Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2022

«Σήμερα γκρεμίστηκε μια εκκλησιά»



Νατσιός Δημήτρης, δάσκαλος-Κιλκίς

  Στα χρόνια του Σταλινισμού, ο οποίος είχε μετατρέψει την σοβιετική χώρα σε απέραντο εργοτάξιο κνουτοκρατούμενων μυρμηγκιών (κνούτο=μαστίγιο) ή σε στρατόπεδο εξοντώσεως αντιφρονούντων, χιλιάδες φυλακισμένοι είχαν επισκεπτήριο μία φορά τον χρόνο, για δεκαπέντε λεπτά. Οι γυναίκες τους – όπως μας το διηγείται ο Σολζενίτσιν στο «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ - που συχνά ζούσαν χιλιάδες μίλια μακριά, μάζευαν καπίκι-καπίκι τα ναύλα τους, όλο το χρόνο, για να ταξιδέψουν την ορισμένη ημερομηνία, που μπορούσαν να αντικρίσουν το πρόσωπο του συζύγου τους, μόλις για 15 λεπτά, και μάλιστα πίσω από ένα αγκαθωτό πλέγμα.
 Κι ενώ «ζούσαν» γι’ αυτήν την στιγμή και ετοίμαζαν τα λόγια, που θα τους έλεγαν μες στα λίγα αυτά λεπτά, τις πιο πολλές φορές δεν άνοιγαν καθόλου το στόμα, μόνο κοιτάζονταν με πόνο όλη την ώρα, ώσπου να τις απομακρύνουν οι δεσμοφύλακες. Κι αυτό γινόταν για 10, 15 και 25 χρόνια.
 Τι κρατούσε τόσο σφιχτά δεμένες τις καρδιές εκείνες; Μα το βαθύ και δυνατό μυστήριο της οικογένειας, το ευλογημένο καταφύγιο. Τα δεκαπέντε λεπτά αρκούσαν, για να βιώσουν και να επιβεβαιώσουν οι δύστυχες εκείνες γυναίκες, την θεόζευκτο ένωση.

Είναι γνωστό πως, όσο βασίλευαν στις χώρες εκείνες τα σκοτάδια του μαρξισμού, οι θεσμοί που δέχτηκαν τα πιο βαριά πλήγματα ήταν η οικογένεια και η Ορθοδοξία, η οποία περιβάλλει τον γάμο και την οικογένεια με την ομορφιά και την ιερότητα του μυστηρίου.
Θυμίζω ότι ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης και παράδειγμα προς μίμηση, είχε αναδειχθεί ο Πάβελ Μορόζιν, ο φανατισμένος έφηβος, που κατήγγειλε στις αρχές τους γονείς του, ως κουλάκους (=εύποροι χωρικοί), προκαλώντας την δολοφονία τους και του οποίου το άγαλμα κατεδαφίστηκε, όταν σαρώθηκε ο «υπαρκτός» ζόφος.
Ο Μορόζιν είχε υψωθεί σε πρότυπο επαναστατικής αρετής και κομματικής αφοσιώσεως, όντας στην πραγματικότητα η πιο κυνική ενσάρκωση του ολοκληρωτικού πνεύματος, αυτού που απέκοβε τον άνθρωπο από κάθε κοινωνικό, πνευματικό και προσωπικό δεσμό, για να μπορεί να απορροφηθεί εξ ολοκλήρου από το Κόμμα, να μεταβληθεί σε πειθήνιο ενεργούμενό του.

Όταν κατέπεσε το καθεστώς του τρόμου, όλα αυτά σωριάστηκαν σε συντρίμμια. Όμως, ό,τι άρχισε εκεί, τελειώνει στην σάπια Δύση, της οποίας καταντήσαμε σκωληκοειδή απόφυση και κακέκτυπο. Το βλέπουμε όλοι. Βάλθηκαν όλα τα κατακάθια της ψευτοπροόδου να μαγαρίσουν και να διαλύσουν την οικογένεια. Σύμφωνα συμβίωσης, ανάδειξη της ασέλγειας σε ισόκυρο με τον γάμο γεγονός, ποινικοποίηση ουσιαστικά της πολυτεκνίας, πράξεις που μαραζώνουν το ολόδροσο δέντρο της οικογένειας. Και όπως έχω ξαναγράψει τα δηλητήρια ενσταλάζονται από το σχολείο ακόμη.

Δεν θα βρεις στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο ούτε ένα κείμενο στα «περιοδικά ποικίλης ύλης», τα ζοφερά βιβλία Γλώσσας, στο οποίο να εξυμνείται και να προβάλλεται η υγιής οικογένεια. Διαζύγια, απιστίες γονέων, ενδοοικογενειακή βία, σκύβαλα και περιτρίμματα, που μαυρίζουν τις ψυχές των παιδιών. Και μετά απορούμε για τον πολλαπλασιασμό των εγκλημάτων συζυγοκτονίας.

(Πόσο επίκαιρος είναι ο Φώτης Κόντογλου, όταν έγραφε πριν από 50 χρόνια, στα «Μυστικά Άνθη»: «Η νεότητα μαραζώνει γιατί δεν έχει, η δυστυχισμένη, μήτε σκοπό στη ζωή της, μήτε ενθουσιασμό για κάποιες ιδέες, μήτε όρεξη για τίποτα. Άκεφη και ανόρεχτη. Είναι σαν υπνοβάτης. Συζητά ολοένα για ασήμαντα πράγματα που τους δίνει μεγάλη σημασία και είναι να κλαίγει κανείς ακούγοντας τις κουβέντες της, τα πειράγματά της, και βλέποντας τις ανόητες σκηνοθεσίες, που μ’ αυτές προσπαθεί να δώσει κάποια σημασία στη ζωή.

Οι ψυχές των νέων είναι ρημαγμένες από τα άγρια ένστικτα, που τα ανεβάσανε στην επιφάνεια από τα σκοτεινά τάρταρα της ανθρώπινης φύσης, κάποιοι εχθροί του ανθρώπου, κάποιοι πνευματικοί ανθρωποφάγοι, που ανάμεσά τους πρωτοστατεί ένας τρελός λύκος λεγόμενος Νίτσε, μία μούμια σαν παλιόγρια λεγόμενη Βολταίρος, κάποιος ζοχαδιακός Φρόυντ, κι ένα πλήθος από τέτοια όρνια και κοράκια και νυχτερίδες.

Όσοι τους θαυμάζανε, ας καμαρώσουνε σήμερα τα φαρμακερά μανιτάρια που φυτρώσανε μέσα στις καρδιές και στις ψυχές της γαγγραινιασμένης ανθρωπότητας»).

Η απροκάλυπτη όμως πολεμική κατά της οικογένειας «γεννά» και θρέφει και μια άλλη καταστρεπτική για την ύπαρξή μας παράμετρο.

Ο θεσμός της οικογένειας, εκτός από προστασία και θαλπωρή, ικανοποιεί και την ανάγκη που αισθάνεται το άτομο να είναι μέλος μιας κοινότητας οικείας, αμεσότερης και προσωπικής. Λειτουργεί ως συνεκτικός ιστός και καταφύγιο. Είναι μικρογραφία της πατρίδας. («Δεν ζει χωρίς πατρίδα, η ανθρώπινη ψυχή» λέει ο Παλαμάς).
Τις τελευταίες όμως δεκαετίες εν ονόματι κάποιου νεφελώδους προοδευτισμού και αβασάνιστου εξευρωπαϊσμού, καταστρέψαμε αδίστακτα της εθνικές μας ρίζες, εγκαταλείψαμε την έξοχη παράδοσή μας, που δεν ήταν ένα στοιχείο αισθητικό και διακοσμητικό όπως συνήθως το θεωρούν οι «θολοκουλτουριάρηδες», αλλά το υπαρξιακό υφάδι ζωής του λαού μας, αποδυναμώσαμε και διαλύουμε πια την οικογένεια και ιδού τα επίχειρα της αφροσύνης. Διάλυση της οικογένειας σημαίνει διάλυση και της πατρίδας.

Διαβάζουμε τούτες τις πονηρές ημέρες ότι ακόμη και σε διαζύγια φτάνουν οικογένειες λόγω του «ιού της διχόνοιας». Αιτία το εμβόλιο. Η παραφροσύνη δεν περιγράφεται. Στα χωριά μας στην Πιερία έλεγαν οι παππούδες μας, όταν άκουγαν για διαζύγια και διάλυση οικογένειας, ότι «σήμερα γκρεμίστηκε μια εκκλησιά». Μεγάλη κουβέντα. Καταδεικνύει την σπουδαιότητα του γάμου, της συζυγίας. «Μόνο το φτυάρι του νεκροθάφτη χώριζε τα αντρόγυνα», όπως έλεγε ο μακαριστός μητροπολίτης Φλωρίνης, Αυγουστίνος Καντιώτης. Ο λαός μας θεωρούσε το γλέντι του γάμου την μεγαλύτερη χαρά στην ζωή του ανθρώπου. Γι’ αυτό και ευχόταν «και στις χαρές σου» στους ελεύθερους. Στα δημοτικά του τραγούδια βάζει την φύση να συμμετέχει, να συστενάζει και να συνωδίνει, όταν χωρίζονται ανδρόγυνα.

