Ποιά είναι η 7χρονη που συγκίνησε τον Πούτιν και την φιλοξένησε στο Κρεμλίνο;(video)

Ένα κοριτσάκι φιλοξένησε σήμερα στο Κρεμλίνο ο νέος ένοικος – πρόεδρος της Ρωσίας κ. Βλαντίμιρ Πούτιν. Ήταν η 7χρονη  Σόνια, η οποία είναι ασθενής του Ομοσπονδιακού Κέντρου παιδικής ογκολογίας της Μόσχας.

Τον περασμένο ο Φεβρουάριο ο κ. Πούτιν γνώρισε το κορίτσι, κατά τη διάρκεια επίσκεψης του στο Κέντρο. Τότε η Σόνια, που κάνει επί 4 χρόνια  θεραπεία, του χάρισε ένα φλιτζάνι του καφέ με πιατάκι, το οποίο είχε ζωγραφίσει η ίδια.Του ζήτησε τότε την άδεια να επισκεφτεί με κάποιο τρόπο «το Κρεμλίνο, τον κόκκινο πύργο»,όπως του είπε. Ο κ. Πούτιν υποσχέθηκε να εκπληρώσει την επιθυμία της. Σήμερα η Σόνια με τους γονείς της ξεναγήθηκαν στο Κρεμλίνο. Έπειτα πέρασαν στο μεγάλο παλάτι του Κρεμλίνου, όπου τους περίμενε ο κ.Βλαντίμιρ Πούτιν.

Δείτε σε video την υποδοχή και την ξενάγηση της μικρής Σόνιας στο Κρεμλίνο από τον κ. Πούτιν εδώ.

*Στην Ελλάδα λειτουργεί ο Ξενώνας για τα παιδιά με καρκίνο που έχει  φτιάξει και λειτουργεί  ο Σύλλογος Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια η ΦΛΟΓΑ.

Δείτε στην ιστοσελίδα της ΦΛΟΓΑΣ  τη δράση της και στηρίξτε την!

Κεντρικά Γραφεία
Αθήνα: Αιγίου 6-8
115-27 Γουδί
Τηλ :             2107485000      
Φαξ : 2107772421

floga.org.gr@gmail.com

http://floga.org.gr/

http://www.facebook.com/sillogosfloga

https://twitter.com/#!/sillogosfloga

 

http://www.prionokordela.gr/Αντέγραψα από...

ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΑΓΕΝΝΗΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, Η "ΑΓΚΑΛΙΑ"

Όταν όλοι είναι αντίθετοι...

 
"...Η ζωή είναι απρόβλεπτη, ποτέ κανείς δεν ξέρει τι θα του συμβεί. Μπορεί τη μια στιγμή να είναι όλα μαύρα και χωρίς καμία αχτίδα φωτός και την άλλη ώρα να ανοίξει ένα παράθυρο στον ήλιο. Και τότε τα λάθη που δεν διορθώνονται κοστίζουν ακριβά... Είναι πολύ καλύτερα να προχωρήσει κανείς και ν' αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που θα του παρουσιαστούν παρά να το βάλει στα πόδια..."

Τι γίνεται όταν μάθουμε το ευχάριστο νέο μιας εγκυμοσύνης εκτός γάμου; Τότε η χαρούμενη εγκυμοσύνη λέγεται ανεπιθύμητη. Όχι για όλους όμως. Μπορεί η μητέρα να αποφασίσει να κρατήσει το παιδί.

Κάθε γυναίκα που τα βγάζει πέρα μόνη της είναι αξιοθαύμαστη και έχει (πρέπει να έχει) δύναμη ψυχής. Όταν όμως όλοι, μα όλοι είναι αντίθετοι σε αυτό που κάνει, τότε ανεβαίνει έναν Γολγοθά. Χρειάζεται ηρωισμός για να τα βγάλεις πέρα. Και τον διαθέτουν οι γυναίκες που πάλεψαν με μια τέτοια κατάσταση και βρήκαν τελικά την ευτυχία, όπως μας αποδεικνύουν και οι μαρτυρίες τους:

"Μερικά παιδιά σε χρειάζονται", περιοδικό Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού " Η Αγκαλιά",  τεύχος 27, σελ. 11. Επιστολή μητέρας που στήριξε ο Σύλλογος:

"...Θυμάστε ασφαλώς πόσο ζοφερά είχα περιγράψει την κατάσταση (σωματική και ψυχική) στην οποία βρισκόμουν [στην πρώτη επικοινωνία μας με τον Σύλλογο]. Και δεν υπερέβαλα. Αφενός, τα δυσάρεστα συμπτώματα του πρώτου τριμήνου, οι καούρες, οι αναγούλες, η κόπωση και αφετέρου η αρνητική αντιμετώπιση τόσο από το χώρο εργασίας, όσο και από την οικογένειά μου αλλά και του συντρόφου μου, δεν μου άφηναν καν ένα περιθώριο αισιοδοξίας. Άκουσα πάρα πολλά ... Το πρωί πήγαινα στην υπηρεσία μου και κρατούσα μονίμως ένα χαρτομάντιλο στα χείλη για να φτύσω τις ελάχιστες γουλιές νερού που έπινα (ήταν το μόνο που μπορούσα να βάλω στο στόμα μου), έχοντας ν' αντιμετωπίσω την περιέργεια και την κακεντρέχεια των περισσοτέρων συναδέλφων, αλλά και των προϊσταμένων μου. Όταν δε, γύριζα αργά το βράδυ σπίτι, είχα ν' αντιμετωπίσω τους φίλους και τους συγγενείς που με νουθετούσαν για το έγκλημά μου να κυοφορώ ένα παιδί εκτός γάμου...(όσο και να πρόσεχα σε όλη μου τη ζωή αυτή ήταν η μία και μόνη φορά που δεν πήρα τα κατάλληλα μέτρα αντισυλληπτικής προστασίας, ήταν αρκετή για να απαλείψει όλες τις εξετάσεις καλής συμπεριφοράς που είχα περάσει ως τώρα). Η επωδός; Αφού ο πατέρας δεν θέλει αυτό το παιδί δεν πρέπει να το κρατήσω. Και η εύκολη λύση για τους περισσότερους ήταν αυτή που επιμόνως ζητούσε ο πατέρας του παιδιού: η άμβλωση!

