Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2023

Εάν ήμασταν απλοί σάν τά παιδιά...


  Εὰν ήμασταν απλοὶ σάν τά παιδιά, ὁ Κύριος θά ἔδειχνε σ' ἐμᾶς τόν Παράδεισο, θά ἐβλέπαμε Αυτὸν ἐν τῆ δόξῃ τῶν Χερουβεὶμ καί τῶν Σεραφεὶμ καί πασῶν τῶν Ἐπουρανίων Δυνάμεων καί τῶν Ἁγίων! Αλλὰ δέν εἴμαστε ταπεινοί καί γιά αυτὸ βασανίζουμε καί τούς εαυτοὺς μας καί τούς ἄλλους, ὅσοι ζοῦν μαζί μας.

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης

Τετάρτη 19 Ιουλίου 2023

«Λες του άλλου σ’ αγαπώ και φρικάρει»

Κωνσταντίνος Γανωτής



 Βλέπω τους νέους να στέκονται μουδιασμένοι μπροστά στην κλήση να κάνουν οικογένεια. Ίσως λαχταρούν ν’ αγαπήσουν και φοβούνται. 
Μια κοπέλα εξομολογείται: «Λες του άλλου σ’ αγαπώ και φρικάρει». Ακούτε; Φρικάρει! Πώς μπόρεσε η αγάπη να συνδυαστεί με τη φρίκη!

Έτσι αρκούνται σε μια επιδερμική επισκόπηση και λογαριάζουν τις στιγμές (στιγμές!) ηδονής, που μπορούν ν’ αποσπάσουν. Κι ύστερα ν’ ακολουθεί η βασανιστική διάρκεια του τίποτα, του κενού της πλήξης, πρόξενου της κατάθλιψης.
Όλοι σχεδόν οι σημερινοί νέοι κατέχονται από τη θλίψη της αποτυχίας του έρωτα. Και η θλίψη γίνεται έκπληξη ύστερα από την τόση διαφήμιση του μόνου σχεδόν προϊόντος της απελευθέρωσης των ηθών, που επεδίωξε και πέτυχε ο σύγχρονος προοδευτισμός.

Γι’ αυτό δεν στοχάζονται οι νέοι μας σήμερα, δεν θέλουν να σκέφτονται ειλικρινά και παραδίδονται μόνο στα κλισέ των συνθημάτων ή ρεμβάζουν με ή χωρίς ναρκωτικά.

Και ο πιο ψυχρόαιμος στοχαστής της σημερινής πολιτιστικής πραγματικότητας δεν μπορεί να μην εκπλαγεί με τη γενική και θεαματική αποτυχία του ανθρώπου να διασώσει την ευτυχία του. Και είναι τόσο φυσικό, λ.χ. στο τόσο ευαίσθητο αίσθημα του έρωτα, να περιμένει ο άνθρωπος να βρει την ευτυχία του, ώστε η αποτυχία του αυτή ακριβώς σ’ αυτό το θέμα να είναι κεφαλαιώδης. Ο άνθρωπος του πολιτισμού είναι ο εραστής της μοναξιάς του. Σκαρώνει μια βιοθεωρία για την ευτυχία του και πάει ν’ αναγκάσει τον κόσμο να επαληθέψει τη θεωρία του.

Για την ειρήνη στην οικογένεια (Γέρων Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα)


  Σύμφωνα με τον γέροντα Θαδδαίο, οι σχέσεις στην οικογενειακή ζωή εξαρτώνται πολύ από το πόσο τα μέλη της οικογένειας περιφρουρούν τις σκέψεις τους.

 Δημοσιεύουμε επιστολή του Γέροντα που απευθύνεται σε μια γυναίκα που θλιβόταν για τη σχέση της με τον αδερφό και την κουνιάδα της, καθώς αυτοί φέρονταν άσχημα στη μητέρα της και την πεθερά της. Η γυναίκα έστειλε γράμμα στον π. Θαδδαίο και εκείνος τη συμβούλεψε αποκαλύπτοντας τα βαθύτερα συναισθήματα και τις ενδόμυχες σκέψεις των μελών της οικογένειας. Η γυναίκα υπάκουσε και η κατάσταση στην οικογένεια άλλαξε ριζικά.

Η επιστολή του Γέροντα:
Ευγενική ψυχή, αγαπημένη στον Κύριο,
Διάβασα το μεγάλο γράμμα σου. Είσαι υπερευαίσθητη και όλοι όσοι είναι υπερευαίσθητοι υποφέρουν πολύ στη ζωή τους, γιατί δίνουν υπερβολική σημασία στις συνθήκες και τις ταλαιπωρίες που τους έρχονται στη ζωή.
Επειδή περιμένεις ενδιαφέρον και κατανόηση από όλους, ειδικά από τη δική σου οικογένεια, γι’ αυτό υποφέρεις πολύ.

Πρέπει όμως πάντα να εμβαθύνεις. Όταν μια μητέρα παντρεύει τον γιο της, η νύφη της μπορεί να είναι ένας άγγελος καλοσύνης, αλλά η πεθερά δεν μπορεί να την αντέξει, επειδή η νύφη «απήγαγε» τον γιο της. Είναι φυσικό για τον σύζυγο να στραφεί στη γυναίκα του, και οι γονείς να μένουν έξω από αυτή τη σχέση, αλλά η μάνα αυτό δεν το υποφέρει. Στην ψυχή της δεν αντέχει τη νύφη της. Εξωτερικά μπορεί να φαίνεται σαν η καλύτερη σχέση νύφης- πεθεράς, αλλά δυστυχώς, κανείς δεν χρειάζεται να μας πει με λόγια εάν κάποιος μας αγαπά ή δεν μας αγαπάει. Είναι κάτι που απλά το νιώθεις και πράγματι μεταξύ της πεθεράς και νύφης δημιουργείται συχνά ένας πνευματικός πόλεμος μπορεί να διαρκεί μέχρι το τέλος της ζωής της.

Αυτό συμβαίνει γιατί η νύφη δεν ξέρει το μυστικό της ζωής, ότι πρέπει να αγαπά την πεθερά της περισσότερο από τη μητέρα της. Η πεθερά θα συνεχίσει να κάνει ψυχολογικό πόλεμο στη νύφη της για κάποιο διάστημα, αλλά στο τέλος θα αναγκαστεί να καταθέσει τα όπλα της,
γιατί δεν υπάρχει δύναμη που θα μπορεί για πολύ να αντιστέκεται στην αγάπη. Όταν η πεθερά δει ότι δεν υπάρχει αντίσταση από τη νύφη της, αλλά ότι την περιβάλλει συνεχώς με αγάπη, τότε θα αγαπήσει την νύφη της πολύ περισσότερο από τον γιο της, γιατί τώρα βλέπει στη νύφη της άλλο ένα παιδί που την αγαπάει πολύ.

Δύσκολα κανείς συνειδητοποιεί και αποδέχεται αυτό το μυστικό, αλλά υπάρχουν τέτοιες νύφες όπου ανάμεσα σε αυτές και τις πεθερές τους βασιλεύει η τέλεια θεϊκή αγάπη.