«Ποτάμι επλημμύρισε κι εις περιβόλι εμβαίνει

Ποτίζει δέντρα και μηλιές, μηλιές και κυδωνίτσες.

Και μια μηλιά γλυκομηλιά δεν σώνει να ποτίσει.

Άλλη μηλιά την ερωτά κι άλλη μηλιά της λέγει:

Μηλιά τα μήλα σε βαρούν ή ο καρπός σε βλάπτει,

ή ο περιβολάρης σου νερό δεν σε ποτίζει;

-Μηδέ τα μήλα με βαρούν, μηδ’ ο καρπός με βλάπτει,

μηδ’ ο περιβολάρης μου νερό δεν με ποτίζει,

μονάχα στη ριζούλα μου ανδρόγυνο ευλογήθη

κι όρκο έκαμε στους κλώνους μου να μην αποχωρίσει,

τώρα θωρώ χωρίζονται και κιτρινοφυλλιάζω».

Εδώ έχουμε κάτι "Ηρώδες" σήμερα..με πτυχία ιατρικής



Ο Ηρώδης..Τι είναι ο Ηρώδης; ένας "αθώος" Ηρώδης..
Εδώ έχουμε κάτι "Ηρώδες" σήμερα..με πτυχία ιατρικής που έχουν σφάξει χιλιάδες παιδιά, χιλιάδες!

Εγώ θυμάμαι, μια φορά, ένα γιατρό που συνάντησα, τον ρώτησα:
-Κάνεις εκτρώσεις; (διακοπή κυήσεως βέβαια λέγεται! όπως η διακοπή ρεύματος..)
-Ναι, πως! αν είναι ανάγκη!
- Μέσος όρος;
- Έτυχε μέρα που κάνουμε και πέντε, υπάρχουν μέρες πού κάνουμε και τέσσερις [εκτρώσεις].
Ας πούμε, του λέω, μέσος όρος δύο;
Λέει, ναι, οπωσδήποτε!

Δύο την ημέρα, έχει 16 χρόνια γιατρός-γυναικολόγος, κάπου καμιά εικοσαριά χιλιάδες εκτρώσεις. Του λέω, έφαγες και τον Ηρώδη παιδί μου, εσύ..

Ο Ηρώδης τι έκανε; 14.000 νήπια έφαγε,
που ήταν και Ηρώδης και δεν ήξερε.
Αυτοί οι γιατροί, με πτυχίο ιατρικής, που ορκίζονται -και με όρκο του Ιπποκράτη, που ήταν ειδωλολάτρης!- να μην δώσει δηλητήριο που θα σκοτώσει τα έμβρυα και ξέρει, ξέρει πολύ καλά ο γιατρός τι κάνει εκείνη την ώρα!

Ξέρει ότι πάει και διαμελίζει το βρέφος. Φοβερό πράγμα!
Εγώ πριν μερικές μέρες κόντεψα να σκοτωθώ με έναν γυναικολόγο
γιατί επέμενε σε 3,5 μηνών κοπέλα [έγκυο] να της κάνει έκτρωση! Κανονική τομή! Να βγάλει το μωρό να το σκοτώσει!

Θυμάμαι μια φορά κι ένας γιατρός άλλος, μέχρι 5 μηνών.. και γέννησε κανονικά την κοπέλα και έβγαλε το παιδί και το άφησε να πεθάνει! Βρε παιδί μου, αυτό το πράγμα δεν τολμάς να το κάνεις ούτε σ'ένα φίδι, ξέρω γω.

Κι ύστερα λένε για τον Ηρώδη!
Μα.. έχουμε σήμερα.. "Ηρώδες" με πτυχία
και με αστέρες μεγάλους!
Βέβαια, λέει, καυχάται η Κύπρος ότι 10 χρόνια δεν γεννήθηκε παιδί με μεσογειακή αναιμία. Γιατί; Γιατί τα φάγαμε όλα! Τα ροκανίσαμε! Όλα στο καλάθι των αχρήστων!


π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού
https://youtu.be/jhqWKZ0CKEM

Η γενιά του Covid και τα χαμένα παιδικά όνειρα



Ε, όχι, δεν είμαι γάτα του καναπέ για να μένω συνέχεια κλεισμένη στο σπίτι. Θέλω να βγω, να επικοινωνήσω, να ζήσω!!! Δε θα με τρομοκρατήσει ο Covid, μπαμπά!!! Ξύπνησα τρομαγμένη από τις φωνές. Νόμισα στην αρχή ότι ήταν όνειρο, αλλά δεν ήταν.

”Αχ, αυτή η Μαρίνα δεν λέει να ησυχάσει πρωινιάτικα. Οι περιορισμοί του πατέρα της τής έσπασαν προφανώς τα νεύρα…”, σκέφτηκα προβληματισμένη και τεντώθηκα, ξανατεντώθηκα, μέχρι που το πήρα απόφαση να σηκωθώ από το κρεβάτι.

Η φωνή άλλωστε της 16χρονης κόρης του ενοικιαστή μου το Σάββατο που μας πέρασε με ξύπνησε για τα καλά, λες και δεν υπάρχει ηχομόνωση στο διπλανό σπίτι. Τη φανταζόμουν ήδη να στέκεται στη μέση του σαλονιού (που το χωρίζει ένας τοίχος απ’ το δωμάτιο όπου κοιμάμαι) και να κατσαδιάζει τον πατέρα της γιατί τη συμβούλευε να μην πολυβγαίνει, να φοράει πάντα τη μάσκα της και να μην αγκαλιάζει τις συμμαθήτριές της…

 Ένα, δύο, τρία self test την εβδομάδα σού φτάνουν, για να μην ανησυχείς; Μάσκα φοράω, μη νοιάζεσαι. Στην τάξη, στο διάλειμμα, στο σπίτι, στο φροντιστήριο, στα Αγγλικά… Ααα, ξέχασα. Τα μαθήματα γίνονται από την οθόνη του υπολογιστή για τα τελευταία. Άρα μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος. Οι κίνδυνοι μετάδοσης λιγοστεύουν. Δεν θα κολλήσω τον καταραμένο κορονοϊό ούτε τις μεταλλάξεις του, ακόμα κι αν βγουν με όλα τα γράμματα της αλφαβήτου!!! Χα!.., Χα!.., Χααα!…

 Κλαυσίγελως… Δάκρυσα, χωρίς να το θέλω. Τι πικρός καγχασμός. Τι πόνος κρυμμένος σε λίγες φράσεις…”, σκέφτηκα λυπημένη κι έβαλα βιαστικά τη ρόμπα μου, έτοιμη να χτυπήσω την πόρτα για μια προστατευτική αγκαλιά στην ορφανή εδώ κι ένα χρόνο μαθήτρια. Όμως την τελευταία στιγμή συγκράτησα τον παρορμητισμό μου σκεπτόμενη ότι τα παιδιά είναι παραδοσιακά ανθεκτικά ακόμα και στους δυσάρεστους αιφνιδιασμούς των μεγάλων, αν και κατά βάθος γνώριζα ότι η απόφασή μου να κάνω πίσω οφειλόταν στον φόβο μήπως τους κάνω να νιώσουν άβολα με την αδιάκριτη ”εισβολή” μου.

 ”Θα τη βρουν τη λύση οι δυο τους”, σκέφτηκα παρηγορητικά. Πατέρας και κόρη θα προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα ζωής, όπως προσαρμόστηκαν οι περισσότεροι από τον φόβο μην τους βάλει σημάδι ο Covid. Ένα πηδηματάκι κουτσό στην αρχή, οι πρώτες σπασμωδικές κινήσεις των μεγάλων απέναντι στο lockdown λόγω του Covid-19. Κι ύστερα ένα δεύτερο, για να μη τους πάρει από κάτω. Ένα τρίτο και το… συνήθισαν ήδη. Αυτοπεριορίζονται και χωρίς αυτό. Όλα συνηθίζονται σ’ αυτήν τη ζωή, όταν μαραίνονται οι αντιστάσεις…


Η ψυχολογία των παιδιών

 Οι διεργασίες προσαρμογής των μεγάλων αποτυπώνονται στους μορφασμούς του προσώπου τους, στις νευρικές κινήσεις και τις αγχώδεις συμπεριφορές τους. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τον μηχανισμό της ψυχολογίας των παιδιών. Σ’ αυτά οι αλλαγές συντελούνται υπόγεια, υπονομευτικά, την ώρα που θα ‘πρεπε να ζουν την πιο ανέμελη περίοδο της ζωής τους. Τα βλέπεις στην τάξη πώς αντιδρούν και καταλαβαίνεις πώς νιώθουν.

