Όταν η αγάπη εν Χριστω, γίνεται πράξη…

 ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΤΕΡΟ ΜΠΛΟΓΚ ΜΑΣ.proskynitis.blogspot.com

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ο άνθρωπος δοκιμάζεται τόσο βαθιά, που ακόμη και το να απλώσει το χέρι του και να πει «βοήθησέ με» γίνεται δύσκολο.

Κι όμως… ο Θεός, μέσα στις πιο σκοτεινές μας ώρες, στέλνει ανθρώπους που γίνονται στήριγμα, παρηγοριά και φως.
Θέλω από τα βάθη της καρδιάς μου να ευχαριστήσω το Πατερα Γεωργιο που οταν ενημερώθηκε για τον αγώνα και τις δυσκολίες της οικογένειάς μου στάθηκε δίπλα μας με αγάπη και ανιδιοτέλεια....

Η έκκλησή του για βοήθεια δεν ήταν λόγια στον αέρα. Ήταν μια πράξη αγάπης για ανθρώπους που δοκιμάζονται και προσπαθούν καθημερινά να σταθούν όρθιοι.Ηταν το άπλωμα ενός χεριού σε μια οικογενεια που προσπαθεί με όσες δυναμεις της απέμειναν επειτα απο ατελείωτες δοκιμασίες να σταθει ορθια....
Ίσως χρειάζεται να πω λίγα λογια για την επίπονη ιστορία που βρίσκεται πίσω απο αυτή την εκκληση....σε ολους εσάς που δεν γνωρίζετε όσα έχουν προηγηθεί....
Πριν από αρκετά χρόνια, η οικογένειά μας βρέθηκε μπροστά σε μια πολύ σοβαρή δοκιμασία με την υγεία του γιου μας, ύστερα από ένα ιατρικό λάθος που άλλαξε για πάντα τη ζωή του, αφήνοντάς τον με μόνιμη αναπηρία.»

. Για να μπορέσουμε τότε να αντιμετωπίσουμε τις ανάγκες του και να σταθούμε δίπλα του όπως κάθε γονιός θα έκανε, αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε σε δανεισμό.
Τα χρόνια πέρασαν, όμως οι οικονομικές υποχρεώσεις έμειναν και έγιναν ένας βαρύς σταυρός που κουβαλάμε μέχρι σήμερα. Οι οφειλές έχουν περάσει πλέον σε funds και βρισκόμαστε αντιμέτωποι ακόμη και με τον κίνδυνο κατασχέσεων, με φόβο να χάσουμε ακόμη και το μοναδικό μεταφορικό μέσο που διαθέτει η οικογένειά μας,για τις μετακινήσεις του....
το αυτοκίνητό μας....
Κι ενώ παλεύουμε με όλα αυτά, η ζωή μάς έφερε κι άλλες δοκιμασίες.
Κι εγώ η ίδια δίνω τη δική μου δύσκολη μάχη με τον καρκίνο του μαστου με λεμφαδενικο καθαρισμο κι ενα υπολειτουργικο χερι, προσπαθώντας ταυτόχρονα να έχω τη δύναμη να φροντίζω δύο παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας.
Και δίπλα μου βρίσκεται ο σύζυγός μου, που σηκώνει κι εκείνος τον δικό του σταυρό, με τις δικές του δυσκολίες και δοκιμασίες.
Δεν είναι εύκολο να τα γράφω αυτά. Δεν τα γράφω για να προκαλέσω λύπηση. Τα γράφω γιατί ίσως κάποιοι βλέπουν μόνο μια έκκληση για βοήθεια, χωρίς να γνωρίζουν την ιστορία που υπάρχει πίσω της.
Πίσω από αυτή την έκκληση υπάρχει μια οικογένεια που εδώ και χρόνια προσπαθεί να κρατηθεί όρθια.
Υπάρχει μια μάνα που παλεύει με τη δική της ασθένεια και ταυτόχρονα προσπαθεί να είναι δυνατή για τα παιδιά της.
Υπάρχουν παιδιά που χρειάζονται φροντίδα.
Υπάρχει ένας πατέρας που αγωνίζεται να στηρίξει την οικογένειά του, ενώ κουβαλά κι εκείνος τον δικό του σταυρό.
Και υπάρχει μια οικογένεια που, παρά όλα όσα έχουν συμβεί, δεν έπαψε να ελπίζει στον Θεό και στους ανθρώπους.
Κατανοώ πως κάποιοι μπορεί να έχουν απορίες ή επιφυλάξεις. Δεν κρατώ καμία πικρία....αλλα τους κατανοώ...
Για όσους θέλουν να ρωτήσουν, να ενημερωθούν ή να επικοινωνήσουν μαζί μου προσωπικά, αφήνω το email μου:anastasiapapa685@gmail.com
Και για όσους, πέρα από μια προσευχή και μια καλή κουβέντα, επιθυμούν να μας στηρίξουν έμπρακτα, παραθέτω και πάλι, με διακριτικότητα και χωρίς καμία πίεση, τους λογαριασμούς...


ΑΡ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ...079/628203-25.. IBAN GR7801100790000007962820325 ...(BIC) ETHNGRAA... ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ...
Papanastasiou Anastasia

Αρ λογαρ.5027-072172-420
IBANGR40 0172 0270 0050 2707 2172 420 BIC:PIRBGRAA
Papanastasiou Anastasia


Όποιος μπορεί και το επιθυμεί, ας προσφέρει ό,τι αντέχει η καρδιά και ηδυνατότητά του. Κι εκείνος που δεν μπορεί, ας μας χαρίσει μια προσευχή. Για εμάς κι αυτή είναι πολύτιμη.
Δεν ζητώ από κανέναν να πιστέψει τυφλά. Ζητώ μόνο να αφήσουμε την αγάπη να μιλήσει εκεί όπου η αμφιβολία υψώνει τη φωνή της.
Γιατί καμιά φορά ένα μικρό «λίγο» από έναν άνθρωπο μπορεί να γίνει ολόκληρη ανάσα για έναν άλλον που παλεύει να μη λυγίσει.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά η πιο όμορφη μορφή της αγάπης:
να μη ρωτάς «γιατί δεν τα κατάφερε μόνος του;»,
αλλά να λες «πώς μπορώ να βοηθήσω να σηκώσει λίγο από το βάρος του;»
Ο Θεός να ευλογεί τον Πατερα Γεωργιο που ειναι διπλα μας καθώς και ολους εσάς που στην ώρα της δοκιμασίας μας , με εν Χριστω αγαπη γινατε μια αχτίδα φωτός στον δρόμο μας.
«Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε…»
ειπεν ο Κυριός μας.....
Αυτό είναι το νόημα της αγάπης.
Να μη μένει μόνο στα λόγια, αλλά να γίνεται πράξη.
Εύχομαι ο Κύριός μας να ανταποδώσει στον καθένα, εις το χιλιαπλασιον, κάθε καλό που προσέφερε ή θα μπορέσει να προσφέρει.
Και η Παναγία, η Αγία μας Μητέρα, να σας σκεπάζει πάντοτε κάτω από το άγιο Μαφόριό Της, να προστατεύει τις οικογένειές σας και να μη σας αφήσει ποτέ να γνωρίσετε τον πόνο της μοναξιάς και της απελπισιας μέσα στη δοκιμασία...
Σας ευχαριστώ από καρδιάς.
Ο Θεός να σας ευλογεί όλους.....


Η αδερφη σας Αναστασία....

Στήν ἐποχή τῆς ἀποστασίας ὁ πόλεμος κατά τῆς ἡδονῆς φαντάζει ἀδύνατος.

Γεωργίου Βιλλιώτη φιλολόγου–θεολόγου

Λόγῳ ἐπαγγέλματος συγχρωτίζομαι καθημερινὰ μὲ νέους. Ἡ ἐπικοινωνία καὶ ἡ κοινωνία μὲ τὰ ἑλληνόπουλα τῆς μετανεωτερικῆς ἐποχῆς μοῦ δημιουργεῖ ἀμφίθυμα συναισθήματα: χαρᾶς καὶ λύπης. Θὰ προσπαθήσω νὰ ἐξηγήσω τὸ ὀξύμωρο σκιαγραφῶντας τὴ στάση ζωῆς ποὺ υἱοθετοῦν οἱ ἑλληνόπαιδες. Εἶναι αὐτονόητο ὅτι δὲν θὰ ἀναφερθῶ στὶς ἐξαιρέσεις· ἂν διολισθήσω σὲ γενικεύσεις ἂς μοῦ τὸ συγχωρήσει ὁ ἀναγνώστης.

Ἡ πλειονότητα τῶν παιδιῶν εἶναι γῆ ἀγαθή· τείνει εὐήκοον οὗς ὅταν ὁ δάσκαλος ὁμιλεῖ μὲ θέρμη γιὰ τὸν Χριστό, γιὰ τὴν Ἑλλάδα, γιὰ τὶς ἀξίες τῆς Ρωμηοσύνης. Διψᾶ γιὰ τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν πρὸς πεῖσμα τοῦ ἀντιευαγγελικοῦ καὶ ἀνθελληνικοῦ πνεύματος τῶν ἡμερῶν μας, πρὸς πεῖσμα τῶν ἀκηδῶν κηδεμόνων τους καὶ τῶν τηλεπροτύπων τους ποὺ κατοικοῦν «ἐν τόπῳ καὶ σκιᾷ θανάτου». 25

Μόλις ὅμως ὁ σπόρος ἀρχίζει νὰ καρποφορεῖ ἔρχονται τὰ ἀγκάθια καὶ τὸν συμπνίγουν. Τὰ ἀγκάθια εἶναι οἱ Σειρῆνες τοῦ δυτικοῦ πολιτιστικοῦ παραδείγματος ποὺ γοητεύει καθολικὰ τοὺς λαούς, ἀκόμα καὶ ἱστορικοὺς λαοὺς μὲ πλούσια πολιτιστικὴ παρακαταθήκη. Οἱ Σειρῆνες ἐπαγγέλλονται διαρκῆ καὶ ἄκοπη σαρκικὴ ἀπόλαυση ἀπὸ τὴν ἱκανοποίηση τῶν ἐνστίκτων καὶ τῶν ὁρμῶν. Οἱ ὑποσχέσεις εἶναι δελεαστικές: ἕτοιμες λύσεις γιὰ τὸ σχολεῖο, ἀπεριόριστες καὶ ἀνεμπόδιστες σαρκικὲς ἐπαφές, καλλιέργεια φαντασιώσεων παντοδυναμίας, «δωρεάν» ὑπολογιστὲς καὶ «ἔξυπνα» κινητά, ἄτοκες δόσεις γιὰ ροῦχα, καλλυντικά, αὐτοκίνητα καὶ μηχανάκια παντὸς εἴδους. Ἡ βιομηχανία τοῦ «ἐλεύθερου» χρόνου ἐμφανίζεται νὰ ἱκανοποιεῖ κάθε ἐπιθυμία γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ τὸ ποθούμενο· ἡ ἡδονή. Ἡδονὴ εἶναι –κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή– ἡ ἐνεργοποίηση καὶ αἰσθητοποίηση τῆς ἐπιθυμίας ποὺ δὲν κυριαρχεῖται ἀπὸ τὸ λογικό.

Ἐπειδὴ ὅμως στὴν ψυχὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἐμφωλεύει ὁ θεῖος σπινθῆρας μὲ ἀποτέλεσμα ἡ συνείδηση νὰ προβάλλει ἀντιστάσεις, οἱ Ἰάγοι τῆς Νέας Τάξεως ἐπινόησαν καὶ τὸ κατάλληλο θεωρητικὸ –μὲ ἐπιφάσεις ἐπιστημονικότητας– ὑπόβαθρο. Ὁ ἄνθρωπος –λένε– εἶναι προηγμένο θηλαστικό, κατὰ 99 τοῖς ἑκατὸ ὅμοιος μὲ τὸν πίθηκο. Ζῶο εἶναι ὁ ἄνθρωπος καὶ ἔχει ὁρμές, ποὺ ἂν δὲν τὶς ἐκφράσει καὶ δὲν τὶς ὑλοποιήσει, δημιουργοῦνται ἀπωθημένα καὶ ζεῖ συναισθήματα ἀνεπάρκειας καὶ μειονεξίας μὲ σοβαρὲς ψυχολογικὲς ἐπιπλοκές. Ὅποιος δὲν συμμορφώνεται μὲ τὸν ψυχολογικὸ αὐτὸν προγραμματισμὸ δὲν ζεῖ σωστά, εἶναι ἀφύσικος. Ἐν ὀλίγοις ὅ,τι εἶναι φυσικὸ εἶναι καὶ ἀξιόπρακτο. Τὸ σῶμα μᾶς ἀνήκει· δικὸ μας εἶναι, ὅ,τι θέλουμε τὸ κάνουμε. Θεὸς δὲν ὑπάρχει γιὰ νὰ μᾶς ἐλέγξει· χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται.