Επηρεασμένη από όλα αυτά προσπάθησα να σχηματίσω τον αριθμό γνωστής κλινικής για διακοπή της κυήσεως αρκετές φορές προκειμένου να κλείσω ραντεβού... Δεν μπόρεσα όμως... Τελικά πήγα σε ένα ιατρικό κέντρο: ζήτησα να γίνουν εξετάσεις αίματος και υπερηχογράφημα. Οι εξετάσεις ήταν καλές, εκεί όμως που τα πάντα ανατράπηκαν και ένοιωσα μέσα μου τα πιο πρωτόγνωρα συναισθήματα ήταν στον υπέρηχο, όταν ο γιατρός  δυνάμωσε τον ήχο από την καρδούλα του μωρού... Αυτό ήταν αρκετό για να με κάνει να πάρω την οριστική μου απόφαση: θα το κρατούσα το παιδί. Δεν είχα κανένα δικαίωμα να κάνω αυτή την καρδιά να πάψει να χτυπά ό,τι και αν έλεγαν οι άλλοι... Έφυγα από το  Ιατρικό Κέντρο με συναισθηματική φόρτιση, αλλά για πρώτη φορά 100% σίγουρη για την απόφασή μου.

Και αυτή η απόφαση παραδόξως μου έδωσε ξαφνικά πολλή δύναμη, σα να είχα θωρακίσει τον εαυτό μου με κάποιο αόρατο φίλτρο και να είχα γίνει άτρωτη στα διάφορα βέλη που δεχόμουν.

Οι πρώτες μέρες ήταν δύσκολες, ωστόσο ένοιωθα για πρώτη φορά να πατάω γερά στα πόδια μου. Η απόφασή μου ήταν να αναλάβω τις ευθύνες μου απέναντι σε αυτό το πλασματάκι που μεγάλωνε μέσα μου και δεν επρόκειτο να αλλάξω γνώμη. Όποιος ήθελε να σταθεί δίπλα μου ήταν ευπρόσδεκτος. Οι άλλοι, αν δεν δέχονταν την απόφασή μου  ας με διέγραφαν από τη ζωή τους... λίγο μ' ένοιαζε έτσι κι αλλιώς. Αρκεί που εγώ θα έκανα αυτό που θεωρούσα και έκρινα σωστό κι έτσι προχώρησα...

Θα περίμενε κανείς ότι η αντίδραση στην απόφασή μου θα μεγάλωνε, ότι η στάση ζωής που κράτησα θα μ' έκανε πιο ευάλωτη στην κριτική και τις επιθέσεις... Και όμως... Όταν ο περίγυρός μου συνειδητοποίησε ότι θα υποστήριζα μέχρι τέλους την επιλογή μου, ό,τι και αν αυτό συνεπαγόταν, βρήκα ως εκ θαύματος πολλούς ανθρώπους δίπλα μου. Σίγουρα κάποιοι παρέμειναν αρνητικοί  ως το τέλος, οι περισσότεροι όμως συνειδητοποίησαν ότιαυτό που αρχικά τους φάνηκε επιπολαιότητα και αδυναμία, τελικά ήταν μία απόφαση ευθύνης. Και έτσι άρχισαν σιγά-σιγά να με αντιμετωπίζουν διαφορετικά.

Ως και ο σύντροφός μου που με παρότρυνε τόσο φορτικά να προβώ σε διακοπή κυήσεως  στο τέλος εξέφρασε την επιθυμία να αναγνωρίσει το παιδί. Βέβαια δε μου συμπαραστάθηκε όσο θα μπορούσε και όσο θα ευχόμουν, όμως η συμπεριφορά του απέναντί μου άλλαξε άρδην.

Παντρευτήκαμε πριν από ένα μήνα με πολιτικό γάμο και ήταν δίπλα μου στο μαιευτήριο όταν έφερα στον κόσμο το αγοράκι μας...

Ειλικρινά αυτό που ζω τώρα δε θα μπορούσα ούτε να το είχα ονειρευτεί όταν διένυα τις πρώτες εβδομάδες της κυήσεως! Κι αναρωτιέμαι τώρα πόσο πικρά θα το είχα μετανοιώσει αν τότε άκουγα τις αντίθετες φωνές που μου έλεγαν να κάνω πίσω και να σκοτώσω αυτή την ζωούλα που σήμερα είναι η μεγαλύτερη πηγή χαράς για μένα. Που όχι μόνο δε μου δημιούργησε προβλήματα, όπως ανοήτως φοβόμουν, αλλά αντίθετα μ' έκανε πιο δυνατή, πιο ώριμη, πιο υπεύθυνη...και πολύ πιο ευτυχισμένη!

Θερμή μου παράκληση είναι να το σκεφτούν καλά οι γυναίκες που σήμερα είναι στη θέση που εγώ βρισκόμουν πριν από μερικούς μήνες πριν πάρουν οποιαδήποτε απόφαση. Η ζωή είναι απρόβλεπτη, ποτέ κανείς δεν ξέρει τι θα του συμβεί. Μπορεί τη μια στιγμή να είναι όλα μαύρα και χωρίς καμία αχτίδα φωτός και την άλλη ώρα να ανοίξει ένα παράθυρο στον ήλιο. Και τότε τα λάθη που δεν διορθώνονται κοστίζουν ακριβά... Είναι πολύ καλύτερα να προχωρήσει κανείς και ν' αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που θα του παρουσιαστούν παρά να το βάλει στα πόδια.

Ακόμα και αν τα πράγματα δεν έρθουν όπως ελπίζουμε και πάλι η ελπίδα δε χάνεται... υπάρχει! Και όπως με διαβεβαίωσε η γυναικολόγος μου όταν της εκμυστηρεύτηκα τη μικρή μου ιστορία,καμία γυναίκα που κράτησε το παιδάκι της δεν το μετάνιωσε, εν αντιθέσει μ' εκείνες που έκαναν διακοπή κυήσεως, στις οποίες το ποσοστό εκείνων που μετάνιωσαν είναι αρκετά υψηλό. Την πιστεύω απόλυτα... Ήταν ένα μάθημα ζωής αυτό για μένα. Και γι αυ΄το θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας. Ελπίζω η δική μου μικρή ιστορία να βοηθήσει και άλλες γυναίκες να σκεφτούν ψύχραιμα και με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον.

Ευχαριστώ που με διαβάσατε."

mazi-xeri-xeri.blogspot

Παιδιά και Εκκλησία(Ἀλέξανδρος Σμέμαν)

Δημοσιεύεται ἐδῶ ἕνα σύντομο κείμενο τοῦ π. Σμέμαν γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν μας. Μεταξὺ τῶν ἄλλων, διαπιστώνεται ὅτι εἶναι ἀνάγκη ἡ οἰκογενειακὴ ἀτμόσφαιρα νὰ συμπληρώνει τὴν ἐκκλησιαστική, τὸ ὁποῖο σημαίνει«άναμα των καντηλιών μπροστά στις εικόνες, ανάγνωση των Γραφικών διδαχών, καθαρά ρούχα που αποπνέουν φρεσκάδα, γιορτινά, τακτοποιημένα δωμάτια». Ἡ ὑπόδειξη αὐτὴ δὲν προέρχεται ἀπὸ καθωσπρεπισμὸ καὶ εὐσεβισμό, καταστάσεις γνωστές μας ἀπὸ δυτικὲς ἐκδοχὲς τοῦ χριστιανισμοῦ.