Δείχνουν νευρικά, αλαφιασμένα, γιατί καταβάλλουν προσπάθεια ν’ ακουστούν, να μιλήσουν πίσω απ’ την πνιγηρή μάσκα του Covid που κόβει ανάσες οξυγόνου και τις αντικαθιστά με διοξείδιο. Όμως όλα –όπως είπαμε– συνηθίζονται, ακόμα και το οξυγόνο με δόσεις. Έπειτα βγήκε και κάτι καλό απ’ αυτό: ”η χρήση υφασμάτινης ή χειρουργικής μάσκα”, λέει, ”μείωσε στο μισό το ιικό φορτίο που απελευθερώνεται κατά την εκπνοή μας”.

Κι αυτό μας παρηγορεί, κι ας μας κόβεται η αναπνοή…Μόνο που και η υπομονή στις ασκήσεις αναπνοής έχει και τα όριά της. Και στα παιδιά τείνει να γίνει ακόμη χειρότερη η κατάσταση, καθώς –παρασυρμένα από τους μεγάλους– μεταφέρουν ασθμαίνοντας στα σχολεία τους τις ιστορίες τρομολαγνείας που άκουσαν στο σπίτι ή στα μέρη που συχνάζουν εκτός σχολείου.

 Ιστορίες που στηρίζονται σε εφιαλτικές εκτιμήσεις των ειδικών μετά τις αναμενόμενες νέες θανατηφόρες μεταλλάξεις του κορονοϊού οι οποίες τείνουν να μας οδηγήσουν συλλογικά σε καθεστώς ανελευθερίας. Κι αυτό, πέραν των καθημερινών κρουσμάτων που διατηρούνται στα ύψη, είναι το πιο επιβαρυντικό για τους νέους μας, γιατί τους γεμίζει με ανασφάλεια και ματαιώνει τα όνειρά τους για το μέλλον.

Ματαίωση των ονείρων

 Η εξάπλωση του μεταλλαγμένου ιού γίνεται με φρενήρη ρυθμό και αυτό έχει ενεργοποιήσει συλλογικά τον πανικό των παιδιών, σε βαθμό που λίγο θέλουν για να αντικαταστήσουν τα αρχικά που σηματοδοτούν την προ (πΧ) και μετά Χριστόν (μΧ) εποχή με την προ και μετά ”εποχή Covid”. Ήδη η απειλή του σηματοδοτεί την ματαίωση των ονείρων τους, όσο αποκτά διαστάσεις μονιμότητας. Και το κακό είναι ότι τα συναισθήματα ανασφάλειας που τους προκαλεί η συνεχιζόμενη παρουσία του στη ζωή τους μεταφέρονται αυτόματα και αυτούσια στον ευαίσθητο ψυχισμό τους.

Ενεργοποιείται η ψυχολογία του μόνιμου πανικού σε αυτά μπροστά από κάθε νέα μετάλλαξη. Πράγμα που αφήνει ισχυρό αποτύπωμα στην ψυχή τους, την ώρα που άρχισαν να προσαρμόζονται στην όλη κατάσταση μετά από δύο χρόνια αβεβαιότητας και αγωνίας.
Είναι, αναμφισβήτητα, μια υποτροπή που δεν απέχει πολύ από το να γίνει ανεξέλεγκτη. Ασφαλώς τα παιδιά έχουν προσαρμοστικότητα μεγαλύτερη από τους μεγάλους και εξοικειώνονται γρηγορότερα απ’ αυτούς σε κάθε νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στη ζωή τους.
Όμως η κατάσταση εγρήγορσης διαρκείας στην οποία τα επιβάλλουν οι αγχωμένοι γονείς, προ του κινδύνου μετάδοσης του ιού, έχει αρνητικές επιπτώσεις. Από διαταραχές στον ύπνο και το φαγητό (για τα μικρότερα), μέχρι ξεσπάσματα θυμού στο σπίτι και το σχολείο για τα μεγαλύτερα. Ειδικά στα Γενικά Λύκεια και τα ΕΠΑΛ (με επίταση στα τελευταία), η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο προβληματική, καθώς –πέρα απ’ την πτώση στις σχολικές επιδόσεις τους– τα παιδιά που υποφέρουν από κρίσεις άγχους εκδηλώνουν τάσεις εριστικότητας και επιθετικότητας, με αποτέλεσμα να ξεσπούν στους συμμαθητές και τους καθηγητές τους.


Όσο για το τι γίνεται στα Δημοτικά, το ομολογούν οι ίδιοι οι δάσκαλοι στις συζητήσεις με τους γονείς των μαθητών τους. Η λέξη ”ανυπακοή” κλίνεται σε όλες τις πτώσεις, ενώ τείνει να γίνει γενικευμένη κατάσταση η μειωμένη συγκέντρωση των παιδιών στις τάξεις κατά την ώρα των μαθημάτων. ”Αυτό σημαίνει”, θα αναρωτηθείτε δικαιολογημένα, ”ότι είναι προτιμότερη η λύση της τηλεκπαίδευσης”;

Ανεξέλεγκτη πληροφόρηση

Ασφαλώς όχι, σας απαντώ. Κι αυτό δεν το λέω μόνο για λόγους εκπαιδευτικούς (μάθημα χωρίς πίνακα και ζώσα διδασκαλία δεν νοείται), αλλά και για ψυχολογικούς λόγους, καθώς η υπέρμετρη εξοικείωση των μαθητών με τη χρήση της οθόνης του tablet και του υπολογιστή καταλήγει να είναι βλαπτική σε βάθος χρόνου, αφού αυτά μετατρέπονται από μέσο μάθησης σε εργαλείο επικοινωνίας και ψυχαγωγίας.

Τα ως άνω δεδομένα μάς οδηγούν λογικά στο συμπέρασμα ότι ήρθε η ώρα να επωμιστούν τις ευθύνες τους όλοι όσοι συνδιαμορφώνουν άμεσα ή έμμεσα το πλαίσιο εκπαίδευσης και αγωγής των μαθητών στην Ελλάδα. Οι γνωστικές λειτουργίες τους υπολειτουργούν, είναι φανερό. Όπως φανερό είναι ότι αυτοί λειτουργούν κάτω από ασφυκτικές συνθήκες στη σχολική ζωή τους τα δυο τελευταία χρόνια. Συνθήκες που είναι επηρεασμένες από τον βομβαρδισμό που δέχονται απ’ τα Μέσα Ενημέρωσης και, κυρίως, από τα σπίτια τους.

Κι αυτό αποτελεί καμπανάκι προειδοποίησης στους γονείς, για να παρέχουν επιλεκτική και όχι ανεξέλεγκτη πληροφόρηση στα παιδιά τους, ώστε να μην τα αποσυντονίζουν και τα αναστατώνουν. Το συλλογικό ψυχικό τραύμα που προκάλεσε η πανδημία δεν πρέπει να μετατραπεί σε τραύμα άλλης μιας χαμένης χρονιάς γι’ αυτά, γιατί θα έχει σαν αποτέλεσμα την απαξίωση μιας γενιάς, της γενιάς τους, και μιας ολόκληρης χώρας, της χώρας μας…

Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2021

Η Αγωγή των Παιδιών και οι Μητέρες(Αγίου Νεκταρίου)


Ἁγίου Νεκταρίου
Ἐπιμέλεια: Λάζαρου Ἀραβανῆ, ἐρευνητοῦ



 Ἡ τῶν παίδων ἀγωγὴ ἀπὸ τῆς βρεφικῆς ἡλικίας ἀνάγκη νὰ ἄρχηται, ὅπως αἱ ψυχικαὶ τοῦ παιδὸς δυνάμεις ἀπ᾿ αὐτῆς τῆς ἐκδηλώσεως αὐτῶν διευθύνονται εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς πρὸς τὸ καλόν, τὸ ἀγαθόν, τὸ ἀληθές, καὶ ἀπομακρύνονται τοῦ κακοῦ, τοῦ αἰσχροῦ καὶ τοῦ ψευδοῦς. Ἡ ἡλικία αὐτὴ δύναται νὰ θεωρηθῇ ἡ ἀσφαλεστέρα βάσις, ἐφ᾿ ἧς μέλλει νὰ οἰκοδομηθῇ ἡ ἠθικὴ καὶ διανοητική τοῦ παιδὸς μόρφωσις.

