Η επιστολή μιας μητέρας προς τις φίλες του έφηβου γιου της,που ‘ποστάρουν’ σεξουαλικές φωτογραφίες στο Facebook

Η κ. Hall και ο γιος της.

Αγαπητοί κορίτσια,

Έχω κάποιες πληροφορίες που μπορεί να σας ενδιαφέρουν. Χθες το βράδυ, όπως κάνουμε μερικές φορές, η οικογένειά μας, κάθισε γύρω από το τραπέζι της τραπεζαρίας και κοίταξε τις φωτογραφίες του καλοκαιριού από τα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης.

Έχουμε έφηβους γιους και έτσι φυσικά υπάρχουν αρκετές φωτογραφίες από εσάς όμορφες κυρίες να δούμε. Ουάου – σίγουρα βγάλατε αρκετές φωτογραφίες φωτογραφίζοντας τον εαυτό σας (‘selfies’) με προκλητικές πιτζάμες αυτό το καλοκαίρι! Τα υπνοδωμάτιά σας είναι τόσο χαριτωμένα! Η οκτάχρονη κόρη μας, μας έκανε να το προσέξουμε αυτό, γιατί με τρεις μεγαλύτερους αδερφούς που έχουν δωμάτια που μυρίζουν σαν βρώμικο τυρί, παρατήρησε τέτοιου είδους κοριτσίστικες λεπτομέρειες.

 

Νομίζω ότι τα αγόρια παρατήρησαν άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, φαίνεται ότι δεν φοράτε σουτιέν.

Κατάλαβα - είστε στο δωμάτιό σας, έτοιμες να πάτε στο κρεβάτι σας, έτσι δεν είναι; Στη συνέχεια, όμως, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι ποζάρατε πάνω σε ένα κόκκινο χαλί, έχοντας κυρτώσει το σώμα σας και με μισάνοιχτα τα βαμμένα χείλη σας. Τι γίνεται; Καμία από αυτές τις στάσεις δεν υποδηλώνει ότι ετοιμάζεστε για ύπνο, από ότι ξέρω.

Έτσι, εδώ είναι το σημείο που νομίζω ότι είναι σημαντικό για σας να συνειδητοποιήσετε. Αν είστε φίλες με ένα αγόρι των Hall στο Facebook ή στο Instagram ή το Twitter, τότε είστε φίλες με όλη την οικογένεια Hall.

Πρέπει να γνωρίζετε ότι πραγματικά μας αρέσει να παραμένουμε συνδεδεμένοι μαζί σας με αυτόν τον τρόπο! Απολαμβάνουμε να βλέπουμε τα πράγματα μέσα από το μοναδικό και πολύχρωμο φακό σας – είστε οξυδερκείς και συχνά πολύ, πολύ αστείες.

Κάτι που κάνει τις τελευταίες αυτοφωτογραφήσεις (‘selfies’) σας, εξαιρετικά ατυχείς.

Αυτή η θέση δεν αντικατοπτρίζει καθόλου το ποιες είσαστε! Πιστεύουμε είσαστε όμορφες και ενδιαφέρουσες και συνήθως πολύ έξυπνες. Όμως, κάτσαμε και αναρωτηθήκαμε τι προσπαθείτε να κάνετε; Ποιον προσπαθείτε να προσεγγίσετε; Τι θέλετε να πείτε;

Και τώρα – τι κρίμα – θα πρέπει να μπλοκάρουμε τα posts σας. Επειδή, ο λόγος που έχουμε αυτές τις (μερικές φορές δύσκολες) οικογενειακές συνομιλίες γύρω από το τραπέζι είναι επειδή νοιαζόμαστε για τους γιους μας, ακριβώς όπως γνωρίζουμε ότι οι γονείς σας νοιάζονται για σας.

Ξέρω ότι η οικογένειά σας δεν θα είναι ενθουσιασμένη με τη σκέψη ότι οι έφηβοι γιοι μου σας είδαν μόνο με μια πετσέτα. Ξέρατε ότι όταν ένας άνδρας σας βλέπει σε μια κατάσταση γδυσίματος, δεν μπορεί γρήγορα να σταματήσει να βλέπει; Δεν θέλετε τα αγόρια μας να σας σκέφτονται μόνο σεξουαλικά, έτσι δεν είναι;

Ούτε κι εμείς. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε κάτι παραπάνω από αυτό.

Και έτσι, στο σπίτι μας, δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες με φωτογραφίες σαν κι αυτές κυρίες μου. Έχουμε μια πολιτική μηδενικής ανοχής. Ξέρω, τόσο κοινότυπη. Αλλά, αν θέλετε να μείνετε φίλες με τους γιους μας διαδικτυακά, θα πρέπει να κρατάτε τα ρούχα σας και τις στάσεις σας με αξιοπρέπεια. Αν στείλετε μια σέξι selfie (όλοι γνωρίζουμε ποιου είδους) ή κάποιο ανάρμοστο βίντεο από το YouTube - ακόμα μια φορά - τελειώσαμε.

Ξέρω ότι ακούγεται τόσο παλιομοδίτικο, αλλά ελπίζουμε να μεγαλώσουμε άνδρες με ισχυρή ηθική πυξίδα και άνδρες με ακεραιότητα δεν κολλάνε πάνω σε φωτογραφίες μισόγυμνων γυμνασιοκόριτσων.

Κάθε μέρα προσεύχομαι για τις γυναίκες που θα αγαπήσουν τα αγόρια μου. Ελπίζω ότι θα τους τραβήξουν πραγματικές κούκλες, το είδος της γυναίκας που θα τους κάνει καλύτερους άντρες τελικά. Επίσης, προσεύχομαι οι γιοι μου να είναι αντάξιοι αυτού του είδους της γυναίκας, να είναι υπομονετικοί - και να ενεργούν έντιμα - ενώ θα περιμένουν για εκείνη.

Κορίτσια, δεν είναι πολύ αργά! Αν νομίζετε ότι έχετε κάνει ένα on- line λάθος (όλοι κάνουμε - μην στενοχωριέστε – έχω κάνει ούκ ολίγα, ακόμα και σήμερα), ΤΡΕΞΤΕ στους λογαριασμούς σας και κατεβάστε τις selfies του υπνοδωματίου σας και κάντε πιο εύκολο για τους φίλους να σας δουν σε μία μόνο διάσταση.

Θα με εμπιστευτείτε; Υπάρχουν αγόρια εκεί έξω που περιμένουν και ελπίζουν για γυναίκες με χαρακτήρα. Μερικοί νεαροί άνδρες αγωνίζονται καθημερινά δίνοντας την δύσκολη μάχη για να κρατήσουν το μυαλό τους καθαρό και τις σκέψεις τους αξιέπαινες - ακριβώς όπως εσείς.

Καθώς μεγαλώνετε γίνεστε μια πραγματική κούκλα, μέσα και έξω.

Πράξτε σαν κι αυτήν, μιλήστε σαν κι αυτήν, ποστάρετε σαν κιαυτήν.