Στὴν Ἑλλάδα μας ἡ θεωρία αὐτὴ δὲν ἀναπαύει τοὺς περισσότερους. Ἡ συνείδηση τῶν περισσότερων νέων ἀνθίσταται. Δὲν μπορεῖ νὰ μὴν ὑπάρχει Θεός λένε 26 τὰ ἑλληνόπουλα ποὺ ἀκόμα κάποιο καντήλι σιγοκαίει στὸ σπίτι τους. Τὸ σύστημα ἱκανοποιεῖ ὅλα τὰ γοῦστα.

Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη –λένε–, ὅλα τὰ συγχωρεῖ καὶ ὅλα τὰ ἐπιτρέπει. Οἱ ἐντολὲς –ἰσχυρίζονται οἱ ἀγαπολογοῦντες– προορίζονταν γιὰ τοὺς ἀμόρφωτους τοῦ Μεσαίωνα. Ὡραῖα αὐτὰ ποὺ λέει ὁ Χριστός, ἀλλὰ ζοῦμε καὶ στὸν κόσμο. Θὰ πᾶμε ἐνάντια στὴν ἐποχὴ μας; Αὐτὴ ἡ ἐκδοχὴ τοῦ χριστιανισμοῦ χωρὶς τὸν Σταυρό, δηλαδὴ χωρὶς τὸν Χριστὸ εἶναι ἰδανική. Γι᾽ αὐτὸ πληθαίνουν οἱ νέοι μὲ κομποσχοίνι στὸ χέρι ποὺ ζοῦν ἀντισταυρικά.

Ὁ ὑποδουλωμένος στὶς ἡδονὲς νέος χάνει τὴν εἰρήνη του, γίνεται φίλαυτος· ὁ Θεὸς δὲν ἔχει χῶρο στὴν καρδιὰ του. Τὸ μόνο δόγμα ποὺ πιστεύει εἶναι τὸ «φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν». Ἀπόλυτη σαρκοποίηση τῆς ζωῆς! Βλέποντας τὰ αἰσθητὰ ὡς μόνη πραγματικότητα χάνει τὴ βαθύτερη οὐσία τῶν πραγμάτων, δηλαδὴ τὴ θεϊκὴ οὐσία ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὰ ὄντα.

Ὁ κόσμος παύει νὰ εἶναι ἕνα παράθυρο πρὸς τὸν Θεό. Ζωὴ χωρὶς Θεό! Ὁ φίλαυτος ἀγαπάει τόσο πολὺ τὸν ἑαυτὸ του ποὺ κινεῖται κεντρομόλα γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ του. Ζεῖ στὴν ἔρημο τῆς μοναξιᾶς του· ὁ ἄλλος εἶναι ἡ κόλασή του. Χωρὶς ἀγάπη καὶ ἀνθρωπιὰ ἐπιδίδεται σὲ ἕναν ἀγῶνα γιὰ ἀπόκτηση χρημάτων προκειμένου νὰ ἱκανοποιήσει τὶς ἡδονὲς του, οἱ ὁποῖες κοστίζουν ἀκριβά.

Ὁ φιλήδονος χάνει τὴν εἰρήνη του. Βάλλει κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ του. Νομίζει ὅτι τὰ ἐφήμερα εἶναι μόνιμα, θεωρεῖ τὴν ἀνύπαρκτη ἀνθρώπινη δόξα ὡς ὑπαρκτή, ἐκλαμβάνει τὴν ἀλογία ὡς λογική, βαυκαλίζεται ὅτι εἶναι ἐλεύθερος ἐνῷ στὴν πραγματικότητα εἶναι δοῦλος τῶν παθῶν του, ἐπιδιώκει τὴν εὐτυχία καὶ βυθίζεται στὴ μελαγχολία, ζεῖ παρὰ φύσιν, σκάβει ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρχει νερό.

Ὁ ἡδονοθήρας νέος στὴν πραγματικότητα βιώνει τὸν ἀντίποδα τῆς ἡδονῆς, δηλαδὴ τὴν ὀδύνη. Ὁ  διάβολος ταπεινώνει καὶ εὐτελίζει τὰ θύματά του. Ἐξ αἰτίας τῆς ἐνήδονης ζωῆς ὁ ἄνθρωπος ἀποσυντίθεται πνευματικά, νοιώθει ἀφόρητη στέρηση, ἐπειδὴ ζεῖ πάρα φύσιν· ὁ φυσικὸς πόνος ἀκολουθεῖ τὴν παραφυσικὴ ἡδονή. Ἔκφραση τῆς ὀδύνης δὲν εἶναι μόνο τὰ διάφορα παθήματα, ἤτοι οἱ δυσκολίες, οἱ θλίψεις καὶ οἱ πειρασμοί. Ἡ ὀδύνη ἐνυπάρχει μέσα στὴ φύση τῆς ἡδονῆς, ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ χορτάσει τὴν ψυχή. Μοιάζει μὲ τὸ μαρτύριο τοῦ Σισύφου ποὺ μετέφερε ἕναν λίθο στὴν κορυφὴ ἑνὸς ὄρους. Ὅμως, ὅταν ὁ λίθος ἔφθανε στὴν κορυφή, δὲν σταθεροποιοῦνταν ἀλλὰ κυλοῦσε ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά. Ἔτσι ὁ Σίσυφος ἐπαναλάμβανε αἰωνίως τὴν ἀνάβασή του.

Τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν ἡδονὴ στὴν ὀδύνη περιγράφεται πολὺ εὔστοχα ἀπὸ τὸν ἅγιο Νικόλαο τὸν Καβάσιλα. Ἡ ἀγάπη ποὺ εἶναι ὁ Θεὸς δημιούργησε ἐλεύθερα καὶ ἐκ τοῦ μηδενὸς τὴν κτίση. Ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Ἁγίου Θεοῦ προῆλθε ὁ κόσμος, δηλαδὴ τάξη καὶ ἁρμονία, ποὺ ἀποτελεῖ τὴ δικαιοσύνη τῆς κτίσεως. Ἡ ὕβρις τοῦ ἀνθρώπου, μὴν μπορῶντας νὰ θίξει τὴ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, πλήττει τὴν εἰκόνα τῆς θείας δικαιοσύνης μέσα στὴν κτίση. Ἀπὸ τὴ δικαιοσύνη τῆς κτίσεως ἐπέρχεται ἡ τιμωρία τοῦ ὑβριστῆ. Δὲν εἶναι ὕβρις νὰ ὁμοιωθεῖ τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ;

Στὴν ἐποχὴ τῆς ἀποστασίας ποὺ οἱ ἄνθρωποι παραδόθηκαν σὲ πάθη ἀτιμίας (Ρωμ. α΄, 26) ὁ πόλεμος ἐν τούτοις κατὰ τῆς ἡδονῆς φαντάζει ἀδύνατος. Ἐπειδὴ ὅμως γιὰ τὸν χριστιανὸ δὲν ὑπάρχουν ἄλυτα προβλήματα. Ὁ Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος σὲ μία ὁμιλία του διηγεῖται: 

«Θυμᾶμαι κάποτε ἦρθε ἕνα παιδὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος, ποὺ ἤθελε νὰ συμβουλευθεῖ τὸν ἅγιο Παΐσιο γιὰ ἕνα προσωπικὸ του θέμα. Μεταξὺ ἄλλων εἶπε καὶ τὸ ἑξῆς:

–Γέροντα, ἔχω ἕνα πρόβλημα. Πῶς νὰ σᾶς τὸ πῶ τώρα… Ἔχω ἕνα σαρκικὸ πρόβλημα. Καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ξεπεράσω. Εἶναι ἀδύνατον πρᾶγμα, εἶναι μέσα στὴ φύση μου. Ὅσες φορὲς κι ἂν προσπάθησα, δὲν τὰ κατάφερα. Νομίζω ὅτι τὸ ἔχω ἀπὸ τὴ γέννησή μου. (Αὐτὸ τὸ παιδὶ εἶχε σαρκικὴ τάση πρὸς τὸ ἴδιον φῦλο). Ἄραγε ἐγὼ θὰ σωθῶ, ἀφοῦ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ξεπεράσω;

Τοῦ λέει ὁ Γέροντας σοφά:
–Κοίταξε νὰ δεῖς, παιδὶ μου. Ἐσὺ λὲς ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ τὸ ξεπεράσεις. Καλά, ἐντάξει. Ἂς ποῦμε ὅτι πράγματι δὲν μπορεῖς νὰ ξεπεράσεις αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, τὸ ὁποῖο, σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἁμαρτία. Καὶ γιατὶ εἶναι ἁμαρτία; Διότι αὐτὴ ἡ διαστροφὴ ἀντιβαίνει στὴ δημιουργία καὶ ἐμποδίζει τὴν ἕνωσή σου μὲ τὸν Θεό. Εἶναι μιὰ πνευματικὴ ἀσθένεια. Ἀλλὰ ἂς ποῦμε κάτι ἄλλο. Μὴν κοιτᾶς ἐσὺ τὶ δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις. Ἂς πιάσουμε τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀνάποδη πλευρά. Δηλαδὴ νὰ δοῦμε, παιδὶ μου, τὶ μπορεῖς νὰ κάνεις. Μπορεῖς νὰ προσεύχεσαι κάθε μέρα, πέντε λεπτὰ τὸ πρωΐ καὶ πέντε τὸ βράδυ;
–Μπορῶ, ἀπαντᾶ.
–Δὲν σὲ ἐμποδίζει ἡ ἁμαρτία, ἡ τάση σου αὐτή, νὰ προσεύχεσαι, ἔτσι δὲν εἶναι;
–Δὲν μὲ ἐμποδίζει, μπορῶ νὰ προσεύχομαι.
–Λοιπόν, νὰ προσεύχεσαι. Ἔχουμε ἕνα κρατούμενο. Μπορεῖς νὰ πηγαίνεις ἐκκλησία κάθε Κυριακὴ πρωΐ;
–Μπορῶ. Ἂν πιέσω τὸν ἑαυτὸ μου, μπορῶ. Δεύτερο κρατούμενο. Μπορεῖς νὰ νηστεύεις Τετάρτη καὶ Παρασκευή;
–Μπορῶ.
–Ἐντάξει, κάνε το κι αὐτό.

[…] Βρῆκαν χίλια ποὺ μποροῦσε.
–Λοιπόν, τοῦ λέει ὁ Γέροντας, ὅταν ἐσὺ κάνεις ὅλα αὐτὰ ποὺ μπορεῖς, τότε ὁ καλὸς Θεὸς θὰ ἀναπληρώσει ἐκεῖνο ποὺ δὲν μπορεῖς!