  Καὶ τὶς τῷ ὄντι δὲν ὁμολογεῖ ὅτι αἱ πρῶται ἐντυπώσεις αἱ κατὰ τὴν παιδικὴν ἡλικίαν γενόμεναι δὲν ἀποβαίνουσιν ἀνεξάλειπτοι; Τὶς ἀμφιβάλλει ὅτι κατὰ τὴν μικράν ἡλικίαν τοσοῦτον ἰσχυρῶς ἐκτυποῦνται ἐπὶ τῆς ἁπαλῆς ψυχῆς τοῦ παιδὸς αἱ ἐπιδράσεις, ὥστε καθ᾿ ὅλον τὸν βίον νὰ παραμένωσι ζωηραί; Πρὸς τὴν ἡλικίαν ταύτην ἡ φύσις ἔταξε παιδαγωγοὺς τοὺς γονεῖς καὶ ἰδίως τὰς μητέρας, ταύτας ἄρα ἀναγκαῖον διὰ τὸ ὑψηλὸν τοῦτο καθῆκον τοῦ παιδαγωγοῦ προσηκόντως νὰ ἐκπαιδεύωμεν καὶ ἐπιμελῶς νὰ ἀνατρέφωμεν, διότι αὗται θέλουσι χρησιμεύει τοῖς ἑαυτῶν τέκνοις εἰκόνες καὶ ὑποδείγματα, ὧν ἐκμαγεῖα ἔσονται τὰ τέκνα.

 Ὁ παῖς τοσοῦτον ἀπομιμεῖται τὰς ἀρετάς ἢ τὰ ἐλαττώματα τῆς μητρός, ἔτι δὲ καὶ τὴν φωνὴν καὶ τοὺς τρόπους, καὶ τὸ ἦθος καὶ τὴν συμπεριφοράν, ὥστε λίαν καταλλήλως δύναταί τις νὰ παρομοιώσῃ τὰ τέκνα πρὸς τὰς ὀρειχάλκινους πλάκας τοῦ φωνογράφου, τὰς δεχομένας πρῶτον τὰ ἴχνη τῆς φωνῆς καὶ ἐκπεμπούσας τὸ δεύτερον τὴν φωνὴν μετὰ τοῦ αὐτοῦ τόνου, τοῦ αὐτοῦ ὕφους, καὶ τοῦ αὐτοῦ χρωματισμοῦ, μεθ᾿ οὗ ἐξεφωνήθη. Πᾶν νεῦμα, πᾶσα λέξις, πᾶν κίνημα καὶ πᾶσα πράξις τῆς μητρός, γίνεται νεῦμα καὶ λέξις, καὶ ἔκφρασις, καὶ κίνημα καὶ πράξις τοῦ παιδός.

  Ἡ μήτηρ διὰ τῆς ἐνδελεχοῦς μετὰ τοῦ παιδὸς συνδιατριβῆς καὶ τῆς συνεχοῦς ὑποδείξεως τῶν αὐτῶν παραστάσεων ἐπιδρᾶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ ἤθους τοῦ παιδὸς καὶ δίδωσι αὐτὴ πρώτη τὴν πρώτην ὤθησιν πρὸς τὸ ἀγαθόν. Ἡ μήτηρ δι᾿ ἑνὸς βλέμματος, δι᾿ ἑνὸς φιλήματος, διὰ τῆς μειλιχίου αὐτῆς φωνῆς καὶ τῶν ἁβρῶν αὐτῆς θωπευμάτων, δύναται νὰ διεγείρῃ εὐθὺς εἰς τὴν καρδίαν τοῦ παιδὸς τὴν πρὸς τὸ ἀγαθὸν ροπὴν καὶ κλίσιν, ὁμοίως ἡ αὕτη δι᾿ ἑνὸς δυσμενοῦς βλέμματος, δι᾿ ἑνὸς δακρύου κυλιομένου ἐπὶ τῶν παρειῶν της, διὰ μίας ἐκφράσεως τῆς δηλωτικῆς της θλίψεως τῆς καρδίας της δύναται νὰ ἀπομακρύνῃ τὸν παῖδα ἀπὸ τοῦ ὀλεθριωτάτου τῆς καρδίας κινδύνου. 

Κυριακή 24 Οκτωβρίου 2021

Είναι εκείνες οι φωνές...( Νώντα Σκοπετέα)



   Ανατριχιαστικά του νούμερα των καταγεγραμμένων μόνο εκτρώσεων στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο . Ολόκληρες πόλεις και χώρες αντίστοιχα , σβήνονται απ τον χάρτη . Γενοκτονίες , με τον νόμο συμπαραστάτη. Δολοφονίες , με πανηγυρικά αθώους τους αυτουργούς, τους άμεσους και τους ηθικούς. Ένοχοι και ασεβείς προς το δικαίωμα της ολέθριας αυτοδιάθεσης, μόνο όσοι εκτός συρμού , εποχής και πραγματικότητας, σπαρακτικά ζητούν να σταματήσει το φριχτό έγκλημα ! 
 Μαζί και εκείνες οι φωνές των απειραρίθμων ψυχών, που σφαγιάστηκαν μα και όσων βρίσκονται ακόμα σε μητρικά σπλάχνα καταδικασμένες στο σκοτάδι να βοούν : -Αφήστε μα να ζήσουμε ! Μην μας φονεύετε! Ποθούμε το Φως του Πλάστη και Δημιουργού μας ! Λαχταράμε τόσο να γνωρίσουμε όλα του Θεού τα θαυμάσια! Μην θυσιάσετε ξανά την αθωότητα. Μην πικραίνετε πιότερο τον Χριστό μας! Χαρείτε την συνδημιουργία. Λάβετε το δώρο της Ζωής στην ζωή σας ! Εμείς θα γίνουμε μέσα σωτηρίας σας!

  Είναι και εκείνες οι άλλες οι φωνές που μάχονται για το δικαίωμα …στην άμβλωση. Προβάλλουν και ηθικά διλήμματα ως ατράνταχτα επιχειρήματα για την καθολική νομιμοποίηση. Αν υπάρχει εγκυμοσύνη μέσα στην οικογένεια με βιασμό από συγγενικό πρόσωπο, δεν πρέπει να επιτραπεί στην γυναίκα να κάνει έκτρωση ; Ανατριχιαστικά φρικαλέα μια τέτοια περίπτωση ! Ιδιαζόντως ειδεχθής ! Ευχή ποτέ να μην ξανασυμβεί τέτοιο δαιμονάρεστο κακό! Αλλά αν προσέξουμε κάπως καλύτερα και σε συνάρτηση με τους αριθμούς των 50.000.000 επισήμως μόνο καταγεγραμμένων εκτρώσεων παγκοσμίως, θα διαπιστώσουμε πως αυτές οι τόσο τραγικές περιπτώσεις αγγίζουν ένα απειροελάχιστο ποσοστό. 0,000000000…1%. Είναι δυνατόν να νομιμοποιεί και να παρέχει ένα φτιασιδωμένο με ηθικό περιτύλιγμα δικαιολόγημα, αυτό το τραγικό μα τόσο ελάχιστο ποσοστό, στο συνεχές αυτό αιμοσταγές τεράστιο έγκλημα ; 
Ένα είναι το δίλημμα και το φωνάζουν εκείνες οι υπό εκτέλεση ψυχές : 
- Προτιμάτε να μας σκοτώσετε και το βάρος αυτής της σφαγής να σας ακολουθεί για τα υπόλοιπο μιας αιωνιότητας; Ή να έρθουμε στον κόσμο και να γίνουμε της καλής απολογίας σας κάποτε οι ισχυροί υπερασπιστές; Στην Ελλάδα πλέον οι εκτρώσεις είναι τριπλάσιες απ τις γεννήσεις! Το πλέον όμως τραγικό είναι ότι πλέον διαφημίζονται και αναμιμνήσκονται ως εμπειρίες από το νοσταλγικό παρελθόν. 
–Έμεινα έγκυος στα γυρίσματα της ταινίας…αλλά ήταν κακό το timing τότε…Εμπόδιο στην καριέρα μου που τότε ήταν στο απόγειό της …Βέβαια μετά προσπαθήσαμε αλλά δεν ήθελε ο Θεός… Μα , ο Θεός σου έδωσε 3, 4 και εσύ τα σκότωσες ! Και δεν δακρύζεις γι αυτό πικρά κάθε μέρα που ξημερώνει !
Είναι οι φωνές τους που ποτέ δεν θα σιγάσουν . Ένα κερί αγνό κάθε βράδυ να λιώνει για αυτές τις ψυχούλες! Ενώνονται τις νύχτες που το καθάριο φως σπάει το σκοτάδι τους . Ένα γιατί παραπονεμένο στέλνουν σε όλους εκείνους που τους στέρησαν το Φως. Απάντηση δεν λαβαίνουν ποτέ! Μόνο λίγη ανάπαυση τους χαρίζει ένα αστέγνωτο δάκρυ, που για καιρούς τώρα μια μετανιωμένη μάνα σαν φυλαχτάρι το κρατά για το αντάμωμά τους. 
 Είναι εκείνες οι φωνές …Δεν θα τις ακούσουν τα αυτιά των ψυχρών εκτελεστών –ορθολογιστών που και αυτοί φωνάζουν ότι Θεός δεν υπάρχει ! Γι αυτό ο,τι δεν βλέπετε σκοτώστε το ! Σκοτώστε αγέννητα παιδιά , την άυλη ψυχή, τον ίδιο τον Θεό, αφού με ανύπαρκτο Αυτόν τα πάντα επιτρέπονται ! Μα είναι και κάποιοι που τις αφουγκράζονται συνέχεια εκείνες τις παραπονεμένες φωνές. Και πλέον γνωρίζουν και μετανοούν κάθε στιγμή και συγχωρούνται απ τον Θεό και τον δοξάζουν που δεν τους παραδειγμάτισε και ελπίζουν στον απέραντο και ανόθευτο ιλασμό Του. Ενώνουν ύστερα και τις δικές τους φωνές και εκλιπαρούν να μην βρεθεί ποτέ κανείς άλλος στην θέση τους .
  Και εσύ αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου , που θαρρείς πως όλα αυτά ελάχιστα σε αγγίζουν , γιατί εσύ δεν υπέπεσες ποτέ σου σ αυτό το ανουσιούργημα , νιώσε πλέον την φριχτή πλάνη που το εγώ σου σε υποβάλλει . Και κλάψε και εσύ και μετανόησε για το δικό σου μεγάλο μερίδιο ευθύνης! Που ποτέ σου δεν ένωσες την φωνή σου , την αντίστασή σου , την προσευχή σου, να σταματήσει αυτό το αμάρτημα που καταματώνει και φραγγελώνει αλύπητα τον ίδιο τον Χριστό μας .
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή ( 2 μέρη)

