Τα παιδιά είναι ευλογία Θεού…γι’αυτό και μας ευλογούν!

«Τίς ἄρα μείζω νἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν; καὶ προσκαλεσάμενος ὁ ᾿Ιησοῦς παιδίον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳαὐτῶν καὶ εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὅστις οὖν ταπεινώσει ἑαυτὸνὡς τὸ παιδίον τοῦτο, οὗτός ἐστιν ὁ μείζων ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. καὶ ὃςἐὰν δέξηται παιδίον τοιοῦτον ἓν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται». (Ματθ. 18, 2-5).

Τα παιδιά είναι η ένσαρκη ενθύμηση σε όλους μας για το πώς θα πρέπει να είμαστε. Όταν λέγει ο Κύριος ότι πρέπει να γίνουμε σαν τα παιδιά, δεν εννοεί την μωρία των παιδιών, αλλά την αγαθότητά τους, την καθαρότητά τους, την ακακία τους.

Ο κόσμος των παιδιών, είναι ο κόσμος του Θεού. Ένας κόσμος χωρίς μνησικακία, χωρίς έχθρες, χωρίς εμπάθεια, χωρίς φθόνο. Ένας κόσμος με απλότητα, με ανεξικακία, με δόσιμο, με ταπείνωση, με αγάπη.

Η ζωή των «μεγάλων» απομακρύνεται όλο και πιο πολύ, απ’ αυτό το παιδικό αίσθημα της ανεμελιάς. Μίας ανεμελιάς που δεν είναι αναισθησία, αλλά ελευθερία. Οι πολλές υποχρεώσεις, οι μέριμνες μέσα στις οποίες έχουμε μπλεχτεί σβήνουν την «παιδικότητα» των ενηλίκων. Καταντούμε «καθώς πρέπει» εγκλωβισμένοι σε «τύπους ωριμότητος», θέλουμε να φαινόμαστε σκληροί, σπουδαίοι, πετυχημένοι.

Στα μάτια των παιδιών όμως και όχι των μεγάλων, βλέπεις αυτήν την σπινθηροβόλα σιγουριά της ελπίδος. Νιώθει κανείς αυτήν την ευλογία των παιδιών, στο άκακο βλέμμα τους, στα τρυφερά τους χέρια, στο ανυπόκριτο χαμόγελό τους.

Τα παιδιά είναι ευλογία Θεού…γι’αυτό και μας ευλογούν. Μας ευλογούν με την παρουσία τους, μας ευλογούν με την καθαρότητά τους, με το «κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν» που ακόμα δεν έχει λερωθεί και που δεν πρέπει να γίνουμε υπαίτιοι εμείς.

Λέμε ότι τα παιδιά είναι το μέλλον μας. Ναι, πόσο αληθινό είναι αυτό.
Όμως δεν είναι απλά το επίγειο μέλλον μας, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Τα παιδιά, μας δείχνουν το αύριο μετά το τέλος, μας δείχνουν δηλαδή την κοινωνία της Βασιλείας του Θεού. Μας δείχνουν το Ουράνιο μέλλον μας εν Χριστώ.
Στα μάτια των παιδιών καθρεπτίζεται ο Θεός, ώστε και εμείς που Τον λησμονήσαμε, να Τον θυμηθούμε.

Να θυμηθούμε Εκείνον που έγινε ένας από εμάς και μας καλεί να τον ομοιάσουμε. 

Ο Θεός μας καλεί να γίνουμε παιδιά γιατί αυτά ομοιάζουν μαζί Του, μας καλεί να σπάσουμε τους δεσμούς μας με την υπεροψία, τον εγωισμό και την εμπάθεια και να εισέλθουμε στον θεάρεστο κόσμο των παιδιών χωρίς αγωνιά για την βιτρίνα μας και την δήθεν "μεγαλωσύνη" μας!

«Αμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴεἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ.18,3)
«Αλήθεια σας λέω, αν δε στραφείτε και δε γίνετε σαν τα παιδιά, δεν θα εισέλθετε στη βασιλεία των ουρανών».

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

πηγή

Γιατί αγρίεψαν τα παιδιά μας;

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος

«Δεν βλέπετε ότι αγρίωσε το Γένος μας από την αμάθειαν και εγίναμεν ωσάν θηρία;»
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Παραφράζοντας κάπως την φράση του Πατροκοσμά θα λέγαμε σήμερα «δεν βλέπετε ότι αγρίωσαν τα παιδιά μας και εγίνανε ωσάν θηρία»;
Συνέβη το κακό με τον σπουδαστή από την Κρήτη και, κατά τα ειωθότα, έπεσε η νεοελληνική κοινωνία από τα σύννεφα, σύμφωνα με την κοινότυπη, τηλεοπτική φρασεολογία.
«Μυρίστηκαν αίμα» οι τηλε-ύαινες και συντηρούν το γεγονός, μέχρι να αντιληφθούν οι διαφημιστές ότι ξεθυμαίνει η τηλεθέαση ή να επισκιαστεί από άλλο αιματηρό συμβάν, όπως και συνέβη με το τραγικό αεροπλάνο.