 Ἡ τάξη, τὰ καθαρὰ ροῦχα, κλπ, δὲν εἶναι μιὰ ὑποχρέωση ποὺ χρειάζεται νὰ ἐπιβάλουμε στὴν οἰκογενειακὴ ζωή, ἀλλὰ (κανονικὰ) προέρχονται, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Σμέμαν γράφει στὴν συνέχεια, «από το φως που φέρνουμε μαζί μας από την λατρευτική σύναξη». Ἑπομένως συμβαίνουν αὐθόρμητα καὶ ἐλεύθερα, ὅπως ὅταν κάποιος γιορτάζει καὶ δὲν ὑποδέχεται τοὺς φίλους του βρώμικος καὶ ἀπεριποίητος. Ὅμως, ἂν δὲν ἔχουμε λάβει Φῶς ἀπὸ τὴν σύναξη, δὲν ὑπάρχει οὔτε ἑορτασμός, ὥστε καὶ ἂν συμβεῖ περιποίηση, τάξη, κλπ., δὲν μπορεῖ νὰ συμβεῖ παρὰ μόνο ὡς σύμβαση καὶ ὑποχρέωση - ἀπ’ ἔξω στολισμός, καὶ ἀπὸ μέσα δυσφορία καὶ πίεση, ὅπως καὶ συχνότατα συμβαίνει. Δὲν εἶναι, ἄλλωστε, σπάνιο οἱ γονεῖς ἀργότερα, στὴν ἐφηβεία, νὰ θέλουν νὰ ἐπιβάλουν στὰ παιδιά τους τὸν ἐκκλησιασμό!, ὑποβάλλοντας τὴν ἐξωφρενικὴ ἰδέα ὅτι ἡ σχέση μὲ τὸν Θεὸ εἶναι βασανιστήριο, ἀγγαρεία εἴτε ὑποχρέωση, ὁπότε αὐτομάτως ἀκυρώνεται ὅλο τὸ Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ πίστη καταλύεται. 

Ζητούμενο δὲν εἶναι νὰ ἀλλάξουμε συνήθειες, ἀλλὰ νὰ λάβουμε τὸ Φῶς τῆς λατρείας, τὸ ὁποῖο κατόπιν θὰ ἀλλάξει καὶ τὶς συνήθειές μας ἀβίαστα καὶ φυσιολογικά. Στὸν βαθμὸ ποὺ οἱ οἰκογένειές μας ἔχουν πρόβλημα, αὐτὸ δὲν εἶναι ἐπειδὴ τὴν Κυριακὴ ἀκοῦμε ραδιόφωνο καὶ διαβάζουμε ἐφημερίδες, ἀντὶ νὰ ἀνάβουμε τὰ καντήλια, κλπ, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν βιώνουμε Φῶς στὴν συμμετοχή μας στὴν ἐκκλησιαστικὴ λατρεία, καὶ οὔτε κἂν ἔχουμε ὡς αἴτημα τὴν μετοχὴ τοῦ ἁγίου Φωτὸς καὶ τὴν προσωπική μας γνωριμία καὶ φιλία μὲ τὸν Ἀρχηγὸ τῆς πίστης μας. 
Τὸ κείμενο μετέφρασε γιὰ τὸν Ἔλλοπο ὁ Ἀργύρης Γεωργουλῆς./Πηγή

Τι θα έβλεπε μια γυναίκα αν επισκεπτόταν την περιοχή του Αγίου Όρους

Πηγή

Κατοικώντας με τον Ιώβ παντοτινά...!

Την ίδια ακριβώς εποχή έκαμα και μια άλλη άνακάλυψη:Ο πατέρας μου πού τόσο αγαπούσα, ο σεβαστός μου πατέρας, ήταν αφάνταστα φτωχός. Ηταν τόσο φτωχός όσο και οί αλεπούδες, οί λύκοι και οί σκίουροι, πού δεν έχουν τίποτε άλλο από το κορμί τους και μια φωλιά, χωρίς καΐ κεί να μπορούν να γλυτώσουν απ' το κυ­νηγητό.
 Είχα πέντε ακόμη αδελφούς και αδελφές. Είμαστε εξι παιδιά όλα μαζί. Μα ποτέ δεν υπήρξαν σπίτι μας Ιςι ζευγάρια παπούτσια, οϋτε έξι πανωφόρια ούτε §ξι καπέλλα. Χρησιμοποιούσαμε καΐ οί έξι ένα παλτό, Ένα ή δύο ζευγάρια παπούτσια, ένα ή δύο καπέλλα. Έμείς, τα παιδιά, ποτέ δεν μπορούσαμε να βγούμε όλα μα­ζί έξω από τον ίερό χώρο της εκκλησίας ή του πρεσβυτερίου, διό­τι ποτέ δεν είχαμε ρούχα καΐ για τους έξι. Εξω άπό το σπίτι βγαί­ναμε με τη σειρά. Ποτέ συγχρόνως. Εξ αιτίας της αθλιότητας αυτής έρχονταν στο πρεσβυτέριο στιγμές τρομερού πόνου. Στιγμές φοβερής οδύνης. Νοιώθαμε την αθλιότητα μέχρι τα βάθη του είναι μας, μέχρι τα κόκκαλα και πιο βαθειά ακόμη, μέχρι τον μυελό των οστών. Άλλα, σ' αυτές τις τρομερές στιγμές της πείνας, του κρύου και της οδύνης, ήταν αρ­κετό για μας, τα τόσο δυστυχισμένα παιδιά, να διασχίσωμε την δενδροστοιχία του κοιμητηρίου καΐ να μπούμε μέσα στην αγία Εκκλησία, στον ουρανό, πού ήταν κτισμένος στη γη, για να θυμηθοϋμε πώς ήμαστε παιδιά του Θεού και πώς ανήκαμε στο θεϊκό γένος άφοϋ ήμασταν χριστιανοί και πώς ο! αθλιότητες της γης δεν έχουν καμμιά, καμμιά σημασία. Ακόμη και αν κα­νείς πεθάνη από την πείνα, είναι αθάνα­τος ...
Και για να μη μας καταθλίβη, εμάς τα παιδιά, ή στέρησις, ή άθλιότης καί ή πείνα και για να μη έχωμε ένα αίσθημα κατω­τερότητας μπροστά στα αλλά παιδιά, τα όποια μπορούσαν να τρώ­νε και τα οποία είχαν καπέλλα καί παπούτσια καί πανωφόρια καί για να παραμένωμε τέλος πονετικοί, καλοί καί επιεικείς και γα­λήνιοι στον τρομερό πόνο μας καί στην τρομακτική φτώχεια μας, ή μαμά πρεσβυτέρα — ή ποιήτρια —μας διάβαζε κάθε μέρα την Ιστορία του Ίώβ.
 'Ηταν ένα φάρμακο εξαιρετικά αποτελεσματικό, πρόχειρο για όλες τις αθλιότητες καί για όλες τις δοκιμασίες. Για όλους τους πόνους μας ή μαμά πρεσβυτέρα μας διάβαζε τις δοκιμασίες του Ίώβ. Δυο φορές την μέρα. Τρεις φορές την μέ­ρα. Πέντε φορές την ήμερα. Κάθε μέρα. Καί έτσι ό Ίώβ υπέφερε μαζί μας. Καί μείς μαζή του. Καί κάναμε σύγκριση ανάμεσα στις δοκιμασίες μας καί τις δοκιμασίες του αγίου εκείνου ανθρώπου. Γνωρίζαμε τον Ιώβ καλύτερα άπο κάθε άλλο πλάσμα πού υπάρχει στη γη καί τον ουρανό. Ό Ιώβ κατοικοΰσε μαζί μας στο πρεσβυτέριο παντοτεινά. Συμμετείχε στην οικογένεια μας.. Τον είχαμε περιμαζέψει και διημέρευε μαζη μας. Διότι ο "Ιώβ έμοιαζε με μας. "Ημαστε συγγενείς του.Είχε το ίδιο αίμα με μας, το αίμα εκείνων πού δοκιμάζονται άπ' όλους τους πόνους της γης. Εξ αιτίας αυτής της συνοικήσεως .με τον Ιώβ, ακόμη κα:ι σήμερα, όταν ακούω το όνομα του ή όταν το βλέπω γραμμένο κάπου, χαίρομαι, σαν ν' α­κούω το όνομα των αδελφών μου ή το όνομα του άδελφοϋ μου ή ενος πολύ στενού συγγενούς πού κατάγεται απ" το χωριό μας...
Από το βιβλίο του Βιρτζίλ Γκεωργκίου:«Από την 25η ώρα στην αιωνιότητα»