Ακόμη θα πρέπει να καταλάβεις ότι η κουνιάδα σου δεν μπορεί να αντέξει ότι ο σύζυγός της, ο αδερφός σου δηλαδή, είναι ευγενής και φιλόξενος προς εσένα και τη μητέρα σου. Οπότε να αποδεχθείς ότι ο αδερφός σου πρέπει να δείχνει αγενής με εσένα και τη μητέρα του, προκειμένου να διατηρήσει την αρμονία του γάμου του.

Εσύ, ως ευσεβής ψυχή, πρέπει να συλλάβεις και να κατανοήσεις όλα αυτά, και να μην παίρνεις κατάκαρδα τις προσβολές που σου κάνουν οι συγγενείς, οι στενοί φίλοι και οι εχθροί σου, αλλά να τους συγχωρήσεις από τα βάθη της καρδιάς σου και έτσι θα είσαι σε θέση να διατηρήσεις την ειρήνη στην καρδιά και την ψυχή σου.

Συγχώρεσε τους πάντες μέσα από την καρδιά σου και από εδώ και πέρα μην κάνεις πνευματικό πόλεμο με καμία ψυχή και τότε θα έχεις την ειρήνη του Θεού μέσα σου και αυτή η ειρήνη θα ακτινοβολεί από εσένα προς όλες τις κατευθύνσεις, ειδικά προς αυτούς με τους οποίους έρχεσαι συχνά σε επαφή.

Εύχομαι ειρήνη και χαρά και ό,τι καλύτερο σε όλους από τον Κύριό μας και την Υπεραγία Μητέρα του Θεού.
Αρχιμ. Θαδδαίος και οι αδελφοί αυτού.
(Πηγή: ifamnews.com)

* Ο γέρων Θαδδαίος γεννήθηκε στην πόλη Πέτροβατς της Σερβίας το 1914. Η ζωή του υπήρξε γεμάτη δοκιμασίες. Χειροτονήθηκε ιερομόναχος το 1938. Διακόνησε σε πολλές μονές και επαρχίες της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας καταλήγοντας στη μονή της Βιτόβνιτσα. Ο γέρων καλούσε διαρκώς το λαό του σε μετάνοια, προσευχή και νηστεία με στόχο την πνευματική και ηθική κάθαρση. Επέμενε στο διαρκή πόλεμο κατά των λογισμών και των κακών πράξεων καλώντας στην προσήλωση στις αγαθές σκέψεις και έργα έναντι των συνανθρώπων μας. Η μεγάλη πνευματική εμπειρία του, η πραότητά του και η καλοσύνη του τον ανέδειξαν ως έναν από τους πλέον φημισμένους πνευματικούς πατέρες τόσο στη Σερβία όσο και σε άλλες ορθόδοξες χώρες. Απεβίωσε το 2003 έχοντας προσφέρει ανεκτίμητο έργο στην πνευματική διακονία του λαού του.

πηγή

Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2023

Η ποδιά της γιαγιάς (αφιερωμένο, σε όλες τις αγαπημένες γιαγιάδες μας)


Μέσα στην ποδιά της γιαγιάς,κρύβεται ολάκερη Θεολογία.....
Πόσα χτυποκάρδια δεν έχει αφουγκραστεί.....
Πόσα δάκρυα δεν έχει σκουπίσει....
Πόσα χαμόγελα δεν έχει σκορπίσει...
Πόση θαλπωρή δεν έχει προσφέρει...
Η ποδιά της γιαγιάς, δεν είναι απλά ένα πανί που μυρίζει νοστιμιές,
είναι μια αγκαλιά που μοσχοβολά Αγάπη!!!..

Ioannis Papadimitriou

ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ


  Αν ρωτήσετε εφήβους τι είναι έρωτας, πιθανότατα θα δυσκολευτούν να σας απαντήσουν. Οι περισσότεροι θα μείνουν στο "μου αρέσει κάποιος/α", "θέλω κάποιον/α", "είμαι κολλημένος/η σε κάποιον/α", "τον/την σκέφτομαι συνέχεια", αλλά δύσκολα θα ακούσετε την απάντηση "δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτόν/ή". Και ακόμη πιο δύσκολα θα μπορέσετε να πάρετε απάντηση που να συνδέει τον έρωτα με την αγάπη. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Κι όμως, σε "γιορτές" ερωτευμένων οι περισσότεροι/τες δεν θα αρνηθούν να συμμετάσχουν, ούτε θα λείψουν τα κρυφόγελα, όταν τους ρωτήσεις.

  Όλα αυτά δεν έχουν προκύψει τυχαία. Ζούμε σε μια εποχή στην οποία ο έρωτας έχει ταυτιστεί με το σώμα, με την εμφάνιση, με την σεξουαλικότητα και μόνο. Το "μαζί" δεν συνδέεται με την ολότητα του ανθρώπου, με το σώμα και την ψυχή ως ενότητα. Έτσι, ο έρωτας δεν μπορεί να απεγκλωβιστεί από την σωματική, την σαρκική του απολυτότητα. Ίσως δεν χρειάζεται και συναισθήματα. Αρκεί το γούστο. Όταν ένας ολόκληρος κόσμος, και τηλεοπτικός και διαδικτυακός και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, ασχολείται μόνο με την προβολή ζευγαριών χωρίς έκφραση συναισθημάτων, αλλά μόνο με την παρουσία τους σε κοινωνικές εκδηλώσεις ή με χωρισμούς, όταν παραδείγματα πιστότητας σε ζευγάρια γίνονται ολοένα και πιο σπάνια, τότε γιατί η νεώτερη γενιά, η οποία λειτουργεί μιμητικά, να νοιαστεί να δει, να μάθει, να νιώσει τι σημαίνει έρωτας αληθινά;

Ας μην ξεχνούμε και την φοβία της Εκκλησίας να μιλήσει για τον έρωτα ως συστατικό στοιχείο του γάμου, της σχέσης, της από κοινού ζωής, μήπως και κατηγορηθεί για ήττα από το κοσμικό φρόνημα. Αν ο Δημιουργός του κόσμου και του ανθρώπου μάς ήθελε ανέραστους, δεν θα έλεγε "ποιήσωμεν τω ανθρώπω βοηθόν κατ' αυτόν", αλλά θα αρκούνταν στη δημιουργία ενός μηχανισμού αναπαραγωγής. Δεν θα ευλογούσε τον έρωτα και την αγάπη στα πρόσωπα του άνδρα και της γυναίκας, όχι για να πληθυνθεί μόνο ο άνθρωπος, αλλά για να μπορέσει να συνοδοιπορήσει στην οδό της βασιλείας του Θεού, κατεξοχήν οδό αγάπης. Όταν ιδανικό των πολλών στην εκκλησιαστική ζωή είναι ο μοναχισμός και μόνο αυτός, τότε ποια αντίβαρα στην ανέραστη ή την ταυτισμένη με την σωματικότητα εποχή μας, μπορούμε να αντιτάξουμε ως πρότυπα για τα παιδιά μας;

"Τίμιος ο γάμος και η κοίτη αμίαντος", μας λέει η φωνή του αποστόλου Παύλου. Έχει τιμή ο γάμος διότι είναι καρπός του έρωτα και χαρακτηρίζεται από την πιστότητα του ενός απέναντι στον άλλον. Ότι ο άλλος είναι ο άνθρωπός του. Η χαρά της ομόνοιας και της ενότητας. Ότι μέσα από τον έρωτα που γίνεται συνύπαρξη ευλογημένη από τον Θεό ο άνθρωπος μαθαίνει να εκκόπτει το ίδιον θέλημα. Μαθαίνει να ανέχεται εν αγάπη. Μαθαίνει να βαστάζει τα βάρη του άλλου. Κι αυτός είναι ο σκοπός κάθε ασκητικότητας μέσα στην Εκκλησία. Αλλά τούτο δεν γίνεται χωρίς συναίσθημα. Χωρίς λαχτάρα κοινωνίας. Χωρίς υπέρβαση του εγώ. Χωρίς λόγο με τον άλλο. Χωρίς μετοχή όλης της ύπαρξης, του σώματος και της ψυχής στην ηδονή και την οδύνη της σχέσης. Χωρίς νίκη κατά του θανάτου που μας λέει "εγώ και μόνο εγώ".