κα Hall

redskywarning-πηγή

Τι μας απαντά για το άβατο που υπάρχει στο Περιβόλι της Παναγίας ο σεπτός Καθηγούμενος της Σιμωνόπετρας Αρχιμανδρίτης κ. Ελισαίος

Τι μας απαντά για το άβατο που υπάρχει στο Περιβόλι της Παναγίας ο σεπτός Καθηγούμενος της Σιμωνόπετρας Αρχιμανδρίτης κ. Ελισαίος

Για το πολυσυζητημένο θέμα του αβάτου, αλλά και -πριν και έπειτα από αυτό- γενικότερα για την ουσία και σημασία του Μοναχισμού μάς ομιλεί στη σημερινή επικοινωνία μας ο σεπτός Καθηγούμενος της Σιμωνόπετρας Αρχιμανδρίτης κ. Ελισαίος.

 - Μανώλης Μελινός: Γέροντα, πώς εισέρχεται, πώς εντάσσεται ο υποψήφιος στο μοναστήρι; Είναι συγκεκριμένη η περίοδος της δοκιμασίας;

- Αρχιμ. Ελισαίος Σιμωνοπετρίτης: Κάθε ψυχικώς υγιής άνθρωπος που το επιθυμεί πολύ είναι δεκτός στο μοναστήρι. Αυτό δεν σημαίνει ότι οπωσδήποτε θα μείνει ή ότι θα τον κρατήσει το μοναστήρι. Ο Αγιος Ιωάννης της Κλίμακος αναφέρει ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι θείας κλήσεως. Σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειώσουμε ότι για την ασφάλεια του προσώπου πρέπει να υπάρξει ένα στάδιο προδοκιμασίας, όπως το λέμε στη νεότερη γλώσσα. Οταν αυτό που αισθάνεται σταθεροποιηθεί σαν έφεση και αναζήτηση, τότε υποβάλλει γραπτώς αίτηση στο μοναστήρι και η Γεροντική Σύναξις αποφασίζει αν πρέπει να τον εγγράψει στους δοκίμους της μονής. Συνήθως η δοκιμή του κυμαίνεται από ένα έως τρία χρόνια. Αν κάποιος, για παράδειγμα, δεν έχει εκκλησιαστική παιδεία από παλαιά, πρέπει να εξαντλούνται τα τρία χρόνια και ίσως κάποτε κάποτε και περισσότερο...

 

- Μ. Μ.: Λιγότερο από έναν χρόνο σε ποιες περιπτώσεις;

- Αρχιμ. Ελ. Σιμ.: Σε περιπτώσεις εξαιρετικές. Αν κάποιος έχει εκκλησιαστική παιδεία και σταθερότητα, ναι. Γιατί αυτό δεν ξεκινά από την ασφάλεια του μοναστηριού, αλλ’ από την ασφάλεια του προσώπου. Μη φθάσει, ο μη γένοιτο, ο μοναχός να πει κάποτε «γιατί βιάσθηκα τόσο πολύ...».

- Μ.Μ.: Τι εξυπηρετεί η αλλαγή ονόματος;

- Αρχιμ. Ελ. Σιμ.: Ο μοναχός προσερχόμενος απαρνείται τα πάντα· πολλά που για τον κόσμο είναι καταξίωση, για τον μοναχό είναι απάρνησις όπως λ.χ. οι γονείς, ένα ιδανικό, η προσφορά στην κοινωνία... Πλ’ αυτά, όχι από μίσος γι’ αυτά, αλλ’ από γνησίαν αγάπη προς Τον χορηγό παντός αγαθού και ιδανικού, τον Χριστό.

- Μ. Μ.: Γέροντα, λένε μερικοί ότι οι μοναχοί απαρνούνται τον κόσμο επειδή τον μισούν... Αλλοι ισχυρίζονται ότι στο μοναστήρι πάνε αποτυχημένοι, περιθωριακοί τύποι, που δεν έχουν άλλη διέξοδο. Παρακαλώ απαντήστε τους.

- Αρχιμ. Ελ. Σιμ.: Σημασία δεν έχει ν’ απαντήσω έτσι απλά, να πληροφορήσω γι’ αυτά και για άλλα· σημασία έχει ν’ αποκαλύψω -αν μπορώ και αν η ζωή μου το αποδεικνύει αυτό- την παρηγοριά του ανθρώπου, τον Θεό, με τη συμπεριφορά, με το βίωμα, με τον τρόπο, με την εμφάνισή μου. Αυτόν πρέπει να υποδεικνύω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη προσφορά τού ν’ αποκαλύψεις σε κάποιον αυτό που πραγματικώς αναζητεί. Αν οι μοναχοί το κάνουν αυτό, είναι κατ’ εμέ καταξιωμένοι, τίποτε άλλο να μη κάνουν. Γιατί είναι οι στιγμές οι καίριες του ανθρώπου, που μπορεί να έχει προσφέρει στην κοινωνία τα πάντα και να του λείπει «κάτι». Αν λοιπόν ένας μοναχός μιλήσει σ’ έναν εξηντάχρονο, εβδομηντάχρονο -ο οποίος έχει παρακολουθήσει 700 κηρύγματα που δεν «μίλησαν» στην καρδιά του- και τον βοηθήσει αποτελεσματικώς, να το μεγάλο κέρδος. Αυτό σημαίνει πολλά και για τον μοναχό και για την κοινωνική καταξίωση. Οπως εσείς χρειάζεσθε τον κόσμον, έτσι κι εμείς χρειαζόμαστε το μοναστήρι, καθώς λειτουργούμε ως μέλη ενός σώματος. Η προσφορά του μοναχού, λοιπόν, είναι η προσφορά ενός μέλους προς το κοινωνικό σύνολο, προς την Εκκλησία σε τελευταία ανάλυση. Η παράδοση λέει ότι οι μοναχοί είναι το νεύρο της Εκκλησίας! Αποτελούν την εμπροσθοφυλακή του Σώματος.

- Μ. Μ.: Γέροντα, ας μιλήσουμε για το άβατο του Αγίου Ορους. Απ’ όσο γνωρίζω, ο νόμος περί του αβάτου εκδόθηκε καταρχάς από τον Κωνσταντίνο Μονομάχο, περί τα μέσα του 11ου αιώνος. Μάλιστα έχω πληροφορηθεί παράδοση που λέγει ότι την εποχή της Τουρκοκρατίας Τούρκος υπάλληλος -περιφρονώντας τον κανόνα που περιλαμβάνει και τα θηλυκά παραγωγικά ζώα- μετέφερε μία κατσίκα στις Καρυές, το γάλα όμως της οποίας μεταβλήθηκε σε αίμα! Δεν δέχεσθε εδώ -κατά παράδοση- το θηλυκό στοιχείο;

- Αρχιμ. Ελ. Σιμ.: Δεν είναι απόλυτο αυτό. Δεν μπορούμε να πούμε έτσι γενικευμένα «το θηλυκό στοιχείο».

- Μ. Μ.: Το να μην μπαίνει η γυναίκα στο Αγιον Ορος κάπου είναι κατανοητό. Βοηθείται ο μοναχός να ολοκληρώσει απερίσπαστος το έργο του. Σε άλλο επίπεδο, σε άλλη έκφραση της ζωής, θα μπορούσατε κάλλιστα λ.χ. να έχετε τις κότες σας, ώστε να μην αγοράζετε αβγά από τον κόσμον.

