Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

ΔΕΗΣΗ...

Λυπήσου τη γενιά μας, Κύριε, τούτη τη δυστυχή γενιά την ώργισμένη. Τα πρώτα φώτα πού είδαν τα μάτια μας, ήτανε λάμψεις όπλων φονικών.
Οί πρώτοι ήχοι πού άκουσαν τ' αυτιά μας,ήτανε τρομαγμένα ουρλιαχτά,βροντές καί θρήνοι. Το πρώτο μας λίκνο το στρώσανε μέσα σ' ένα σκοτεινό καταφύγιο. Ή πρώτη δροσιά πού μας ράντισε ήτανε δάκρυ.
Μαζί με το γάλα της μάνας ρουφούσαμε τ' αλαφιασμένο γοργοχτύπι της καρδίας της.
Στοϋ πατέρα την ηλιοκαμένη όψη, διαβάσαμε την αγωνία,στο χαραγμένο του μέτωπο,
στα πονεμένα του μάτια.
Πήγαμε να γελάσουμε καί μας φράξαν με βιάση το στόμα.
Ξεχαστήκαμε κάπου να παίζουμε καί μας τράβηξαν φοβισμένοι άπ' το χέρι.
Ζητήσαμε να ρίξουμε ψίχουλα στα πεινασμένα πετεινά του ουρανού καί τότε μάθαμε
πώς δεν περίσσευε ψωμί.
Οί πρώτες προσευχές πού ψελίσσαμε μιλούσαν για πόλεμο, τα πρώτα τραγούδια μας
σα λυγμοί αντήχησαν.
Μάθαμε πρώτες-πρώτες κάτι λέξεις παράξενες, πού όμως ξέραμε καλά τη σημασία τους.
Παραμύθια έμεϊς δεν ακούσαμε κι είμαστε άπ' τα πρώτα χρόνια μας μεγάλοι.
Κι υστέρα είναι να ρωτάς γιατί γίναμε έτσι στ' αλήθεια παράξενοι,δίχως τίποτα πια να πιστεύουμε
Πηγή στερεμένη από συμπόνια ή καρδιά μας.

Δεν ταΐζουμε πια τα πουλιά τ' ουρανοϋ.
Δεν γελάμε πια κι ούτε κλαίμε.
Κι είναι να μας λυπάται κανείς στη συνοφρυωμένη αυτή κι εναγώνια καί δίχως νόημα πορεία μας.
Για τοϋτο, Κύριε, σπλαχνίσου τη γενιά μας,τούτη την άμοιρη κι απόκληρη γενιά
πού γεννήθηκε σ' ένα κόσμο γεμάτον ερείπια καί πασχίζοντας να τα χτίση
έρειπώθηκε μέσα της.
Πού κάθε άνθρωπος σε τούτη τη γενιά μας είναι ένα όραμα ολόκληρο,
είναι μια τραγική ιστορία.
Κι είναι εικόνα του Προσώπου Σου,
Κύριε.

Κ.ΧΙΩΤΕΛΛΗ-περιοδικό ΄΄Σκαπάνη''

1 σχόλιο: