Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018

Η τιμή και η θυσία...

Φωτογραφία του χρήστη Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία.
π. Μιλτιάδης Ζέρβας
Σήμερα -μα ίσως και πάντοτε- μοιάζει δύσκολο να συναντηθούν ένας άνδρας και μια γυναίκα. Και πιο δύσκολο ακόμα φαντάζει ένα ζευγάρι να διαφύγει από τη διαβρωτική φθορά της σχέσης, από τις διαλυτικές δυνάμεις του χωρισμού.
Τούτο νομίζουμε ότι συμβαίνει, επειδή σήμερα -κι ίσως περισσότερο από οποτεδήποτε στο παρελθόν- ο άνδρας αγνοεί το τι σημαίνει θυσία και η γυναίκα ξεχνά το τι σημαίνει τιμή.


Ο άνδρας δεν θυσιάζεται για τη γυναίκα του, μα την παραμελεί, την χρησιμοποιεί και την εξουσιάζει, καθιστώντας την στείρα κι ανύμπορη να δώσει ζωή και τροφή στη σχέση.
Κι η γυναίκα δεν τιμά τον άνδρα της, μα τον υποτιμά, τον μειώνει, και τον αμφισβητεί, καθιστώντας τον αδύναμο και ανίκανο να δώσει σιγουριά και ασφάλεια στη σχέση.

Ας μην μας διαφεύγει πως η τιμή και η θυσία σχετίζονται με τη λατρεία του Θεού. Είναι συστατικά της ιερότητας και του μυστηρίου. Γι' αυτό είναι ικανά, ν' αποκαταστήσουν την ανθρώπινη φύση στην ακεραιότητά της, ενοποιώντας τα διεστώτα (τον άνδρα και τη γυναίκα) σ' αυτό που ο λαός μας καλεί "ανδρόγυνο".

Κάτι σαν υστερόγραφο...

"Μα τι είναι αυτά που μας λες;" θα αντιπούν κάποιοι. "Γιατί η θυσία αφορά τον άνδρα και η τιμή αρμόζει στη γυναίκα; Τέτοιες παρωχημένες ιδέες εδραιώνουν την ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων".

Φίλοι καλοί, ακόμα δεν προσέξατε πως η ψυχή του ανθρώπου, όταν ακούει θυσία κι όταν ακούει τιμή τ´ αναγνωρίζει ως συνώνυμα;

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

Όταν εισέρχεσαι μέσα στο ναό να έχεις την διάκριση να είσαι ευπρεπώς ντυμένος και ντυμένη

Φωτογραφία του Paulos Papadopoulos.

π.Παύλος Παπαδόπουλος
Όταν εισέρχεσαι μέσα στο ναό να έχεις την διάκριση να είσαι ευπρεπώς ντυμένος και ντυμένη. Ειδικά όταν θα πάμε στο ναό για να συμμετάσχουμε σε κάποιο Μυστήριο -ένα περισσότερο- θα πρέπει να προσέχουμε την ενδυμασία μας.

Δηλαδή άλλο είναι να είμαι έξω στην αγορά και να πάω στο ναό για να ανάψω ένα κεράκι και άλλο να πάω στο ναό για να λειτουργηθώ ή για να εξομολογηθώ.

Φυσικά και δεν θα σωθούμε από το σεμνό μας ντύσιμο αλλά σίγουρα ακόμα και το ντύσιμό μας δείχνει την πνευματική μας κατάσταση και την συναίσθηση που έχουμε για το που προσερχόμαστε και γιατί προσερχόμαστε. Η ενδυμασία μας θα πρέπει να είναι σεμνή και ευπρεπής όχι μόνο όταν είναι να πάμε στο ναό αλλά πάντοτε, μιας και πάντοτε είμαστε χριστιανοί και όχι μόνο μέσα στους ναούς.

Οι γυναίκες να μην ντύνονται προκλητικά και καλό είναι να φορούν φούστα (ευπρεπή) ειδικά όταν έρχονται στο ναό για να συμμετάσχουν σε κάποιο Μυστήριο αλλά και οι άνδρες να προσέρχονται με μακρύ παντελόνι, με παπούτσια και όχι με σαγιονάρες.

Αυτά ίσως μας φαίνονται λίγο οπισθοδρομικά και ανούσια όμως δεν είναι έτσι ακριβώς. Όταν θα πάω να εξομολογηθώ ακόμα και η εξωτερική μου εμφάνιση θα πρέπει να είναι κατάλληλη για το Μυστήριο. Δεν είναι δυνατόν να έρχονται γυναίκες στην εξομολόγηση προκλητικά ντυμένες ή άνδρες με κοντό παντελονάκι, το ίδιο και στην Θεία Λειτουργία (ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ: να έρχονται κάποιες να κοινωνήσουν και να αφήνουν το μισό τους κραγιόν πάνω στην λαβίδα) ή σε κάποιο Γάμο ή Βάπτιση ή ακόμα και σε μια Παράκληση.

Μην σας φαίνονται -το ξαναλέγω- όλα αυτά οπισθοδρομικά, διότι τελικά αυτό που έχουμε μέσα μας το βγάζουμε και προς τα έξω. Δηλαδή είναι δυνατόν να έχω από τη μία ταπεινό φρόνημα (μέσα μου) και από την άλλη να ντύνομαι προκλητικά, δεν είναι δυνατόν να έχω απλότητα και από την άλλη να ντύνομαι εξεζητημένα, δεν είναι δυνατόν να σέβομαι τον Οίκο του Θεού (που κατ' εξοχήν είναι ο ναός μέσα στον οποίο τελούνται τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας) και από την άλλη να έρχομαι ντυμένος λες και πάω στην παραλία.