- Αρχιμ. Ελ. Σιμ.: Ας θέσουμε το θέμα πιο γενικά· έχει σημασία, γιατί στο Αγιον Ορος διατηρήθηκε αυτή η παράδοση. Σε όλα τα μοναστήρια απ’ αρχής υπήρχε το άβατο και στ’ ανδρικά και στα γυναικεία. Αυτό λοιπόν που είναι βασικό και αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία των μοναστηριών διατηρήθηκε στο Αγιον Ορος. Τώρα, γιατί γίνεται αυτό; Στο πλαίσιο της αποταγής των πάντων -δεν θέτω σε ηθική βάση το ζήτημα- ακόμη και του πολύ ιερού δεσμού της συζυγίας, είναι φυσικό ν’ αρνούμασθε αυτή τη δυνατότητα της επικοινωνίας με το άλλο φύλο. Αυτό, εν τέλει, για να δημιουργηθούν στο Αγιον Ορος -που είναι κατεξοχήν μοναστικός χώρος- οι άριστες προϋποθέσεις και συνθήκες για τη μοναχική ζωή. Μέσα σε αυτά περιλαμβάνεται και η αποταγή των πάντων. Γι’ αυτό και δεν δεχόμαστε την είσοδο των γυναικών, όχι από αντίληψη μισογυνισμού, αλλ’ από το ακριβώς αντίθετον: Από βαθιά αξιοπρέπεια σε αυτό που κάνουμε. Να κρατήσουμε τις προϋποθέσεις για να είναι η μοναχική ζωή απερίσπαστη και απόλυτη, όπως έκαναν και κάνουν και οι γυναίκες για τα δικά τους μοναστήρια. Μακάρι να υπήρχε ένα Αγιον Ορος και για τις γυναίκες... Θα ήτο πάρα πολύ καλό. Μέσα λοιπόν στο γενικότερο πλαίσιο, επικράτησε να μην υπάρχουν θηλυκά ζώα στο Αγιον Ορος. Με την πάροδο των ετών η παράδοσις αυτή περιβλήθηκε ένα μανδύα ιερότητος, ότι τίποτε το θηλυκό δεν υπάρχει στο Αγιον Ορος. Αυτό βεβαίως δεν είναι και τόσον αληθινό, γιατί π.χ. δεν εφαρμόσθηκε πάντα. Απλούστατα η πανίδα και η χλωρίδα έχουν και τα θηλυκά και τ’ αρσενικά. Ομως καθιερώθηκε τα ζώα που εντάσσονται στη ζωή του μοναστηριού -τα χρησιμοποιεί δηλαδή η μονή- να μην είναι θηλυκά. Οταν ο Αγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης έφερε βόδια και αγελάδες στο μοναστήρι του και μεταφορικά ζώα, οι ασκητές αντέδρασαν. Μετά, με το τυπικό του Τσιμισκή, καθιερώθηκε να έχει ζώα μόνον η Μεγίστη Λαύρα -το πρώτο τη τάξει μοναστήρι- που είχε και έχει πολλές ανάγκες.

Αυτό λοιπόν ξεκίνησε -όπως τα περισσότερα πράγματα- απλά και στη συνέχεια περιβλήθηκε μίαν αίσθησιν ιερότητος κατά την πορεία των πραγμάτων. Επαναλαμβάνω για το θέμα του αβάτου: Εφαρμόσθηκε και στο Αγιον Ορος -όπως αναφέραμε- ως παράδοση του Μοναχισμού.

 

Μανώλης Μελινός

Θεολόγος συγγραφέας,

διευθυντής Βιβλιοθήκης της Ι. Συνόδου

ΠΗΓΗ

ΕΥΛΑΒΕΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

Μου διηγείτο ό αιδεσιμολογιώτατος πρεσβύτερος πατήρ Παναγιώτης Κοντόπουλος για κάποιες ευλαβείς γυναίκες, οι όποιες δεν προσεβλήθησαν από τα μικρόβια του τύφου = εγωισμού της ορθολογιστικής Δύσεως.

Υπήρχε μία γριούλα κατάκοιτος. Δεν ήδύνατο να εκκλησιάζεται την Κυριακή. Όταν όμως άκουε τον γλυκύτατο ήχο της καμπάνας ανασηκωνόταν και καθόταν στο κρεβατάκι της. «Δεν είναι καλόν ή εκκλησία να διαβάζει —έλεγε— και εγώ να είμαι ξαπλωμένη».

Ή κυρία Αικατερίνα, άλλη ηλικιωμένη γυναίκα, είχε τούς εξής λογισμούς: Άραγε τελείται κανονικά ή Θεία Λειτουργία όταν δύο ιερείς μεταξύ τους είναι ψυχραμένοι και ολίγον πριν αντάλλαξαν ψυχρούς λόγους; Τότε, την ώρα καθ' ην ό ιερεύς εκφωνούσε το «Ευλογημένη ή Βασιλεία του Πατρός...», είδε ένα φωτεινό σύννεφο να σκεπάζει την Αγία Τράπεζα και τούς ιερείς... Βεβαιώθηκε έτσι για την εγκυρότητα και κανονικότητα των μυστηρίων, παρά την οποιαδήποτε πνευματική κατάσταση των λειτουργών ιερέων.

Ή γριούλα Χαρίκλεια ήτο εντελώς αγράμματη, αλλά πιστή και ευλαβής. Σέ μίαν εγχείρηση κατά την νάρκωση της φώναζε δυνατά τα ονόματα διαφόρων ιερέων Πνευματικών: «Πάτερ Λεόντιε, πάτερ Βασίλειε, πάτερ

Ιωάννη, ό Θεός να σάς έχει καλά να σώζετε ψυχές». Ενθυμείτο όταν ήταν μικρή κοπελίτσα τον πατέρα Λεόντιον στον άγιο Χαράλαμπο Θεσσαλονίκης και έλεγε πώς όταν λειτουργούσε μιλούσε μέσα στον Ιερόν Βήμα με τούς αγίους. Για τον ίδιο ιερέα αναφέρει και ό Σεβασμιότατος άγιος Νικοπόλεως Μελέτιος σ' ένα τεύχος αναφερόμενο στον π. Αγαθάγγελο Μιχαηλίδη με πόση μέθεξη ψυχής διάβαζε τις ευχές της Θείας Λειτουργίας. Ενθυμείτο και τον λαϊκόν ιεροκήρυκα, πρώην στρατιωτικό, ονόματι Νικόλαο Ρέγκο, πνευματικόν τέκνον της συνοδείας των Δανιηλαίων από τα Κατουνάκια του Αγίου Όρους. Αυτή ή κατανυκτική ψυχή, ό Ν. Ρέγκος, οσάκις έψαλλε το «Άξιον εστίν...» στην Θεία Λειτουργία δάκρυζε. Κάποιοι μιλούσαν με πολύν σεβασμό για το πρόσωπον του και για θαυματουργικές επεμβάσεις της πυριπνόου προσευχής του.

Μία άλλη ευλαβής γυναίκα, φιλόξενη απειλεί τον άγιο Σπυρίδωνα ότι εάν δεν της στείλει κάποιον άνθρωπο στην οικία της να τον φιλοξενήσει, θα ανοίξει την τηλεόραση!

Μία άλλη Σμυρναία φιλόξενη ψυχή έπρεπε κάθε Σάββατο να μαγειρεύσει ένα περιποιημένο φαγητό σέ μεγάλη ποσότητα και να έπισκεφθή τούς φυλακισμένους των φυλακών της Σμύρνης. Αυτή ή γυναίκα, παρ' ότι είχε πέντε κορίτσια, μεγάλωνε την ορφανή από μητέρα κόρη του αδελφού της. Δεν ξεχώρισε το ορφανό σέ τίποτα. Το προίκισε και το υπάνδρευσε, όπως ακριβώς και τις κόρες της. Όταν εύρίσκετο στην επιθανάτια κλίνη της σηκώθηκε λίγο πριν εκπνεύσει και έλαβε μία στάση σαν να επρόκειτο να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων. Όσοι ήσαν γύρω της είπαν ότι κάποιος άγγελος είχε έλθει να την μεταλάβει.