Μία πρώην άθεη βρίσκει τον Θεό..

Πρόκειται για την συγγραφέα και στρατευμένη άθεο Ευγενία Γκίνζμπουργκ. Η Ευγενία, πιστό και μαχητικό μέλος του Κόμματος, συνελήφθει ωστόσο το 1937, κατα τις σταλινικές εκκαθαρίσεις. Ήταν τότε 37 ετών. Έμεινε 2 χρόνια έγκλειστη στις φυλακές του Ιεροσλάβ και κατόπιν πέρασε άλλα δεκαπέντε χρόνια εξόριστη στη Σιβηρία. Μεγαλωμένη στο μαρξιστικό κλίμα, ποτισμένη απο μικρή με τον μαρξισμό - λενινισμό, πίστευε οτι η φιλοσοφία αυτή είναι η μόνη ικανή να λύσει τα προβλήματα της ζωής. Αλλά τα θλιβερά γεγονότα και η τραγικότητα της ζωής την έφεραν αντιμέτωπη με πλήθος υπαρξιακών προβλημάτων και ιδιαίτερα με το πρόβλημα του θανάτου. Ο μαρξισμός δεν έδινε καμία απάντηση σ΄αυτό το γεγονός, το μόνο βέβαιο μέσα στην αβεβαιότητα της ζωής.


Η αξία του βιβλίου της Ευγενίας ( με τον τίτλο " Ίλιγγος " ) δεν έγκειται τόσο σε όσα περιγράφει, όσο στη διαφαινομένη μέσα στις γραμμές του βιβλίου, μεταστροφή της στην Πίστη. Πράγματι όταν η συνειδητή αυτή κομμουνίστρια ήρθε αντιμέτωπη με το θάνατο, λόγω μιας βαριάς ασθένειας, τότε στα χείλη της ανέβηκαν αυθόρμητα λέξεις θερμής προσευχής. Η κραυγή της ικεσίας, η οποία ανέβαινε  " εκ βαθέων " έλεγε: " Κύριε, δεν θέλω να πεθάνω εδώ στη θάλασσα ( την μετέφεραν με άλλους κρατουμένους δια θαλάσσης σε άλλη φυλακή ). Θα με πετάξουν στους καρχαρίες, χωρίς καν να με βάλουν σε έναν σάκο. Θεέ μου άφησε με να ζήσω μέχρις οτου φθάσουμε στο Μαγκατάν. Εάν θέλεις Θεέ μου... Σε θερμοπαρακαλώ γι αυτό..Επιθυμώ η τελευταία κατοικία μου να είναι η γή και όχι το νερό. Είμαι ενα ανθρώπινο πλάσμα. Σύ είπες : " γή εί και εις γήν απελεύση " 


Σώθηκε η εξαντλημένη Ευγενία, αλλά για να συνεχίσει μια μαρτυρική ζωή στη Σιβηρία. Όταν μετά 18 χρόνια γύρισε πάλι στην οικογένεια της, ομολόγησε  στις σελίδες του βιβλίου της : " Πολλές φορές κατα το διάστημα των 18 χρόνων, που κράτησε ο δρόμος του δικού μου σταυρού, βρέθηκα μπροστά στο θάνατο. Δεν συμβιβάστηκα όμως ποτέ μαζί του.. Πρέπει να τονίσω, οτι κάθε φορά ερχόταν σε βοήθεια μου ένα απο αυτά τα γεγονότα, τα οποία εκ πρώτης όψεως φαίνονται τυχαία, αλλά που στην πραγματικότητα αποτελούν μια φυσική εκδήλωση αυτού του μεγάλου Αγαθού ( του Θεού ), το οποίο, σε πείσμα κάθε αρνητικού, Βασιλεύει στον κόσμο."


( Στο Βασιλειάδη Ν. -Το λυκόφως του μαρξισμού σ. 541-542)
Πηγή: Βιβλίο " Η πνευματική αντίσταση του ρώσικου λαού
  πηγή

Η 6χρονη που θυσιάστηκε για να σώσει την αδερφή της

«Χωρίς την αυτοθυσία της Ramona, η Trixie δεν θα ήταν ζωντανή».

Συγκίνηση προκαλεί η ιστορία μιας 6χρονης που έσωσε την ζωή της μικρότερης αδερφής της βάζοντας όμως σε κίνδυνο την δικιά της. Η Ramona Gibbs έσπρωξε την αδερφή της όταν είδε ένα αυτοκίνητο να έρχεται κατά πάνω της. Όμως δεν πρόλαβε να σώσει και τον ίδιο της τον εαυτό, με αποτέλεσμα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να βρεθεί κάτω από αυτό αυτοκίνητο.