Αντί για φοβικά σύνδρομα λοιπόν ή για προσποίηση με το πρόσχημα ότι ο έρωτας είναι της αμαρτωλότητας, ας επιλέξουμε να μιλήσουμε και να δείξουμε τον πληρωτικό της ύπαρξης έρωτα, που γεννά νόημα αγαθότητας και ζωής που μοιράζεται για να μην είναι κλεμμένη (Στ. Σπανουδάκης).

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην "Ορθόδοξη Αλήθεια"στο φύλλο της Τετάρτης 15 Φεβρουαρίου 2023

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2022

«Ὑπήκουσε τῆς Ἄννης Θεός τούς στεναγμούς καί προσέσχε Κύριος, δεήσει τῇ αὐτῆς»



 Η ατεκνία λοιπόν ενός ζεύγους εξαρτάται και από το θέλημα του Θεού, που σημαίνει λειτουργεί εν προκειμένω κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο του Ίδιου, το οποίο συνήθως το ζεύγος αδυνατεί να το κατανοήσει παρά μόνον μετά από μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα. 

 Η επίγνωση όμως της συνεργείας αυτής, Θεού και ανθρώπου, για ένα τόσο μεγάλο έργο: τον ερχομό στον κόσμο ενός παιδιού, μπορεί να ενεργοποιήσει την προσευχή του ανθρώπου, την εκζήτηση από Αυτόν της χάρης Του, ώστε να «μεταβάλει» ακόμη και αυτό το σχέδιό Του. Και πράγματι, όχι λίγες φορές, ο Θεός μεταστρέφεται, υπακούοντας στο αίτημα των ανθρώπων, και δίνει τη χάρη της καρποφορίας στη γυναίκα και την υπέρβαση επομένως της ατεκνίας της.

 Τον προβληματισμό αυτό τον βλέπουμε, όπως είπαμε, έντονα και στη συγκεκριμένη εορτή της συλλήψεως της αγίας Άννης. Άτεκνο το άγιο ζεύγος του Ιωακείμ και της Άννης, δεν χάνει όμως την ελπίδα του στον Θεό. Και μάλιστα σε εποχή για τους Ιουδαίους, που η ατεκνία θεωρείτο μέγα όνειδος, ντροπή, αφού αποδείκνυε ότι το συγκεκριμένο ζεύγος δεν μπορούσε να θεωρηθεί μέσον ερχομού του Μεσσία στον κόσμο. Και γι’ αυτό αποδύεται σε προσευχή. 

Η δραματική ένταση των ύμνων εν προκειμένω φτάνει στο απώγειό της: «Ἀδωναῒ Σαβαώθ, τὸ τῆς ἀπαιδίας οἶδας ὄνειδος· αὐτὸς τὴν ὀδύνην μου, τῆς καρδίας διάλυσον, καὶ τοὺς τῆς μήτρας, καταρράκτας διάνοιξον, καὶ τὴν ἄκαρπον, καρποφόρον ἀνάδειξον». (Κύριε των Δυνάμεων, γνωρίζεις την ντροπή της απαιδίας. Συ λοιπόν διάλυσε την οδύνη της καρδιάς μου και διάνοιξε τους καταρράκτες της μήτρας και ανάδειξέ με, εμένα που είμαι άκαρπη, καρποφόρο). Και η προσευχή της εισακούεται. Ο Θεός επιβλέπει επί το άγιο ζεύγος.
 «Πάλαι προσευχομένη πιστῶς, Ἄννα ἡ σώφρων, καὶ Θεῷ ἱκετεύουσα, Ἀγγέλου φωνῆς ἀκούει, προσβεβαιοῦντος αὐτῇ, τὴν τῶν αἰτουμένων θείαν ἔκβασιν». (Παλαιά καθώς προσευχόταν με πίστη η Άννα η σώφρων και ικέτευε τον Θεό, ακούει φωνή Αγγέλου, που την βεβαίωνε ότι ο Θεός θα πραγματοποιήσει τις προσευχές της).
 «Ὑπήκουσε τῆς Ἄννης Θεὸς τοὺς στεναγμοὺς καὶ προσέσχε Κύριος, δεήσει τῇ αὐτῆς». (Υπάκουσε ο Θεός τους στεναγμούς της Άννας και πρόσεξε ο Κύριος τη δέησή της).

Το γεγονός της επέμβασης του Θεού, που τη στείρωση την κάνει καρπογονία, το προσλαμβάνει ο υμνογράφος για να το διευρύνει και επί πνευματικού επιπέδου: πέρα από το ότι κάνει αναδρομή στο παρελθόν για να δείξει αντίστοιχες καταστάσεις της Παλαιάς Διαθήκης – « Σὺ ὁ τῇ Σάρρᾳ δοὺς ποτὲ ἐν γήρᾳ βαθυτάτῳ… υἱὸν τὸν μέγαν Ἰσαὰκ· σὺ ὁ διανοίξας τὴν στειρεύουσαν νηδὺν τῆς Ἄννης, Παντοδύναμε, μητρὸς Σαμουὴλ τοῦ προφήτου σου» (Συ, παντοδύναμε, που έδωσες κάποτε σε βαθύτατο γήρας στη Σάρρα υιό, τον μέγα Ισαάκ, συ που διάνοιξες τη στείρα κοιλιά της Άννας, της μητέρας του προφήτου σου Σαμουήλ) – θεωρεί ότι ο Θεός, όπως παλιά, όπως τώρα με την Άννα, κατεξοχήν όμως μετά τον ερχομό Του στον κόσμο, μπορεί την άνυδρη και χωρίς χάρη ανθρώπινη φύση να την μεταβάλει και να της δώσει τη δροσιά που πρέπει, ώστε να καρποφορήσει. 

«Ἡ τοῦ κόσμου σήμερον χαρά, λόγῳ προκηρύττεται, καὶ μητρικὰς ὀδύνας εἰς εὐφρόσυνον, χαρμονὴν μεθίστησι, καὶ πολύτεκνον τὴν τῆς φύσεως στείρωσιν, ἔσεσθαι μηνύει, ἔργοις τοῖς τῆς χάριτος πληθύνουσαν». (Η χαρά του κόσμου σήμερα προκηρύσσεται με λόγο και αλλάζει τις μητρικές οδύνες σε χαρά ευφροσύνης, και φανερώνει ότι η στείρωση της φύσης θα γίνει καρποφόρα, που πληθαίνει με τα έργα της χάρης). Κι αυτό σημαίνει ότι εμείς που ζούμε πια μετά Χριστόν, σε οποιαδήποτε κατάσταση ξηρασίας και αν βρισκόμαστε, πνευματική ή ηθική, αν στραφούμε με πίστη στον Θεό, θα δούμε τη θαυματουργική επέμβασή Του. Ο Θεός θα διανοίξει τις πόρτες της καρδιάς μας, ώστε να πλημμυρίσουμε από την παρουσία της χάρης Του. Αρκεί να υπομένουμε και να επιμένουμε.