Υπήρχε μία αγράμματη, αλλά πιστή γυναίκα, ή οποία γνώριζε ποιό Ευαγγέλιο έχει το τυπικό της Εκκλησίας μας κατά την επομένη Κυριακή.

ΕΥΛΑΒΗΣ ΚΑΙ ΑΠΛΟΣ ΙΕΡΕΥΣ

Ένας ευλαβέστατος ιερεύς, ό όποιος χαρακτηρίζεται διά την απλότητα του, έλεγε εμπιστευτικώς σέ μία ψυχούλα.

—Όταν αρχίζω την Θεία Λειτουργία και λέγω το «Ευλογημένη ή Βασιλεία του Πατρός...» αισθάνομαι ότι όλα φωτίζονται, όλα λάμπουν και αστράπτουν. Το ίδιο γίνεται όταν λέω το «Πρόσχωμεν τα άγια τοις άγίοις».

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΕΩΣ

Ή Ευγενία Ζάκα του Σταύρου (ή Ζάκαινα) είχε κα-αγωγή Βορειοηπειρωτική από το χωριό Λόγγοι. Έζησε 78 έτη και εκοιμήθη το 1952. Κατωκησε στην Γέφυρα του νομού Θεσσαλονίκης, πλησίον στον Άξιον. Ό εγγονός της είναι ό καλός Σαμαρείτης Σταυρός Νάτσιος, πού μου διηγήθη ταύτα. Ή Ζάκαινα είχε πάντα το σπίτι της ανοικτό για φιλοξενία φαγητού και ύπνου. Ειδικά είχε αδυναμία στους αναπήρους, ορφανούς και πτωχούς. Το 1949 ένα άρρωστο παιδί το έδιωξαν από το σπίτι του. Έπασχε από μεγάλη ασθένεια, (πιθανόν φυματίωση). Αυτή, ως άνθρωπος της θυσίας και της αυταπαρνήσεως, συμμάζεψε το άρρωστο στο σπίτι της. Δεν λογάριασε ότι είχε δώδεκα παιδιά και είκοσι περίπου εγγόνια. Επί πέντε χρόνια περιποιόταν το άρρωστο με ειδική φροντίδα. Με ειδικά φαγητά, παρ' Όλες τις δυσκολίες της εποχής εκείνης. Μέχρις ότου εκοιμήθη μέσα στην μητρική αγκαλιά της. Ή Ζάκαινα υπήρξε γι' αυτό δεύτερη μάνα.

Ποτέ κακή κουβέντα δεν έβγαλε από το στόμα της. Πάντα έλεγε «έχει ό καλός Θεός. Μη στενοχωρήσθε».

Ένα παιδί της τραυματίσθηκε στον πόλεμο και έμεινε μονόχειρ. Ή μάνα Ζάκαινα έλεγε: Το χαλάλησα για την Πατρίδα. Και ό ήρωας γιός της έλεγε στον Στρατηγό του: Στρατηγέ μου προσέφερα το χέρι μου για την Πατρίδα.

Από το βιβλίο-«Απλοί και άπλαστοι και αληθηνοί άνθρωποι»Αρχιμ.Ιωαννίκιος Κοτσώνης  2000

πηγή

Πώς να μιλήσουμε για την κρίση στα παιδιά μας;

Είναι αδιαμφισβήτητη η επίδραση της κρίσης, την οποία διερχόμαστε, στην οικογένεια. Η ανατροπή του οικονομικού προγραμματισμού από την μία και η ανασφάλεια για το μέλλον από την άλλη οδηγούν, εκτός από την κοινωνία, και την οικογένεια σε κλίμα μελαγχολίας και κατάθλιψης. Το ερώτημα «τι μέλλει γενέσθαι;» δεν μπορεί παρά να απασχολεί τους περισσότερους από τους ανθρώπους, ιδίως αυτούς που αισθάνονται ότι τα παιδιά τους θα βρεθούν σε δυσκολότερη θέση από τους ιδίους, αλλά και δεν θα είναι ως γονείς σε θέση να ικανοποιήσουν τα όνειρα που πιθανόν να είχαν για εκείνα.

Αυτό το γενικευμένο κλίμα ανασφάλειας , το οποίο προκαλείται και επιτείνεται όχι μόνο από όσα γνωρίζουμε και βιώνουμε εξαιτίας της κρίσης, αλλά και από την αβεβαιότητα των όσων δεν γνωρίζουμε και όσων φανταζόμαστε ότι μπορεί να μας συμβούν, αποτελούν αφορμές ενός ευρύτερου προβληματισμού και ανατοποθέτησης όλων μας απέναντι στο νόημα της ζωής. 

Έως τώρα είχαμε την αίσθηση ότι ο ρους των αγαθών που ο πολιτισμός μας αφειδώλευτα μας προσέφερε, είχε χαράξει ορισμένους καλούς δρόμους  για την ζωή μας και για την ζωή των παιδιών μας. Έννοια-κλειδί για την προ-κρίσεως πορεία μας ήταν αυτή της αυτάρκειας. Ο καθένας είχε το πρόγραμμά του, την άνεσή του, την δυνατότητα να ανταποκριθεί, είτε χάρις στην εργασία του και τον κόπο του είτε χάρις στην ευκολία με την οποία μπορούσε να δανειστεί χρήματα , στις απαιτήσεις της εποχής, να εξασφαλίσει για τα παιδιά του ένα άνετο μέλλον, να έχει την πολυτέλεια των επιλογών τόσο για τον εαυτό του όσο και για εκείνα.

Ακόμη και καταστάσεις κρίσεων , όπως είναι κάποιο πρόβλημα υγείας ή οι συγκρούσεις μέσα στην οικογένεια , μπορούσαν να βρουν τρόπους υπέρβασης και θεραπείας, χάρις στην άνεση που τα χρήματα έφερναν. Μάλιστα οι μεγαλύτεροι συνήθως είχαν καταφέρει να δώσουν στην γενιά μας σπίτια, ευκαιρίες για άνετη ζωή, την δυνατότητα υπέρβασης του κατοχικού συνδρόμου, που δεν έγκειτο μόνο στον φόβο της πείνας , αλλά και στον φόβο για την ελευθερία στην ζωή. Το ίδιο και η δική μας γενιά πορευόταν με την αίσθηση ότι όλα θα πήγαιναν ως είχαν και ότι θα μπορούσαμε να απολαμβάνουμε μία ζωή με άνεση, ταξίδια, αγαθά, διασκέδαση, δυνατότητες ικανοποίησης των επιθυμιών μας, χωρίς ιδιαίτερους υπαρξιακούς προβληματισμούς, καθώς διαθέταμε τον ελεύθερο χρόνο μας στην τηλεόραση, στο Διαδίκτυο  , στην βόλτα, στην απουσία ουσιαστικής επικοινωνίας και στον εγκλωβισμό στον εαυτό μας. Μάλιστα, έχοντας την δυνατότητα των αγαθών, θωρούσαμε ότι μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε στα παιδιά μας υποκατάστατα της δικής μας παρουσίας, μη αφιερώνοντας χρόνο σ’ αυτά και αφήνοντας ως παιδαγωγό την τηλεόραση ή τον υπολογιστή και, ταυτόχρονα προσφέροντάς τους, αντί της αγάπης, αγαθά που τα ξεγελούσαν.