Πέμπτη 26 Αυγούστου 2021

ΠΩΣ ΒΟΗΘΑΕΙ Ο ΕΝΑΣ ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ



  Το άγιο ζεύγος Αδριανός και Ναταλία προβάλλεται από την Εκκλησία μας ως τύπος της αληθινής συζυγίας – στο πρόσωπό τους βλέπουμε την ιδανική θα λέγαμε σχέση! Γιατί; Διότι όχι μόνον υπήρχε μεταξύ τους ο ανθρώπινος έρωτας, αλλά τροφοδοτείτο αυτός και αυξανόταν, βρίσκοντας τον ορθό στόχο του, από τον θεϊκό έρωτα που κατέλαβε το ζευγάρι. Διότι η εμπειρία των ανθρωπίνων σχέσεων και μάλιστα όσον αφορά στη συζυγική σχέση επιβεβαιώνει ότι χωρίς την αναφορά προς τον Θεό, χωρίς την αγάπη Εκείνου, αν όχι καθόλου αλλά πολύ σπάνια μπορεί να κρατηθεί και να παραμείνει πολυετής και ισόβια. Και αυτό οφείλεται βεβαίως στο γεγονός ότι η ανθρώπινη αγάπη, στοιχείο της οποίας είναι και ο έρωτας, είναι σαν την μπαταρία: έχει όριο λήξεως – φθείρεται και αυτή όπως όλα τα ανθρώπινα. Λοιπόν, απαιτείται η ανατροφοδοσία της αγάπης και του έρωτα από εκείνην την πηγή που είναι αιώνια: την αγάπη και τον έρωτα του Θεού. Όπου υπάρχει η σύνδεση με τον Θεό εκεί ο άνθρωπος αδιάκοπα «καινουργείται», όπως άλλωστε το υποσχέθηκε ο ίδιος ο Κύριος: «ιδού, καινά ποιώ πάντα!», όλα τα κάνω καινούργια.

   Κι ένας ύμνος από την ακολουθία των αγίων έρχεται και προσθέτει ένα σημαντικό στοιχείο στην ανατροφοδοσία αυτή και στη διακράτηση της ενότητας των συζύγων. «Πυρί αγάπης θεϊκής την ψυχήν φλεγομένη, του συζύγου εξήψας τον έρωτα εις Χριστόν, τον πόθον τον της σαρκός, Ναταλία, τέλεον μισήσασα» (ωδή γ΄). 
Τι λέει ο άγιος Θεοφάνης ο ποιητής εν προκειμένω; «Καθώς φλεγόσουν στην ψυχή από το πυρ της θεϊκής αγάπης, Ναταλία, άναψες τον έρωτα για τον Χριστό στον σύζυγό σου, αφού μίσησες εντελώς τον πόθο για τον κόσμο της αμαρτίας». Δεν ήταν στραμμένος προς τον Θεό όπως η γυναίκα του Ναταλία ο Αδριανός. Όμως όταν έρχεται σ’ επαφή πρώτον με αγίους μάρτυρες που φλέγονταν από τον θεϊκό έρωτα, κι έπειτα με την προτροπή της συζύγου του που εξίσου πυρπολείτο κι αυτή από τη θεία αγάπη, βλέπει να καταλαμβάνεται κι η δική του καρδιά από το ίδιο ένθεο πάθος, γεγονός που τον οδηγεί έπειτα και στο μαρτύριο!

   Η αγία Ναταλία μετέδωσε στον σύζυγό της αυτό που είχε: την αγάπη προς τον Χριστό – άλλωστε «δεν θα πάρεις από αυτόν που δεν έχει», κατά την παροιμία. Που θα πει: έστω και το ένα μέλος της συζυγίας αν είναι του Θεού, τότε, εφόσον ασφαλώς υπάρχει καλή διάθεση, μπορεί να δώσει ο Θεός να «καεί» και το άλλο μέλος από την ίδια αγάπη. Αυτό δεν προτρέπει και ο απόστολος Παύλος στις περιπτώσεις που ο ένας σύζυγος είναι χριστιανός και ο άλλος ειδωλολάτρης; Δεν λέει να χωρίσουν, γιατί η φλόγα της πίστεως μπορεί να μεταγγιστεί και στον άλλον. Κι ακόμη: ο αγιασμός του ενός μπορεί να γίνει αγιασμός λόγω της συζυγίας και για τον άλλον. Μόνον στην περίπτωση που υπάρχει παγιωμένη πονηρή κατάσταση αρνήσεως ισχύει το «χωριζέσθω». Λοιπόν, η επισήμανση του αγίου υμνογράφου με βάση τη ζωή των αγίων Αδριανού και Ναταλίας είναι πολύ παρήγορη. Ο κάθε σύζυγος αξίζει να αγωνίζεται για το άλλο μέλος της συζυγίας, γιατί η αγάπη προς τον Θεό μεταγγίζεται. Αρκεί όπως είπαμε να υπάρχει η αγάπη αυτή του ενός και να είναι δεκτικός με καλή διάθεση και ο άλλος.

Πέμπτη 19 Αυγούστου 2021

Η ΜΗΤΕΡΑ ΠΡΟΞΕΝΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ



  Σε μια εποχή αποϊεροποίησης της ζωής, δεν θα μπορούσε να λείψει από το στόχαστρο και το πρόσωπο της μητέρας. Ανεξαρτήτως των λαθών που μπορεί να κάνει, άλλοτε από αγάπη, άλλοτε από φόβο, άλλοτε από άγνοια, η μάνα δεν θα πάψει να αποτελεί την πρόξενο της ζωής.

  Σήμερα γίνεται λόγος για κατάργηση του φυσικού φύλου και υιοθέτηση ενός είδους κοινωνικού. Ο άνδρας μπορεί να παίξει τον ρόλο της γυναίκας και η γυναίκα τον ρόλο του άντρα, καταργώντας οποιαδήποτε φυσική διαφοροποίηση. Γι’ αυτό και η άνεση με την οποία ο κόσμος λέει “ναι” στην τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, στα οποία δεν υπάρχει η φυσική διαφοροποίηση των φύλων. Γι’ αυτό και η άνεση με την οποία αποδίδεται στην μητέρα κοινωνική ανεπάρκεια για την ανατροφή ανδρών που παραδίδουν τον εαυτό τους στην βία επειδή είναι κακομαθημένοι, χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν ότι το πρόβλημα δεν είναι το φύλο, αλλά ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά, που δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να βρει πυξίδα θυσίας, ορίων και υπέρβασης δικαιωμάτων. Όταν παραδιδόμαστε στο εγώ μας, τότε δεν είναι η ζωή ως αγάπη που κυριαρχεί, αλλά ένα αίσθημα ότι ο άλλος είναι υποχρεωμένος να ικανοποιήσει κάθε επιθυμία, ιδέα, προσανατολισμό μας.