Κι είναι περιττό βεβαίως και να σημειώσουμε ότι
η σύλληψη της αγίας Άννης αποτελεί εορτή της Εκκλησίας μας όχι πρωτίστως για να δείξει το αποτέλεσμα της υπομονής και της επιμονής στη δέηση του Θεού, αλλά διότι με τη σύλληψή της αυτή μπαίνουν οι βάσεις για τη γέννηση Εκείνης, η οποία σαν νέος ουρανός θα έφερνε τον κόσμο τον ήλιο Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου. Με την προοπτική του ερχομού του Κυρίου φωτίζεται και αυτή η εορτή, συνεπώς είναι μία ακόμη αφορμή δοξολογίας του αγίου ονόματός Του. «Ὁ νέος οὐρανός, ἐν κοιλίᾳ τῆς Ἄννης τεκταίνεται Θεοῦ παντουργοῦ ἐπινεύσει· ἐξ οὗ καὶ ἐπέλαμψεν ὁ ἀνέσπερος ἥλιος, κόσμον ἅπαντα φωταγωγῶν ταῖς ἀκτῖσι, τῆς Θεότητος» (Ο νέος ουρανός, δηλαδή η Παναγία, με τη θέληση του παντουργού Θεού φτιάχνεται στην κοιλιά της Άννας. Από αυτόν τον ουρανό έλαμψε δυνατά και ο ανέσπερος ήλιος, δηλαδή ο Χριστός, που δίνει φως σε όλον τον κόσμο με τις ακτίνες της θεότητας).

Γεώργιος Δορμπαράκης, Ω πανύμνητε Μήτερ!: Πεζό “Θεοτοκάριον”, 1η έκδ., Αθήνα, Δομή – Αρχονταρίκι

Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2022

Θετικές και αρνητικές εμπειρίες στα πρώτα χρόνια του παιδιού


 Η φωτογραφία δείχνει τις συνάψεις που έχει κάνει ο εγκέφαλος ενός παιδιού ανά ηλικία. Δείτε πόσες είναι στη γέννηση και πόσες περισσότερες στους 6 μήνες. Δείτε πόσο πυκνές είναι στα 2 έτη.

Η ανάπτυξη του εγκεφάλου και νευρικού συστήματος του μωρού ξεκινάει πριν τη γέννηση του. Πριν και, κυριώς μετά, τη γέννησή του, το μωρό βιώνει καλές ή λιγότερο καλές εμπειρίες.

Ο εγκέφαλος του καταγράφει κάθε εμπειρία τα πρώτα περίπου 2 χρόνια της ζωής του, φτιάχνοντας συνάψεις (συνδέσεις) μεταξύ νευρικών κυττάρων. Αν το μωρό έχει περισσότερες παρόμοιες εμπειρίες, τότε οι συνάψεις αυτές γίνονται πιο ισχυρές. Μετά τα 2 χρόνια, ο εγκέφαλος κάνει ένα "ξεσκαρτάρισμα" και κρατάει τις πιο ισχυρές συνάψεις.

Στην έκθεση "Rethinking the Brain" που παρουσιάστηκε στον Λευκό Οίκο στις ΗΠΑ το 1997, σε μια εκδήλωση για την ανάπτυξη του παιδιού η έκθεση με τίτλο: "White House Conference on Early Childhood Development and Learning: What New Research on the Brain Tells Us About Our Youngest Children."

 Παρευρέθηκαν διάφοροι ειδικοί και μεταξύ τους αρκετοί νευροεπιστήμονες και ειπώθηκε, μεταξύ άλλων (μας μεταφέρει ο John Bruer σε ένα βιβλίο του), ότι οι συνάψεις του εγκεφάλου ενός δίχρονου παιδιού, είναι περισσότερες από αυτές που έχει ο παιδίατρος που το εξετάζει. Το επιχείρημά των εισηγητών ήταν ότι αξίζει να αναλογιστούμε τι εμπειρίες έχει ένα παιδί στο ξεκίνημα της ζωής του και πώς μπορούμε να προστατεύσουμε ΟΛΑ τα παιδιά να έχουν θετικές εμπειρίες στην παιδική τους ηλικία.

Δείτε τέλος στα 4 και 6 έτη πως ενισχύονται συγκεκριμένα "μονοπάτια" και χάνονται όσες συνάψεις κρίνει ο εγκέφαλος ότι δεν χρειάζεται.

Τι σημαίνει αυτό για εμάς τους γονείς;
  Σημαίνει ότι τα πρώτα έτη της ζωής του παιδιού υπάρχει αυτό το παράθυρο όπου οι συμπεριφορές μας και οι εμπειρίες που έχει ένα παιδί, μπορούν να επηρεάσουν την παιδική του ηλικία και την ενήλικη ζωή του. Όταν το μωρό έχει περισσότερες θετικές εμπειρίες, ο εγκέφαλός του καταγράφει ότι ο κόσμος μας είναι ασφαλής και ότι οι ενήλικοι φροντιστές του είναι άτομα εμπιστοσύνης.
  Αντίθετα, αν είχε περισσότερες αρνητικές εμπειρίες (φωνές, βίαια ξεσπάσματα, βίαιες κινήσεις, παραμέληση κτλ), τότε ο εγκέφαλός του καταγράφει ότι ο κόσμος μας είναι απειλητικός και ότι οι ενήλικοι φροντιστές του δεν είναι άτομα εμπιστοσύνης.

Έτσι όταν έρθει η στιγμή να κρατήσει τις συνάψεις που χρειάζεται, θα κρατήσει όσες είναι πιο "ισχυρές". Γι' αυτό θέλουμε περισσότερες από τις θετικές εμπειρίες.
Ακόμα όμως και αν το παιδί εκτεθεί σε αρνητικές εμπειρίες, τότε η παρουσία ή όχι ενός ήρεμου ενήλικα είναι καθοριστικής σημασίας.
Η παρουσία του μπορεί να μειώσει το τοξικό στρες και να απαλύνει την ένταση αυτής της εμπειρίας.
Σε μια κοινωνία που μας λέει με κάθε τρόπο ότι τα παιδιά θα πρέπει να είναι ανεξάρτητα, να μην μας είναι βάρος, να μπορούν να καθίσουν σε ένα ριλάξ χωρίς να κάνουν φασαρία, να κοιμούνται όλο το βράδυ μόνα τους στο δωμάτιο τους, να πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό χωρίς κλάματα, αξίζει να πάρουμε λίγο χρόνο και να αναλογιστούμε αν οι προσδοκίες αυτές είναι ρεαλιστικές με την ανάπτυξη του παιδιού.

Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2022

Να μοιράζεσαι το λίγο που έχεις.Να μη σκέφτεσαι... κι αν πεινάσω...Αν χάσω... Αν κινδυνέψω;



" Να μοιράζεσαι το λίγο που έχεις.Να μη σκέφτεσαι... κι αν πεινάσω...Αν χάσω... Αν κινδυνέψω;
Να μη σκέφτεσαι...να μην τρομάζεις... να μη λυγάς.
Αυτό είναι ΑΓΆΠΗ"!!