Η κρίση όμως διέλυσε τις ψευδαισθήσεις . Αποκάλυψε τρία χαρακτηριστικά του κόσμου και του πολιτισμού, τα οποία δεν τα είχαμε συνειδητοποιήσει.

Το πρώτο είναι η ρευστότητα των αξιών, των θεσμών, του τρόπου λειτουργίας της ίδιας της κοινωνίας. Έχοντας αφεθεί σε έναν ατομοκεντρισμό, δηλαδή σε μία ζωή στη οποία κυριαρχούσε το «εγώ» μας, δεν είχαμε δει ότι όταν «μέτρο πάντων χρημάτων άνθρωπος» και μάλιστα, όχι ο συνάνθρωπος –πλησίον , αλλά ο εαυτός μας και μόνο, τότε δεν υπάρχουν στηρίγματα, δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στο υγιές και το άρρωστο, δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στα χαρίσματα των ανθρώπων. Στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα αυτό εκφράζεται με τους όρους «απαξίωση των θεσμών» και «αναξιοκρατία». Η ρευστότητα φανέρωσε ότι την ώρα της κρίσης δεν υπήρχαν τα στηρίγματα εκείνα, τα οποία θα μπορούσαν να κάνουν τους ανθρώπους να μην αποκαρδιωθούν, να βρούνε εναλλακτικές λύσεις όχι μόνο για την επιβίωσή τους , αλλά, κυρίως για το νόημα της ζωής τους. Όταν δεν υπάρχουν σταθερά σημεία αναφοράς δεν μπορεί να υπάρξει πίστη. Και η πίστη δεν έχει να κάνει μόνο με την θρησκευτικότητα του ανθρώπου. Έχει να κάνει με την αυτοεκτίμησή του, με την δυνατότητά του να πατήσει στα πόδια του, να μην αποκάμει στις δυσκολίες, να μπορεί να εφεύρει, να γεννήσει λύσεις, να παράγει  νέα δεδομένα, τα οποία θα τον διευκόλυναν να αντέξει. Η πίστη έρχεται μέσα από αξίες και τον τρόπο που κανείς έχει μεγαλώσει . Πρωτίστως όμως έρχεται όταν κάποιος έχει νόημα, φιλοσοφία ζωής και μπορεί να προσαρμόσει τις όποιες αλλαγές των καταστάσεων σ’ αυτό το νόημα, αντλώντας δύναμη, για να μπορέσει τελικά να μην  συντριβεί από την όποια δυσκολία.

Το δεύτερο είναι η βαθύτερη κρίση-έλλειψη παιδείας στη ζωή μας . Επαναπαυτήκαμε στην αίσθηση ότι την παιδεία την βρίσκει ο άνθρωπος στο σχολείο. Ότι παιδεία σημαίνει γνώσεις. Ότι παιδεία είναι τα προσόντα που μπορούν να εξασφαλίσουν στον καθέναν μας θέση στην αγορά εργασίας . Και αυτό θελήσαμε και ακόμη θέλουμε για τα παιδιά μας. Παιδεία όμως είναι κυρίως η δυνατότητα του καθενός μας να μπορεί να αναζητεί την ποιότητα στη ζωή του. Να μπορεί να την εκτιμήσει όταν τη βρει. Να μπορεί να την δημιουργήσει ο ίδιος, έχοντας έμπνευση και μεράκι. Έχοντας, αυτό που ονομάζουμε «έρωτα», όχι μόνο με την σχεσιακή του λογική με το άλλο φύλλο, αλλά κυρίως, μέσα από την δημιουργικότητα και την αγάπη για κάθε τί που μας δίνει γνήσια χαρά , γιατί μας κάνει να προσφέρουμε τον εαυτό μας ή, έστω , κάτι από αυτόν. Και για να έχουμε παιδεία δεν αρκούν οι γνώσεις. Χρειάζεται το κτίσιμο μιας ευαισθησίας απέναντι στην ασχήμια, χρειάζεται η άρνηση του κακού και της αμαρτίας γύρω μας, αλλά και εντός μας, και η ανάπτυξη του εαυτού μας σύμφωνα με τις δυνατότητές του. Η ποιότητα εξαρτάται από την αγάπη που έχουμε μέσα μας. Εξαρτάται από την αγάπη που μπορούμε να δείξουμε στους γύρω μας . Από το πόσο μπορούμε να μοιραστούμε αυτά που μας δόθηκαν ή αυτά που αποκτήσαμε. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται παιδεία, και θύραθεν και εκκλησιαστική, ασκητική, πνευματική. Η παιδεία δεν αποκτιέται μόνο στο σχολείο. Αποκτιέται χάρις στον κόπο του καθενός, ο οποίος δεν σταματά με την απόκτηση ενός τίτλου σπουδών, οποιαδήποτε βαθμίδας. Αποτελεί συγκερασμό εμπειριών, μόρφωσης, καλλιέργειας, ένταξης της ευαισθησίας στην υπηρεσία και τον τρόπο της αγάπης. Είναι αυτονόητο ότι η παιδεία δεν γνωρίζει ηλικίες, θέσεις, ιδιότητες, αλλά είναι πνευματική και δια βίου….

( συνεχίζεται)

Από το βιβλίο: « H αγάπη είναι απλή μα θέλει κόπο»

Δρόμοι για την σύγχρονη οικογένεια…

Πρωτοπρεσβυτέρου Θεμιστοκλή Μουρτζανού

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ-πηγή

Μια ερώτηση εξαιρετικά οδυνηρή για το παιδί: «Ποιον αγαπάς πιο πολύ, τη μαμά ή τον μπαμπά;»

Ρωτούν οι φίλοι και οι συγγενείς το παιδάκι.... Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς νιώθει το παιδί, όταν του κάνουν αυτή την ερώτηση; 

  Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά" και "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά" κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.
   Ένα παιδί τριών, τεσσάρων χρόνων δεν καταλαβαίνει ακόμα την έννοια αυτής της ερώτησης και μετατρέπει το ερώτημα σε "ποιον αγαπάς εσύ;".   Δημιουργείται σύγχυση και ένταση στην προσπάθειά του να καταλάβει τις προσδοκίες εκείνου που το ρωτά. Σε πολλές περιπτώσεις λέει "και τους δύο", οι μεγάλοι όμως επιμένουν με περισσότερες ερωτήσεις που διχάζουν το παιδί. Αν εκείνη τη στιγμή παρευρίσκεται ο ένας μόνο γονιός δεν είναι απαραίτητο να επιλέξει και συνεπώς δεν υπάρχουν προβλήματα. Πιθανόν υποδεικνύει ως αγαπημένο το γονιό που είναι παρών.
  Όταν ο μπαμπάς και η μαμά είναι και οι δύο εκεί το παιδί νιώθει λιγότερο άνετα.  Αντιλαμβάνεται αμέσως το μορφασμό απογοήτευσης στο πρόσωπο του μπαμπά του εάν η απάντηση είναι "τη μαμά" ή το αντίστροφο. Καταλαβαίνει δηλαδή ότι προξένησε δυσαρέσκεια σε ένα πρόσωπο που αγαπά πολύ. Η σχέση του με τους γονείς είναι η πιο σημαντική, ιδιαίτερη και καθοριστική στη ζωή του και είναι εξαιρετικά οδυνηρό για αυτό να βρίσκεται στη μέση προκειμένου να επιλέξει ποιο από τα δύο του μισά αγαπά πιο πολύ. Θα ήταν καλό, λοιπόν, οι μεγάλοι να μην εκφράζουν τέτοιου είδους ερωτήσεις.  