Καὶ πράγματι, ὅπως γνωρίζω, τὸ παιδὶ αὐτὸ ἀγωνίστηκε στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβει λύθηκε τὸ πρόβλημα». Μεγάλο κακό, ἀνυπολόγιστο, κάνει ἡ τηλεόραση. Οἱ νέοι ποὺ ἀγωνίζονται ὀφείλουν νὰ τὴν ἀποφεύγουν, ὅπως ἀποφεύγουν τὴ χαλασμένη τροφή. Σὲ τὶ ὠφελεῖται ὁ ἄνθρωπος, καὶ δὴ ὁ νέος, ἀπὸ τὴν τηλεόραση;

Ὁ ἅγιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβᾶκος γράφει: «Ἀπόφευγε, ὅσον δύνασαι, νὰ μεταβαίνεις εἰς θέατρα, κινηματογράφους, καφενεῖα, καπηλεῖα, χορούς, διασκεδάσεις, διότι ὅσον συχνάζεις εἰς αὐτὰ ὄχι μόνο δὲν ἔχεις νὰ ὠφεληθεῖς, ἀλλὰ καὶ μεγίστην βλάβην θὰ ἀποκομίσεις. Προτίμησον κάλλιον νὰ μεταβαίνεις εἰς ἱεροὺς ναοὺς […] εἰς ἱεροὺς καὶ ἁγίους τόπους ἔνθα ὑπάρχουν λείψανα ἁγίων, εἰκόνες θαυματουργοί, ἄνθρωποι ἐνάρετοι, ἅγιοι. Ἴσως εὑρεθοῦν μερικοὶ νὰ σὲ ἐμποδίσουν, νὰ σὲ κατηγοροῦν, νὰ σὲ ὀνομάσουν ὀπισθοδρομικόν, ὅτι δὲν ἠξεύρεις νὰ ζήσεις. Πρόσεχε, πρόσεχε, εἰς τοὺς λόγους των, καὶ ἂν προσποιῶνται, ὅτι ἀπὸ ἀγάπην καὶ ἐνδιαφέρον σὲ συμβουλεύουν μὲ λόγια ἁπαλὰ καὶ γλυκά, πρόσεχέ τους, διότι ὑποκρύπτουν ὑπὸ τὰ χείλη καὶ τὴν γλῶσσαν αὐτῶν τὸ δηλητήριον, διὰ νὰ σὲ δηλητηριάσουν».

«Μόνον κοντὰ στὸν Χριστὸ βρίσκει κανεὶς τὴν πραγματική, τὴν γνήσια χαρά, γιατὶ μόνον ὁ Χριστὸς δίνει χαρὰ καὶ παρηγοριὰ πραγματική. Ὅπου Χριστός, ἐκεῖ χαρὰ ἀληθινὴ καὶ ἀγαλλίαση παραδεισένια. Ὅσοι εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό, δὲν ἔχουν πραγματικὴ χαρά» (ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης).

Ἡ ἡδονὴ εἶναι ὀδύνη θανάσιμος, τὸ ἄγκιστρο τοῦ διαβόλου, ὠθεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ ἁμαρτάνει σταυρικά: νὰ ζεῖ χωρὶς Θεὸ γιὰ τὸν Ὁποῖον εἶναι πλασμένος καὶ νὰ ἀπορρίπτει τὴν εἰκόνα Του.

ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ
ΙΑΜΑΤΙΚΑ ΝΑΜΑΤΑ 8

ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ
ΜΕΛΕΤΗΣ – ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΜΑΣ
ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ

Το πρόβλημα δεν είναι ο ζυγός… είναι με ποιόν τον φόρεσες

«Μη ζεύγεσθε με απίστους υπό ζυγόν άνισον· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνης καὶ ἀνομίας; τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος;» Β΄ Κορινθίους 6:14

Υπάρχουν βάρη που δεν σε λυγίζουν από το πόσο βαριά είναι… αλλά από το ποιος σου τα έβαλε. Υπάρχουν σχέσεις που ξεκινούν απαλά, με όμορφα λόγια, με υποσχέσεις, με εκείνη την αίσθηση πως τώρα βρήκες κάτι «σωστό»… όμως με τον καιρό γίνονται μια συνεχής φθορά που δεν φαίνεται απ’ έξω, αλλά μέσα σου σε αδειάζει σιγά σιγά. Και εκεί είναι που πολλοί κάνουν το λάθος… νομίζουν πως το πρόβλημα είναι η δέσμευση, ο γάμος, η δουλειά, η ευθύνη… αλλά όχι. Το πρόβλημα δεν είναι ο ζυγός… είναι με ποιον διάλεξες να πορευτείς δεμένος. «Πᾶν δένδρον καλὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖ… ἐκ γὰρ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται» Ματθαίος 7:17-20

Γιατί ο ζυγός από μόνος του δεν είναι κακός. Ο ζυγός είναι ένωση, είναι κατεύθυνση, είναι πορεία μαζί με κάποιον προς έναν κοινό προορισμό. Το πρόβλημα αρχίζει όταν δύο άνθρωποι κινούνται προς διαφορετικές κατευθύνσεις αλλά είναι δεμένοι με το ζόρι. Εκεί δεν υπάρχει πια πρόοδος… υπάρχει τριβή. Δεν υπάρχει ανάπτυξη… υπάρχει φθορά. Ο ένας θέλει να προχωρήσει και ο άλλος τραβάει πίσω, ο ένας θέλει να χτίσει και ο άλλος γκρεμίζει σιωπηλά. «Εἰ βασιλεία ἐφ’ ἑαυτὴν μερισθῇ, οὐ δύναται σταθῆναι» Μάρκος 3:24

Γι’ αυτό και η Γραφή δεν το λέει σαν μια απλή συμβουλή, αλλά σαν σοβαρή προειδοποίηση: «Μη ζεύγεσθε με απίστους υπό ζυγόν άνισον…» Β΄ Κορινθίους 6:14. Δεν είναι θέμα θρησκευτικό για κλειστούς ανθρώπους… είναι θέμα ζωής. Γιατί όταν ενώνεσαι με κάποιον που δεν μοιράζεται τη ρίζα σου, τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή, την πίστη σου, τις αρχές σου… αυτό που ακολουθεί δεν είναι όμορφη αγάπη, αλλά μια συνεχής πάλη. Και όχι μια πάλη που σε δυναμώνει… μια πάλη που σε φθείρει μέχρι να μη θυμάσαι ποιος ήσουν πριν μπεις σε αυτό. «Ὁ περιπατῶν μετὰ σοφῶν σοφὸς ἔσται, ὁ δὲ συναναστρεφόμενος ἄφροσιν κακωθήσεται» Παροιμίες 13:20

Και αυτό δεν γίνεται απότομα… γίνεται αργά. «Μικρὰ ζύμη ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ» Α΄ Κορινθίους 5:6
Ξεκινά με μικρές υποχωρήσεις. Πράγματα που λες «δεν πειράζει». Λόγια που κρατάς μέσα σου για να αποφύγεις εντάσεις. Αποφάσεις που αλλάζεις για να μην ενοχλήσεις. «Ὁ πιστὸς ἐν ἐλαχίστῳ καὶ ἐν πολλῷ πιστός ἐστιν» Λουκάς 16:10

Ύστερα, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να διαπραγματεύεσαι ό,τι κάποτε ήταν σταθερό μέσα σου. Αυτό που υπερασπιζόσουν, τώρα το δικαιολογείς. Αυτό που σε ενοχλούσε, τώρα το ανέχεσαι. «Οὐαὶ τοῖς λέγουσι τὸ κακὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν κακόν» Ησαΐας 5:20

Πρώτα σωπαίνεις. Ύστερα υποχωρείς. Μετά προσαρμόζεσαι. Και στο τέλος… χάνεσαι. «Τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ;» Μάρκος 8:36

Και το πιο σκληρό είναι αυτό: δεν έγινε σε μια στιγμή. Ήταν μια σιωπηλή φθορά, όπου εσύ ο ίδιος άρχισες να σβήνεις για να κρατήσεις κάτι που δεν έπρεπε ποτέ να κουβαληθεί έτσι. «Ἐγρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» Ματθαίος 26:41

Η Γραφή είναι γεμάτη από παραδείγματα που δεν βρίσκονται εκεί τυχαία. Ο Σαμψών δεν έπεσε επειδή δεν είχε δύναμη… έπεσε επειδή ενώθηκε λάθος. Η Δαλιδά δεν τον νίκησε ξαφνικά, τον αποδυνάμωνε λίγο λίγο, μέχρι που έχασε αυτό που τον έκανε ξεχωριστό. Δεν ήταν η αγάπη που τον κατέστρεψε… ήταν το σε ποιον επέλεξε να την παραδώσει. «Καὶ αὐτὴ ἐκοίμισεν αὐτὸν ἐπὶ τῶν γονάτων αὐτῆς… καὶ ἀπέστη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ ἀπ’ αὐτοῦ» Κριταί 16:19

Ο Σολομώντας, ο σοφότερος άνθρωπος, δεν χάθηκε από άγνοια… χάθηκε από τις σχέσεις που άφησε να μπουν στη ζωή του. Η καρδιά του απομακρύνθηκε σιγά σιγά, όχι επειδή δεν ήξερε, αλλά επειδή δεν πρόσεξε με ποιον ενώθηκε. Δεν απέτυχε η ικανότητά του… απέτυχε η κατεύθυνσή του. «Καὶ ἐξέκλιναν αἱ γυναῖκες τὴν καρδίαν αὐτοῦ ὀπίσω θεῶν ἑτέρων» Γ΄ Βασιλειών 11:4

Και εκεί παύει να είναι θεωρία και γίνεται καθρέφτης. «Δοκιμάζετε ἑαυτούς εἰ ἐστὲ ἐν τῇ πίστει» Β΄ Κορινθίους 13:5

Γιατί πολλοί δεν είναι πληγωμένοι από αυτό που ζουν… αλλά από το με ποιον το ζουν. «Φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί» Α΄ Κορινθίους 15:33

Και τότε καταλαβαίνεις τα λόγια του Χριστού, που πολλοί διαβάζουν χωρίς να τα συλλαμβάνουν: «Ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς… διότι ὁ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν» Ματθαίος 11:29-30. Εδώ βρίσκεται το σημείο που αλλάζει τα πάντα… δεν σου λέει να ζήσεις χωρίς ζυγό, αλλά να διαλέξεις σωστά με ποιον ενώνεσαι. «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» Ιωάννης 14:6

Γιατί ο ζυγός του Χριστού δεν σου αφαιρεί την ευθύνη… σου αφαιρεί τη σύγχυση. Δεν σε αφήνει χωρίς βάρη… σε μαθαίνει να τα σηκώνεις με νόημα. Δεν σε εξαντλεί… σε ευθυγραμμίζει. Όταν πορεύεσαι μαζί Του, δεν υπάρχει αυτή η σύγκρουση κατευθύνσεων, δεν υπάρχει αυτή η εσωτερική ένταση που σε διαλύει… υπάρχει καθαρή πορεία, ειρήνη μέσα στον κόπο, δύναμη ακόμη κι όταν ο δρόμος είναι δύσκολος. «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν» Ιωάννης 14:27

Εκεί καταλαβαίνεις τη διαφορά.

Δεν είναι ότι δεν υπάρχει βάρος… είναι ότι δεν σε συνθλίβει. Δεν είναι ότι δεν υπάρχει αγώνας… είναι ότι δεν σε καταστρέφει. Δεν είναι ότι δεν υπάρχει κόπος… είναι ότι δεν σε αδειάζει. «Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ» Φιλιππησίους 4:13

Αλλά όταν ενώνεσαι από τη μοναξιά, από τον φόβο, από την ανάγκη να μη μείνεις μόνος… καταλήγεις να κουβαλάς κάτι που δεν ήταν ποτέ για σένα. Και μετά λες πως η αγάπη πονάει, πως η δέσμευση βαραίνει, πως η ζωή είναι άδικη… ενώ στην πραγματικότητα αυτό που είναι λάθος είναι η ένωση που επέλεξες. «Οὐ φοβηθήσῃ ἀπὸ φόβου νυκτερινοῦ» Ψαλμός 90:5

Υπάρχουν ζυγοί που δεν σπάζουν μόνο με προσευχή… σπάζουν με απόφαση. Σπάζουν όταν σταματάς να δικαιολογείς το αδικαιολόγητο. Όταν αποδέχεσαι αυτό που ήδη γνωρίζεις μέσα σου αλλά δεν θέλεις να αντικρίσεις. Όταν επιλέγεις να αφήσεις, ακόμη κι αν πονάει περισσότερο από το να μείνεις. «Στήκετε οὖν ἐν τῇ ἐλευθερίᾳ… καὶ μὴ πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε» Γαλάτας 5:1

Γιατί δεν τελειώνει ό,τι αρχίζει όμορφα πάντα καλά… και δεν είναι απώλεια ό,τι πονάει να αφήσεις. «Τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» Ρωμαίους 8:28
Μερικές φορές, αυτό που πιο πολύ δυσκολεύεσαι να αφήσεις… είναι ακριβώς αυτό που θα σε σώσει. «Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» Ιωάννης 8:32

Όταν ο άνθρωπος επιστρέφει στο φως, τότε βρίσκει ξανά τον εαυτό του μέσα στην αλήθεια του Θεού. Δεν είναι η μοναξιά που τον σώζει, αλλά η σωστή ένωση. Δεν είναι η φυγή που θεραπεύει, αλλά η διάκριση που ελευθερώνει. Και τότε η καρδιά αναπαύεται εκεί όπου από την αρχή προοριζόταν να ανήκει, κοντά σε Εκείνον που δεν βαραίνει την ψυχή, αλλά την ανασταίνει. «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» Ματθαίος 11:28

Αν αυτός ο λόγος άγγιξε την καρδιά σου, κράτησέ τον μέσα σου σαν φως. Υπάρχει δρόμος, υπάρχει επιστροφή, υπάρχει ζωή όταν ο άνθρωπος μάθει να διαλέγει όχι απλώς τι κουβαλά… αλλά με ποιον βαδίζει.