ΛΕΟ  ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ

Σύμβουλος γάμου μυρωμένου…(Άγιος Δημήτριος)



   Αν υπάρχει αγάπη αληθινή όλα τα υπόλοιπα έρχονται! 
Αν έχει ομόνοια το ζευγάρι, τότε όλα τα αδύνατα γίνονται μπορετά!
 Κοινότυπα ακούγονται και τα δυο, σαν γνωμικά, αποστάγματα πείρας συνοδοιπόρων και συναθλητών στης συζυγίας το σκάμμα. 

 Τούτοι οι παλευτές οι ευλογημένοι, όλο και λιγοστεύουν στις μέρες μας. Τα κριτήρια μπορεί να τα αλλάξαμε, όχι όμως και του Θεού τις κρίσεις. Εκείνες και χθες και σήμερα και εις τον αιώνα θα είναι οι ίδιες και απαρασάλευτες! Έγινε η ύλη και η ευωχία κριτήριο ένωσης! Αλίμονο! Και εκείνο το …γνωμικό το ανέγνωμο και άσοφο γίνηκε επίκαιρο, θέσφατο χωρίς Θεό. Σαν η φτώχεια μπαίνει από την πόρτα, η αγάπη βγαίνει απ το παράθυρο! Κανείς δεν αρνήθηκε βέβαια την αυτάρκεια και όλα εκείνα τα αγαθά τα επίγεια, που συντηρούν και φροντίζουν το σώμα. Να έχεις για να χρησιμοποιείς, μα κυρίως για να δίνεις σε όσους είναι αναγκεμένοι! Να ζητάς όμως και εκείνα τα ουράνια, που άφθονα μπορεί να χορηγήσει η ευδοκία και η χάρη Του. Γιατί σαν αυτά δεν τα ζητήσεις, θα πτωχεύσεις στ' αλήθεια αδελφέ μου. 

 Και έπειτα θα αναζητάς ψυχολόγους και συμβούλους και θα μιλάς για ασυμφωνία χαρακτήρων και για αταίριαστα που οδήγησαν τελικά σε διάλυση. Ναι, μα τα μυστήρια της Εκκλησίας, δεν διαλύονται κι αυτά εις τον αιώνα αδελφέ μου. Κι ο γάμος (μιλάμε για τον μόνο που ο Ουρανός αναγνωρίζει κι όχι για όλες αυτές τις θλιβερές και άνομες νομικές επινοήσεις) είναι ένα μεγάλο μυστήριο που τον Παράδεισο ανοίγει.

 Θυμήσου λοιπόν εκείνες τις ευχές που διάβαζε ο ιερέας! Και αν τότε δεν τις πρόσεξες αναζήτησέ τις τώρα. Και σαν βρεις ευλογημένους συζύγους, που ζουν αυτόν τον αγαπητικό δεσμό που πόσο μοιάζει στον έρωτα τον Θείο, προσπάθησε να τους μοιάσεις! Ομόνοια ψυχών και σωμάτων δεήθηκε ο παπάς στο γάμο σου! Ειρηνική ζωή, και σωφροσύνη! Σύνδεσμος η ειρήνη, που κρατά άσπιλες και αρυτίδωτες τις ψυχές τους, σαν το σώμα παραδίδεται στου χρόνου τη φθορά! Απολείτουργα τους καμάρωνα δυο τέτοιους χαρούμενους ενωμένους σε ένα.

 Ο Θ. και η Φ., με τα 4 παιδιά τους. Άμπελος ευκληματούσα αυτή η οικογένεια, με κέρασε νάμα απ’ τις υδρίες ψυχές της. Δεν μου μίλησαν καθόλου με τα λόγια! Παρά μόνο με αυτήν την πνευματική λαλιά της αγάπης, που όλες τις γλώσσες των ανθρώπων ξεπερνά σε πλούτο και νοήματα! Ευωδία πνευματική αναδύουν αυτές οι μορφές των ανθρώπων, που παλεύουν με τις βιωτικές δυσκολίες, με τα εμπόδια που συνεχώς ορθώνονται μπροστά τους, από εκείνους που συνεχώς προσπαθούν λάθρα να ανοίξουν το…παράθυρο να διωχθεί η αγάπη…

Δεν είναι ρόδινοι οι δρόμοι! Στρωμένοι από αγκάθια είναι! Φίδια και σκορπιοί στο διάβα τους, των πειρασμών ο κλύδωνας στο λιμανάκι τους…Μα αρκεί μια ματιά στο προσκυνητάρι να φέρει τη γαλήνη! Εκεί φωτοβολά σε μια σπιθίτσα καντηλιού η νύφη Εκκλησία και η δόξα του Νυμφίου Κυρίου, όπως πρωτοφανερώθηκε θαυμαστά κάποτε σε έναν Γάμο, να διώξει κάθε τι πικρό και να ξαναγεμίσει με το πιο γλυκόπιοτο κρασί το κοινό ποτήρι της αγάπης, που πάντοτε αντέχει υπομένει και ελπίζει! Και ένα μικρό κομμάτι από βαμβάκι στο δικό τους προσκυνητάρι. Σφούγγισε κάποτε το μυρόβλητο θαύμα του Αη Δημήτρη! Και από τότε έγινε ο οδηγός τους ο άγρυπνος. Ήταν τα μόνα λόγια που μου είπαν για το δικό τους σκάμμα.-Ξέρεις αδελφέ μου, όποτε φεύγει η ειρήνη και έχουμε μαλώματα και σκοτεινιές αυτό το μπαμπακάκι ξεραίνεται! Μα σαν μονιάσουμε και θυμηθούμε τα όσα κάποτε ευλογηθήκαμε, εκείνο αρχίζει να ευωδιάζει και να στάζει… Μπορείς να το πιστέψεις;
Θυμήθηκα τότε το στεφάνι των αθλητών που δόθηκε σε όλους μας στο γάμο μας, μα σε ελάχιστους ήταν ανθισμένο! Κι όμως ένα δάκρυ μετανοίας το κάνει τώρα δα, αυτοστιγμεί να ξανανθίσει! Έτσι κι εκείνο το μπαμπάκι του Μυροβλήτη Αγίου, σαν αμαράντινος στέφανος δόξης, καρτερά κάποτε να φορεθεί στα κεφάλια των αθλητών. Ως την απονομή εν τη ημέρα της κρίσεως, θα στέκεται εκεί στο μικρό τους προσκυνητάρι, ολοζώντανο θαύμα, σύμβουλος γάμου μυρωμένου…

Νώντας Σκοπετέας
Αληθινό περιστατικό όπως διασκευάστηκε σε διήγημα.
Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο: Ενθάρρυνέ μας Άγιε Δημήτριε!
Οπτικοποιημένη στο κανάλι της αδελφής μας και συνεργάτιδας Στεφανίας Στ.
https://www.youtube.com/watch?v=VbNb3_lMqF0&t=41s

ΥΓ: Σε ένα τόσα δα κομμάτι από μπαμπάκι μπορεί να χωρέσει όλο το υπέρ Λόγον του Αγίου Θεού μας! Μόνο όσοι το έχουν οσφρανθεί με της ψυχής την όσφρηση, όπως ο Θ. και η Φ., μπορούν να μιλήσουν για τούτο το μεγάλο θαύμα! Δεν μοιάζει αυτό το μύρο με τίποτα άλλο το υγρό, μα μόνο με τα αληθινά δάκρυα της μετανοίας! Μόνο με εκείνα μπορεί να συγκριθεί και να συμμιχθεί…να μείνει άσωστη τούτη η ευωδία, που λυτρώνει και λευτερώνει απ τα δεσμά των σκοτεινών φυλακών της αμαρτίας. 17 αιώνες αναβλύζει τα της χάριτος μύρα ο Οκτώβριος! Θεοφρούρητες ψυχές τον επικαλούνται μπροστά σε κάθε δαιμονοκίνητη χάρυβδη! Ιδίως σε εκείνην της απελπισίας! Βοήθησέ μας Άγιε Δημήτριε! Ενθάρρυνέ μας! Δαυίδ και Νέστορας εγώ ο ταλαίπωρος!

Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2022

Κραυγές δολοφόνων σε ἐκκλησιαστικούς χώρους!

Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

Δηλαδή τί θέλουν οἱ ἐν ψυχρῶ δολοφόνοι; Τί ζητοῦν ἀπό τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τῆς ἀγάπης; Νὰ ταχθῆ ὑπέρ τῆς θανατικῆς ποινῆς; Νὰ ταχθῆ μὲ τὸ μέρος σκληρῶν ἀτόμων, πού ὄχι μόνον ἐνεργοῦν ἀλλεπάλληλους φόνους ζωντανῶν παιδιῶν, ἀλλὰ καὶ διακηρύττουν ὡς... πολιτισμὸ τὴν ἐν ψυχρῷ σφαγὴ χιλιάδων ἀγεννήτων ἐμβρύων;

Τί ζητοῦν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία; Νὰ χειροκροτῆ τὸν ἐκτρωσιολόγο γιατρὸ πού εἰσπράττει τὴν «τιμὴ αἵματος», τὴν ὥρα ποῦ βγαίνει ἀπὸ τὸν τόπο τοῦ ἐγκλήματος; Ὁ σαδισμός του: «Ἐν τάξει! Τὸ σκοτώσαμε. Βέβαια μὲ κούρασε τὸ ἄτιμο! Ὅλο καὶ μαζευόταν στὴν ἄκρη τῆς μήτρας ν᾽ ἀποφύγη τό ἐργαλεῖο. Ἀλλά τελικά τά καταφέραμε. Ἡ ἔκτρωση πέτυχε!».

• Δηλαδὴ τί ζητοῦν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία οἱ φονιάδες καὶ οἱ συνήγοροι τῶν φονιάδων; Νὰ βγῆ καὶ νὰ εὐλόγηση τὸ ἔγκλημα τῆς ἀμβλώσεως;

• Κάνουμε ὅλα αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα, διότι ἀπὸ τὴν ἡμέρα (8 Σεπτεμβρίου-ἑορτή τῆς Γεννήσεως τῆς Παναγίας), πού στοὺς Ναοὺς διαβάστηκε ἡ ἐγκύκλιος τῆς Ἱ. Συνόδου ὑπὲρ τῆς ζωῆς καὶ ἐναντίον τοῦ φόνου τῶν παιδιῶν, ὁμάδες φιλοφονικῶν, ὑποστηρικτὲς τῶν ἐκτρώσεων, βγῆκαν γιά... διαμαρτυρίες! Δηλαδή, μαζεύτηκαν ἔξω ἀπὸ Ναούς, σήκωσαν πανὼ μὲ ὑβριστικὰ συνθήματα κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ φώναζαν συνθήματα ὑπὲρ τῶν δολοφονικῶν ἐκτρώσεων!

• Τὸ μόνο «ἐπιχείρημα», πού λένε καὶ ξαναλένε οἱ σκληροὶ δολοφόνοι τοῦ ἀγέννητου παιδιοῦ, εἶναι: «Ἡ γυναίκα ἔχει δικαίωμα τὸ σῶμα της νὰ τὸ κάνη ὅ,τι θέλει»!

• Τὸ σῶμα, τὸ ἀνθρώπινο σῶμα τοῦ ὁποιουδήποτε, δὲν εἶναι κατασκευὴ καὶ ἰδιοκτησία τοῦ τάδε ἢ τῆς τάδε. Τὸ σῶμα εἶναι ἱερὸ δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ναὸς τοῦ Θεοῦ. Κανένας δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ τὸ φθείρη ἢ νὰ τὸ διαφθείρη. «Εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεὸς» (Α' Κορ. γ' 17). Κάτι πού δὲν μπορεῖς νὰ τὸ φτειάξης, ὅλο ἢ μέρος, δὲν ἔχεις δικαίωμα νὰ τὸ καταστρέφης.

• Ἂν ὁ ἄθεος ἐπιμένη, ὅτι ἔχει δικαίωμα νὰ κάνη ὅτι θέλει τὸ σῶμα του, τὸ μόνο πού ἀπομένει εἶναι νά... αὐτοκτονήση! Ἀλλ᾽ αὐτοχειρία ἰσοδυναμεῖ μὲ ἄρνησι ζωῆς καὶ δειλία.

• Κι ἂν στὸν ἑαυτό σου θέλης νὰ κάνη κακό, ποιός σοῦ εἶπε, ὅτι τὸ παιδί, πού ὡς ἔμβρυο μεγαλώνει μέσα σου, εἶναι δικό σου σῶμα; Πρόκειται γιὰ μία νέα ζωή, ἰσότιμη σὲ ἀξία καὶ μὲ τὴ δική σου ζωή.

Τὸ βρέφος πού σκιρτᾶ μέσα σου φωνάζει: «Ἄσε μὲ νὰ ζήσω»! Καὶ σὺ τοῦ ἁπαντάς: «Βούλωσέ το! Σὲ λίγο θὰ σοῦ δώσω τὴν ἀπάντησι»!

—Έγώ μιλάω! λέει ἡ γυναίκα. Καὶ ἐγὼ συμφωνῶ! λέει ὁ ἄντρας. Εἶσαι ἕνα (ἐσύ τό ἔμβρυο) κι εἴμαστε δύο. Θὰ γίνη τὸ δικό μας. Θὰ σὲ σκοτώσουμε. Κι ἃς λένε ὅ,τι θέλουνε οἱ... παπάδες!

• Καὶ ὁ θρῆνος ἀκατάπαυστος. Καὶ τὸ αἷμα ποτάμι. Καὶ τὸ ἔγκλημα εἰσπράττει τὸν «ἀκελδαμά». Καὶ μία μεγάλη μάνα σπαράττει· ἡ πατρίδα μας, ἡ Ἑλλάδα.

—Φονιάδες τῶν παιδιῶν! Δὲν σᾶς θέλει ἡ ἡρωικὴ Ἑλλάδα. Περισσότερο δὲν μπορεῖ νὰ συμβαδίση μαζί σας ἡ Ἐκκλησία. Κι ἂν φωνάζετε, κι ἂν λερώνετε τοὺς τοίχους τῶν ναῶν, κι ἂν ἔχετε τὴν προστασία σχεδὸν ὅλων τῶν πολιτικῶν, μὴ ξεχνᾶτε: Ὑπάρχει Θεός! Τὸ αἷμα τῶν ἀδικοσκωτωμένων παιδιῶν βοᾶ!!!