Τραυματίστηκε σοβαρά, όμως η Ramona αποδείχτηκε πολύ θαρραλέα και τα κατάφερε. Μάλιστα τιμήθηκε με βραβείο για την αυτοθυσία της αυτή. «Είμαι πολύ χαρούμενη που πήρα αυτό το βραβείο….! Ανυπομονώ να το δείξω στους φίλους μου!» είπε η Ramona.

 Οι δύο αδερφούλες έπαιζαν αμέριμνα έξω από το σπίτι τους όταν ξαφνικά μία 94χρονη οδηγός επιχείρησε να κάνει έναν ελιγμό. Η ηλικιωμένη πάτησε κατά λάθος το γκάζι με αποτέλεσμα να κατευθυνθεί προς το πεζοδρόμιο εκεί που τα δύο κορίτσια έπαιζαν. Η Ramona που «έβλεπε» τι πήγαινε να συμβεί, έσπρωξε την αδερφή της ενώ η ίδια «καρφώθηκε» ανάμεσα στο όχημα της ηλικιωμένης και σε ένα παρκαρισμένο αμάξι.
Τελικά ένας γείτονας κατάφερε να την απεγκλωβίσει ενώ η μικρότερη αδερφή της χτύπησε λιγάκι στο κεφάλι.
Η κατάσταση της Ramona ήταν πιο σοβαρή. Είχε πάθει ζημιά στο συκώτι και στον πνεύμονά της, είχε σπάσει το πόδι της και τα πλευρά της, είχε καταστρέψει το γόνατό της, είχε χτυπήσει την λεκάνη της και είχε εσωτερική αιμορραγία.
Χρειάστηκε να κάνει πέντε επεμβάσεις συμπεριλαμβανομένης και μια πλαστικής προκειμένου να επιδιορθώσει το γόνατό της. Το σίγουρο είναι ότι χάρη στην αυτοθυσία της Ramona, η Trixie είναι πλέον ζωντανή και οι δύο τους θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν μαζί.


http://svouranews.blogspot.com/
delfinaki-sunset.blogspot

Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακής Παραλύτου-«Ανάστηθι και στρώσον σεαυτώ»

Μία από τις πιο συνηθισμένες μορφές που παίρνει η σχέση μας με το Θεό και την πίστη είναι αυτή της συναλλαγής. Ζητούμε από το Θεό να μας δώσει, αυτό που δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε εμείς να παλέψουμε για να πετύχουμε για τον εαυτό μας. Και εύκολα παραπονιόμαστε στο Θεό γιατί δεν μας έδωσε αυτό που θέλαμε ή, αν το λάβουμε, νιώθουμε χαρά και Τον δοξάζουμε, μέχρι την επόμενη φορά που θα χρειαστούμε κάτι. Βλέπουμε δηλαδή την πίστη ως πορεία προς την χρησιμότητα. Ενίοτε μάλιστα την μετράμε μόνο μ’ αυτό το κριτήριο. 


Η Εκκλησία όμως μας θέτει ένα μεγάλο ερώτημα: πόσο υπεύθυνοι αισθανόμαστε για τον εαυτό μας, γι’ αυτό που πιστεύουμε, γι’ αυτό που ζούμε; Και το ερώτημα προεκτείνεται. Πόσο υπεύθυνοι αισθανόμαστε για την ίδια μας τη ζωή, όχι μόνο σε προσωπικό επίπεδο, αλλά και σε συλλογικό; Πόσο αισθανόμαστε μέλη ενός σώματος, το οποίο χωρίς να απορρίπτει και την λογική της χρησιμότητας, μας καλεί και στην συν- ευθύνη, όχι για να απαλλάξει αυτούς που είναι επικεφαλής του από το βάρος και τον σταυρό να διακονήσουν το ίδιο το σώμα, αλλά για να προσδώσει το χαρακτήρα της κοινότητας και του ήθους της σε ό,τι γίνεται, τουτέστιν τον χαρακτήρα της αγάπης, της θυσίας και της προσφοράς σε όλους;


Το ερώτημα αυτό αποτυπώνεται στην προτροπή του Πέτρου προς τον επί οκτώ χρόνια παράλυτο και κατάκοιτο στο κρεβάτι Αινέα, στην πόλη της Λύδδας. Ο απόστολος, βλέποντάς τον, του λέει: «Αινέα, σε γιατρεύει Ιησούς ο Χριστός». Δεν μένει όμως μόνο σ’ αυτό. Συνεχίζει, λέγοντας: «Ανάστηθι και στρώσον σεαυτώ» (Πράξ. 9, 34). Δεν του χαρίζει ο Χριστός μόνο την υγεία. Του ζητά κάτι ως αντάλλαγμα. Να σηκωθεί και να στρώσει το κρεβάτι του, αλλά και να τακτοποιήσει τον εαυτό του, με τον δικό του κόπο, με την δική του προσπάθεια.