Σιωπηλή καρδιά που βρήκε τον σωστό δρόμο δεν βαραίνει πια… αναπαύεται στο φως του Θεού.

EΔΩ

Τα λουλούδια της γιαγιάς

Στην αυλή της γιαγιάς, κάθε λουλούδι είχε τη δική του ιστορία. Οι τριανταφυλλιές μοσχοβολούσαν τα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων, το γιασεμί στόλιζε τα βράδια με άρωμα νοσταλγίας, ενώ οι ορτανσίες και οι βιγόνιες έδιναν χρώμα στις πέτρινες γωνιές της αυλής. Εκεί, ανάμεσα σε γλάστρες και ανθισμένα παρτέρια, μεγάλωσαν γενιές ανθρώπων με μνήμες απλές αλλά πολύτιμες, μνήμες γεμάτες φροντίδα, αγάπη και τη σοφία της φυλής μας.

Τα 17 λουλούδια της εικόνας δεν είναι μόνο φυτά· είναι σύμβολα μιας εποχής όπου οι αυλές ήταν γεμάτες ζωή και οι γιαγιάδες δίδασκαν υπομονή και καλοσύνη μέσα από το πότισμα και την περιποίηση της φύσης. Κάθε άνθος κουβαλά ένα κομμάτι παράδοσης και μας θυμίζει πως οι πιο όμορφες ρίζες είναι εκείνες που κρατούν ζωντανές τις οικογενειακές αναμνήσεις και τις αξίες που περνούν από γενιά σε γενιά.

πηγή

Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος απλώς για να ζήσει.Είναι φτιαγμένος για την αιωνιότητα.

Αρχμ Χριστοδουλος

Ο γαμος δεν ειναι σιγουρος. Ο θάνατος είναι βέβαιος· η σωτηρία όμως;
Σήμερα ολα αναβάλλονται. Η μετάνοια αναβάλλεται. Η εξομολόγηση αναβάλλεται. Η πνευματική ζωή αναβάλλεται.Αλλά υπάρχει κάτι που δεν αναβάλλεται ποτέ: ο θάνατος.

Ο άνθρωπος μπορεί να μην παντρευτεί ποτέ.Μπορεί να μην κάνει καριέρα.Μπορεί να μην πραγματοποιήσει τα όνειρά του.Αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο: θα σταθεί μπροστά στον Θεό.

Και όμως, ενώ αυτό είναι η μόνη βεβαιότητα της ζωής, είναι και το μόνο που ξεχνάμε.
Δεν είναι τυχαίο που οι Πατέρες της Εκκλησίας έθεταν συνεχώς μπροστά τους τη μνήμη του θανάτου.Δεν το εκαναν για να φοβηθούν. Αλλά για να ξυπνήσουν.Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει:«Μνήμη θανάτου, καθ’ εκάστην, θανάτου μνήμη».

Δηλαδή: να θυμάσαι τον θάνατο κάθε μέρα όχι ως τέλος, αλλά ως αρχή αιωνιότητας.
Διότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος του ανθρώπου. Είναι η στιγμή της αλήθειας.

Σήμερα ο άνθρωπος ζει σαν να μην πρόκειται να πεθάνει ποτέ. Σχεδιάζει, επενδύει, αγχώνεται, κυνηγά σχέσεις, απολαύσεις, αναγνώριση.
Ψάχνει «το άλλο του μισό» αλλά δεν έχει βρει ακόμη τον εαυτό του.
Κυνηγά την αγάπη των ανθρώπων αλλά δεν έχει γευτεί την αγάπη του Θεού.
Χτίζει εξωτερική ζωή και αφήνει την ψυχή του ερείπιο. Και έτσι φτάνουμε σε μια τραγική αντίφαση: ο άνθρωπος φοβάται να μείνει μόνος…
αλλά δεν φοβάται να πεθάνει χωρίς Θεό.

«Δούλεψε με την ψυχή σου» Αυτή η φράση που ακούγεται απλή, κρύβει μέσα της όλη τη θεολογία της Εκκλησίας.
Τι σημαίνει να δουλέψεις με την ψυχή σου;
Δεν σημαίνει απλώς να «σκέφτεσαι θετικά».Δεν σημαίνει να «είσαι καλός άνθρωπος».Δεν σημαίνει να έχεις μια γενική πίστη.

Σημαίνει αγώνας.Σημαίνει μετάνοια.Σημαίνει εξομολόγηση.Σημαίνει να σπάσεις τον εγωισμό σου.Σημαίνει να πεις: «Θεέ μου, είμαι άδειος χωρίς Εσένα».

Η ψυχή δεν θεραπεύεται μόνη της.Δεν σώζεται με ιδέες.Σώζεται μέσα στην Εκκλησία, με τη Χάρη του Θεού.
Θα έρθει μια στιγμή που όλα θα σταματήσουν.Τα μηνύματα.Τα σχέδια.Οι σχέσεις.Οι δικαιολογίες.
Και θα μείνει μόνο ένα ερώτημα:Ποιος είσαι μπροστά στον Θεό;Όχι τι έδειξες.Όχι τι φάνηκες.Αλλά τι είσαι.
Γιατί εκείνη την ώρα δεν θα υπάρχει μάσκα.Δεν θα υπάρχει «προφίλ».Δεν θα υπάρχει «εικόνα».Θα υπάρχει μόνο η ψυχή.
Και όμως… υπάρχει ελπίδα

Η Εκκλησία δεν μιλά για τον θάνατο για να τρομάξει τον άνθρωπο.Μιλά για να τον σώσει.
Γιατί ο θάνατος για τον Χριστό δεν είναι τέλος.Είναι πέρασμα.Ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη συνέτριψε τον θάνατο. Άνοιξε τον Παράδεισο.
Άρα το ερώτημα δεν είναι αν θα πεθάνεις.Το ερώτημα είναι:Με ποιον θα πας στον θάνατο; Μόνος σου;Ή με τον Χριστό;
Μπορείς να κάνεις και τα δύο.Και πράγματι μπορείς.Μπορείς να αγαπήσεις.Μπορείς να παντρευτείς.Μπορείς να ζήσεις.Αλλά αν δεν βάλεις πρώτα την ψυχή σου σε πορεία σωτηρίας, όλα τα άλλα θα μείνουν μισά.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος απλώς για να ζήσει εδώ. Είναι φτιαγμένος για την αιωνιότητα.
Ο θάνατος δεν είναι απειλή.Είναι υπενθύμιση.Υπενθύμιση ότι δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο.Υπενθύμιση ότι η ζωή δεν είναι πρόβα.Υπενθύμιση ότι η ψυχή σου έχει αξία αιώνια.

Μην περιμένεις «την κατάλληλη στιγμή».Δεν θα έρθει ποτέ.
Η κατάλληλη στιγμή είναι τώρα.Σήμερα.Αυτή τη στιγμή.
Γύρνα στον Θεό.Άνοιξε την καρδιά σου.Και ξεκίνα να ζεις αληθινά.
Γιατί ο θάνατος είναι βέβαιος…αλλά η σωτηρία είναι επιλογή.

Η αντίφαση του σύγχρονου δικαιωματισμού και της αξίας της (αγέννητης) ζωής

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Η σύγχρονη κοινωνία διακηρύσσει με ένταση και πάθος την ευαισθησία της απέναντι στον πόνο και την αδικία. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και τα δικαιώματα των ζώων, βρίσκονται στο επίκεντρο του δημόσιου λόγου, διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο ηθικής εγρήγορσης και κοινωνικής συνείδησης. Ωστόσο, πίσω από αυτήν την φαινομενική ενότητα, αναδύεται μία βαθιά και ανησυχητική αντίφαση, η οποία αξίζει να διερευνηθεί με σοβαρότητα και ειλικρίνεια.

Είναι γεγονός ότι η μέριμνα για τα ζώα αποτελεί ένδειξη πολιτισμού. Η αναγνώριση του πόνου τους και η ανάγκη προστασίας τους αποκαλύπτει μία κοινωνία που επιθυμεί να κινηθεί πέρα από την ωμή εκμετάλλευση και την αδιαφορία. Η ευαισθησία αυτή δεν πρέπει να υποτιμάται· αντιθέτως αποτελεί σημαντικό ηθικό κεκτημένο.

Ωστόσο, το ερώτημα που ανακύπτει είναι βαθύτερο:
* Πώς είναι δυνατόν η ίδια κοινωνία, που αγωνίζεται με ένταση για την προστασία της ζωής των ζώων, να αντιμετωπίζει με σχετικότητα ή ακόμη και αδιαφορία την αξία της ανθρώπινης ζωής στα πρώτα της στάδια;
* Πώς είναι δυνατόν να αναγνωρίζεται με απόλυτο τρόπο η αξία της ζωής ενός ζώου, ενώ ταυτόχρονα τίθεται υπό διαπραγμάτευση η αξία του αγέννητου παιδιού;
Η αντίφαση αυτή δεν είναι απλώς κοινωνική ή πολιτική· είναι βαθιά φιλοσοφική και υπαρξιακή. Αγγίζει τον πυρήνα της έννοιας της αξίας. Διότι, εάν η αξία της ζωής δεν είναι καθολική, τότε καθίσταται σχετική. Και αν είναι σχετική, τότε τίθεται το ερώτημα: ποιος ορίζει τα όρια αυτής της αξίας;

Η έννοια του δικαιωματισμού, όταν αποσυνδέεται από ένα ενιαίο ανθρωπολογικό και ηθικό θεμέλιο, κινδυνεύει να μετατραπεί σε εργαλείο επιλεκτικής ευαισθησίας. Ο άνθρωπος επιλέγει εκείνα τα πεδία στα οποία θα εκδηλώσει έντονα την ηθική του αντίδραση, ενώ παραμένει σιωπηλός ή αδιάφορος σε άλλα. Αυτή η επιλεκτικότητα δεν είναι πάντοτε συνειδητή· συχνά αποτελεί προϊόν πολιτισμικών, ιδεολογικών και συναισθηματικών παραγόντων.

Εδώ αναδύεται ένα καίριο ερώτημα:
* Είναι η αξία της ζωής αδιαίρετη ή υπόκειται σε ιεραρχήσεις;
* Και αν υπόκειται, ποια είναι τα κριτήρια αυτής της ιεράρχησης;
– Είναι η συνείδηση;
– Είναι η αυτονομία;
– Είναι η δυνατότητα έκφρασης;
* Και αν ναι, τότε τι συμβαίνει με εκείνες τις μορφές ζωής που δεν πληρούν αυτά τα κριτήρια;

Το αγέννητο παιδί, αν και δεν διαθέτει φωνή, δεν παύει να αποτελεί μία υπαρκτή μορφή ζωής. Η σιωπή του δεν αναιρεί την ύπαρξή του. Και όμως, σε πολλές περιπτώσεις, αυτή η σιωπή καθίσταται το επιχείρημα για την υποβάθμιση της αξίας του. 
Αντιστρόφως το ζώο, το οποίο πράγματι βιώνει πόνο και αξίζει προστασία, καθίσταται συχνά αντικείμενο μιας έντονης ηθικής υπεράσπισης, η οποία φτάνει έως και την απόλυτη προτεραιοποίησή του έναντι άλλων μορφών ζωής.
Δεν πρόκειται για αντιπαράθεση μεταξύ ανθρώπου και ζώου, αλλά για ανάδειξη μιας ασυνέπειας: Πώς είναι δυνατόν να υπερασπιζόμαστε με απόλυτο τρόπο τη μία μορφή ζωής και να σχετικοποιούμε την άλλη;
Η σύγχρονη κοινωνία φαίνεται να ταλαντεύεται ανάμεσα σε μία διευρυμένη ευαισθησία και σε μία βαθιά αποσπασματικότητα, θέλει να είναι δίκαιη, αλλά δυσκολεύεται να είναι συνεπής. Θέλει να υπερασπιστεί τη ζωή, αλλά δεν έχει καταλήξει τι σημαίνει ζωή σε όλη της την έκταση.
Ίσως, τελικώς, το ζήτημα δεν είναι να αντιπαρατεθούν τα δικαιώματα των ζώων με την αξία του ανθρώπου, αλλά να επαναθεμελιωθεί η ίδια η έννοια της αξίας. Μια αξία, που δεν θα εξαρτάται από τις εκάστοτε αντιλήψεις, αλλά θα αγκαλιάζει την ζωή στο σύνολό της, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς αντιφάσεις.