Χρειάζεται διάκριση και από την στιγμή που υπάρχει μία παράδοση μέσα στην Εκκλησία στο πώς να προσερχόμαστε στους ναούς καλούμαστε ως μέλη Της να την πράξουμε με φρόνημα υπακοής.

Χαίρομαι ειδικά κάποιους νέους και νέες που έρχονται στο ναό ντυμένοι ευπρεπώς, οι οποίοι όμως ντύνονται έτσι και εκτός ναού και αυτό το πράττουν διότι πρωτίστως κατάλαβαν ότι το ίδιο τους το σώμα είναι ναός του Θεού και γι' αυτό το στολίζουν με ευπρέπεια, σεμνότητα, καθαρότητα. Η ευπρέπεια -όπως και κάθε τι άλλο στην πνευματική μας ζωή- δεν πρέπει να είναι κάτι το έκτακτο αλλά κάτι το μόνιμο και διαχρονικό.

Υ.Γ. Νομίζω ότι εάν έχουμε διάθεση ταπεινή και φρόνημα εκκλησιαστικό όλα τα παραπάνω θα τα αποδεχτούμε, εάν έχουμε εγωισμό και αντιεκκλησιαστικό φρόνημα θα αρχίσουμε τις δικαιολογίες και τα "ναι μεν αλλά..." ή τα "εγώ διαφωνώ..." κτλ. Αυτά τα γράφουμε όχι για υπάρξει συζήτηση· τα γράφουμε ως μια υπενθύμιση που καλούμαστε να εφαρμόσουμε εάν δεν την εφαρμόζουμε ήδη.

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

"ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΑΦΗΡΗΜΕΝΗΣ ΓΟΝΕΪΚΟΤΗΤΑΣ"


Απίστευτα σημαντικό άρθρο για να το προσπεράσουμε...
Γιατί για κάποιους από εμάς ίσως να είναι μια καινούρια αρχή στην επικοινωνία με τα παιδιά μας ή και τους μαθητές μας...
****
 "Αν και έχουμε εξαντλήσει το ζήτημα των προβλημάτων που προκαλεί στα παιδιά η ολοκληρωτική διάδοση των φορητών ηλεκτρονικών μέσων, το μεγάλο "ψάρι" πίσω από την ιστορία των smartphones και των tablets παραμένει ακόμη ασύλληπτο.
 Ελάχιστη προσοχή έχει δοθεί ως τώρα στις συνέπειες που έχει για τους ίδιους τους γονείς ο χρόνος που περνούν μπροστά στις οθόνες.
Περισσότερο από 20 χρόνια πριν η ειδικός στην τεχνολογία Linda Stone περιέγραψε κάτι από το οποίο πάσχουν πλέον οι πιο πολλοί γονείς:
"τη συνεχή, μερική προσοχή" (continuous partial attention).
Η κατάσταση αυτή δεν βλάπτει μόνο εμάς, τους ενήλικες, όπως εξήγησε η Stone, αλλά ζημιώνει και τα παιδιά μας.
Το νέο μοντέλο γονικής αλληλεπίδρασης, με το κινητό ή το τάμπλετ κυριολεκτικά ανάμεσά μας, διαταράσσει ένα αρχέγονο σύστημα ανταλλαγής συναισθηματικών σημάτων μεταξύ γονιού και παιδιού. Ακρογωνιαίος λίθος του είναι η άμεση, απαντητική επικοινωνία, που αποτελεί τη βάση της ανθρώπινης μάθησης.
Πλέουμε πια σε αχαρτογράφητα νερά.
****
Η περιστασιακή γονική απροσεξία δεν είναι καταστροφική (και μπορεί μάλιστα να συμβάλλει στην ανθεκτικότητα), αλλά η χρόνια διάσπαση είναι μια διαφορετική ιστορία.
Οι αφηρημένοι, διασπασμένοι γονείς εκνευρίζονται, όταν διακόπτονται από τη χρήση του κινητού τηλεφώνου.
Δεν χάνουν απλώς τα συναισθηματικά σήματα, στην πραγματικότητα, τα παρερμηνεύουν κιόλας.
Ένας γονιός μη συντονισμένος, που βρίσκεται "αλλού", μπορεί να θυμώσει ευκολότερα σε σχέση με κάποιον άλλο που είναι συγκεντρωμένος στο παιδί του που, ενώ απλά ζητά την προσοχή του γονιού του, εκείνος θεωρεί ότι προσπαθεί να γίνει χειριστικό.
****Οι σύντομοι, εκούσιοι αποχωρισμοί μπορεί, φυσικά, να είναι ακίνδυνοι, ακόμη και υγιείς τόσο για το γονιό, όσο και για το παιδί (ειδικά καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και χρειάζονται περισσότερη, ηλικιακά ανάλογη ανεξαρτησία).
Όμως, εδώ πρόκειται για ένα άλλο είδος "αποχωρισμού", που διαφέρει από την απροσεξία και συμβαίνει ενώ ο γονιός βρίσκεται μεν με το παιδί, αλλά μέσω της μη-προσοχής επικοινωνεί στο παιδί ότι είναι λιγότερο σημαντικό από ένα email.
Μια μητέρα που λέει στα παιδιά να βγουν να παίξουν, ένας πατέρας που λέει ότι χρειάζεται ησυχία για να συγκεντρωθεί σε μια δουλειά για το επόμενο μισάωρο -αυτές είναι απολύτως λογικές αντιδράσεις στις αλληλοσυγκρουόμενες απαιτήσεις της ενήλικης ζωής.
Αυτό όμως που συμβαίνει σήμερα είναι η επικράτηση της απρόβλεπτης γονικής φροντίδας, την οποία κυβερνούν τα "μπιπ" των ειδοποιήσεων και το ξελόγιασμα των smartphones.
Φαίνεται ότι έχουμε πέσει κυριολεκτικά πάνω στο χειρότερο μοντέλο γονικότητας που θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε -όπου έχουμε περισσότερο χρόνο για να είμαστε σωματικά παρόντες (και εμποδίζουμε την αυτονομία των παιδιών μας), αλλά η συναισθηματική παρουσία μας είναι ασταθής και απρόβλεπτη...
ΠΑΙΔΟΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

Πρέπει να έχεις ανδρεία ψυχής για να μπορέσεις να κάνεις ωραίο τον εαυτό σου.