Δεν βάζει προϋπόθεση για την αγάπη και την δωρεά ο Πέτρος. Δεν βάζει προϋπόθεση η Εκκλησία για οποιαδήποτε βοήθεια προσφέρει στον άνθρωπο. Όμως δεν μπορεί αυτό να γίνεται συνεχώς, χωρίς ο άνθρωπος να αλλάζει τη ζωή του. Ο Χριστός και η πίστη προσφέρουν και προσφέρονται. Ο άνθρωπος όμως καλείται να δείξει ότι κατενόησε και αποφάσισε να ζήσει το νόημα της δωρεάς του Θεού. Πόσο λεπτό είναι αυτό το σημείο! Ο Χριστός δεν μας ζητά υλικά ανταλλάγματα. Δεν ζητά ούτε καν την πίστη ως ανταμοιβή για τις δωρεές που μας προσφέρει. Ζητά όμως να αναλάβουμε την ευθύνη για τη ζωή μας, να κοπιάσουμε γι’ αυτήν και να νοικοκυρέψουμε τα του οίκου της ψυχής μας.
Επομένως, η ευθύνη δεν είναι θεωρία. Δεν είναι υλική προσφορά. Δεν είναι ανταμοιβή. Είναι η απόφαση την οποία καλούμαστε να λάβουμε ως προς τη ζωή μας και ως προς το κομμάτι της εκείνο που εξαρτάται από εμάς. Είναι η πρόσκληση να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Αυτό μπορεί να είναι η μετάνοια, κατ’ αρχάς, για τον μέχρι τώρα τρόπο ζωής μας, δηλαδή για την αμαρτία που μας έχει καταστήσει καταναλωτές επιθυμιών, ηδονών, αυτάρκειας και η απόφαση να δούμε τον Χριστό και την σχέση μαζί Του ως το κομβικό σημείο της ζωής μας. Είναι στη συνέχεια, η απόφαση για κόπο, δηλαδή να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, ακόμη κι αν αυτό προϋποθέτει αγώνα για αλλαγή εντός μας, υποχώρηση και θυσία από τα όσα μας ευχαριστούν, παραίτηση ακόμη και από τη στιγμιαία χαρά, χάριν του άλλου, χάριν του νοικοκυρέματός μας, χάριν του να δείξουμε και να φανερώσουμε ότι είμαστε έτοιμοι να παλέψουμε για την πορεία της ζωής μας όσο περνάει από το χέρι μας.
 Ο Πέτρος δεν ζητά από τον Αινέα να χαρεί που έγινε καλά από την παραλυσία. Του ζητά να στρώσει το κρεβάτι του! Αντί για πανηγύρι και ευτυχία που θεραπεύεται, να δείξει ότι κατάλαβε το νόημα της αλλαγής που υπέστη και από παράλυτος θα γίνει δημιουργικός, νοικοκύρης, άνθρωπος που έχει νόημα και σκοπό στη ζωή του. Τέλος, ευθύνη σημαίνει προσφορά και στους άλλους, Να μπορούν να βλέπουν την μεταστροφή μας οι πλησίον μας και να δοξάζουν και να επιστρέφουν στον Χριστό, που καθιστά εφικτό το αδύνατο. Εννοείται ότι αν μπορούμε να προχωρήσουμε πέρα από την θέα, χρειάζεται να το πράξουμε. Να αποβάλλουμε δηλαδή την επανάπαυση σ’ αυτό που ελάβαμε και να παλέψουμε να μιλήσουμε για τον Χριστό στους άλλους, αλλά και να Τον καταδείξουμε με τα έργα και την πίστη μας. 


Η ευθύνη αποτελεί την απόδειξη της ελευθερίας, για την οποία έχουμε κληθεί από τον Θεό, αλλά και την οποία έχουμε λάβει ως δωρεά αιωνιότητας από Εκείνον. Μόνο αυτός που αγωνίζεται να είναι ελεύθερος, μπορεί τελικά να είναι και υπεύθυνος, τόσο για τον εαυτό του, την ζωή και την δίψα για σωτηρία, όσο και για τους άλλους, την ζωή τους, την σωτηρία τους. Και αυτό ο συνδυασμός της ελευθερίας με την ευθύνη αποτελεί τελικά τον τρόπο της υπέρβασης της ανάγκης και της νίκης κατά των παθών μας, που μας ωθούν προς την ανευθυνότητα. Γιατί η ανάγκη μας κάνει να στρεφόμαστε προς τους άλλους και να ζητούμε από εκείνους να μας δώσουν αυτό που μας λείπει, με αποτέλεσμα συχνά να παραιτούμαστε από την προσωπική προσπάθεια, καθιστάμενοι επαίτες, ενώ τα πάθη αλλάζουν τον προσανατολισμό της ζωής μας, με αποτέλεσμα να μην είμαστε σε θέση να χαράξουμε προτεραιότητες γι’ αυτήν, αλλά να λαμβάνουμε τις όποιες αποφάσεις με κριτήριο το θυμικό μας και όχι την επίγνωση τι είναι αυτό που θα μας βοηθήσει να παλέψουμε αληθινά.


Γνωρίζουμε καλά ότι η πίστη συνδέεται άμεσα με αυτό που ονομάζουμε πνευματικό αγώνα. Και ο αγώνας αυτός δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αναγνώριση από την πλευρά μας ότι επειδή θέλουμε να αγαπάμε τον Θεό και να είμαστε ελεύθεροι κοντά Του, καλούμαστε και επιλέγουμε εν ελευθερία να έχουμε ευθύνες για την ζωή μας. Χωρίς να αρνούμαστε την εμπιστοσύνη στον Θεό και την λειτουργία μας και ως παιδιών Του, που απευθύνονται σ’ Αυτόν διατυπώνοντας τα αιτήματά τους, όπως σε Πατέρα (άλλωστε ο Χριστός μας ζήτησε να προσευχόμαστε στον Θεό με το «Πάτερ ημών»), η πνευματική ωριμότητα είναι μία πρόσκληση ανάληψης ευθύνης τόσο για την ζωή μας, όσο και για την ζωή των άλλων, στην οποία χτίζουμε και αποκαλύπτουμε τον αληθινό εαυτό μας.


Ζώντας σε μία πραγματικότητα που η απόθεση των ευθυνών στους άλλους, ιδιαίτερα στους ταγούς της κοινωνίας μας, δεν μας οδήγησε στην πρόοδο και την ευτυχία, αλλά στην κατάρρευση των προσδοκιών μας, μήπως είναι καιρός να ξαναδούμε όλες τις σχέσεις μας στην προοπτική της αληθινής ευθύνης; Όχι για να ικανοποιήσουμε φιλοδοξίες άλλων. Αλλά για να δείξουμε τελικά ότι ζητούμε από όλους αυτό που εμείς πρώτοι θέλουμε να ζήσουμε: την ευθύνη γι’ αυτό που μας δόθηκε από τον Θεό, αλλά και γι’ αυτό που μας προσφέρθηκε ως δώρο μοναδικό: την ζωή δηλαδή και την ανάστασή μας εν Χριστώ.
πρωτ.π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός-ΠΗΓΗ

Καὶ Πολιτικὸς καὶ ἀσκητής; ΝΑΙ γίνεται

Ὁ Καποδίστριας, καὶ ὅταν ἦταν ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν της Ρωσίας καὶ μεσουρανοῦσε στὴν εὐρωπαϊκὴ διπλωματία ἀλλὰ καὶ στὴ διεθνῆ -ἐφόσον εἶχε ἐπὶ χρόνια ἀσχοληθεῖ καὶ μὲ τὶς πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς καὶ μὲ τὴν Περσία καὶ μὲ ἄλλες ἀσιατικὲς χῶρες-, ἔστελνε συνεχῶς στὴν ἀγωνιζομένη Ἑλλάδα πολεμοφόδια καὶ τρόφιμα καὶ σπούδαζε μὲ δικές του δαπάνες πολλοὺς Ἑλληνόπαιδες στὰ εὐρωπαϊκὰ πανεπιστήμια, γιὰ νὰ προετοιμάζει τοὺς μορφωμένους ἐπιστήμονες σὲ ὅλους τους κλάδους ποὺ θὰ ἐπάνδρωναν τὶς διάφορες ὑπηρεσίες τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους μόλις θὰ ἐλευθερωνόταν ἀπὸ τὴν τουρκικὴ καταδυνάστευση...