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Υπάρχουν άνθρωποι, που πας αυθόρμητα και πηγαία να τους αγαπήσεις και –άγνωστο γιατί– βλέπεις να πλήττουν, να μαραζώνουν και ν’ αρρωσταίνουν! Αρχίζουν να αρνούνται και να απωθούν αυτή την αγάπη που τους προσφέρεται άδολα και ειλικρινά· τη δοκιμάζουν και την αποδοκιμάζουν με τις υποψίες, τις υπόνοιες, τις αντιρρήσεις, την αντιδραστικότητα, τα ανώφελα ερωτηματικά, τη γκρίνια, την ακύρωση, με τον εγωισμό που δεν τους αφήνει να δοθούν και να παραδοθούν σε αυτή την αγάπη, είτε αυτή η αγάπη είναι απευθείας του Θεού είτε των εκ του Θεού ανθρώπων. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους η μοναξιά είναι πλέον επιλογή· δυστυχώς, μια θλιβερή και αποκαρδιωτική επιλογή, μέσα από την οποία αντιστρέφουν και απομακρύνουν κάθε καλό στη ζωή τους.

Αντίθετα, υπάρχουν άλλοι άνθρωποι, οι εντελώς άλλοι άνθρωποι, που εμπνέουν και αξίζουν κάθε αγάπη, που συμβάλλουν και συνεισφέρουν πρακτικά στην πραγμάτωση και το μεγαλείο της, αλλά για κάποιο λόγο φαίνεται να έχουν σχεδόν εξαντληθεί στο στίβο του καθημερινού τους αγώνα με την καρτερία και την υπομονή σε όλα· μένουν όμως απτόητοι παρόλο που γεύτηκαν κάθε πόνο, εγκατάλειψη και προδοσία, κάθε απόρριψη και πίκρα, κάθε εναντίωση και υποκρισία. Δεν είναι φυσικά οι μελογραφικοί «καρπαζοεισπράκτορες» των αμέτρητων ιστοριών των ανθρώπινων σχέσεων, αλλά είναι οι μαρτυρικοί φορείς και αναμεταδότες της θείας αγάπης στη ζωή τους, για τη ζωή των πολλών κατ’ επέκταση.

Πολύ λογικά και δικαιολογημένα, έχουν ή θα μπορούσαν να έχουν κάθε λόγο να μη χαίρονται και να μην αγαπούν ή έστω να αγαπούν με τις αυστηρές προϋποθέσεις που ορίζει το πληγωμένο τους εγώ. Κι όμως! Η αγάπη που εμπνέουν αντιεγωικά, μοναδικά και απίστευτα, αποτελεί τον θαυμασμό, το καύχημα και το παράδειγμα που εξυγιαίνει τις καλοπροαίρετες καρδιές που τους προσεγγίζουν, το μυστικό αποκούμπι τόσων συνανθρώπων τους. Ας μη τους καταλάβει, ας μη τους νιώσει, ας μη τους αναγνωρίσει κι ας μη τους εκτιμήσει κανείς. Αυτοί έγιναν προ πολλού πραγματικά χαλκέντεροι με τις τόσες σπουδαίες υπερβάσεις τους. Η μοίρα τους δεν είναι ποτέ ταυτόσημη ή παράλληλη με τη μοίρα των πολλών, γιατί η αγάπη του Θεού που βιώνουν εσωτερικά μέσα τους, τους έκανε αξιωματικά μετάρσιους, υπόπτερους και εποπτικούς. Η αγάπη που εμπνέουν δυναμικά και πέρα από κάθε λόγο περιγραφής είναι ο Θεός που ενοικεί αμάρτυρα στο κέντρο της καρδιάς τους.

Η θεία Χάρη τούς έκαμε ευαίσθητους, προσεκτικούς, ακλόνητους, ανενδεείς, γλυκούς, ευγενείς και απαθείς. Με τη θεία ταπείνωση πραγματικά δεν έχουν ανάγκη κανέναν, παρά μόνο να αγαπούν και να βοηθούν κάθε έναν που βυθίζεται στις ανάγκες του. Κι αν τους πεταχτεί κανένα παραπέτασμα μοναξιάς, αυτοί χαίρονται γιατί στο τέλος γιγαντώνονται μέσα από την Προσευχή και τη Θεοκοινωνία που αποτρυγούν στην ησυχία του περιθωρίου που τους αφήνει ειρωνικά ο ανίδεος και απελπισμένος κόσμος. Όλα τα μετατρέπουν σε χάρη, γιατί εντός τους κάθε είδωλο του κόσμου σωριάστηκε με πάταγο· γιατί η χάρη της ελεύθερης εν Χριστώ αγάπης είναι μαζί τους και μέσα τους.

Αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν αξίζει πέρα ως πέρα να αγωνιστούμε να βρούμε και να βρίσκουμε, να ακούμε και να προσέχουμε· αυτούς τους ανθρώπους να μοιάζουμε κατά τη δύναμή του ο καθένας…

π. Δαμιανός

toeilhtarion

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

π. Αυγουστίνος Βλάχος

 Σήμερα, μετά τη Θεία Λειτουργία, στο ενοριακό μας αρχονταρίκι, στο πνευματικό μας κέντρο, ζητήσαμε από τις γυναίκες της ενορίας μας, κάθε ηλικίας, να μας επιτρέψουν να τους προσφέρουμε από ένα λουλούδι. Το κάναμε για δύο λόγους:

Πρώτον, για να εκφράσουμε μ' έναν απλό αλλά ειλικρινή τρόπο την ευγνωμοσύνη και τον σεβασμό μας προς το γυναικείο πρόσωπο, προς τη μάνα, τη γιαγιά, τη σύζυγο, την κόρη, τη γυναίκα που κρατά όρθιο ένα σπίτι και δεύτερον, γιατί η σημερινή ημέρα μας έδωσε την ευκαιρία να θυμηθούμε όλοι μαζί κάτι που η Εκκλησία γνωρίζει από την πρώτη στιγμή της ζωής της: Ότι η γυναίκα μέσα στο Ευαγγέλιο δεν είναι μια παρουσία δευτερεύουσα ή περιθωριακή αλλά ένα πρόσωπο που τιμήθηκε βαθιά και ουσιαστικά, ένας άνθρωπος που στέκεται ενώπιον Του Θεού με την ίδια αξία, με την ίδια κλήση, με την ίδια προοπτική σωτηρίας.

Υπήρχε όμως και ένας τρίτος λόγος γι' αυτή την ελάχιστη κίνηση: Να ειπωθούν ορισμένες αλήθειες. Αλήθειες που πολλές φορές ξεχνιούνται ή παρουσιάζονται αλλοιωμένες, γιατί το ζήτημα της γυναίκας μέσα στον Χριστιανισμό, συχνά, κρίνεται μέσα από στερεότυπα και ιδεολογικές αγκυλώσεις κι όχι μέσα από την ίδια την πηγή της πίστης μας.

Η πρώτη αλήθεια που είπαμε είναι ότι πολλές φορές μέσα στην ιστορία παραποιήθηκε ο Χριστιανισμός. Όχι επειδή η διδασκαλία Του είναι προβληματική αλλά επειδή οι άνθρωποι είναι αδύναμοι. Ο Χριστιανισμός είναι ίσως η πιο ελεύθερη διδασκαλία που εμφανίστηκε ποτέ στον κόσμο. Δεν επιβάλλεται με τη βία, δεν κατακτά με τη δύναμη, δεν εξαναγκάζει τον άνθρωπο. Τον καλεί ν' απαρνηθεί τον εγωισμό του και να ζήσει την αγάπη. Κι αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, σε κάθε εποχή. Γι’ αυτό και στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ μια πραγματική «εποχή του Χριστιανισμού». Υπήρξαν εποχές όπου λαοί ολόκληροι ονόμαζαν τον εαυτό τους Χριστιανικό, όμως οι καρδιές των ανθρώπων συνέχιζαν να παλεύουν με τα ίδια πάθη, με τις ίδιες αδικίες, με τις ίδιες σκληρότητες. Ακόμη και το Βυζάντιο, δεν ήταν μια κοινωνία απαλλαγμένη από συνωμοσίες, βία και ανθρώπινες αδυναμίες. Κι ακόμη περισσότερο μέσα στους αιώνες έγιναν εγκλήματα στ' όνομα Του Χριστού, από σταυροφορίες μέχρι θρησκευτικούς φανατισμούς. Αυτά όμως δεν εκφράζουν τον Χριστιανισμό. Εκφράζουν την παραποίησή Του. Η Εκκλησία πάντοτε είχε μέσα της ανθρώπους που αντιστέκονταν σ' αυτές τις παραποιήσεις, ανθρώπους που συχνά έμεναν μόνοι, διωγμένοι ή περιφρονημένοι αλλά κράτησαν ζωντανή την αλήθεια Του Ευαγγελίου.

Αν λοιπόν θέλουμε να καταλάβουμε ποια είναι πραγματικά η θέση της γυναίκας στον Χριστιανισμό, δεν πρέπει να κοιτάξουμε τις παραμορφώσεις της ιστορίας ούτε τις ιδεολογικές εμμονές συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Πρέπει ν' ανατρέξουμε στις πηγές. Στην Αγία Γραφή, στους Πατέρες και στη ζωή των Αγίων. Εκεί αποκαλύπτεται μια εικόνα πολύ διαφορετική απ' εκείνη που συχνά παρουσιάζεται. Ναι, στην αρχαιότητα, σχεδόν σ' ολόκληρο τον κόσμο η γυναίκα βρισκόταν σε μειονεκτική θέση. Οι κοινωνίες στηρίζονταν στη σωματική δύναμη των ανδρών για τον πόλεμο και τη βαριά εργασία. Οι γυναίκες και τα παιδιά θεωρούνταν τα πιο αδύναμα μέλη της κοινότητας. Η φυσική ανάγκη προστασίας όμως μετατράπηκε σιγά σιγά σε εξουσία και πολλές φορές σε υποτίμηση. Ο άνδρας ξέχασε ότι η δύναμή του δόθηκε για να προστατεύει και άρχισε να τη χρησιμοποιεί για να κυριαρχεί. Ο Χριστιανισμός έρχεται και μεταμορφώνει ριζικά αυτή την αντίληψη. Ο άνθρωπος δεν είναι απλώς μια βιολογική ύπαρξη ούτε μια κοινωνική λειτουργία. Είναι πρόσωπο, μια καρδιά που καλείται ν' αγαπήσει και να ενωθεί με Τον Θεό. Κι αυτή η κλήση αφορά εξίσου τον άνδρα και τη γυναίκα. Η πορεία προς τη σωτηρία είναι κοινή και βέβαια η δυνατότητα της θέωσης είναι κοινή.