 Ελεύθερος είναι εκείνος που φέρει ακεραία την ευθύνη της ελευθερίας του. 
Είναι άλλο πράγμα ο έρωτας, άλλο πράγμα η αγάπη και άλλο το σεξ. Οταν αυτά τα τρία τα εξισώσουμε, τότε τα έχουμε συντρίψει. 
Και σήμερα αυτό μας συμβαίνει. Δεν έχουμε μάθει να αγαπάμε. Εχουμε μάθει να βλέπουμε τον άλλο σαν αντικείμενο χρήσης. 
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν άλλες τρείς λέξεις, η ανδρεία, η ωραιότητα και η αρετή. Πρέπει να έχεις ανδρεία ψυχής για να μπορέσεις να κάνεις ωραίο τον εαυτό σου. Και αυτός ο αγώνας οδηγεί στην αρετή. Αυτά τα τρία αλληλοπεριχωρούνται.

Μητροπολίτης Σισανίου Παύλος

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

" Αν μια νταλίκα πέσει πάνω μου και σκοτωθώ τι θα πείτε στα μικρότερα; Ότι η μαμά σκοτώθηκε ή ότι πήγε στον ουρανό;"


Φωτογραφία της Μαριλένα Μανετα Ξυλούρη.
Από το μπλογκ του amfoterodexios

 Στα 4 σχεδόν χρόνια, που ασχολούμαστε με αυτό το ιστολόγιο οφείλουμε να ομολογήσουμε πως σε καμιά από τις 7000 και πλέον αναρτήσεις, που έχουνε περάσει μπροστά από τα μάτια μας, δεν έχουμε συγκλονιστεί τόσο...
Τα στοιχεία που βγαίνουν 2 μονάχα μέρες μετά τον (προσωρινό...) αποχαιρετισμό της Μαρίας είναι τόσο απρόσμενα ωφέλιμα για όλους μας...


Η "συνέντευξή" της στο τέλος της ανάρτησης, 2 εβδομάδες πριν, θεωρούμε πως είναι μακράν η καλύτερη που έχει περάσει απ΄αυτήν εδώ την "γειτονιά"...

Η Μαρία μας (* πλέον είναι και δική μας η Μαρία...) και η οικογένειά της ανέβασε τόσο ψηλά το επίπεδο, που είμαστε πλέον όλοι εμείς οι υπόλοιποι (κυρίως όσοι από εμάς Ο Θεός παραχώρησε οικογένεια...) "υποχρεωμένοι" να τους έχουμε ως υπόδειγμα στην ζωή και στον θάνατο...

~ Πριν μια εβδομάδα συζητώντας η Μαρία με τα παιδιά της τους έλεγε:
"Να έχετε διάκριση όταν μιλάτε με τους ανθρώπους για θέματα πίστης, ανάλογα με τα βιώματα που έχουν. Για παράδειγμα, αν μια νταλίκα πέσει πάνω μου και σκοτωθώ τι θα πείτε στα μικρότερα; Ότι η μαμά σκοτώθηκε ή ότι πήγε στον ουρανό;"

~ Παραθέτουμε τον εξής διάλογο μεταξύ μιας κυρίας και του Πορφύριου. για να χαιρόμαστε και να μην απελπιζόμαστε...
Λέει η κυρία:
"Ο Θεός πήρε τη μαμά σας.."
Και απαντά ο Πορφύρης:
"Όχι μόνο δεν πήρε τη μαμά μας,αλλά μας έδωσε και τη Δική Του ακόμα!"


~ Μερικές από τις ερωτήσεις μας προς την Μαρία ( πριν από δύο εβδομάδες) σας τις παραθέτω όχι για να καταλάβετε ποια ήταν η Μαρία, αλλά γιατί εμένα με ωφέλησαν (Στην καταγραφή αυτού του διαλόγου κάποιος πολύ κοντινός στην οικογένεια Ιερέας...Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε το όνομά του...):
"- Μαρία ανησυχείς για τα παιδιά σου τώρα που μεγάλωσαν; -Δεν υπάρχει καλύτερος πατέρας και παιδαγωγός από τον ίδιο τον Θεό. Κι όμως τα παιδιά του οι πρωτόπλαστοι αποφάσισαν να τον παρακούσουν καθώς και τις εντολές του και να φύγουν μακριά του... Εγώ δεν μπορώ παρά να αγωνίζομαι μόνο για μένα, για τα παιδιά μου απλά προσεύχομαι...


-Δεν τα νουθετείς;

-Αν το ζευγάρι ζει αγαπημένο δεν χρειάζεται τίποτε παραπάνω. Αυτό από μόνο του αρκεί. Εγώ προχωρώ μέσα στο σπίτι και αισθάνομαι τα παιδιά μου σαν τα παπάκια, παντού με ακολουθούν για να συζητήσουμε...Αφού τους το λέω, παιδιά με κάνετε να αισθάνομαι σαν την πάπια, αφήστε με και λίγο μόνη...


- Είσαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η πολυτεκνια σώζει;

- Όταν γνώρισα τον Σπύρο αποφασίσαμε να κάνουμε έως 5 παιδιά, το θεωρούμε ιδανικό αριθμό, αλλά πάντα χαιρόμασταν με το κάθε παιδί που θέλαμε άλλο ένα... Για να καταλάβεις πόσο το χαίρομαι που ακόμα και το τελευταίο (το δέκατο) δεν το αφήνω να το αλλάζουν τα παιδιά. Τους λέω αυτό είναι δικό μου παιδί, όταν κάνετε δικό σας, εσείς θα το αλλάζετε.... Τώρα στο έκτο όταν είχα ρωτήσει τον παππού τον Δαμασκηνό σε δική μου αγωνία σε σχέση με τα πνευματικά...
αν ο Θεός την πολυτεκνία την προσμετρά και ως αγώνα, γιατί μου είχανε πει ότι πάνω από 6 ότι Ο Θεός το βλέπει ως σταυρό....είχε συμφωνήσει! " Τι να πω, η κάθε λέξη της για μένα, μου μύριζε παράδεισο...!




~ Και λίγα από τα πρώτα κιόλας σχόλια:

* Νώντας Σκοπετέας Αυτή είναι μια άκρως ψυχωφελέστατη ανάρτηση ! Με αγάπη το λέω , ας το ξαναεξετάσουν Χριστοκεντρικά όσοι έσπευσαν να υποστηρίξουν το αντίθετο ! Τοις πάσι γέγονα τα πάντα ίνα πάντως τινάς σώσω ...το Παύλειο κέλευσμα ! Προς δόξαν Θεού και παραμυθία αναριθμήτων ψυχών, που ως μη έχοντες Ελπίδα πενθούν γιατί ¨έχασαν" τον άνθρωπό τους , λες και απώλεσαν κάποιο αντικείμενο ...

Ναι , δάκρυα πολλά και προσευχή βουβή , σαν τον πόνο των λευκοφορεμένων σπλάχνων της για την αναχώρηση της Μαρίας εκ του θανάτου εις την Ζωήν τούτες τις ώρες ...
Ορφανόν και χήραν αναλήψεται Κύριος ... Μα και επιτέλους σε θεοστυγείς μέρες σκοτεινές που έχουμε ξεχάσει σχεδόν το οτι Ένας είναι Ζωής ο Κυριεύων και του Θανάτου , με προβολή και ηρωοποίηση όσων, ταις των δαιμόνων απάταις αποφάσισαν για το αντίθετο , είδαμε και βιώσαμε μια νεκρώσιμη ακολουθία μακάρια και όχι μακάβρια ...με σκεπασμένα φέρετρα , μαύρες "σημαίες" να αποδοκιμάζουν τον Ουρανό και τις απερινόητες αποφάσεις του Θεού ...Ανάσταση σήμανε και πάλι στο Μήλεσι ! Αληθώς Ανέστη αδελφή μας Μαρία ! Σπύρο αδελφέ μου πάντα αγγελικά και αγέρωχα τα φτερά σου !
Ψυχές μας διαλεχτές καλές υπομονές και χαρά Θεού αληθινή πάντα να φωλιάζει στην μνήμη και στις καρδιές σας με τις μεσιτείες της Αγίας Μάνας σας !


* Maria Kone Από την μία είναι συγκλονιστικό, το πως συνέβη και το γεγονός ότι ηταν μια μανα 10 παιδιών! Από την άλλη ξεπερνά κάθε όριο της λογικής η αντιμετώπιση των παιδιών και του συζύγου!

Το Σάββατο καθώς περίμενα για να χαιρετήσω στο τελος, μπροστά μου ήταν ενα κοριτσακι που μιλουσε με εναν κυριο. Μιλουσε τόσο φυσιολογικά, χαρούμενα στον κυριο λες και δεν βρισκόμασταν σε κηδεία, αλλα σε ενα χαρουμενο γεγονος. Βλεποντας σημερα τις φωτογραφίες κατάλαβα οτι είναι ενα απο τα παιδια της. Ενταξει δεν μπορώ να πω κατι αλλο....
Χριστός Ανεστη!!!
ΥΓ: Ηξερα μονο την Μαρία, γιατί ήμασταν συμφοιτήτριες στην Θεολογική και είχαμε ορκιστει και μαζι, όχι τα παιδιά και τον σύζυγό της.


* Δαμιανός Τσάγκας Πραγματικά από άλλη διάσταση.
Η ουκ εστιν εκ του κόσμου τούτου...
Η Πίστη και η αυθεντική εν Χριστώ Ζωή με την οποία γαλούχησε η Μαρία τα τέκνα της είναι τόσο εμφανής, τόσο αξιομιμήτη, τόσο αναστάσιμη...
Τα λόγια είναι τόσο περιττά μπροστά σε τέτοιες εικόνες.
Οσιακή ζωή, μαρτυρική κοίμηση.
Ας πρεσβεύει υπέρ ημών...


* F: έπρεπε να είσαι εκεί να ακούς τις καμπάνες... το Χριστός Ανέστη...


* Eirini Georgia Ganassouli Μιλάμε για άλλο πνευματικό επίπεδο...


* Αφροδίτη Τσαμπά όντως! Ας ελπίσουμε ότι θα εύχεται για όλους μας στα σκηνώματα του παραδείσου!

Evi Votsi Που βρίσκουν τη δύναμη??? Στον Χριστό εκεί την βρίσκουν τη δύναμη. Αυτό θα πει πίστη στον Σωτήρα μας. Και εκείνος βλέποντας αυτή την πίστη στέλνει τη χάρη Του και σκεπάζει την οικογένεια... Ο Μεγαλοδύναμος να αναπαύσει την ψυχούλα της. Και να ενδυναμώνει την οικογένεια...

* Agathi B-Krd Εμείς οι απλοί..που προσπαθούμε μεν ..ακόμη δακρύζουμε στην εικόνα.. Καλό Παράδεισο!! Καλή Ανάσταση!

* MissionaryMom AtHome Μετά τα έξι παιδιά λογίζεται σταυρός; Πρώτη φορά το ακούω-- Άρα αυτός ο πατέρας μόνος, με τη θεία χάρη- καλείται να σηκώσει δύο σταυρούς ταυτόχρονα. Παιδιών και γυναίκας! Ανυπομονώ για επόμενη ανάρτηση σχετικά! Όντως ωφέλιμη ανάρτηση - συγκλονιστική..


Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Πόσοι όμως κι από εμάς τους "αμόλυντους" είμαστε εθισμένοι στα πνευματικά ναρκωτικά

Αποτέλεσμα εικόνας για dependenta
Προχθές ήρθε μια κοπέλα, χρήστρια ναρκωτικών ουσιών, σκελετωμένη, με δακρυσμένα μάτια.
Πριν αρκετό καιρό είχε έρθει στο ναό με φωνές και απειλές. Με είχε βρίσει γιατί δεν τις έδωσα το χρηματικό ποσό που θα ήθελε. Έβρισε, χειρονόμησε κι έφυγε. Αυτό έγινε δυο τρεις φορές.

Προχθές όμως ήρθε αλλιώτικη. Χωρίς φωνές. Χωρίς θράσος. Με περίμενε ταπεινά. Περίμενε να ζητήσει συγχώρεση. "Θέλω να με συγχωρέσεις πάτερ για τότε..." μου είπε. Την έτρωγε μέσα της τόσο καιρό αυτή η συμπεριφορά της (μια συμπεριφορά που ήταν απόρροια της εξάρτησης που έχει). Κι όμως τώρα βρήκε το κουράγιο να έρθει να το πει. Αυτό δείχνει άνθρωπο που δεν παραδόθηκε πνευματικά, που ακόμα μάχεται, παλεύει.

Μετά την συγχώρεση όμως ήρθε κι άλλη ομολογία. Η οδύνη των αισθητών ηδονών την λύγισαν, "Δεν μπορώ άλλο..." μου είπε "...δεν αντέχω". Τα χαρακτηριστικά του προσώπου της ήταν ανέκφραστα. Κατάλαβα ότι έκλαιγε από τα δάκρυα που δραπέτευαν από τα μάτια της.
Ζήτησε να εξομολογηθεί για πρώτη φορά. Ζήτησε να συμφιλιωθεί με τον Θεό μετά από τόσα χρόνια πολέμου. Ενός πολέμου που αντίπαλος τελικά δεν ήταν ο Θεός αλλά ο ίδιος της ο εαυτός.
Το σώμα της ήταν τόσο εύθραυστο, το πρόσωπό της γερασμένο από τις λάθος επιλογές. Κι όμως μέσα στα λίγα λεπτά που μιλήσαμε είδα μια ομορφιά ν' ανατέλει. Μια ομορφιά που την έκρυβε για χρόνια. Την ομορφιά της μετάνοιας, την νιότη της ελπίδος. Δώσαμε ραντεβού για εξομολόγηση. Έφυγε έχοντας ανάμεσα στα λεπτά δαχτυλάκια της ένα μικρό κομποσχοίνι που της έδωσα. Λίγο ειρήνευσε.
Πόσες τέτοιες ανδρείες -πονεμένες- ψυχές υπάρχουν που επιλογές της νιότης τους, τους στοιχειώνουν μα δεν παραδίδονται σ'αυτές, "δεν το βάζουν κάτω". Πίσω από τέτοιους ανθρώπους κρύβονται σίγουρα πάθη και εγωισμοί όμως συγχρόνως κρύβονται και ψυχές που αναζητούσαν λίγη θαλπωρή, αγάπη, ενδιαφέρον... Και ακριβώς επειδή δεν τα βρήκαν, τα αναζήτησαν σε λάθος τόπους, με λάθος τρόπους, από λάθος ανθρώπους.

 Γι'αυτό θα πρέπει πάντα να είμαστε έτοιμοι κι εμείς ν'αγκαλιάσουμε τέτοιους ανθρώπους, να τους ακούσουμε, να ενδιαφερθούμε γι'αυτούς, να μην τους κλείσουμε την πόρτα της καρδιάς μας, να μην τους απαξιώσουμε, να μην τους κοιτάξουμε με "μισό μάτι". Διότι και αυτοί απολωλότα πρόβατα είναι, όπως κι εμείς. Η δική τους ασωτία ίσως φαίνεται πιο πολύ, εξωτερικεύεται πιο έντονα, όμως αυτό δεν τους κάνει πιο αμαρτωλούς από εμάς που μπορεί να κρύβουμε μεγαλύτερα πάθη απ'αυτούς, μεγαλύτερες ανομίες κι αδικίες. Αυτοί μπορεί να παίρνουν ναρκωτικά και αυτό να φαίνεται στο σώμα τους. Πόσοι όμως κι από εμάς τους "αμόλυντους" είμαστε εθισμένοι στα πνευματικά ναρκωτικά που όχι απλά μολύνουν το σώμα αλλά κυρίως οδηγούν στον πνευματικό μας θάνατο; Εθισμένοι στην φιλοχρηματία, στην γαστριμαργία, στη μόδα, στην σαρκικότητα, στην ανθρωπαρέσκεια, στην φιληδονία, στην κατάκριση, στην κακία, στην μνησικακία, στην ιεροκατηγορία, στην συκοφαντία, στο ψέμμα, στην αισχροκέρδια, στην υποκρισία, στην οργή, στην ακηδία, στην απιστία, στη φιλαυτία...