πηγή

Αγνή Παρθένε Δέσποινα, Αγγελικές φωνές παιδιών ψάλλουν την Παναγία μας

Ο ύμνος "Αγνή Παρθένα -- Δέσποινα είναι ένας μη-λειτουργικός ύμνος, που συνέθεσε ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης τον 19ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της θητείας του ως διευθυντής της Θεολογική Σχολής στην Ριζάρειο της Αθήνας.
Η παράδοση θέλει την Παρθένο να εμφανίζεται ενώπιον του Αγίου Νεκταρίου στο μοναστήρι της Αίγινας, και να του ζητάει να καταγράψει σε χαρτί έναν ιδιαίτερο ύμνο, όπου οι αγγελικές χορωδίες ήταν έτοιμες να το ψάλλουν. Αυτός ο Ύμνος ήταν ο "Αγνή Παρθένα -- Δέσποινα".

πηγή

Γέροντα με ταλαιπωρούν κάτι άσχημα όνειρα..

-Όταν βλέπεις άσχημο όνειρο, ποτέ να μην εξετάζεις τι είδες, πώς το είδες, αν είσαι ένοχη, πόσο φταις. Ο πονηρός, επειδή δεν μπόρεσε να σε πειράξει την ημέρα, έρχεται την νύχτα. Επιτρέπει καμιά φορά και ο Θεός να μας πειράξει στον ύπνο, για να δούμε ότι δεν πέθανε ακόμη ο παλιός άνθρωπος.

Άλλες φορές πάλι ο εχθρός πλησιάζει τον άνθρωπο στον ύπνο του και του παρουσιάζει διάφορα όνειρα, για να στενοχωρεθεί, όταν ξυπνήσει.

Για αυτό να μη δίνεις καθόλου σημασία να κανείς τον σταυρό σου, να σταυρώνεις το μαξιλάρι, να βάζεις και τον σταυρό και κάνα-δυο εικόνες επάνω στον μαξιλάρι και να λες την ευχή μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Όσο δίνεις σημασία, άλλο τόσο θα έρχεται ο εχθρός να σε πειράζει.

Αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στους μεγάλους, αλλά και στους μικρούς. Και στα μικρά παιδιά ακόμη, παρόλο που είναι αγγελούδια, ο εχθρός πηγαίνει και τα φοβερίζει, όταν κοιμούνται και τινάζονται με αγωνία, τρέχουν φοβισμένα και με κλάματα στην αγκαλιά της μητέρας.

Άλλοτε πάλι τα πλησιάζουν οι Άγγελοι και γελούν μέσα στον ύπνο τους από χαρά ή ξυπνάνε από την μεγάλη τους χαρά. Επομένως τα όνειρα που φέρνει ο πειρασμός είναι μια εξωτερική επίδραση του εχθρού στον άνθρωπο την ώρα που κοιμάται. 

-Και όταν, Γέροντα, νιώθεις ένα πλάκωμα την ώρα που κοιμάσαι;

-Μερικές φορές αυτό οφείλεται σε μια αγωνιώδη κατάσταση που ζει κανείς μέσα στην ημέρα ή σε διάφορους φόβους, σε διάφορες υποψίες κ.λπ. Φυσικά όλα αυτά μπορεί να τα χρησιμοποιήσει το ταγκαλάκι, να κάνει κάποιον συνδυασμό, για να ζαλίσει τον άνθρωπο. Πολλές φορές είναι τόσο ελαφρός ο ύπνος, που νομίζει κανείς ότι είναι ξυπνητός και ότι προσεύχεται, για να φύγει αυτό το πλάκωμα, από το οποίο του κρατιέται ακόμη και η αναπνοή. 

Καμιά φορά μάλιστα ο διάβολος μπορεί να πάρει την μορφή ενός ανθρώπου ή ενός Αγίου και να παρουσιασθεί στον ύπνο κάποιου. Κάποτε παρουσιάσθηκε σε έναν άρρωστο στον ύπνο του με την μορφή του Αγίου Αρσενίου και του είπε: «Είμαι ο Άγιος Αρσένιος. Ήρθα να σου πω ότι θα πεθάνεις. Τα ακούς; Θα πεθάνεις».

Τρόμαξε ο άνθρωπος. Ποτέ ένας Άγιος δεν μιλάει έτσι σε έναν άρρωστο. Και αν τυχόν είναι να πεθάνει ο άρρωστος και παρουσιασθεί ένας Άγιος να τον πληροφορήσει για τον θάνατο του, θα του το πει μα καλό τρόπο: «Επειδή είδε ο Θεός που ταλαιπωρείσαι, για αυτό θα σε πάρει από αυτόν τον κόσμο. Κοίταξε να ετοιμασθείς». Δεν θα του πει: «Τι ακούς; Θα πεθάνεις»! 

-Και όταν, Γέροντα, φωνάζει κανείς στον ύπνο του; 

-Καλύτερα, ξυπνάει ...Πολλά όνειρα είναι της αγωνίας. Όταν ο άνθρωπος έχει αγωνία ή είναι κουρασμένος, παλεύουν αυτά μέσα του και τα βλέπει σε όνειρο. Εγώ πολλές φορές, όταν την ημέρα αντιμετωπίζω διάφορα προβλήματα των ανθρώπων, αδικίες που συμβαίνουν κ.λπ., ύστερα στον ύπνο μου μαλώνω με τον άλλον: «βρε αθεόφοβε, φωνάζω, αναίσθητος είσαι!» και με τις φωνές που βάζω ξυπνάω. 

-Γέροντα, από τα όνειρα μπορεί κανείς να προβλέψει κάτι που θα του συμβεί;

-Όχι, μη δίνετε σημασία στα όνειρα. Είτε ευχάριστα είναι τα όνειρα είτε δυσάρεστα, δεν πρέπει να τα πιστεύει κανείς, γιατί υπάρχει κίνδυνος πλάνης. Τα ενενήντα πέντε τοις εκατό από τα όνειρα είναι απατηλά.

Για αυτό οι Άγιοι Πατέρες λένε να μην τα δίνουμε σημασία. Πολύ λίγα όνειρα είναι από τον Θεό, αλλά και αυτά, για να τα ερμηνεύσει κανείς, πρέπει να έχει καθαρότητα και άλλες προϋποθέσεις, όπως ο Ιωσήφ και ο Δανιήλ, που είχαν χαρίσματα από τον Θεό. «Θα σου πω, είπε ο Δανιήλ στον Ναβουχοδονόσορα, και τι όνειρο είδες και τι σημαίνει» . Αλλά σε τι κατάσταση είχε φθάσει!