Αυτό φαίνεται καθαρά ήδη από την ίδια τη δημιουργία Του ανθρώπου. Ο Θεός δεν δημιούργησε τη γυναίκα ως κατώτερο ον αλλά ως άνθρωπο με την ίδια ουσία και την ίδια αξία. Δεν πλάθεται από τη γη όπως ο Αδάμ αλλά από την πλευρά του, για να φανεί ότι το ανθρώπινο γένος έχει μία κοινή ρίζα.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, εξηγεί ότι ο Θεός δεν πήρε οστό από το κεφάλι Του άνδρα για να γίνει η γυναίκα κυρία του, ούτε όμως απ' τα πόδια για να γίνει δούλη του αλλά από την πλευρά του για να είναι ισότιμη και ισάξια. Και οι δύο είναι «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν» Του Θεού. Και οι δύο έχουν την ίδια πνευματική αξία. Η πτώση όμως διέσπασε αυτή την αρμονία. Η αμαρτία έφερε μέσα στην ανθρώπινη ιστορία τη σκληρότητα, την κυριαρχία και την αδικία. Και η γυναίκα πολλές φορές βρέθηκε να ζει σε εξευτελιστικές συνθήκες. Όταν όμως ήρθε το πλήρωμα Του χρόνου για τη σωτηρία Του κόσμου, ο Θεός ζήτησε τη συγκατάθεση ενός ανθρώπου. Και αυτή η συγκατάθεση δόθηκε από μια γυναίκα. Από την Παναγία! Η Παναγία είναι η νέα Εύα. Εκεί όπου η πρώτη Εύα με την παρακοή της άνοιξε τον δρόμο της πτώσης, η νέα Εύα με την υπακοή της άνοιξε τον δρόμο της σωτηρίας. Με το «ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» προσφέρει στον Θεό την ανθρώπινη φύση μας για να την ενώσει με τη θεία. Και έτσι ο Υιός Του Θεού, γίνεται άνθρωπος.

Γι' αυτό και η Παναγία τιμάται περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο στην Εκκλησία. «Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Η μεγαλύτερη μορφή της Εκκλησίας μετά Τον Χριστό, δεν είναι απόστολος, δεν είναι προφήτης, δεν είναι ιερέας. Είναι μια γυναίκα!

Ο Ίδιος ο Χριστός, βεβαίως, κατά τη δημόσια δράση του, συναναστρέφεται γυναίκες, διδάσκει γυναίκες, δέχεται γυναίκες ως μαθήτριες και εθελόντριες μαζί Του. Αποκαλύπτει το Μεσσιακό πρόσωπό Του στη Σαμαρείτιδα, θεραπεύει γυναίκες, δέχεται τη διακονία τους. Την ώρα της Σταύρωσης, ενώ οι περισσότεροι μαθητές έχουν φύγει, οι γυναίκες στέκονται κάτω απ' τον Σταυρό. Και την ημέρα της Αναστάσεως, γυναίκες γίνονται οι πρώτες μάρτυρες του κενού τάφου. Η Μαρία η Μαγδαληνή γίνεται «απόστολος των αποστόλων»!

Αν κάποιος μελετήσει ενδελεχώς τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, θα καταλάβει ότι η Εκκλησία δεν μίλησε ποτέ για τη γυναίκα με περιφρόνηση αλλά με βαθύ σεβασμό.

Ο Απόστολος Παύλος, που τόσο συχνά κατηγορείται άδικα ως «μισογύνης», είν' εκείνος που διακηρύσσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι «ουκ ένι άρσεν και θήλυ, πάντες γαρ υμείς εις εστε εν Χριστώ Ιησού». Δηλαδή ενώπιον Του Χριστού δεν υπάρχει διάκριση αξίας μεταξύ άνδρα και γυναίκας αλλά κοινή κλήση και κοινή σωτηρία.

Ο ίδιος μάλιστα φθάνει να πει ότι μέσα στον γάμο υπάρχει αμοιβαιότητα ευθύνης και τιμής, αφού «η γυνή του ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει αλλ' ο ανήρ, ομοίως δε και ο ανήρ του ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει αλλ' η γυνή».

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ελέγχει ευθέως τη νομοθετική αδικία εις βάρος των γυναικών και φωνάζει «οράτε το ίσον της νομοθεσίας», υπενθυμίζοντας ότι ένας είναι ο Δημιουργός ανδρός και γυναικός, μία η εικόνα, ένας ο νόμος, μία η ανάσταση.

Ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, διδάσκει ότι και η γυναίκα και ο άνδρας έχουν το «κατ' εικόνα Θεού» και μάλιστα λέει ότι η γυναικεία φύση ξεπερνά πολλές φορές την ανδρική ως προς την καρτερία και την επιμονή στο καλό.

Ο Μέγας Βασίλειος, ομολογεί ότι η γυναίκα έγινε από Τον Κτίστη ομοτίμως προς τον άνδρα δεκτική της αρετής.

Ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, τονίζει ότι όμοιες είναι οι ψυχές ανδρών και γυναικών και μόνον τα μέλη του σώματος διαφέρουν.

Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, γράφει ότι κοινός είναι ο βίος, κοινή η χάρις, κοινή η σωτηρία, κοινή η αρετή και κοινό το όνομα «άνθρωπος» για άνδρες και γυναίκες.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αποκαλεί τη γυναίκα «ελεύθερη και ισότιμη», απαγορεύει με σφοδρότητα κάθε βία εναντίον της, ερμηνεύει την Πρίσκιλλα ως διδάσκαλο ακόμη και του Απολλώ, ζητά από τον άνδρα ν' αγαπά τη σύζυγό του με θυσιαστική αγάπη, ακόμη και «αν πρέπει να πεθάνει υπέρ αυτής» και ξεκαθαρίζει ότι ο άνδρας δεν πρέπει ούτε να την ατιμάζει, ούτε να τη διώχνει, ούτε να θεωρεί ότι έχει δικαίωμα εξουσίας πάνω της ως σε κατώτερο ον.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, φθάνει να παρακαλεί να μη λοιδορείται πλέον η Εύα, γιατί η Θεοτόκος θεράπευσε την ύβρη της.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, το λέει ακόμη πιο απλά και λαϊκά, ώστε να το καταλαβαίνουν όλοι, «ίσια την έκαμεν ο Θεός την γυναίκα με τον άνδρα, όχι κατωτέρα» και ελέγχει όσους θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο χωρίς να έχουν ανώτερο ήθος. Ακόμη και η Αγία Κασσιανή, με μια μόνο φράση, απαντά σε ολόκληρη την περιφρόνηση των αιώνων, λέγοντας ότι, αν από γυναίκα ήρθαν κάποτε τα φαύλα, «αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττονα».

Εσείς βλέπετε στην πατερική διδασκαλία, κάποια μείωση της γυναίκας ή να τη βλέπει ως πρόσωπο ιερό, ως συγκληρονόμο της χάριτος, ως εικόνα Του Θεού και ως οδό μέσα από την οποία πολλές φορές έλαμψε πιο καθαρά η πίστη, η αντοχή, η μητρότητα, η σοφία και η αγάπη;;

Αλλά και στην πρακτική εφαρμογή αυτής της διδασκαλίας, στη ζωή της Εκκλησίας, βλέπουμε να τιμάται το γυναικείο πρόσωπο.

Η Εκκλησία δεν δίστασε να υψώσει ναούς σε γυναίκες, να τις υμνήσει, να τις εικονίσει και να τις προτείνει ως παραδείγματα για ολόκληρη την Εκκλησία.

Η Μαρία η Μαγδαληνή, την οποία ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αποκαλεί «τέτραθλο και ανδρεία γυναίκα», η Φωτεινή η Σαμαρείτιδα, η Μαριάμνη, η Θέκλα η Πρωτομάρτυς, η Νίνα η απόστολος της Γεωργίας, οι μαθήτριες και συνεργάτιδες της αποστολικής Εκκλησίας, η Πρίσκιλλα, η Φοίβη, η Ιουνία, η Περσίδα, η Τρύφαινα, η Τρυφώσα, η Ιουλία, η Ευοδία, η Συντύχη, η Απφία, η Χλόη, η Λυδία, η Ιωάννα του Χουζά, η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή, η Μάρθα και η Μαρία, αδελφές του Λαζάρου, η Μαρία του Κλωπά, η Σαλώμη, η Σουσσάνα, όλες αυτές μαρτυρούν ότι η γυναίκα δεν στάθηκε ποτέ στο περιθώριο του Ευαγγελίου. Οι αγίες ιατροί και ανάργυροι, η Ζηναΐδα, η Νεονίλλα, η Ερμιόνη και η Σοφία η Ιαματική.

Οι μεγαλομάρτυρες Αικατερίνα η Πάνσοφος, Κυριακή, Ειρήνη, Παρασκευή, Μαρίνα, Αναστασία, Καλλιόπη. Οι νεομάρτυρες Ακυλίνα, Χρυσή και Αργυρή. Οι μεγάλες πνευματικές μορφές Μακρίνα, Εμμέλεια, Νόννα, Συγκλητική, Σάρρα, Θεοδώρα, Αναστασία η πρώην πατρικία, Θεοκτίστη της Λέσβου, Ισιδώρα η διά Χριστόν σαλή, Ματρώνα η Χιοπολίτιδα, Ειρήνη του Χρυσοβαλάντου. Οι μεγάλες μορφές της φιλανθρωπίας Φιλοθέη η Αθηναία, οι νεότερες μορφές Μεθοδία της Κιμώλου, Πελαγία της Καλύμνου, Σοφία της Κλεισούρας, η Οσία Γαβριηλία Παπαγιάννη. Αλλα και οι Αγίες μητέρες που ανέθρεψαν αγίους, η Άννα, η Ευβούλη, η Θεοδότη, η Εμμέλεια, η Νόννα, η Ανθία, η Σοφία, η Βαρσανουφία, η Ιουλίττα. Και μαζί μ’ αυτές, η Εκκλησία τιμά και τα αγία ζεύγη, τους Ιωακείμ και την Άννα, τον Ζαχαρία και την Ελισάβετ, τον Ακύλα και την Πρίσκιλλα, τον Ευστάθιο και τη Θεοπίστη, τον Ξενοφώντα και τη Μαρία, τον Κύριλλο και τη Μαρία, τον Χρύσανθο και τη Δαρεία, τον Αδριανό και τη Ναταλία, δείχνοντας ότι η αγιότητα δεν είναι ανδρικό προνόμιο αλλά κοινή κλήση, κοινός δρόμος και κοινή δόξα μέσα στο σώμα της Εκκλησίας.

Στη συζήτηση που ακολούθησε στο αρχονταρίκι δεν έλειψαν και τα δύσκολα ερωτήματα. Κάποιοι έθεσαν ζητήματα που συχνά χρησιμοποιούνται για να κατηγορηθεί η Εκκλησία, όπως το γιατί δεν υπάρχει γυναικεία ιερωσύνη, η συμμετοχή των γυναικών στη διακονία του ιερού χώρου, γιατί υπάρχουν άβατα σε ορισμένους τόπους της μοναστικής ζωής ή τι σημαίνουν οι εκκλησιαστικές παραδόσεις γύρω από την έμμηνο ρύση.

Δεν φοβηθήκαμε να τα συζητήσουμε. Όχι διότι είμαστε τίποτα παντογνώστες και πεφωτισμένοι αλλά διότι η Εκκλησία ποτέ δεν απέφυγε ν' απαντήσει στα δύσκολα ερωτήματα, αφενός γιατί έχει απαντήσεις για κάθε πρόβληματισμό του σύγχρονου ανθρώπου αλλά και αφετέρου, για τα συγκεκριμένα ερωτήματα, η απάντηση βρίσκεται στην ίδια τη θεολογία της και όχι σε κάποια υποτίμηση της γυναίκας.

Η ιερωσύνη δεν δίνεται ως προνόμιο εξουσίας αλλά ως διακονία μέσα στη λατρεία, όπου ο ιερέας εικονίζει λειτουργικά Τον Χριστό ως Νέο Αδάμ και Νυμφίο της Εκκλησίας, γι' αυτό και από την αποστολική παράδοση τελείται από άνδρες, χωρίς αυτό να σημαίνει καμία απολύτως μείωση της αξίας της γυναίκας. Στην ίδια την ιστορία της Εκκλησίας υπήρξαν διακονίες που ασκήθηκαν από γυναίκες, όπως οι διακόνισσες των πρώτων αιώνων, που υπηρετούσαν τη φιλανθρωπία και την κατήχηση, δείχνοντας ότι η Εκκλησία αναγνωρίζει πολλούς τρόπους διακονίας μέσα στο σώμα της.

Όσο για τα άβατα και ορισμένες μοναστικές πρακτικές, αυτά δεν εκφράζουν φόβο ή περιφρόνηση προς τη γυναίκα αλλά συγκεκριμένη ασκητική τάξη της μοναχικής ζωής που ισχύει αντίστοιχα και σε γυναικεία μοναστήρια.