Πώς θα κατακρίνουμε λοιπόν αυτούς όταν εμείς ζούμε ακόμα εθισμένοι στη μεγάλη ιδέα για τον εαυτούλη μας;
Πώς είναι δυνατόν "ελαφρά τη καρδιά" να ξεγράφουμε αυτούς τους ανθρώπους από την κοινωνία μας όταν εμείς είμαστε χειρότεροι "πρεζάκηδες" παθών;
Είμαστε για λύπηση εάν νομίζουμε ότι είμαστε καλύτεροι απ'αυτούς.

Αν είχαμε ταπείνωση τότε θα τους βλέπαμε με συγκατάβαση και κατανόηση, έτοιμοι να τους βοηθήσουμε και όχι έτοιμοι να τους φωνάξουμε, να τους κατακρίνουμε και να τους βάλουμε στο περιθώριο της κοινωνίας, θεωρώντας ότι δεν είναι "άξιοι" να ζούνε ανάμεσά μας...
Όντως πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους δεν θέλουν την βοήθειά μας. Δική τους επιλογή (και είναι αλήθεια ότι δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά σ'αυτές τις περιπτώσεις).Όμως ας αναρωτηθούμε, εμείς προσφέρουμε βοήθεια σε όλους; κάνουμε αυτό που μπορούμε ως πρόσωπα και ως κοινωνία; έχουμε την διάκριση, την υπομονή, το ενδιαφέρον και την αγάπη που χρειάζεται ώστε να βοηθήσουμε αυτούς τους πάσχοντες συνανθρώπους μας; έχουμε την τόλμη να γίνουμε πλησίον τους; έχουμε την ταπείνωση να ασχοληθούμε μαζί τους;

Ο καθένας ας κάνει τον αυτοέλεγχό του. Πάντως εγώ, από προχθές προβληματίστηκα αρκετά και έπιασα τον εαυτό μου να αδιαφορεί γι'αυτούς τους ανθρώπους, έχοντας τον λογισμό ότι είναι "άξιοι των επιλογών τους"...
Όμως αυτός είναι ένας αντίχριστος λογισμός. Είναι λογισμός που πηγάζει από την πλάνη ότι είμαι ανώτερός τους, καλύτερός τους, αξιότερός τους...
Και ακριβώς αυτός ο λογισμός αποδεικνύει πόσο "λίγος" και εμπαθής είμαι...

Όταν ο άλλος έχει "πιάσει πάτο" χρειάζεται χέρια να τον βοηθήσουν να σηκωθεί, χέρια να τον αγκαλιάσουν και να τον χαϊδέψουν και όχι χέρια που θα κουνιούνται ελεγκτικά προς το μέρος του και θα του υπενθυμίζουν τα λάθη που έχει κάνει· διότι αυτή είναι η πιο απάνθρωπη ενέργεια.
Έλεος θέλει να δείξουμε...ώστε να λάβουμε κι εμείς με την σειρά μας, διότι αλλιώς αλοίμονο.

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Είναι παλιά η κούραση που κουβαλάω

Σχετική εικόνα
Είναι παλιά η κούραση που κουβαλάω.Δεν έχω άλλες αντοχές.
Το μυαλό μου λέει ‘’ συνέχισε’’, το σώμα όμως δεν τραβάει. Κουράστηκε. Και μαζί με το σώμα βάρυνε και η ψυχή.

Αναρωτιέσαι τι μπορεί να φταίει. Τι έγινε και είμαι έτσι.
Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο. Δεν είναι ότι έγινε κάτι σήμερα, χθες, αυτές τις μέρες…Είναι παλιά η κούραση που έχω μαζεμένη. Είναι παλιά κούραση.
Απλά τώρα ήρθε και έσκασε. Ξεχείλισε το ποτήρι. Κλάταρα ρε παιδί μου, πως το λένε…


‘’Ξεκουράσου’’, θα μου πεις.Δεν είναι όμως τόσο απλό. Με μια και δυο μέρες, δουλειά δεν γίνεται.Πρέπει, η νοοτροπία να αλλάξει. Ο τρόπος ζωής.

Να σκάω για χαζά πράγματα λιγότερο, να βρίσκω χρόνο λίγο να ξεκουράζομαι, λίγο να παίρνω καμμιά ανάσα, να μην τρελαίνομαι αν δεν γίνονται όλα τέλεια, να αφήνω και κάτι στο Θεό, να αφήνω και τίποτα να πέσει κάτω....

Είναι παλιά η κούραση που έχω μαζεμένη. Είναι παλιά η κούραση που κουβαλάω...Πιστεύω πως με καταλαβαίνεις...Πάνω κάτω, τα ίδια πρέπει να περνάς και εσύ...

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος M.Sc.
ΠΗΓΗ

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Τή μία παιδοκτόνο σημαδέψαμε!

Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη,
Αποτέλεσμα εικόνας για avort crima
Σκότωσε τὸ νεογέννητο βρέφος της μιὰ 22χρονη φοιτήτρια. Τὸ γέννησε μόνη της καὶ τὸ πέταξε στὸν ἀκάλυπτο χῶρο τῆς πολυκατοικίας πού διέμενε. Τῆς ἐπετέθησαν ἐπὶ πολλὲς ἡμέρες (τελευταῖο δεκαήμερο τοῦ Ἀπριλίου) ὅλα τά τηλεοπτικὰ κανάλια, ὅλοι οἱ δημοσιογράφοι καὶ ὅλοι οἱ κοινωνικοὶ φορεῖς. Ἀπεκάλεσαν φρικιαστικὴ καὶ ἐγκληματικὴ τὴν πρᾶξι της. Ἐναντίον της ἀσκήθηκε δίωξις μὲ τὴν κατηγορία τῆς ἀνθρωποκτονίας ἐκ προθέσεως.