Ήταν μέσα στα λιοντάρια, παρόλο που ήταν νηστικά, δεν τον πείραζαν . Του πήγε ο Αββακούμ φαγητό, κι εκείνος είπε «Με θυμήθηκε ο Θεός;» . Αν δεν θυμόταν ο Θεός τον Προφήτη Δανιήλ, ποιόν θα θυμόταν; 

-Γέροντα, μερικοί άνθρωποι δεν βλέπουν όνειρα 

-Καλύτερα που δεν βλέπουν! δεν ξοδεύουν ούτε εισιτήρια, ούτε βενζίνη! Στα όνειρα σε ένα λεπτό βλέπεις κάτι που στην πραγματικότητα θα διαρκούσε ώρες, μέρες γιατί καταργείται ο χρόνος. Να, από αυτό μπορεί να καταλάβει κανείς το ψαλμικό: «Χίλια έτη εν οφθαλμοίς σου, Κύριε, ως η ημέρα η εχθές, ήτις διήλθε».

Από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ τ. Γ΄»

ΠΗΓΗ

Η σημασία της πίστης στην αγάπη του ζευγαριού

Αποσπάσματα από το κείμενο: Εμείς και η Αγάπη μας (π. Ευσεβίου Βίττη)

 Υπάρχουν αγάπες εγωιστικές, αγάπες τυφλές, αγάπες, που διαφθείρουν και καταστρέφουν, γιατί στο βάθος τους κρύβουν το στοιχείο της φθοράς και της ανθρώπινης ανεπάρκειας, όσο κι αν προβάλλονται ως αγνές και καθαρές κρινόμενες με ανθρώπινα μέτρα. Δεν φτάνει δυστυχώς μόνο η καλή διάθεση και ο συναισθηματισμός μας να αγαπούμε. Στην απόλυτη εκτίμηση της ανθρώπινης αυτάρκειας πέφτουν πολλοί στηριζόμενοι στην αγνότητα των προθέσεών τους, όπως υποστηρίζουν.

 Παίρνουμε το παράδειγμα του ισχυρισμού δύο νέων, που έχουν ισχυρότατο το αίσθημα αμοιβαίας αγάπης. Αφού αγαπούμε, λένε, ο ένας τον άλλο, γιατί να ζητήσουμε άλλη βοήθεια; Αυτή η αγάπη μας καθαγιάζει τον δεσμό μας. Η προαίρεσή μας είναι τόσο καθαρή και τόσο αμοιβαία! Το ίδιο περίπου λένε και άλλοι αναφερόμενοι σε άλλους δεσμούς ή σχετικές δραστηριότητες. Όμως δεν συμφωνεί η πραγματικότητα με αυτούς τους ισχυρισμούς, τους οποίους σύντομα διαψεύδει. 

  Όσο αγνές και αν είναι οι προθέσεις μας, όσο ανιδιοτελής και αν είναι η θέλησή μας για την επιτυχία κάποιου ωραίου και ευγενικού σκοπού, και δεν αμφιβάλλουμε γι' αυτό, δεν είναι αρκετές αυτές οι διαβεβαιώσεις να προφυλάξουν από την εκλογή λανθασμένου δρόμου, από την υπερεκτίμηση των ανθρώπινων δυνατοτήτων, από τυχόν εκτροχιασμό και κατάληξη από αγάπη σε μη-αγάπη ή, σε αδιαφορία ή ακόμα και μίσος! Πού πήγε η προηγουμένως υποστηριζόμενη αυτάρκειά της; Αυτό δεν καταβοά η θλιβερή πραγματικότητα;  Αναφέρω ενδεικτικά τον τρομακτικό αριθμό διαζυγίων και το δράμα των ζευγαριών, που για διάφορους λόγους δεν πραγματοποιούν το διαζύγιο, αλλά έχουν μεταβάλει την οικογένεια σε ξενοδοχείο παραμονής κάτω από κοινή στέγη, ενώ οι καρδιές απέχουν μίλια μακρυά μεταξύ τους. 

  Κάποτε όμως αυτά τα ζεύγη ξεκίνησαν με ωραίες προοπτικές και ελπίδες, αλλά με μόνα τα δικά τους εφόδια, για να καταλήξουν πολύ σύντομα ή και με παρέλευση κάποιου χρόνου στο δράμα, που λέγεται καταστροφή μιας οικογένειας με όλες τις τραγικές συνέπειες που αυτή συνεπάγεται. Σκοντάφτουν όλες αυτές οι περιπτώσεις στην ανθρώπινη ατέλεια και ανεπάρκεια. Αγάπη αληθινή και διαρκή και ανθεκτική στα χτυπήματα των περιστάσεων, μόνον ο Θεός, που είναι η πηγή της αγάπης, μπορεί και να την εμπνέη διαρκώς, να την τροφοδοτή και να ανανεώνη τη φρεσκάδα της και να την κάνη ικανή να νικάη τον χρόνο και την γήρανση του εξωτερικού άνθρωπου. 

πηγή 

Κύριε, κάνε γι αυτούς λίγο χώρο κοντά Σου...!

Χρόνια ολόκληρα τους γνωρίζω, χρόνια ολόκληρα παρακολουθώ την τραγωδία τους ανίκανη να κάνω κάτι άλλο εκτός από το να ψελλίζω μικρές, αμήχανες προσευχές. Και όχι μόνον εγώ. Μία πόλη ολόκληρη.

Βιοπαλαιστές γονείς και τρία όμορφα και σχεδόν ευφυή παιδιά, που το ένα μετά το άλλο μπήκαν στον ζοφερό δρόμο των ναρκωτικών.

Εκεί τελείωσε η ζωή τους ως συνηθισμένων ανθρώπων: Από άνθρωποι της διπλανής πόρτας, έγιναν πρόσωπα μιας διαρκούς επικαιρότητος καθώς βλέπαμε τις φωτογραφίες τους στις εφημερίδες, έξω από φυλακές οι γονείς, μέσα τα παιδιά και σε αίθουσες δικαστηρίων γονείς και παιδιά -οι πρώτοι κομποδένοντας με αγωνία τα χέρια, τα δεύτερα πάντα με χειροπέδες-.

Και όμως συνέχισαν να ζουν.....Παλεύοντας, κλαίγοντας, χαμογελώντας για αντίσταση και ελπίζοντας.

Δυο κορίτσια και ένα αγόρι, οι "ένοχοι". Κάποτε το ένα κορίτσι παντρεύτηκε έναν επίσης "ένοχο" και έκαναν ένα κοριτσάκι. 

Η οικογένεια έκανε διάλειμμα ευτυχίας....Ένα μωρό, μια υπόσχεση, στις ροζ κουβερτούλες οι προσευχές περπάτησαν δικαιωμένες. Το νεαρό ζευγάρι αποτοξινώθηκε αλλά οι...παλιοί "σύντροφοι" δήλωσαν παρόντες και ο νεαρός άντρας βρέθηκε πάλι στην φυλακή, όπου και τον αυτοκτόνησαν την παραμονή της δίκης του.

Το μωρό ορφάνεψε, η μαμά του άρχισε πάλι να μπαινοβγαίνει στις φυλακές, η γιαγιά έσφιγγε πάλι τα δόντια, ο παππούς άνοιγε κανονικά το μικρό του μαγαζί και οι γείτονες ρωτούσαν μόνο για την εγγονούλα του....

Η άλλη κόρη αρνήθηκε τον πραγματικό κόσμο και άρχισε να μπαινοβγαίνει σε νευρολογικές κλινικές και ο γιος -με βουερή συχνότητα- πρωτοσέλιδη είδηση...