  Η μάνα είναι ιερό πρόσωπο γιατί, εκτός από εικόνα του Θεού, γίνεται συνδημιουργός Του στο να έρθει στον κόσμο ένας νέος άνθρωπος, ο οποίος έχει την ευλογία, την ευκαιρία, την δυνατότητα να ζήσει αγαπώντας. Διότι αυτό είναι το κλειδί στην θέαση κάθε ανθρώπου. Υπάρχω για να αγαπώ. Το ίδιο και ο άλλος. Μία μάνα γέννησε τον καθέναν και την καθεμιά μας, για να γευτούμε κι εμείς και οι άλλοι την ομορφιά της αγάπης, το μοίρασμα της ζωής, το χαμόγελο, την ελπίδα, την στήριξη, την υπέρβαση της μοναξιάς. Η οδός αυτή όμως περνά μέσα από τον θάνατο. Διότι η μάνα, κυοφορώντας, θανατώνει την προτεραιότητα του εγώ της, την άνεσή της, ακόμη και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματος, αφήνει κατά μέρος την καριέρα, έστω και προσωρινά, για να δώσει ζωή. Και γνωρίζει ότι την στιγμή που θα γεννηθεί το παιδί, ένας ακόμη θάνατος επισυμβαίνει. Το κόψιμο του ομφάλιου λώρου συνεπάγεται την ανάσταση σε μια νέα πορεία. Η μάνα θα προσφέρει το γάλα της, την φροντίδα, τον εαυτό της γνωρίζοντας ότι κλήθηκε να δώσει στο παιδί της την ελευθερία. Να το βοηθήσει να χτίσει προσωπικότητα, να βρει ταυτότητα, χωρίς να το δεσμεύει κοντά της. Κι αυτό είναι ένας ακόμη θάνατος. Διότι θέλει πολλή αγάπη για να μην βλέπεις το παιδί σου μόνο ως παιδί σου, αλλά και ως εικόνα Θεού, που καλείται να αγαπήσει και να δοθεί πέρα από σένα.

   Η Εκκλησία γιορτάζει το Δεκαπενταύγουστο ακριβώς αυτή την αλήθεια. Η Παναγία, λέγοντας το “ναι” στην κλήση του Θεού να γίνει μητέρα του Υιού Του, θανάτωσε κάθε δικό της θέλημα, κάθε όνειρο κοσμικό, κάθε επιθυμία. Πέρασε από τον χωρισμό που κάθε μάνα ζει την ώρα της γέννας. Και γνώριζε ότι το παιδί της δεν θα ήταν μόνο δικό της, αλλά όλου του κόσμου. Έγινε πρόξενος ζωής και η μητέρα της Ζωής. Και η Κοίμησή της είναι γιορτή. Η μετάστασή της δείχνει ότι διά του θανάτου η ζωή και διά πρεσβειών της η αγάπη είναι το ιερό νόημα. Ας την παρακαλούμε!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Τετάρτης 18 Αυγούστου 2021

ΤΑ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ



ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΒΟΥΡΓΙΑ – ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ*-

Ήταν ένα ζεστό καλοκαιριάτικο μεσημέρι του Ιούνη του 2019 . Είπα να πάω να δω λίγο τη μάνα μου. Την είδα να κρατά ένα δισκάκι με δυο φέτες βρεγμένο ψωμί. Προχωρούσε αργά με μικρά βήματα στην αυλή του σπιτιού μας . Απίθωσε με τρεμάμενα χέρια το ψωμί στον φούρνο. Μα τι έκανε ;

Απρόσμενα ένα σμήνος σπουργίτια κατέβηκαν από το πουθενά κι άρχισαν χαρούμενα να τσιμπολογούν τα βρεγμένα ψιχουλάκια . Τραγουδούσαν , πετάριζαν με τα μικρά τους φτεράκια, χοροπηδούσαν εδώ κι εκεί . Ήταν ένα πανέμορφο θέαμα . Φιλονικούσαν , σπρώχνονταν να χωρέσουν στη στέγη του φούρνου , κελαηδούσαν μες την τρελή χαρά. Ήταν τρισευτυχισμένα .

-Τα καημένα σχολίασε η γριά μάνα μου . Εδώ και χρόνια , τα ταΐζω κάθε μεσημέρι . Πεινούν κι αυτά . Δεν βρίσκουν εύκολα φαγητό. Κοίταξέ τα για λίγα ψίχουλα πόση χαρά νιώθουν, άκου τι ωραία κελαηδούν , ευχαριστούν τον Θεό για το λιγοστό ψωμάκι , δοξολογούν τον Πλάστη τους …

Έμεινα άφωνη να τα κοιτάζω . Την μάνα μου την καλόψυχη , την σπλαχνική , που συμπόνεσε ακόμη και τα σπουργίτια. Εγώ δεν σκέφτηκα ποτέ να ταΐσω τα σπουργίτια και μάλιστα επί σταθερής βάσης . Ναι, να φροντίσουμε αδέσποτα σκυλιά γατιά , λίγα ψίχουλα τον χειμώνα , αλλά κάτι τέτοιο δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου . Σκέφτηκα για πολλοστή φορά ότι την αξιοσύνη της μάνας μας δεν μπορέσαμε να την φτάσουμε ποτέ κανένα της παιδί …

Τα σπουργίτια συνέχισαν τον χορό και το τραγούδι στον φούρνο της μικρής μας αυλής, που χώρεσε αλήθεια τόσες όμορφες στιγμές, τόσες οικογενειακές χαρές ! Τώρα τα πουλιά πέταξαν μακριά απ΄ τη φωλιά , έκτισαν τις δικές τους φωλιές . Όμως το τραγούδι δεν σταμάτησε ποτέ , γιατί τώρα το πατρικό μου σπίτι φιλοξενεί άλλα πουλιά, τα σπουργίτια της γειτονιάς !

Παρατήρησα ένα σπουργίτι. Στεκόταν φρουρός στα κεραμίδια του σπιτιού, καθώς τα άλλα σπουργιτάκια γλεντούσαν τρώγοντας . Κοίτα τώρα σοφία και οργάνωση αν και πουλιά , σκέφτηκα , έχουν και φρουρό ασφαλείας !

Είπα στα εγγόνια μου , το και το.

Να πάμε να τα γυρίσω βίντεο , είπε ένας εγγονός μου.

Χαμογέλασα. Άλλη γενιά, άλλα έθιμα . Να πάμε μια μέρα …Οι μέρες πέρασαν , σβήστηκαν στο πέρασμα του χρόνου .

Αρχές Αυγούστου η μάνα μας αρρώστησε . Βεβαίως θυμηθήκαμε τα σπουργίτια της . Επί το έργον. Το καθήκον μας καλεί . Έτσι ακριβώς όπως έκανε κι εκείνη πριν πέσει στο κρεβάτι. Βάλαμε ψωμί στον φούρνο ξανά και ξανά … και πάλι και αύριο και μεθαύριο…όμως τα σπουργίτια δεν ματαφάνηκαν. Τα περιμέναμε . Λέγαμε . Σήμερα δεν μπορεί , θα έρθουν να φάνε . Έχει τόσες μέρες που…

Στις 11 Αυγούστου η μάνα μας ζήτησε να την καθίσουμε λίγο στην αυλή. Καθίσαμε τα αδέλφια δίπλα της . Όπως τον παλιό καλό καιρό που καθόμασταν παιδάκια στην ποδιά της να μας πει παραμύθια . Θυμηθήκαμε τα σπουργίτια . Σχολιάσαμε : Ακόμη και τα σπουργίτια κατάλαβαν ότι η μαστόρισσα τους αρρώστησε γιατί δεν έρχονται πια , αν και καθημερινά βάζουμε ψωμί.

Η μάνα μας κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι της .

– Όχι, δεν είναι γι αυτό που δεν έρχονται, λάθος κάνετε .

-Εμ γιατί;

=Είναι δεκαπενταύγουστος , μεγάλη νηστεία. Τα σπουργίτια δεν τρώνε …

-Έλα ρε μάνα τώρα που… Γελάσαμε αυθόρμητα . Απίστευτα πράγματα. Τι λες τώρα;

-Σωστά σας λέω . Έτσι είναι . Τα σπουργίτια νηστεύουν.

-Έλα τώρα ρε μάνα , αντέτεινα , πώς ξέρουν τώρα τα πουλιά ότι είναι δεκαπενταύγουστος και θα πρέπει να νηστέψουν;

-Είναι πολύ έξυπνα πουλιά , έχουν χάρισμα από τον Θεό.

Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο χαμογελώντας, ως συνένοχοι. Ναι τώρα που…

Η μάνα μας κατάλαβε τη σκέψη μας . Πω πω.

-Να σας το αποδείξω για να πειστείτε .

Ξαναγέλασα. Θυμήθηκα τα Μαθηματικά στο Δημοτικό της γενιάς μου , στο Δημόσιο σχολείο της αριστείας , που στην Τρίτη Δημοτικού μας μάθαιναν αυτή την βασική αρχή : Τα δεδομένα, το ζητούμενο, η απόδειξη . Να τώρα η μάνα μου που μόνη της θέτει επί τάπητος την απόδειξη.

Ήλθε ακόμη στο μυαλό μου μια χρονιά, που όντας νεαρή δασκάλα πήγα στο χωριό καταγωγής της μάνας μου να δουλέψω στις εκλογές. Με πλησίασε ο μουκτάρης του χωριού , παλιός συμμαθητής της μάνας μου . Μου τόνισε πόσο έξυπνη μαθήτρια ήταν ειδικά στα Μαθηματικά . Τόσο, που πηδώντας από τάξη σε τάξη , σε τρία χρόνια τελείωσε την Ε΄ Δημοτικού ! Ήταν οι χρυσοί καιροί που τα προικισμένα παιδιά άνοιγαν τον δρόμο ! Και τότε , ο παππούς την έβγαλε από το σχολείο , για να βοηθά στα χωράφια . Τρεις μήνες τον θερμοπαρακαλούσε ο δάσκαλος να στείλει το παιδί πίσω στο σχολείο… Η μάνα μας, ποτέ δεν μας είπε αυτή την ιστορία .

Να την τώρα τη μάνα μας με το τετράγωνο μυαλό που θα μας το αποδείξει κιόλας . Χαμογελάσαμε ξανά σαν άπιστος Θωμάς . Αν είναι δυνατόν τώρα τα σπουργίτια να νηστεύουν για τον δεκαπενταύγουστο.

Κοιτάξτε ξανάπε η μάνα μας ήρεμα , γαλήνια , με μισοσβησμένη φωνή : Θα το δείτε . Τα σπουργίτια θα ξανάρθουν στο σπίτι μας στις 15 Αυγούστου , που τελειώνει η νηστεία . Θα΄ρθουν για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου , πρόσθεσε χαμογελώντας .

Κλείσαμε το στόμα μας , τα παιδιά της , οι «πολύξεροι» εκπαιδευτικοί . Να το πιστέψουμε ; Μα είναι δυνατόν;

Θυμήθηκα μια ιστορία που διάβασα για τον Γέροντα Παΐσιο , που έμενε νηστικός σχεδόν όλο τον δεκαπενταύγουστο , τιμώντας έτσι τη μνήμη της Παναγίας . Τόσο μεγάλη νηστεία είναι .

-Ναι , είπε ξανά η μάνα μας . Τόσο μεγάλη νηστεία είναι . Για την Παναγία μας .

Τ΄ ασημένια της μαλλιά, το ρυτιδιασμένο της πρόσωπο, τα ροζιασμένα της χέρια , η σοφία των 90 της χρόνων , οι πικρές εμπειρίες της χηρείας από τη νιότη της , το ξεκάθαρο βλέμμα της , η γαλήνια μορφή της , δεν μας αφήνουν να συνεχίσουμε άλλο .

Είναι τόσο σίγουρη γι αυτό που λέει . Κι άλλο τόσο εμείς ότι δεν είναι δυνατόν να… όμως δεν τολμούμε να συνεχίσουμε άλλο. Σεβόμαστε τη μάνα μας. Είναι άρρωστη. Φεύγει; Πλήρης ημερών . Μια θλίψη μας πλακώνει.

Πού είναι κι αυτά τα σπουργίτια να μας δώσουν λίγη χαρά ; Πού χάθηκαν ;

Οι μέρες πέρασαν ξανά. Το ψωμί στον φούρνο δεν έλειψε . Περίμενε κι αυτό τους πεινασμένους φτερωτούς φίλους της γειτονιάς . Όμως τα σπουργίτια δεν πάτησαν το πόδι τους .

Ξημέρωσε δεκαπενταύγουστος . Κατά το μεσημέρι τα σπουργιτάκια άρχισαν να καταφθάνουν το ένα πίσω από το άλλο στον φούρνο της μάνας μας . Η μικρή μας αυλή γέμισε κελαηδήματα , τραγούδια και χαρές . Μα ήταν δυνατόν; Σωστά έβλεπαν τα μάτια μας ;

– Να τα , είπε η μάνα μας χαμογελώντας . Ήλθαν για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου , μετά από τόση νηστεία για την Παναγία μας . Είδατε που σας έλεγα ;

Βάλτε ψωμί για τα πουλιά !

Τα σπουργίτια του δεκαπενταυγούστου φτερούγιζαν όλο χαρά με τα μικρά τους φτεράκια , τσιμπολογούσαν το φτωχικό τους φαγητό και δοξολογούσαν ευχαριστώντας τον Πλάστη τους.

Γλεντούσαν για τη ζωή, για το ψωμί, τιμούσαν την Παναγία μας κι ευχαριστούσαν τη γριά μάνα μας για το τραπέζι του δεκαπενταυγούστου !

Τα σπουργίτια του δεκαπενταυγούστου !

* Τέως Επιθεωρήτρια Δημοτικής Εκπαίδευσης Κύπρου

 

Τρίτη 6 Ιουλίου 2021

«Καλός ή καλή είναι, αλλά μόνο που γκρινιάζει!»



 Είναι το παράπονο πολλών συζύγων, ανδρών και γυναικών, ότι ενώ γενικώς δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τον ή την σύντροφό τους, εκείνο που τους ενοχλεί ιδιαίτερα είναι η… γκρίνια του/της.
 «Καλός ή καλή είναι, αλλά μόνο που γκρινιάζει». Κι είναι κάτι που πρέπει να προσεχτεί ιδιαίτερα από όλους κι όχι μόνο από τους συζύγους!
 Μοιάζει η γκρίνια με την περίπτωση της αγελάδας, που μπορεί να γεμίσει την καρδάρα, όπως λέμε, στο τέλος όμως να δώσει μία με το πόδι της και να… χύσει όλο το γάλα. Που σημαίνει ότι η γκρίνια μπορεί να μη φαίνεται για κάποιους ότι είναι κάτι σημαντικό, όμως τελικώς μάλλον δηλητηριάζει τις ανθρώπινες σχέσεις. Γιατί; Όπως μπορεί εύκολα να υπονοήσει κανείς η γκρίνια τελικώς κρύβει μία μεμψίμοιρη ψυχή, μία έλλειψη δηλαδή μεγαλοκαρδίας και αγαθής διάθεσης - μπορεί μερικές φορές βεβαίως να οφείλεται σε κάποιο πρόβλημα υγείας - που κάνει τον γκρινιάρη να ψάχνει να βρίσκει ακόμη και σε κάτι… τέλειο την ατέλεια. Κι αυτό θα πει ότι βαθύτερα υφίσταται κάποια επιθετικότητα του γκρινιάρη απέναντι στον… ίδιο του τον εαυτό, ο ίδιος δεν τα έχει βρει όπως πρέπει με τον εαυτό του, κι αυτήν τη δυσαρμονία του την προβάλλει και στις σχέσεις του, τις οικογενειακές, τις επαγγελματικές, σχεδόν όλες.
 Η υπέρβαση του προβλήματος φαίνεται να είναι μονόδρομος. Ως σύμπτωμα εγωισμού η γκρίνια θεραπεύεται με την άσκηση της αγάπης, της μόνης πραγματικότητας που καταργεί τον εγωισμό. Όσο κανείς συνειδητοποιεί ότι η γκρίνια είναι πράγματι πρόβλημα και μάλιστα πνευματικό, όσο ο πιστός αποζητά να στέκεται πάντοτε εκεί που είναι το θέλημα του Θεού, τόσο θα βλέπει να μειώνεται η κακή διάθεση, γιατί θα υπερισχύει η χάρη του Θεού, η οποία αμβλύνει τις εντάσεις και βλέπει κυρίως τα θετικά και όχι τα αρνητικά των ανθρωπίνων καταστάσεων. Ο καλός λόγος μας, έστω και με το «ζόρι» μερικές φορές, το χαμόγελό μας, η αγκαλιά μας παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην υπέρβαση αυτού του ψυχικού τελικά προβλήματος.

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

Παρασκευή 18 Ιουνίου 2021

Κι όμως, σε έπεισαν να αφήσεις την μητρότητα.




Αγκαλιασμένη με το σκοτάδι, το ψέμα και την πλάνη, μέσα στην διαστροφή, βαδίζεις για την κόλαση.