• Διαφωνεῖ κανείς, ὅτι ἦταν φρικιαστικό τό ἔγκλημά της;
• Νὰ ρωτήσουμε ὅμως κάτι:
Ἂν τὸ ἔγκλημα αὐτὸ τὸ διέπραττε μερικοὺς μῆνες νωρίτερα, θὰ τὴν κατηγοροῦσε κανείς; Θὰ τὸ σκότωνε τὸ παιδί της μὲ συνεργὸ ἐγκληματία γιατρό, πού σκοτώνει ζωντανά τά βρέφη, μόνο ποῦ δέν τά ρίχνει στὸν ἀκάλυπτο πολυκατοικίας, ἀλλὰ πολτοποιημένα στὸν ὑπόνομό τῆς κλινικῆς του!

• Ἄν σκότωνε ζωντανό το παιδί της ἡ 22χρονη μὲ τὴ διαδικασία τῆςἐκτρώσεως, θὰ ἔφευγε ἀπὸ τὴν κλινικὴ σὰν κὰλή... κυρία καὶ θὰ πήγαινε στὸ σπίτι της, χωρὶς κανεὶς νὰ τὴν καταδιώκη! Βέβαια, ἂν λειτουργοῦσε ἡ συνείδησίς της, θὰ τῆς φώναζε: «Εἶσαι φόνισσα»! Καί τό σφαγιασθὲν βρέφος θὰ τὴν κυνηγοῦσε σ᾽ ὅλη της τὴ ζωὴ καὶ θὰ τῆς βοοῦσε: «Γιατί μὲ σκότωσες;».
Ὑποκριτικὴ κοινωνία! Καταδικάζεις μιὰ κοπέλλα, πού ὁ ἄτιμος πού τὴν κατέστησε ἔγκυο τὴν ἔγκατελειψε. Καὶ χειροκροτεῖς τοὺς φονιάδες γονεῖς καὶ γιατρούς, πού σκοτώνουν 300.000 παιδιὰ κάθε χρόνο στὴν Ἑλλάδα!
Ἔνοχη φόνου ἀσφαλῶς ἡ 22χρονη φοιτήτρια. Μὰ μυριάδες φορὲς πιὸ ἔνοχοι οἱ αὐτουργοὶ τῶν ἀμβλώσεων (ἐκτρώσεων). Ἑκατομμύρια φορὲς πιὸ ἔνοχο εἶναι τὸ Ἑλληνικὸ κράτος, πού μὲ νόμο του ἐπευλογεῖ τὸ φόνο ἀθώων παιδιῶν καὶ χρηματοδοτεῖ τοὺς φυσικοὺς αὐτουργοὺς τῆς βρεφικῆς μαζικῆς δολοφονίας.

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Οι τρεις γυναίκες και η Ευτυχία

Αποτέλεσμα εικόνας για three women painting
Ταξίδευαν τρεις γυναίκες και, ξαφνικά, βλέπουν μες στο δρόμο ένα μεγάλο λάκκο και ανακαλύπτουν πως μέσα βρίσκεται παγιδευμένη η Ευτυχία.

Τότε η πρώτη γυναίκα λέει:
– Ευτυχία, θέλω να με κάνεις όμορφη.
Αμέσως, μεταμορφώθηκε σε μια καλλονή κι ευτυχισμένη έφυγε.

Η δεύτερη γυναίκα ζήτησε:
– Ευτυχία, θέλω να με κάνεις πλούσια.
Αμέσως, εμφανίσθηκε μπροστά της ένα σακούλι γεμάτο χρυσαφικά και διαμάντια, η γυναίκα το αρπάζει κι ευτυχισμένη φεύγει.

Μόνο η τρίτη γυναίκα δεν έλεγε τίποτα και τότε η Ευτυχία της είπε μεσ’ από τον λάκκο:
– Πες μου κι εσύ τι θέλεις να σου δώσω;

Και τότε η γυναίκα έσκυψε, άπλωσε το χέρι της και είπε:
-”Δώσε μου το χέρι σου” κι έβγαλε την Ευτυχία από το λάκκο.

Μετά συνέχισε το δρόμο της…..
Η Ευτυχία χαμογέλασε και την ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ!

“Μαμά, δεν θα σου πάρω λουλούδια γιατί…”

Αποτέλεσμα εικόνας για mama copil flori
Ρομίνα Ξύδα

 Θυμάμαι το βλέμμα της, την πρώτη φορά που στάθηκα απέναντί της με μία ανθοδέσμη γεμάτη κατακόκκινα τριαντάφυλλα να πνίγουν την αγκαλιά και το μπόι μου. Βλέμμα γεμάτο παράπονο. Θα' μουν δεν θα μουν δέκα χρονών.

 Εκείνη, να μαζεύει από το πάτωμα τα κομμάτια του σπασμένου μου κουμπαρά απ' όπου είχα εκταμιεύσει εκατό ολόκληρες δραχμές για να τις “καταθέσω” στο πλησιέστερο ανθοπωλείο της γειτονιάς και στο όνομα της “γιορτής της μητέρας”, εγώ να κοιτάζω τα μάτια της, μάτια βυθισμένα στο παράπονο:
 “Γιατί κορίτσι μου το έκανες αυτό; Είναι πολύ όμορφα τα λουλούδια που μου αγόρασες, αλλά γιατί; Μπορούσες να κόψεις μια μαργαρίτα, να μου δώσεις ένα φιλί! Ξέρεις πόσο πολύτιμο, πόσο ακριβό είναι για μένα ένα σου μόνο φιλί; Σε παρακαλώ, δεν θέλω ποτέ να μου ξαναγοράσεις λουλούδια. Όλα αυτά είναι ανοησίες και γίνονται μόνο και μόνο για να μας παίρνουν τα λεφτά. Εγώ, από τότε που σε αντίκρισα, γιορτάζω κάθε μέρα καρδιά μου. Θέλω να μου υποσχεθείς, αυτήν εδώ την στιγμή, ότι δεν θα ξαναχαλάσεις τα λεφτά σου σε ανόητες γιορτές όπως αυτή της μητέρας. Οι μανούλες, παιδί μου, δεν έχουν ανάγκη από γιορτές. Οι μανούλες γιορτάζουν πάντα…”