Ἐκτὸς κι ἂν γονατίζουν οἱ λίγοι ἅγιοι πού ἀπέμειναν στὸν τόπο μας καὶ ἱκετεύσουν:

—Κύριε, ὄχι ἄλλη γενοκτονία!

Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2022

Οι πρώτες φορές - Βασιλική Νευροκοπλή




Το πρώτο παιχνίδι

Βρέφος στην κούνια μου έπαιζα με τους αγγέλους μήλα μ’ ένα τόπι από φως. Με χάιδευαν με τα φτερά τους. Γαργαλιόμουν και γελούσα. Έπαιζαν μαζί μου κρυφτό κι εγώ τους αποζητούσα κλαίγοντας μέχρι που ξετρύπωναν και πάλι πίσω απ’ τις ντουλάπες και μέσα απ’ τις συρταριέρες. Φτεροκοπούσαν αδιάκοπα πάνω απ’ το κεφάλι μου κι όταν ήταν πια ώρα να κοιμηθώ, ένας ξάπλωνε δίπλα μου, άλλος με σκέπαζε, άλλος με νανούριζε με τα πιο απαλά τραγούδια κι άλλος ψιθύριζε στ’ αφτί μου τα παραμύθια του ουρανού…

Το πρώτο ψέμα

Όταν η μαμά έλειπε απ’ το σπίτι έψαχνα τα συρτάρια της αναζητώντας απαγορευμένους θησαυρούς. Μια μέρα βρήκα ένα λαμπερό μονόπετρο δαχτυλίδι. Είχα ακούσει πως για να βεβαιωθείς πως ένα κόσμημα είναι αληθινό το βάζεις στο στόμα σου και το δαγκώνεις. Αν είναι αληθινό δεν παθαίνει τίποτα, αν όμως είναι ψεύτικο λυγίζει σαν σύρμα. Το δάγκωσα, λοιπόν, και αυτό λύγισε. Φοβήθηκα πως ίσως η θεωρία για τα αληθινά και τα ψεύτικα κοσμήματα δεν ίσχυε. Προσπάθησα να το επαναφέρω όπως ήταν, αλλά στάθηκε αδύνατον. Τότε, για να μη στεναχωρηθεί η μαμά, το πέταξα απ’ το μπαλκόνι…

Λίγες μέρες αργότερα η μαμά το αντιλήφθηκε και μας ρώτησε όλους, πέντε αδέρφια ήμασταν, αν είδαμε κάπου το δαχτυλίδι του γάμου της. Κατάλαβα πως είχα κάνει κάτι φριχτό. Είπα όμως ψέματα πως κι εγώ δεν είχα ιδέα για την τύχη του όπως και τ’ αδέρφια μου. Αλλά δεν μπόρεσα να το κρατήσω για πολύ μέσα μου. Το ψέμα μού κατέτρωγε την ψυχή. Μετά από μια δυο μέρες της εξομολογήθηκα την αλήθεια. Λυπήθηκε πολύ αλλά δε με μάλωσε καθόλου. Κατέβηκε η καημένη να το ψάξει στον δρόμο, αλλά το δαχτυλίδι δε βρέθηκε ποτέ…

Το πρώτο παραμύθι

Το πρώτο παραμύθι που άκουσα ήταν η πρώτη αγρυπνία στην εκκλησία του μπαμπά που ήταν ιερέας. Θυμάμαι εκείνη τη νύχτα σαν την πιο γλυκιά της ζωής μου. Και ήταν ένα μουσικό παραμύθι, ένα αρωματικό παραμύθι, ένα παραμύθι που άκουγα με τ’ αδέρφια μου ξαπλωμένοι καταγής πάνω σε μια κουβέρτα που είχε φέρει η μαμά για να ξαπλώσουμε και να κοιμηθούμε πάνω στα κρύα μάρμαρα του ναού των Δώδεκα Αποστόλων. Δεν κατάλαβα τίποτα από τις λέξεις των ψαλτάδων και των ιερέων, αλλά ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα το ωραιότερο παραμύθι της ζωής μου…

Η πρώτη μέρα στο σχολείο

Πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο. Είμαι πολύ χαρούμενη που βρίσκομαι εκεί. Η τάξη έχει μια ωραία μυρωδιά καραμέλας και η νηπιαγωγός είναι χαμογελαστή. Μας βάζει να καθίσουμε ανά δύο στα θρανία, τα οποία όμως είναι ενωμένα με τον πάγκο που είχαν για κάθισμα. Θυμάμαι μέχρι σήμερα τη μεγάλη δυσαρέσκεια που μου προκάλεσε το γεγονός ότι δεν χωρούσα να καθίσω. Ήμουν ένα ψηλό παιδί και τα γόνατά μου χτυπούσαν στο κάτω μέρος του θρανίου. Έπρεπε να έχω συνεχώς τεντωμένα τα πόδια μου, πράγμα πολύ άβολο κι είχα να περάσω μια ολόκληρη χρονιά σ’ αυτή τη θέση, πράγμα που ίσως και να στάθηκε η βασική αιτία γέννησης ενός αγωνιώδους αισθήματος που με ακολούθησε για χρόνια… ότι δεν χωράω…

Η πρώτη φωτογραφία

Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία μου μέσα σ’ έναν αχνό κύκλο στην πάνω αριστερή γωνία του προσκλητηρίου της βάφτισής μου που απεικονίζει ένα στρουμπουλό προσωπάκι –καθόλου όμορφο! Ευτυχώς η μαμά πολύ νωρίς μου έμαθε μια πολύ παρηγορητική παροιμία που έλεγαν στο χωριό τους: άσχημο στην κούνια, όμορφο στη ρούγα…

Το πρώτο βιβλίο που διάβασα

Η τεράστια και ασήκωτη εικονογραφημένη Βίβλος για παιδιά από τις εκδόσεις Σιδέρη. Μέχρι σήμερα πιστεύω πως είναι η ωραιότερη Βίβλος! Ήταν το βιβλίο που με ξεκούραζε, με συνάρπαζε και κυρίως με παρηγορούσε πως δεν είμαι μόνη και αβοήθητη στη ζωή, αλλά συγγενεύοντας με τους βιβλικούς προγόνους μου μπορούσα κι εγώ να ξεπερνώ τις δυσκολίες με θάρρος και με τη βοήθεια του Ουράνιου Πατέρα μας.

Η πρώτη τιμωρία

Ήταν από τον δάσκαλο που είχα στην πρώτη δημοτικού, έναν δυστυχισμένο, αγέλαστο και σκληρό άνθρωπο. Καθόμασταν με τη διπλανή μου, ως πιο ψηλές, στο τελευταίο θρανίο και είχαμε και οι δυο τα μαλλιά μας πλεγμένα σε δύο κοτσιδάκια. Εγώ δεν καταλάβαινα καθόλου γιατί δεν πρέπει να μιλάμε μεταξύ μας όταν έκανε μάθημα ο δάσκαλος. Μου φαινόταν πολύ φυσικό να μιλάμε κι εμείς. Κι έτσι επειδή μιλούσαμε, μας σήκωσε και τις δυο στον πίνακα και μας έβαλε να σταθούμε απέναντι στα υπόλοιπα παιδιά. Πήρε τη δική μου αριστερή πλεξούδα και τη δεξιά της φίλης μου και τραβώντας τες χτύπησε δυνατά μερικές φορές τα κεφάλια μας. Ευτυχώς μόλις το είπα στους γονείς μου, με άλλαξαν σχολείο…

Το πρώτο κατοικίδιο

Ζώντας σε διαμέρισμα της Θεσσαλονίκης και μάλιστα ως πολύτεκνη οικογένεια δεν είχαμε ποτέ κατοικίδιο. Εξάλλου τότε δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο. Κατοικίδια είχαν μόνο στα χωριά και στις αυλές των σπιτιών.

