αλλά δυσκολεύεται να είναι συνεπής. Θέλει να υπερασπιστεί τη ζωή, αλλά δεν έχει καταλήξει τι σημαίνει ζωή σε όλη της την έκταση.
Ίσως, τελικώς, το ζήτημα δεν είναι να αντιπαρατεθούν τα δικαιώματα των ζώων με την αξία του ανθρώπου, αλλά να επαναθεμελιωθεί η ίδια η έννοια της αξίας. Μια αξία, που δεν θα εξαρτάται από τις εκάστοτε αντιλήψεις, αλλά θα αγκαλιάζει την ζωή στο σύνολό της, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς αντιφάσεις.

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Υπάρχουν άνθρωποι, που πας αυθόρμητα και πηγαία να τους αγαπήσεις και –άγνωστο γιατί– βλέπεις να πλήττουν, να μαραζώνουν και ν’ αρρωσταίνουν! Αρχίζουν να αρνούνται και να απωθούν αυτή την αγάπη που τους προσφέρεται άδολα και ειλικρινά· τη δοκιμάζουν και την αποδοκιμάζουν με τις υποψίες, τις υπόνοιες, τις αντιρρήσεις, την αντιδραστικότητα, τα ανώφελα ερωτηματικά, τη γκρίνια, την ακύρωση, με τον εγωισμό που δεν τους αφήνει να δοθούν και να παραδοθούν σε αυτή την αγάπη, είτε αυτή η αγάπη είναι απευθείας του Θεού είτε των εκ του Θεού ανθρώπων. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους η μοναξιά είναι πλέον επιλογή· δυστυχώς, μια θλιβερή και αποκαρδιωτική επιλογή, μέσα από την οποία αντιστρέφουν και απομακρύνουν κάθε καλό στη ζωή τους.

Αντίθετα, υπάρχουν άλλοι άνθρωποι, οι εντελώς άλλοι άνθρωποι, που εμπνέουν και αξίζουν κάθε αγάπη, που συμβάλλουν και συνεισφέρουν πρακτικά στην πραγμάτωση και το μεγαλείο της, αλλά για κάποιο λόγο φαίνεται να έχουν σχεδόν εξαντληθεί στο στίβο του καθημερινού τους αγώνα με την καρτερία και την υπομονή σε όλα· μένουν όμως απτόητοι παρόλο που γεύτηκαν κάθε πόνο, εγκατάλειψη και προδοσία, κάθε απόρριψη και πίκρα, κάθε εναντίωση και υποκρισία. Δεν είναι φυσικά οι μελογραφικοί «καρπαζοεισπράκτορες» των αμέτρητων ιστοριών των ανθρώπινων σχέσεων, αλλά είναι οι μαρτυρικοί φορείς και αναμεταδότες της θείας αγάπης στη ζωή τους, για τη ζωή των πολλών κατ’ επέκταση.

Πολύ λογικά και δικαιολογημένα, έχουν ή θα μπορούσαν να έχουν κάθε λόγο να μη χαίρονται και να μην αγαπούν ή έστω να αγαπούν με τις αυστηρές προϋποθέσεις που ορίζει το πληγωμένο τους εγώ. Κι όμως! Η αγάπη που εμπνέουν αντιεγωικά, μοναδικά και απίστευτα, αποτελεί τον θαυμασμό, το καύχημα και το παράδειγμα που εξυγιαίνει τις καλοπροαίρετες καρδιές που τους προσεγγίζουν, το μυστικό αποκούμπι τόσων συνανθρώπων τους. Ας μη τους καταλάβει, ας μη τους νιώσει, ας μη τους αναγνωρίσει κι ας μη τους εκτιμήσει κανείς. Αυτοί έγιναν προ πολλού πραγματικά χαλκέντεροι με τις τόσες σπουδαίες υπερβάσεις τους. Η μοίρα τους δεν είναι ποτέ ταυτόσημη ή παράλληλη με τη μοίρα των πολλών, γιατί η αγάπη του Θεού που βιώνουν εσωτερικά μέσα τους, τους έκανε αξιωματικά μετάρσιους, υπόπτερους και εποπτικούς. Η αγάπη που εμπνέουν δυναμικά και πέρα από κάθε λόγο περιγραφής είναι ο Θεός που ενοικεί αμάρτυρα στο κέντρο της καρδιάς τους.

Η θεία Χάρη τούς έκαμε ευαίσθητους, προσεκτικούς, ακλόνητους, ανενδεείς, γλυκούς, ευγενείς και απαθείς. Με τη θεία ταπείνωση πραγματικά δεν έχουν ανάγκη κανέναν, παρά μόνο να αγαπούν και να βοηθούν κάθε έναν που βυθίζεται στις ανάγκες του. Κι αν τους πεταχτεί κανένα παραπέτασμα μοναξιάς, αυτοί χαίρονται γιατί στο τέλος γιγαντώνονται μέσα από την Προσευχή και τη Θεοκοινωνία που αποτρυγούν στην ησυχία του περιθωρίου που τους αφήνει ειρωνικά ο ανίδεος και απελπισμένος κόσμος. Όλα τα μετατρέπουν σε χάρη, γιατί εντός τους κάθε είδωλο του κόσμου σωριάστηκε με πάταγο· γιατί η χάρη της ελεύθερης εν Χριστώ αγάπης είναι μαζί τους και μέσα τους.

Αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν αξίζει πέρα ως πέρα να αγωνιστούμε να βρούμε και να βρίσκουμε, να ακούμε και να προσέχουμε· αυτούς τους ανθρώπους να μοιάζουμε κατά τη δύναμή του ο καθένας…

π. Δαμιανός

toeilhtarion