Δεν την άκουσα ποτέ. Πάντα, κάθε χρόνο στην γιορτή της μητέρας, έσπαγα κουμπαράδες και υποσχέσεις όντας ανίκανη να κατανοήσω από την θέση της κόρης το βαθύτερο νόημα της λέξης “μάνα”. Πάντα, μέχρι την στιγμή που ο πεντάχρονος γιος μου με πλησίασε με τον δικό του κουμπαρά στα μικροσκοπικά του χεράκια λέγοντάς μου: 
“Μαμά, σου δίνω τα λεφτά μου, για να πάρεις λουλούδια που γιορτάζεις! Εγώ, θα μαζέψω καινούρια λεφτά για παιχνίδια…” Εκείνη κιόλας την στιγμή αισθάνθηκα να τον κοιτάζω με βλέμμα ξεπατικωμένο απ' το παράπονο της μάνας μου, να νιώθω το δίκιο της, να παπαγαλίζω τα λόγια της: “…
Όλα αυτά είναι ανοησίες και γίνονται μόνο για να μας παίρνουν τα λεφτά, αγόρι μου. Εγώ, από την στιγμή που σε αντίκρισα, γιορτάζω κάθε μέρα…Οι μανούλες δεν έχουν ανάγκη από γιορτές. Οι μανούλες γιορτάζουν πάντα…”

Κι αυτή είναι η αλήθεια. Τώρα πλέον, από το ακριβό πόστο της μάνας, μπορώ να συνειδητοποιήσω πόσο φτηνοί είναι όλοι εκείνοι που “εμπορεύονται” την ιδιότητά αυτή πουλώντας λουλουδάκια με φιόγκους και γλάστρες με πούπουλα. Πόσο τραγικό είναι να σε μαθαίνουν από τα γεννοφάσκια σου ότι για μια μέρα το χρόνο οφείλεις στην μαμά σου περίτεχνες ανθοδέσμες και τριαντάφυλλα σε σχήμα καρδιάς. Και το κυριότερο: πόσο λυπηρό είναι να μετατρέπουν την δυνατότερη αγάπη όλων, αυτή μεταξύ μάνας και παιδιού, σε πληρωμένο υποκατάστατο συμβολικής αγάπης.

 “Όλα τα πρόφταινε ανέκοπα κι αθόρυβα, σαν να' χαν τα χέρια της μια καλοπροαίρετη μαγική δύναμη, που κυβερνούσε με καλοσύνη την καθημερινή ανάγκη. Μπορεί και να ‘ναι η νεράιδα συλλογιζόμουν κοιτάζοντάς την σιωπηλά…”, γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης για την μητέρα του, στην μυθιστορηματική αυτοβιογραφία του “Αναφορά στο Γκρέκο”. Αυτή είναι η μάνα: Μια νεραϊδένια μορφή με χέρια μαγικά που όλα τα μπορεί, όλα τα προφταίνει, όλα τα καταφέρνει αδιαφορώντας για το αντίτιμο. Αυτή είναι η μάνα: Ένα μικρό κορίτσι που μεγαλώνει, ωριμάζει και γίνεται γυναίκα μέσα από την άδολη αγάπη των παιδιών της. Αυτή είναι η μάνα: Κάποια ορθάνοιχτη καρδιά που χτυπάει μόνο αν δίνει, αδιάφορη να λάβει το παραμικρό. Αυτή είναι μάνα: Ένα φαρδύ χαμόγελο στα χείλη που πλαταίνει μπρος στα μεγάλωμα των καρπών της. Αυτή είναι η μάνα: Ένα πλάσμα που γιορτάζει κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή, κλείνοντας βλέφαρα, αυτιά και… ημερολόγια σε εκείνους που επιμένουν ότι η “γιορτή” της “πέφτει” _ μετά του παρά _ κάθε δεύτερη Κυριακή του Μάη...

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Λόγια του πατρός Αθανασίου Μπελιάεφ, ο οποίος εξομολόγησε τα παιδιά το Πάσχα του 1917, όταν η Τσαρική Οικογένεια βρισκόταν υπό κράτηση

Φωτογραφία του χρήστη Aγία Τσαρική Οικογένεια της Ρωσίας.

 Είθε ο Θεός να δώσει ώστε όλα τα παιδιά να είναι τέτοιας ηθικής ακεραιότητας, όπως τα παιδιά του πρώην Τσάρου.
 Με εξέπληξε η τόση γλυκύτητα, ταπείνωση και υποταγή στο θέλημα των γονιών τους, η απόλυτη παράδοση στο Θέλημα του Θεού, η αγνότητα της σκέψης τους και η τέλεια άγνοια της εμπαθούς και εφάμαρτης κοσμικής ακαθαρσίας. Ήμουν κατάπληκτος και τελείως αμήχανος: έπρεπε άραγε, ως Εξομολόγος τους, να τους ρωτήσω για αμαρτίες οι οποίες πιθανώς να τους ήταν άγνωστες;

π. Αθανάσιος Μπελιάεφ.

(λόγια του πατρός Αθανασίου Μπελιάεφ, ο οποίος εξομολόγησε τα παιδιά το Πάσχα του 1917, όταν η Τσαρική Οικογένεια βρισκόταν υπό κράτηση στα Ανάκτορα του Αλεξάνδρου, στο Τσάρσκογιε Σελό.)