Η πρώτη απογοήτευση

Εκτός από το πρόβλημα με το θρανίο στο νηπιαγωγείο που προανέφερα, ήταν και η μέρα που η κυρία είχε στήσει στην αυλή ένα γαϊτανάκι λέγοντάς μας γεμάτη ενθουσιασμό πως σήμερα έχουμε γιορτή και θα χαρούμε όλοι πολύ. Μας έβγαλε στην αυλή και μας ζήτησε να πιάσουμε όλοι από μία κορδέλα και όταν άρχισε η μουσική αρχίσαμε να χορεύουμε γύρω γύρω. Το γεγονός ότι τα παιδιά δεν μπορούσαν να κρατήσουν τον ρυθμό και άλλα πήγαιναν γρήγορα και άλλα αργά δημιούργησε έναν πανδαιμόνιο όπου το ένα παιδί τσαλαπατούσε το άλλο. Ήμουν το μόνο παιδί που βγήκα πολύ γρήγορα έξω απ’ το χορό και ακόμα κι όταν η νηπιαγωγός μου είπε να ξαναμπώ αρνήθηκα σθεναρά. Δε μου άρεσε καθόλου το τσαλαπάτημα και την ίδια ώρα αναρωτιόμουν γιατί χαίρονται τα άλλα παιδιά δεμένα σε μια κορδέλα και υποχρεωμένα να χοροπηδούν; Τι νόημα είχε; Ήταν η πρώτη μου απογοήτευση για το τι νομίζουν οι μεγάλοι ευχάριστο και διασκεδαστικό για τα παιδιά, αλλά και η πρώτη φορά που διαχώρισα τη θέση μου πως τέτοιου είδους διασκέδαση δε μ’ ενδιαφέρει καθόλου…

Ο πρώτος έρωτας

Ήταν ένας σχεδόν ακατανόητος έρωτας. Ήμουν στην έκτη δημοτικού και η κολλητή μου φίλη ήταν ερωτευμένη με ένα αγόρι της τάξης μας. Κάποια στιγμή με παρότρυνε να ερωτευτώ τον φίλο του για να είμαστε παρέα οι τέσσερις. Γιατί όχι, της είπα. Κι έτσι ερωτεύτηκα ένα αγόρι που δεν μου άρεσε καθόλου. Δεν ήταν όμορφο, δεν ήταν έξυπνο και το κυριότερο: δε μιλούσε ποτέ. Ίσως να ερωτεύτηκα την απουσία όλων αυτών που δεν υπήρχαν σ’ αυτό το αγόρι και το έκαναν να ξεχωρίζει από άλλα. Πολύ γρήγορα όμως κατάλαβα πως δεν είχα καμιά δουλειά μαζί του. Ήταν σαν ένα εφτασφράγιστο κουτί κι εγώ δεν είχα το κλειδί να το ξεκλειδώσω.

Το πρώτο βιβλίο που έγραψα

Ήταν Το μοναδικό φιλί, που έμελλε να εκδοθεί από τις εκδόσεις Λιβάνη μετά από άλλα μου τρία βιβλία που η συγγραφή τους έπεται. Γράφτηκε τον πρώτο καιρό του μεγάλου έρωτα με τον άντρα μου, λίγο μετά τον γάμο μας, όταν ακόμα δεν είχα ιδέα πως είμαι συγγραφέας. Ερωτευτήκαμε το 1986, παντρευτήκαμε τρία χρόνια αργότερα, άρα κάπου το 2000 γράφτηκε, και ενώ το πρώτο βιβλίο μου εκδίδεται το 2007, Το μοναδικό φιλίεκδίδεται το 2010 και μάλιστα μετά από παρακίνηση φίλων που το είχαν διαβάσει σε χειρόγραφο. Πέρασαν χρόνια για να κατάλαβα πως αυτή η ιστορία ήταν σαν μια προβολή της ζωής μας στο μέλλον, σαν μια ευχή για το πώς θα ήθελα να γεράσουμε μαζί. Σήμερα μοιάζει να μην έπεσα ευτυχώς και πολύ έξω…

Η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι κάτι πρέπει ν’ αλλάξει στην παιδική / εφηβική λογοτεχνία

Άρχισα να διαβάζω πολλά παραμύθια από τον καιρό που σπούδαζα στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δασκάλων και δε σταμάτησα από τότε. Ποτέ όμως δε σκέφτηκα πως κάτι πρέπει να αλλάξει στην παιδική/εφηβική λογοτεχνία. Αυτό όμως που πολλές φορές μου προκαλούσε μεγάλη δυσαρέσκεια σε πολλά τέτοια βιβλία –ακόμα και πολύ πριν ξεκινήσω να γράφω– ήταν το γεγονός ότι υποτιμούσαν τα παιδιά σαν να απευθύνονταν σε ηλίθιους αναγνώστες και συχνά ήταν προχειρογραμμένα και κακογραμμένα.

Η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πως κάτι έχει αλλάξει ήταν όταν διάβασα το παραμύθι του Χρήστου Μπουλώτη Η παράξενη αγάπη του αλόγου και της λεύκας. Για μένα αυτό το βιβλίο αποτελεί μια τομή στην ιστορία της παιδικής λογοτεχνίας. Όταν το 2007 εκδόθηκε το πρώτο μου παραμύθι, το Αν τ’ αγαπάς ξανάρχονται, κάποιοι είπαν πως κι αυτό το βιβλίο συνιστά μια άλλη τομή. Δεν ξέρω, δεν μπορώ να το πω εγώ αυτό. Μα όταν διάβασα Το δέντρο που έδινε του Σελ Σιλβερστάιν, ένιωσα πως η λογοτεχνία παίρνει οριστικά έναν άλλο δρόμο που κι εμένα μου ταίριαζε περισσότερο.

Τις αλλαγές όμως δεν τις αποφασίζει κανείς. Ούτε τις προβλέπει ούτε και μπορεί να τις εκβιάσει. Αρκεί ένα μεγάλο ταλέντο για να αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Ένα ταλέντο που θα αφουγκραστεί την εποχή του, θα μιλήσει στη γλώσσα της, χωρίς όμως και να υποταχθεί μίζερα ή χρησιμοθηρικά στις ανάγκες της. Ο λόγος της τέχνης είναι κάτι πολύ περισσότερο από εξυπηρέτηση κοινωνικών αναγκών, αναβίωση ζητημάτων της καθημερινότητας, υποταγή σε μόδες και ιδεολογήματα κάθε εποχής. Αν ο λόγος της τέχνης δεν κυοφορείται από υπαρξιακή και μεταφυσική πνοή που σηκώνει τον αναγνώστη λίγο ψηλότερα, είναι καταδικασμένος στη θνησιμότητα…

https://mag.frear.gr/oi-protes-fores-vasiliki-nevrokopli/