Τι είναι η διαστροφή; Να πιστεύω ότι αυτό που με διαλύει ψυχολογικά ότι είναι καλό, αλλά και να μην βλέπω το καλό μου και να το αποφεύγω. Να μην μπορεί τίποτα να με επαναφέρει στην ευθεία, να με ξυπνήσει και να με σώσει. Τότε είμαι μέσα στην διαστροφή. Αν εξακολουθώ να θέλω να κάνω παρέα με κάποιον που με καταστρέφει και δεν βλέπω ότι θέλει μόνο το κακό μου, για παράδειγμα.

Τι είναι η κόλαση; Ότι με ταράζει, ότι με διαλύει, ότι με βγάζει και με τραβά από την ειρήνη και την γαλήνη, ότι θέλει το κακό μου είναι αυτό που με κολάζει. Κόλαση είναι το άγχος, το στρες, η ταραχή, τα νεύρα και ο θύμος, οι νευρωτικές εσωτερικές καταστάσεις που εκδηλώνονται και εξωτερικά και καταλαμβάνουν τον άνθρωπο. Μπορεί ο άνθρωπος εξωτερικά να μοιάζει πράος αλλά μέσα του να είναι ένα καζάνι που βράζει, αλλά και το αντίθετο να μοιάζει θυμωμένος και μέσα του να είναι ήρεμος, απλά είναι αυστηρός.

Τι είναι ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ; Είναι η ατράνταχτη εσωτερική ηρεμία, είναι η παρουσία του Χριστού στην καρδιά του ανθρώπου.
«Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω·»

Αυτός είναι που καθαρίζει και φυλάει τον εσωτερικό άνθρωπο. Αυτός είναι που τον καθοδηγεί κάθε φορά να γίνεται χρήσιμος, όποτε χρειάζεται ήρεμος, αυστηρός, αμίλητος, ομιλητικός, κ.α. Αυτός είναι που ξέρει πότε χρειάζεται το κάθε τι. Αυτός είναι που μας οδηγεί στην ηρεμία και την γαλήνη
«Μάθετε απ’ εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχές υμών». (Ματθ,ια΄,29).

Είμαστε σε εποχές διαστροφής και κολάσεως.
Καημένες γυναίκες, σας λυπάμαι. Σας έχουν πείσει πλέον ότι η μητρότητα είναι δευτερεύων και τριτεύων ζήτημα για την γυναίκα, αυτό όμως είναι η διαστροφή της αλήθειας. Διαλυμένες ψυχές, καριερίστριες, προσπαθείτε να πείσετε τους εαυτούς σας και τους άλλους, ότι η κόλαση που σας έβαλαν είναι ωραία… Παράδειγμα αυτή η «πρόεδρος της δημοκρατίας» ένας διαλυμένος άνθρωπος είναι, που παριστάνει την χαρούμενη και την ευτυχισμένη μέσα στην αλαζονεία του βίου της…

Κάπως έτσι διαλυθήκαμε. Ο ρόλος της μάνας έγινε κομπάρσου και όχι ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑΣ. Αλλά είπαμε η διαστροφή είναι να πιστεύεις αυτό που σε διαλύει, για σωστό. Σας έχουν κάνει να πιστεύετε ότι η μητρότητα είναι περιττή. Σας έχουν κάνει να νομίζεται ότι είστε φεμινίστριες και ότι είστε ενάντια στον άνδρα, ωστόσο όλες σας πίσω από αυτούς τρέχετε και σας δίνουν οδηγίες για τον φεμινισμό. Έχετε βάλει στόχο στην ζωή σας την διασκέδαση και την καλοπέραση και στα 40 σας θυμάστε ότι δεν έχετε κάνει παιδιά και παρεξηγιέστε με ένα σποτάκι το οποίο απλά λέει «πότε θα γίνεις μάνα». Φυσικά αφού σας πληγώνει, αφού σας λείπει η μητρότητα μα τώρα είναι αργά, γιατί ξεχαρβαλωθήκατε,  γιατί πέρασε η μπογιά σας και δεν προσέξατε τον εαυτό σας και τον κακόμεταχειρηστήκατε για να ικανοποιήσετε τα πάθη σας. Μα τώρα ψάχνετε ένα κορόιδο να σας κάνει κυρία μπας και στα γερατεία σας ξεσκατίζει κανείς.

Έτσι καταλήξαμε να κυκλοφορούν ανάμεσα μας γυναίκες μισότρελες που εξωτερικά μοιάζουν ζηλευτές, πετυχημένες, χαρούμενες, ελκυστικές, ελεύθερες, κ.α εξωτερικά. Τους λείπει όμως βαθιά μέσα τους η μητρότητα. Γυναίκες που δεν ξέρουν τι θέλουν, γεμάτες ψυχολογικά και φόβους και πάθη, να σέρνουν μαζί τους μια σακούλα ψυχοφάρμακα και 10 σκύλους ή 10 γάτες για να το παίξουν και αυτές κάπου μάνες και να λένε από μέσα τους «να και εγώ μεγαλώνω παιδιά, τα σκυλάκια μου\ γατάκια μου», και έτσι κάπως να ησυχάζουν την φωνούλα που τους φώναζε χρόνια «πότε θα γίνεις μάνα;»

Μα φοβάστε με το σποτάκι που ξυπνάει την θαμμένη φωνούλα μέσα σας η οποία άλλαξε και λέει« δεν πρόλαβες να γίνεις μάνα» μην ξεσηκωθούν οι νέες κοπέλες και θέλουν να γίνουν μάνες κάτι που η δική σας η γενιά το ανάβαλε για να σπουδάσει και να γίνει κάτι «σπουδαίο». Φοβάστε γιατί ζείτε στην διαστροφή και στην κόλαση και το μόνο που σκέφτεστε είναι ποιόν άλλον μπορείτε να τραβήξετε σε αυτό που ζείτε, δεν σκεφτήκατε ποτέ να ακούσετε την καρδιά σας και τώρα σας φταίμε εμείς.

Σας φταίμε εμείς, και συνεπώς πρέπει και εμείς οι νέες κοπέλες να ζούμε στην διαστροφή μη τυχόν και σας πιάσουν τα ψυχολογικά σας αν μας δείτε από μικρές με φουσκωμένε κοιλιές. Σας φταίμε εμείς που αποφασίσατε να φάτε τα καλύτερα σας χρόνια για να γίνεται τηλεπαρουσιάστριες ή τραγουδίστριες ή γιατρίνες σπουδαίες και δώσατε την ψυχή σας προκειμένου να το καταφέρεται και δεν σας έμεινε τίποτα για την μητρότητα. Σας φταίμε εμείς που δεν κάνατε παιδιά διότι περιμένατε να μπείτε στο δημόσιο τομέα και εν τέλη μπήκατε στην κλιμακτήριο και δεν τα καταφέρατε.

Και μας πιέζεται τις νέες κοπέλες, «μην κάνεις ακόμα παιδιά», «να κάνεις ένα και βάλε το στην βιτρίνα», «πήγαινε με όσους θέλεις», κ.λ.π. Και τα κορίτσια είναι 13 χρονών και τα έχουν κάνει όλα, και όταν εννοώ όλα εννοώ όλα και από παντού. Μα φυσικά δεν μπορείτε να γυρίσετε τον χρόνο πίσω αλλά μπορείτε να μας καταστρέψετε. Και λένε οι δάσκαλοι στα παιδιά «να αυνανίζεστε είναι καλό» (όντως δεν κάνω πλάκα). Και εθίζονται στα πάθη από μικρά τα παιδιά. Που να κάνουν μετά παιδιά, που έχουν χαλάσει;

Σιγά όμως που σας νοιάζει, θα έχουν και γκόμενες να πηδάν οι δικοί σας. Μα φυσικά. Αφού κατέστρεψαν οι επιλογές σας εσάς να μην καταστρέψετε εσείς εμάς; Μην έχετε και αντίζηλες φυσικά.

Η διαστροφή του κόσμου, τα πρότυπα της δύσης, μας διαλύουν, σαν κοινωνία, σαν Ρωμιοσύνη, σαν ανθρώπους, σαν ψυχές. Θέλατε όλες να γίνεται δυτικές και περιμένατε τον πρίγκιπα που θα σας σώσει αλλά ξεχάσατε πως δεν είσαστε οι ίδιες πριγκίπισσες. Θέλατε να γίνετε δυτικές και δεν σας αρκούσε ένας απλός άντρας που θα σας αγαπούσε και θα σας έκανε μάνες και νοικοκυρές.

Μακάρι να δώσει ο Θεός, να οικονομήσει να αποτινάξουμε τον χειρότερο ζυγό, αυτόν της δύσης και της αλαζονείας.