Ὅταν τὸ 1822 ὑπέβαλε τὴν παραίτησή του ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο, ὁ τσάρος Ἀλέξανδρος δὲν τὴ δέχθηκε καὶ τοῦ ἔδωσε ἄδεια ἒπ΄ ἀόριστον μὲ ὅλα ὅμως τὰ προνόμια τοῦ ἀξιώματός του, ἐφόσον τυπικὰ τὸ διατηροῦσε. Στὴ Γενεύη ποὺ ἐγκαταστάθηκε ἔπρεπε νὰ κατοικήσει σὲ «ἕνα μέγαρο, νὰ ἔχει τέσσερις ἅμαξες καὶ ἱκανὸν ὑπηρετικὸν προσωπικόν». Ὁ Καποδίστριας κατοικοῦσε σὲ «δύο πτωχικὰ δωμάτια, εἶχε μόνο μία ἅμαξα καὶ ἕναν ὑπηρέτη». Ὅταν οἱ πάντες, διπλωμάτες, ἀριστοκράτες καὶ ἁπλοὶ ἄνθρωποι τὸν ρωτοῦσαν κατάπληκτοι, ἐκεῖνος ἀπαντοῦσε:


«Ὅταν ἀφοῦ ἐκτύπησα πρῶτον τὰς θύρας τῶν μεγάρων τῶν πλουσίων ἠναγκάσθην κατόπιν νὰ κτυπήσω καὶ τὰς θύρας τῶν πτωχῶν ζητώντας τὸν ὀβολὸν τοὺς προκειμένου νὰ στείλω τρόφιμα καὶ πολεμοφόδια εἰς τὸν ἀγωνιζόμενον ἑλληνικὸν λαὸν ἔπρεπε νὰ ἠμπορῶ νὰ τοὺς λέγω: Ἔδωσα πρῶτος ἐγὼ τὰ πάντα. Κανόνισα νὰ μὴ ἐξοδεύσω διὰ τὸν ἑαυτό μου καὶ διὰ τὸν ὑπηρέτην μου περισσότερα, ἀπὸ 60 φράγκα τὸν μήνα. Ὅλον τὸν ἄλλον μισθόν μου τὸν στέλνω στὴν Ἑλλάδα…». Ὅταν ἔφτασε στὴν Ἑλλάδα ὡς κυβερνήτης τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους προσφέρθηκαν νὰ τοῦ δώσουν ἀνάλογο οἴκημα ὡς κατοικία. Ὁ Καποδίστριας δὲν τὸ δέχτηκε. Ἤθελε νὰ ζεῖ ἁπλὰ συμμεριζόμενος τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατοῦσε τότε στὴ χώρα. Μὲ δικά του ἔξοδα διόρθωσαν ἁπλὲς οἰκίες στὴν Αἴγινα καὶ στὸν Πόρο, «χωρὶς καμιὰν ἐπιβάρυνση τῶν ἰδιοκτητῶν». Ἔδωσε ἐντολὴ νὰ μὴν ἀνοίξουν τὶς ἀποσκευὲς ποὺ ἔφερε ἀπὸ τὴ Γενεύη καὶ ἐπίπλωσε τὸ σπίτι ποὺ ἔμενε μὲ «σιδηρᾶν κλίνην καὶ ξύλινον τραπέζιον». Γὶ΄ αὐτὸ ὁ ἀντικαποδιστριακὸς Γερμανὸς ἱστορικὸς Μέντελσον-Μπαρτόλντι, ὅταν ἐπισκέφτηκε τὸν Καποδίστρια ἔγραψε: «Ὁ μόνος στολισμὸς τοῦ κυβερνητικοῦ…
«μεγάρου» εἶναι ὁ λαμπρὸς ἥλιος τῆς Ἑλλάδας καὶ ἡ λατρεία τῶν Ἑλλήνων, μὲ τὴν ὁποία δικαίως τὸν περιβάλλουν».


Ὅλα τὰ ἐπίσημα ἐνδύματα δὲν τὰ φόρεσε ποτέ. Ὁ γραμματέας του, Νικόλαος Δραγούμης, διηγεῖται τὸ περιστατικὸ ποὺ συνέβη κατὰ τὴν πρώτη περιοδεία ποὺ ἔκανε στὴν Κόρινθο, ἀμέσως μετὰ τὴν ἄφιξή του.


Τῆς ὅλης κυβερνητικῆς πομπῆς προηγοῦνταν ὁ ταχυδρομικὸς διανομέας Καρδάρας, ποὺ ἦταν ἐνδεδυμένος μὲ βελούδινο χρυσοκέντητο σεγκοῦνι. Ἀκολουθοῦσε ἔφιππος ὁ Κυβερνήτης, ντυμένος ἁπλούστατα καὶ κάτισχνος ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία καὶ τὴν κακὴν διατροφή. Ὁ λαὸς ποὺ εἶχε παραταχθεῖ αὐθόρμητα, νομίζοντας ὅτι ὁ Κυβερνήτης τοῦ ἦταν ὁ λαμπροφορεμένος διανομέας, τὸν χειροκροτοῦσε μὲ ἀμέτρητες ἐκδηλώσεις ἀγάπης. Στὴν ἀρχὴ ὅλοι διασκέδασαν. Ὁ Κολοκοτρώνης, ὅμως, δὲν τὸ ἄντεξε. Πλησίασε τὸν Καποδίστρια καὶ τοῦ εἶπε ὅτι ὁ λαὸς ἔπρεπε νὰ γνωρίσει τὸν Κυβερνήτη του.


- Καὶ τί θέλεις νὰ κάμνω, Θεοδωράκη; ἀπήντησε ὁ Καποδίστριας.


- Ἡ ὑπερεξοχότης σου νὰ ἐνδυθεῖ τὴν κυβερνητική της στολή.


Καὶ ὁ Δραγούμης προσθέτει: «Ὁδήγησαν τὸν Κυβερνήτη εἰς τί παρακείμενον χάνιον καὶ τὸν ἠνάγκασαν νὰ ἐνδυθεῖ τὴν στολὴ ἤτις οὐδαμῶς διέφερεν τῆς τῶν δασονόμων τῆς ἀντιβασιλείας!…».


Ὁ γιατρός του, βλέποντας τὸν τόσον καταβεβλημένο ἀπὸ τοὺς ἀδιάκοπους μόχθους καὶ ἀγῶνες, τοῦ συνέστησε αὐστηρὰ ὅτι ἔπρεπε νὰ βελτιώσει τὴν τροφή του. Καὶ ὁ Καποδίστριας ἀπάντησε: «Οὐδέποτε θὰ ἐπιτρέψω στὸν ἑαυτό μου βελτίωση τῆς τροφῆς, παρὰ μόνον τότε ὅταν θὰ εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα Ἑλληνόπουλο ποὺ νὰ πεινάει…».