Τα χρόνια πέρασαν, το μωρό έγινε κοπέλα, η γιαγιά στο πρόσωπό της έντυνε κρυφές προσδοκίες με χρώματα άνοιξης αλλά γρήγορα φόρεσαν όλοι πάλι μαύρα: Η μητέρα της κοπέλας βρέθηκε νεκρή (ήταν από τις κρατούμενες που μιλούσαν πολύ...) στο καράβι που την μετέφερε από την μία φυλακή στην άλλη.

Στην κηδεία τον αδελφό της τον έφεραν από την δική του φυλακή με χειροπέδες που δεν του τις έβγαλαν ούτε για να νεκροφιλήσει την αδελφή του. Υποθέτω πως για να μπορέσει να της δώσει το τελευταίο φιλί, ακούμπησε τα δεμένα του χέρια πάνω στο νεκρό κορμί.

Στο σπίτι λιγόστεψαν οι ένοικοι και στο κοιμητήριο αύξαναν οι τάφοι....

Ωστόσο συνέχιζαν να ζουν. Κάνοντας τους θανάτους προσευχές και τις φυλακές περάσματα για να διαβούν στο επόμενο της απαντοχής.

Σήμερα κηδέψαμε τον παππού (στα 73 του χρόνια, μετά από 13 χρόνια αλλεπάλληλων εγκεφαλικών και Πάρκινσον).

Ελάχιστος κόσμος...Ποιός πηγαίνει δίπλα σε μια τέτοια οικογένεια!

Επιτρέψτε μου την "έπαρση" να νιώθω υπερήφανη που ήμουν εκεί. 

Υποκλίθηκα με σεβασμό σ' αυτόν τον ηρωικό άνθρωπο, σ' αυτόν τον αγωνιστή που άντεξε και του ευχήθηκα "καλή Ανάσταση".

Αγκάλιασα την γυναίκα του και ένιωσα λίγη μπροστά στην αξιοπρέπεια και τον Γολγοθά που της είχε γράψει "Χριστός Ανέστη" στο απαλό της χαμόγελο, όταν μου είπε πως είναι σίγουρη πως τον άντρα της θα τον έπαιρνε ο Χριστός στον Παράδεισο.

Μερικά μνήματα παραπέρα, ήταν θαμμένη η κόρη τους....

Η εγγονή κάθισε, για λίγο, στο μάρμαρο της μάνας της. 

Λίγο αργότερα συναντηθήκαμε στον καφέ.

Δεν έκλαιγε κανείς. Ετούτοι είχαν κλάψει ήδη περισσότερα από όσα δάκρυα αναλογούν σε μια ...φυσιολογική ζωή και τώρα απλά βουτώντας μέσα στην παγιωμένη τους θλίψη, πάλευαν να μην χάσουν Εκείνον που κάτι είχε πει για στενή και τεθλιμμένη οδό, για ευτυχισμένους πενθούντες, για κουρασμένους και αδικημένους....

Τους αποχαιρέτησα με έντονο μέσα μου ένα αίσθημα κατωτερότητας μπροστά στις υπομονές τους και με λίγη ενοχή επειδή -δεν μπορεί- φταίω κι' εγώ για τους τόσους "ενόχους" τούτης οικογένειας.... Ίσως αν δεν ήταν τόσο σπάνιες οι προσευχές μου, αν δεν ήταν φευγαλέες, αν ήμουν λιγότερο ολιγόπιστη, λιγότερο συμβεβλημένη με την βόλεψη της κοινωνικής καθωσπρεπωσύνης....

Κύριε........

anazhthseis-elena

Στον πηγαιμό για το σχολείο...!

Περπατούν πολλά χιλιόμετρα, ανεβαίνουν γέφυρες από σχοινιά και διασχίζουν απόκρημνα μονοπάτια.

Ποια είναι η πιο δυσάρεστη ανάμνηση από τα σχολικά σας χρόνια; Κάποιοι θα θυμηθούν έναν κακό καθηγητή και κάποιοι άλλοι μερικούς νταήδες συμμαθητές που είχαν βάλει σκοπό της ζωής τους να τους κάνουν την ζωή δύσκολη. Οι περισσότεροι όμως θα αναφερθούν στο καθημερινό βάρβαρο πρωινό ξύπνημα και στην ατέλειωτη αναμονή στο κρύο για το λεωφορείο. Αν ανήκετε και εσείς στην τελευταία κατηγορία, μάλλον πρέπει να δείτε τις φωτογραφίες που ακολουθούν..

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή! Γνωρίζετε ότι υπάρχουν παιδιά σε όλο τον κόσμο, που καθημερινά διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να πάνε σχολείο; Παιδιά που περπατούν πολλά χιλιόμετρα, ανεβαίνουν γέφυρες από σχοινιά και διασχίζουν απόκρημνα μονοπάτια; Είναι παιδιά που προσπαθούν να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον σε περιοχές που το σχολείο δεν είναι δεδομένο αλλά πολυτέλεια.

Αυτό θα κάνει την αναμονή στη στάση του λεωφορείου να μοιάζει εύκολη. Είναι μια γέφυρα κοντά στο χωριό Batu Busuk στη Σουμάτρα, στην Ινδονησία, που χρησιμοποιούν παιδιά για να πάνε στο σχολείο.

Όταν η γέφυρα που οδηγεί στο χωριό Sanghiang Tanjung καταρρέει από τις πλημμύρες, τα παιδιά πάνε σχολείο κρατώντας ένα τεντωμένο σχοινί.

Η γέφυρα έχει μήκος 40 μέτρα ενώ τα βάσανα τους δεν σταματούν στο τέλος της. Ακολουθεί περπάτημα επτά μιλίων..

Υπάρχουν παιδιά στην Κολομβία που χρησιμοποιούν μια τροχαλία σε ένα τεντωμένο σχοινί, 430 μέτρα πάνω από το έδαφος, μόνο και μόνο για να πάνε στο σχολείο.

Υπάρχουν αμέτρητες χώρες σε όλο τον κόσμο, όπου τα παιδιά διακινδυνεύουν τη ζωή τους κάθε μέρα , μόνο και μόνο για να μάθουν. Αυτοί οι μαθητές από τις Φιλιππίνες ανεβαίνουν σε σαμπρέλες από λάστιχα αυτοκινήτων για να διασχίσουν ένα πλημμυρισμένο ποτάμι.

Αν τα καταφέρουν τους περιμένει μια γκρεμισμένη γέφυρα.

Αυτά τα παιδιά περπατούν ή κάνουν ποδήλατο σε μια σανίδα που βρίσκεται στην κορυφή ενός υδραγωγείου.

Αυτά τα αγόρια από το Βιετνάμ δεν έχουν καν γέφυρα. Βγάζουν τα ρούχα τους, κολυμπούν έως την άλλη πλευρά του ποταμού, ξαναντύνονται και πάνε σχολείο!

Υπάρχουν μαθητές που κάθε πρωί διασχίζουν επικίνδυνα μονοπάτια για να φτάσουν στο σχολείο τους..

Ακροβατούν σε σχοινιά..

Κάποια άλλα διασχίζουν βίαιες περιοχές, όπου οι πυροβολισμοί και οι εκρήξεις έχουν γίνει πλέον ρουτίνα..

ΠΗΓΗ

Περί χειροτονίας των γυναικών-π.Αθανάσιος Μυτιληναίος