Και τέλος, η παράδοση γύρω από την έμμηνο ρύση συζητήθηκε με ειλικρίνεια, γιατί συχνά παρουσιάζεται με τρόπο που δημιουργεί παρεξηγήσεις. Η φυσική λειτουργία του σώματος της γυναίκας δεν μπορεί να θεωρηθεί αμαρτία ούτε πνευματικό εμπόδιο. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, ο οποίος εορτάζει σε λίγες ημέρες (12 Μαρτίου) εξηγεί ότι η γυναίκα δεν πρέπει ν' απομακρύνεται από τη Θεία Κοινωνία εξαιτίας μιας φυσικής σωματικής κατάστασης, γιατί ό,τι συμβαίνει στο σώμα από τη φύση δεν είναι αμαρτία. Αν βέβαια πάλι, λέει ο ίδιος, μια γυναίκα, από υπερβολική ευλάβεια, επιλέξει να μην πλησιάσει το Άγιο Ποτήριο εκείνες τις ημέρες, αυτό είναι αξιέπαινο, όμως αν αποφασίσει να κοινωνήσει, δεν πρέπει να εμποδίζεται, καθώς πρόκειται για φυσικό φαινόμενο και όχι για πνευματική ακαθαρσία.

Βλέπετε λοιπόν πως η Εκκλησία ποτέ δεν θεώρησε τη γυναίκα κατώτερη εξαιτίας αυτών των πραγμάτων, αντίθετα, όπως προείπαμε, την ονομάζει συγκληρονόμο της χάριτος της ζωής.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν, πως αυτό το λουλούδι που προσφέραμε στις γυναίκες της ενορίας μας, είναι πολύ μικρό μπροστά σ' όσα χρωστά ο κόσμος στη γυναίκα. Μπροστά στη μάνα που δίνει ζωή, στη γυναίκα που μεγαλώνει γενιές ανθρώπων, στη μορφή που στάθηκε πάντοτε στην καρδιά της οικογένειας, της κοινωνίας, της ίδιας της ιστορίας. Αν αφαιρούσε κανείς από τον κόσμο τη γυναίκα, δεν θα έμενε απλώς ένα κενό πρόσωπο. Θα έμενε ένας κόσμος φτωχότερος σε ευαισθησία, σε δύναμη, σε ανθρωπιά. Η γυναίκα είναι εκείνη που δίνει στον άνθρωπο την πρώτη του γλώσσα, το πρώτο του βλέμμα, το πρώτο του άγγιγμα στον κόσμο. Είναι εκείνη που μεταμορφώνει ένα σπίτι σε οικογένεια και μια καθημερινότητα σε ζωή. Κουβαλά μέσα της μια δύναμη δημιουργίας και αντοχής που συχνά μένει αθέατη, αλλά στηρίζει ανθρώπους, σχέσεις και ολόκληρες κοινωνίες. Δεν θελήσαμε σήμερα να κάνουμε απλώς μια ευγενική χειρονομία. Θελήσαμε να θυμίσουμε ότι ο κόσμος οφείλει περισσότερα στη γυναίκα απ' όσα συνήθως αναγνωρίζει. Κάθε κοινωνία που σέβεται τη γυναίκα, τιμά την ίδια τη ζωή. Γιατί μέσα στο πρόσωπό της καθρεφτίζεται κάτι βαθιά ανθρώπινο, μια δύναμη που κρατά τον κόσμο όρθιο και του δίνει τη δυνατότητα να συνεχίζει να προχωρά.

Γιατί τα παιδιά μας βαριούνται στο σχολείο, είναι τόσο ανυπόμονα, απογοητεύονται εύκολα και τους λείπουν οι πραγματικοί φίλοι;

Victoria Prooday Καναδή εργοθεραπεύτρια με 10 χρόνια εμπειρίας στην εργασία με παιδιά, γονείς και δασκάλους.

Με τα χρόνια, έχω παρατηρήσει μια τρομακτική τάση μείωσης της κοινωνικής, συναισθηματικής και εκπαιδευτικής (ακαδημαϊκής) λειτουργίας των παιδιών, καθώς και μια απότομη αύξηση των μαθησιακών δυσκολιών, των προβλημάτων συγκέντρωσης και άλλων προβλημάτων.

Τα σημερινά παιδιά ξεκινούν το σχολείο συναισθηματικά μη διαθέσιμα για μάθηση, και ο σύγχρονος τρόπος ζωής μας συμβάλλει σε αυτό. Όπως γνωρίζουμε, ο εγκέφαλος είναι πλαστικός και εύπλαστος. Μπορούμε να κάνουμε τον εγκέφαλό μας πιο δυνατό ή πιο αδύναμο μέσω του περιβάλλοντός μας. Πιστεύω ειλικρινά ότι, παρά τις καλύτερες προθέσεις μας, δυστυχώς κατευθύνουμε την ανάπτυξη των παιδιών μας προς τη λάθος κατεύθυνση. Να γιατί:Ο αντίκτυπος της τεχνολογίας

Η χρήση της τεχνολογίας (τηλεόραση, tablet, smartphone) ως δωρεάν μπέιμπι σίτερ δεν είναι στην πραγματικότητα δωρεάν. Το τίμημα έρχεται. Πληρώνουμε με το νευρικό σύστημα των παιδιών μας, την προσοχή τους και την ικανότητά τους να καθυστερούν την ικανοποίηση. 

Σε σύγκριση με την εικονική πραγματικότητα, η καθημερινή ζωή είναι βαρετή. Όταν τα παιδιά έρχονται στην τάξη, συναντούν ανθρώπινες φωνές και επαρκή οπτική διέγερση, σε αντίθεση με τις πανταχού παρούσες γραφικές εκρήξεις και τα ειδικά εφέ που έχουν συνηθίσει να βλέπουν στις οθόνες. Μετά από συνεχή έκθεση στην εικονική πραγματικότητα, η επεξεργασία πληροφοριών στην τάξη γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη για τα παιδιά μας, καθώς ο εγκέφαλός τους συνηθίζει στα υψηλά επίπεδα διέγερσης που παρέχονται από τα βιντεοπαιχνίδια. Η αδυναμία επεξεργασίας χαμηλότερων επιπέδων διέγερσης μειώνει την ικανότητα των παιδιών να λύνουν εκπαιδευτικά προβλήματα. Η τεχνολογία απομακρύνει επίσης συναισθηματικά τα παιδιά μας από τις οικογένειές τους. Η πρόσβαση στο γονικό συναίσθημα είναι ένα απαραίτητο θρεπτικό συστατικό για τον εγκέφαλο ενός παιδιού. Δυστυχώς, σταδιακά στερούμε από τα παιδιά μας αυτό το θρεπτικό συστατικό.Τα παιδιά παίρνουν ό,τι θέλουν, όποτε το θέλουν.

“Πεινάω!!” “Θα σου αγοράσω ένα σνακ σε λίγο.” “Διψάω!” “Ορίστε η μηχανή αναψυκτικών.” “Βαριέμαι!” “Παίζω με το τηλέφωνό μου!”

 Η ικανότητα να αναβάλλουμε την ικανοποίηση είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες για τη μελλοντική επιτυχία. Έχουμε τις καλύτερες προθέσεις να κάνουμε τα παιδιά μας χαρούμενα, αλλά δυστυχώς, τα κάνουμε χαρούμενα τη στιγμή και δυστυχισμένα μακροπρόθεσμα. Η ικανότητα αναβολής της ικανοποίησης σημαίνει την ικανότητα να λειτουργεί κανείς υπό άγχος. Τα παιδιά μας σταδιακά γίνονται λιγότερο προετοιμασμένα να αντιμετωπίσουν ακόμη και μικρές αγχωτικές καταστάσεις, οι οποίες τελικά γίνονται τεράστια εμπόδια στην επιτυχία τους στη ζωή.

Η αδυναμία αναβολής της ικανοποίησης συχνά εκδηλώνεται σε τάξεις, εμπορικά κέντρα, εστιατόρια και καταστήματα παιχνιδιών τη στιγμή που ένα παιδί ακούει «Όχι», επειδή οι γονείς έχουν εκπαιδεύσει τον εγκέφαλο του παιδιού τους να παίρνει αυτό που θέλει αμέσως.Τα παιδιά κυβερνούν τον κόσμο

Να τι ακούω από γονείς συνέχεια: «στο γιο μου δεν του αρέσουν τα λαχανικά». «Δεν της αρέσει να κοιμάται νωρίς». «Δεν του αρέσει το πρωινό». «Δεν της αρέσουν τα παιχνίδια, αλλά τα πάει περίφημα με το iPad της». «Δεν θέλει να ντυθεί μόνος του». «Είναι πολύ τεμπέλα για να ταιστεί μόνη της». 

Από πότε τα παιδιά λένε στους γονείς τους πώς να τα μεγαλώσουν; Αν τα αφήσουμε στην τύχη τους, το μόνο που θα κάνουν θα είναι να τρώνε μακαρόνια με τυρί και κρέμα, να βλέπουν τηλεόραση, να παίζουν στα τάμπλετ τους και να πηγαίνουν για ύπνο στις 12:00 π.μ. Τι καλό τους κάνουμε δίνοντάς τους αυτό που ΘΕΛΟΥΝ, αν ξέρουμε ότι ΔΕΝ τους είναι ΚΑΛΟ; Χωρίς σωστή διατροφή και έναν υγιεινό ύπνο, τα παιδιά μας θα εμφανίζονται στο σχολείο ευερέθιστα, ανήσυχα και απρόσεκτα. Επιπλέον, τους στέλνουμε λάθος μήνυμα. Μαθαίνουν ότι μπορούν να κάνουν αυτό που θέλουν και να μην κάνουν αυτό που δεν θέλουν. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως το “πρέπει να κάνουμε”. 

Δυστυχώς, για να πετύχουμε τους στόχους μας στη ζωή, πρέπει να κάνουμε αυτό που είναι απαραίτητο, και αυτό δεν είναι πάντα αυτό που μας αρέσει να κάνουμε. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί θέλει να γίνει άριστος μαθητής, πρέπει να μελετά σκληρά. Αν θέλει να γίνει επιτυχημένος ποδοσφαιριστής, πρέπει να προπονείται κάθε μέρα. Τα παιδιά μας ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν, αλλά δυσκολεύονται πολύ να κάνουν ό,τι χρειάζεται για να το πετύχουν. Το αποτέλεσμα είναι ανέφικτοι στόχοι και απογοήτευση.Ατελείωτη Διασκέδαση

Έχουμε δημιουργήσει έναν τεχνητό κόσμο για τα παιδιά μας. Δεν υπάρχει βαρετή στιγμή. Όταν ένα παιδί ηρεμεί, σπεύδουμε να το διασκεδάσουμε ξανά, γιατί διαφορετικά νιώθουμε ότι δεν εκπληρώνουμε το καθήκον μας να μεγαλώσουμε παιδιά. Ζούμε σε δύο διαφορετικούς κόσμους: αυτά έχουν τον δικό τους κόσμο της «διασκέδασης» και εμείς έχουμε τον δικό μας κόσμο της «εργασίας». Γιατί τα παιδιά δεν μας βοηθούν πια στην κουζίνα ή στο πλύσιμο των ρούχων; Γιατί δεν μαζεύουν και δεν τακτοποιούν τα παιχνίδια τους; Αυτή η μονότονη εργασία εκπαιδεύει τον εγκέφαλο, αναπτύσσοντας την εργασιακή ηθική και την ικανότητα να λειτουργεί σε περιόδους «πλήξης» – τους ίδιους «μύες» που τελικά απαιτούνται για το σχολείο. Όταν τα παιδιά έρχονται στο σχολείο και χρειάζονται να γράψουν κάτι, λένε: «Δεν μπορώ. Είναι πολύ δύσκολο. Και πολύ βαρετό». Γιατί; Επειδή η ατελείωτη διασκέδαση δεν αναπτύσσει την εργασιακή ηθική. Η εργασία την αναπτύσσει.