Τὸ Πανελλήνιο καὶ ἡ Γερουσία δύο φορὲς ψήφισαν τὸν μισθὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ δίνεται στὸν Κυβερνήτη. Καὶ τὶς δύο φορὲς ὁ Καποδίστριας ἀρνήθηκε νὰ δεχθεῖ μισθό.


«…Εἶμαι εὐτυχὴς διότι ἠδυνήθην νὰ προσφέρω… διὰ τὴν ἐθνικὴν ἀνεξαρτησίαν καὶ ἐλευθερίαν, δὶ΄ αὐτὸ τὸ τόσον θεάρεστον ἔργον, τὰ λείψανα τῆς μετρίας καταστάσεώς μου εἰς τὸ θυσιαστήριον τῆς πατρίδας… Διὰ τὸν αὐτὸν τοῦτον λόγον θέλη ἀποφεύγει καὶ ἤδη νὰ δεχθῆ τὴν προσδιοριζόμενην ποσότητα διὰ τὰ ἔξοδα τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Ἐπικρατείας, ἀπεχόμενος, ἐν ὄσῳ τὰ ἰδιαίτερά μου χρηματικὰ μέσα μου ἐπαρκοῦν ἀπὸ τὸ νὰ ἐγγίσω μέχρι ὀβολοῦ τὰ δημόσια χρήματα πρὸς τὴν ἰδίαν μου χρῆσιν… Ἀποστρέφομαι τὸ νὰ προμηθεύω εἰς τὸν ἑαυτόν μου τὰς ἀναπαύσεις τοῦ βίου, αἳ ὁποίαι προϋποθέτουν τὴν εὐπορίαν, ἐνῷ εὐρισκόμεθα εἰς τὸ μέσον ἐρειπίων περικυκλωμένοι ἀπὸ πλῆθος ὁλόκληρον ἀνθρώπων βυθισμένων εἰς τὴν ἐσχάτην ἀμηχανίαν… Ἐλπίζω ὅτι ὅσοι ἐξ΄ ὑμῶν συμμετάσχουν εἰς τὴν κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μὲτ΄ ἐμοῦ ὅτι εἰς τὰς παρούσας περιπτώσεις ὅσοι εὑρίσκονται εἰς δημόσια ὑπουργήματα δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ λαμβάνουν μισθοὺς ἀνάλογους μὲ τὸν βαθμὸ τοῦ ὑψηλοῦ ὑπουργήματος τῶν καὶ μὲ τὰς ἐκδουλεύσεις τῶν, ἂλλ΄ ὅτι οἱ μισθοὶ οὗτοι πρέπει νὰ ἀναλογοῦν ἀκριβῶς μὲ τὰ χρηματικὰ μέσα, τὰ ὁποία ἔχει ἡ κυβέρνησις εἰς τὴν ἐξουσίαν της». (Ὁ Καποδίστριας πρὸς τὴν Δ’ Ἐθνικὴν Συνέλευση, Ἄργος 4 Αὐγούστου 1829).


Αὐτὸ τὸ συγκλονιστικὸ μήνυμα τοῦ Μεγάλου Ἠγέτου καὶ Ἀνθρώπου δὲν ἔπρεπε ἄραγε νὰ ἀναρτηθεῖ μέσα στὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο;…


Πηγή: Ἑλένης Κούκκου, Καθηγήτριας Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Ἰωάννης Καποδίστριας –Τὸ ὑψηλό του ἦθος, Νεανικὸ & Μαθητικὸ Περιοδικὸ «Ὁ Πυρσὸς» τῶν Ἐκπαιδευτηρίων «Ἀπόστολος Παῦλος», σέλ. 188-189, τεῦχος 30, περίοδος β΄, Ἰσθμὸς Κορίνθου, Νοέμβριος 2009

ΠΗΓΗ

Η Αγία μεγαλομάρτυς Ξένια-3 Μαίου

Ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς Ξενία γεννήθηκε στὴν Καλαμάτα τὸ 291 μ.Χ. ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους, τὸ Νικόλαο καὶ τὴ  Δέσποινα, ποὺ κατάγονταν ἀπὸ τὰ ἀνατολικὰ μέρη τῆς Ἰταλίας. Ἐξαιτίας τῶν διωγμῶν κατὰ τῶν Χριστιανῶν κατὰ τοὺς χρόνους ἐκείνους κατέφυγαν στὴν Καλαμάτα καὶ ἐγκαταστάθηκαν σὲ κάποιο ἀγρόκτημα ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη, διότι ὁ πατέρας της ἦταν γεωργός.
Ἀπὸ μικρὴ ἡλικία ἡ Ξενία στόλιζε τὴν ψυχή της μὲ νηστεῖες, ἐγκράτεια, σιωπή, ἀδιάλειπτη προσευχή, δάκρυα καὶ ἀγρυπνίες, φιλανθρωπία καὶ ἐλεημοσύνη. Ὅταν κάποτε συνάντησε τὴν Ἁγία ὁ ἔπαρχος τῆς περιοχῆς Δομετιανός, θαμπώθηκε ἀπὸ τὴν ὀμορφιά της καὶ θέλησε νὰ τὴν κάνει γυναίκα του. Ἀλλὰ ἡ Ξενία ἀρνήθηκε σθεναρὰ νὰ ἀλλάξει τὴν πίστη της καὶ νὰ γίνει σύζυγος εἰδωλολάτρη ἄρχοντα. Τότε ὁ Δομετιανὸς ἔδωσε ἐντολὴ καὶ τὴν συνέλαβαν. Ἡ Ἁγία βασανίσθηκε ἀνηλεῶς καὶ ἀποκεφαλίσθηκε τὸ 318 μ.Χ. Ἔτσι εἰσῆλθε στὴν χαρὰ τοῦ Κυρίου της καὶ ἔλαβε τὸ ἀμαράντινο στέφανο τῆς δόξας.

Τα πιο ωραία καλλυντικά...

Ρώτησαν μια ορθόδοξη χριστιανή τι την έκανε τόσο όμορφη,ενώ δεν χρησιμοποιούσε καλλυντικά.Η απάντηση ήταν η εξής:
-Για τα χείλη μου χρησιμοποιώ την αλήθεια.
-Για τη φωνή μου την προσευχή.
-Για τα μάτια μου την συμπάθεια.
-Για τα χέρια μου την αγαθοεργία.
-Για το πρόσωπο μου την ευθύτητα.
-Για την καρδιά μου την αγάπη.

πηγή