5. Περιορισμένη Κοινωνική Αλληλεπίδραση

Είμαστε όλοι απασχολημένοι, οπότε δίνουμε στα παιδιά μας gadgets για να τα κρατάμε απασχολημένα. Τα παιδιά παλιά έπαιζαν έξω, όπου ανέπτυσσαν τις κοινωνικές τους δεξιότητες σε ένα φυσικό, αδόμητο περιβάλλον. Δυστυχώς, η τεχνολογία έχει αντικαταστήσει το παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους. Επιπλέον, η τεχνολογία έχει κάνει τους γονείς λιγότερο διαθέσιμους για κοινωνική αλληλεπίδραση με τα παιδιά τους. Σαφώς, τα παιδιά μας μένουν όλο και πιο πίσω… επειδή η ψηφιακή φύλαξη παιδιών δεν έχει σχεδιαστεί για να βοηθά τα παιδιά να αναπτύξουν κοινωνικές δεξιότητες. Οι κοινωνικές δεξιότητες είναι απαραίτητες για τη μελλοντική επιτυχία στη ζωή!

Ο εγκέφαλος, όπως οι μύες, μαθαίνει και εκπαιδεύεται. Αν θέλετε το παιδί σας να κάνει ποδήλατο, του μαθαίνετε πώς να κάνει ποδήλατο. Αν θέλετε το παιδί σας να περιμένει, πρέπει να του διδάξετε υπομονή. Αν θέλετε το παιδί σας να επικοινωνεί, πρέπει να του διδάξετε κοινωνικές δεξιότητες. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις άλλες δεξιότητες. Δεν έχει καμία διαφορά!

Μπορείτε να μεταμορφώσετε τη ζωή του παιδιού σας εκπαιδεύοντας τον εγκέφαλό του ώστε να μπορεί να ευδοκιμήσει σε κοινωνικές, συναισθηματικές και ακαδημαϊκές δραστηριότητες. Δείτε πώς:Περιορίστε την πρόσβαση στην τεχνολογία και επανασυνδεθείτε με τα παιδιά σας.

Εκπλήξτε τα με λουλούδια, μοιραστείτε ένα χαμόγελο, γαργαλήστε τα, αφήστε ένα γλυκό σημείωμα στο σακίδιό τους ή κάτω από το μαξιλάρι τους, εκπλήξτε τα παίρνοντάς τα για μεσημεριανό, χορέψτε μαζί, μπουσουλήστε μαζί, κάντε μαξιλαροπόλεμο. Διοργανώστε οικογενειακά δείπνα, παίξτε επιτραπέζια παιχνίδια τα βράδια (δείτε τη λίστα με τα αγαπημένα μου επιτραπέζια παιχνίδια στην προηγούμενη ανάρτηση), πηγαίνετε βόλτες με το ποδήλατο ή κάντε μια βόλτα σε εξωτερικούς χώρους με φακό το βράδυ.Εξασκηθείτε στην καθυστερημένη ικανοποίηση.

Αφήστε το να περιμένει! Εξηγήστε στο παιδί σας ότι η πλήξη είναι φυσιολογική. Οι πιο δημιουργικές ιδέες εμφανίζονται συχνά κατά τη διάρκεια της βαρεμάρας.

Αυξήστε σταδιακά τον χρόνο μεταξύ του “θέλω” και του “παίρνω”.
Αποφύγετε τη χρήση συσκευών σε αυτοκίνητα και εστιατόρια – αντίθετα, μάθετε το να περιμένει ενώ μιλάει και παίζει.
Περιορίστε τα συνεχή σνακ.Μην φοβάστε να θέσετε όρια. Τα παιδιά χρειάζονται όρια για να μεγαλώσουν ευτυχισμένα και υγιή!

Δημιουργήστε ένα πρόγραμμα για τις ώρες γευμάτων, τις ώρες ύπνου και τον χρόνο μπροστά σε οθόνες.
Σκεφτείτε τι είναι ΚΑΛΟ για αυτά, όχι τι ΘΕΛΟΥΝ/ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ. Θα σας ευγνωμονούν αργότερα. Η ανατροφή των παιδιών είναι δύσκολη δουλειά. Πρέπει να είστε δημιουργικοί για να τα κάνετε να κάνουν αυτό που είναι καλό για αυτά, γιατί τις περισσότερες φορές, θα είναι το εντελώς αντίθετο από αυτό που θέλουν.
Τα παιδιά πρέπει να τρώνε πρωινό και θρεπτικά τρόφιμα. Πρέπει να περνούν χρόνο σε εξωτερικούς χώρους και να πηγαίνουν για ύπνο σε μια καθορισμένη ώρα, ώστε να έρχονται στο σχολείο την επόμενη μέρα έτοιμα για μάθηση!

Μετατρέψτε τα πράγματα που δεν τους αρέσουν/θέλουν να κάνουν σε διασκεδαστικό, συναισθηματικά διεγερτικό παιχνίδι.Διδάξτε στο παιδί σας να εκτελεί μονότονες εργασίες από μικρή ηλικία, καθώς αποτελούν τη βάση για μελλοντική «εργατικότητα».

Διπλώστε τα ρούχα, βάλτε τα παιχνίδια, κρεμάστε τα ρούχα, ξεπακετάρετε τα ψώνια, στρώστε το τραπέζι, μαγειρέψτε το δείπνο, πλύνετε τα πιάτα, στρώστε το κρεβάτι.

Να είστε δημιουργικοί. Προσθέστε ένα παιχνιδιάρικο στοιχείο στη δραστηριότητα για να συνδέσετε τον εγκέφαλο με κάτι θετικό.Διδάξτε τους κοινωνικές δεξιότητες

Διδάξτε τους να εναλλάσσονται, να μοιράζονται, να μαθαίνουν να χάνουν/κερδίζουν, να συμβιβάζονται, να επαινούν τους άλλους και να λένε «παρακαλώ» και «ευχαριστώ».
Από την εμπειρία μου ως εργοθεραπεύτρια, μπορώ να πω ότι τα παιδιά αλλάζουν όταν οι γονείς τους αλλάζουν την οπτική τους για τη γονική μέριμνα. Βοηθήστε τα παιδιά να πετύχουν στη ζωή διδάσκοντας και εκπαιδεύοντας τον εγκέφαλό τους το συντομότερο δυνατό!
dimpenews.com

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: «Όσο αγαπάς, τόν εαυτό σου,τόσο ν’ αγαπάς καί τή γυναίκα σου»

Θεοῦ πλάσμα εἶναι ἡ γυναίκα. Μὲ τὴν ἀποστροφή σου δὲν προσβάλλεις ἐκείνην, ἀλλὰ τὸ Δημιουργό της. Τί δικό της ἔχει; Ὁ Κύριος δὲν τῆς τὰ ἔδωσε ὅλα;

Μὰ καὶ τὴν ὄμορφη γυναίκα μὴν τὴν παινέψεις, μὴν τὴν θαυμάσεις. Ὁ θαυμασμὸς τῆς μιᾶς καὶ ἡ περιφρόνηση τῆς ἄλλης δείχνουν ἄνθρωπο ἀκόλαστο. Τὴν ὀμορφιὰ τῆς ψυχῆς νὰ ζητᾶς καὶ τὸ Νυμφίο τῆς Ἐκκλησίας νὰ μιμεῖσαι.

Ἡ σωματικὴ ὀμορφιά, πέρα ἀπὸ τὸ ὅτι εἶναι γεμάτη ἀλαζονεία, προκαλεῖ ζήλεια, πόλλες φορὲς μάλιστα καὶ ἀβάσιμες ὑποψίες. Δὲν χαρίζει, ὅμως ἡδονή;
Γιὰ λίγο, ναί· γιὰ ἕνα μήνα ἢ δύο, ἢ τὸ πολὺ γιὰ ἕνα χρόνο· ὕστερα, ὄχι πιά. Γιατί, λόγῳ τῆς συνήθειας, δὲν σοὺ κάνει πιὰ αἴσθηση ἡ ὀμορφιά, ἡ ὁποία ὅμως διατηρεῖ τήν αλαζονεία της.

Κάτι τέτοιο δὲν συμβαίνει στὴν περίπτωση μιᾶς γυναίκας ποὺ δὲν ἔχει ἐξωτερικὴ ὀμορφιά, ἔχει ὅμως ἐσωτερική. Ἐκεῖ εἶναι φυσικὸ ἡ ἡδονὴ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ συζύγου νὰ παραμένουν ἀπ’ τὴν ἀρχὴ ὡς τὸ τέλος ἀμείωτες, γιατί προέρχονται ἀπὸ ὀμορφιὰ ψυχῆς καὶ ὄχι σώματος…

Ὅπως ὁ Κύριος φροντίζει στοργικὰ τὴν Ἐκκλησία, δηλαδὴ ὅλους ἐμᾶς, γιατί εἴμαστε μέλη Του, σάρκα Του καὶ ὀστᾶ Του- καὶ αὐτὸ τὸ γνωρίζετε καλὰ ὅσοι συμμετέχετε στὰ ἱερὰ μυστήρια-, ἔτσι καὶ ὁ ἄνδρας ὀφείλει νὰ φροντίζει στοργικὰ τὴ γυναίκα του, γιατί δημιουργήθηκε ἀπ’ αὐτόν, εἶναι κομμάτι τοῦ σώματός του.

“Γι’ αὐτό”, λέει ἡ Γραφή, “θὰ ἐγκαταλείψει ὁ ἄνδρας τὸν πατέρα του καὶ τὴ μητέρα του, γιὰ νὰ ζήσει μαζὶ μὲ τὴ γυναίκα του καὶ (μὲ τὴ συζυγία) θὰ γίνουν οἱ δυό τους μιὰ σάρκα”, ἕνα σῶμα, ἕνας ἄνθρωπος (Γέν. 2, 24΄· Ἐφ. 5, 31).

πηγή

Οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι, αλλά δεν έχουν χρόνο για ευτυχία…

 «Οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι, αλλά κάθε πρωί ξυπνούν θυμωμένοι με τη ζωή, θυμωμένοι με το φως που μπαίνει από το παράθυρο, θυμωμένοι που ξεκινά μια νέα μέρα στην οποία πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή…

Οι άνθρωποι θέλουν να είναι χαρούμενοι, αλλά φοράνε σκοτεινά ρούχα, περπατούν με το κεφάλι κάτω, χαιρετούν στεναχωρημένοι και με το στόμα, μετρούν τις ρωγμές στην άσφαλτο και τις τρύπες στο δρόμο…

Οι άνθρωποι θέλουν να είναι χαρούμενοι, αλλά μπαίνουν στον εργασιακό χώρο στεναχωρημένοι και πιεσμένοι, βιάζονται να κρίνουν τους συναδέλφους τους και να κατηγορούν τα αφεντικά τους για όλα όσα τους δυσαρεστούν…

Οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι, αλλά γυρνούν στο σπίτι επιβαρυμένοι από το άγχος της δουλειάς, που δεν διστάζουν να σκορπίσουν στα σπίτια τους…

Οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι, αλλά το να μεγαλώνεις ένα παιδί έχει γίνει βάρος και η επιθυμία του για παιχνίδι, ένα επιπλέον άγχος.

Οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι, αλλά είναι κολλημένοι στην τηλεόραση για τις ειδήσεις, ανατριχιάζουν στις διαφημίσεις και θυμώνουν με πολιτικές εκπομπές…

Οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι, αλλά σκεπάζουν τον νυχτερινό ουρανό με αδιαφανή στόρια, την ώρα του ύπνου ταράζουν με αγωνία τις σκέψεις της ημέρας και για την αϋπνία κατηγορούν τη ζωή…

Οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι, αλλά η σιωπή ή ο προβληματισμός φαίνονται σαν χαμένος χρόνος, η προσευχή είναι αφελής και η σιωπή είναι δύσκολο να αντέχει…

Οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι, αλλά δεν έχουν χρόνο γι΄ αυτό.

Οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι, αλλά δεν έχουν χρόνο για ευτυχία…

Οι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο να ανακαλύψουν ότι η ευτυχία είναι μέσα τους, στον πρωινό ουρανό, στο χαμόγελο με το οποίο χαιρετούν τους ανθρώπους, στα μάτια των συναδέλφων στη δουλειά, στο παιχνίδι του παιδιού, στη σιωπή του σπιτιού, στο αστέρια στον ουρανό και στην προσευχή πριν τον ύπνο…

Θεέ μου, κάνε τους ανθρώπους να μάθουν να είναι ευτυχισμένοι!

π. Χρυσόστομος Φιλιπέσκου

πηγή