Κανείς, όμως δεν μπαίνει στον κόπο να ερμηνεύσει τα αίτια. Γιατί αγρίεψαν τα παιδιά μας; Τι είναι αυτό που οδηγεί τους νέους να φέρονται βίαια, χωρίς αγκυλώσεις εσωτερικές, ανενδοίαστα πριν, δίχως τύψεις μετά;

Κι ένα ακόμη ερώτημα, επιρρωστικό των προηγουμένων: πού εντοπίζεται το λάθος ή καλύτερα το έγκλημα: στην ανατροφή των παιδιών στην οικογένεια ή στην παρεχόμενη στο σχολείο εκπαίδευση; Για την πολιτεία δεν ομιλώ. Τους πολιτικούς, ως γνωστόν, πλην των τιμητικών εξαιρέσεων, τις τελευταίες δεκαετίες, το ζήτημα που τους απασχολούσε δεν ήταν πλέον αν πρέπει να εξαπατήσει κανείς ή να καταχραστεί –τέτοια διλήμματα τις μπαζωμένες συνειδήσεις δεν τις ενοχλούν- αλλά πώς να το κάνουν επιτυχώς.

«Τις πταίει», λοιπόν, και έγιναν οι πολιτείες μας λημέρι της βίας και καταντήσαμε «των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι» για να θυμηθούμε και τον Παλαμά; (Αμαύρωσαν κυριολεκτικά το πρόσωπο του αγάλματος του εθνικού ποιητή οι… κουκουλοφλώροι. Κάποτε, κάποιοι άλλοι νέοι, έσπευδαν στον ποιητή προς παρηγορίαν και παραμυθίαν και εκείνος τους συμβούλευε «μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα». Και έκρυβαν βαθιά στην ψυχή τους την εθνική προτροπή του πολιού γέροντα και νικούσαν ψηλά στις αετοράχες της Πίνδου).
Ξαναγράφω: «τις πταίει;»

Πρώτον: «Πάρε τις λέξεις μου και δώσ’ μου το χέρι σου», γράφει χαριτωμένα ο ποιητικός λόγος. «Οι νέοι κάνουν διάλογο, επικοινωνούν, αλλά με λόγια του αέρα. Τους δώσαμε τον λόγο, χωρίς να τους δώσουμε τις λέξεις», έλεγε σοφός καθηγητής. Όταν δεν συνομιλείς, δεν συν-ζητάς, τότε αναλαμβάνουν τα χέρια ή οι ύβρεις να λύσουν τις διαφορές. Καταφεύγουν οι νέοι- και όχι μόνο- σε πράξεις βίας, οι οποίες θα μπορούσαν να αποφευχθούν μόνο με τον λόγο. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για την γλωσσική αποπτώχευση, η οποία επιτείνει τον σχολικό εκφοβισμό. (bulling).

Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στα επικίνδυνα βιβλία Γλώσσας, όλων των βαθμίδων της Εκπαίδευσης, τα οποία συντελούν με το περιεχόμενό τους, στην περιρρέουσα αμάθεια. Υπάρχουν όμως, και κείμενα που απροκάλυπτα «διδάσκουν» την βία. Στο βιβλίο Γλώσσας της Ε’ Δημοτικού, γ’ τεύχος συναντούμε κείμενο με τίτλο «Και τα παιδιά αθλούνται» (σελ. 67) όπου διαβάζουμε:
«…Στην ομάδα του Γκοφρουά τα πράγματα ήταν πιο εύκολα, γιατί ο Εντ μοίρασε ένα σωρό γροθιές στις μύτες και οι παίκτες πήρανε τις θέσεις τους χωρίς πολλές διαμαρτυρίες…. Είναι βλέπετε πολύ δυνατά τα χτυπήματα του Έντ…
Ο Γκοφρουά όμως είπε: “Δεν είστε εντάξει μας έχει στραβώσει ο ήλιος…”. Εγώ του απάντησα πώς αν τον ενοχλούσε ο ήλιος, δεν είχε παρά να κλείσει τα μάτια… Πιαστήκαμε στο ξύλο… Ε, παιδιά! φώναξε ο Αλσέρτ απ’ το τέρμα του. Αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία. Εγώ συνέχιζα να παίζω ξύλο με τον Γκοφρουά, του είχα σκίσει το φανελάκι του, που ήταν ολοκαίνουργιο κι είχε κόκκινο χρώμα… αυτός μου έδινε κλοτσιές στο καλάμι… Ο Ρούφους κυνηγούσε τον Ανιάν… Ο Έντ άρχισε να μοιράζει γροθιές στις μύτες που βρίσκονταν πιο κοντά του, δηλαδή στους συμπαίκτες του. Όλοι φωνάζανε, τρέχανε. Διασκεδάζαμε πολύ, ήταν απίθανο!…».
Αυτά σε 10χρονα παιδιά. Οι μπουνιές και οι κλοτσιές είναι απίθανο, πολύ διασκεδαστικό πράγμα! Το μήνυμα σαφές: προχωρήστε έτσι και στην ζωή σας, η βία είναι εκτονωτική διασκέδαση. Homo homini lupus ( Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο, λύκος). Και βέβαια ο χώρος όπου τα παιδιά πραγματώνουν τις «παιδαγωγικότατες» αυτές συμβουλές είναι το γήπεδο.


Δεύτερον: Η καταστρεπτική επίδραση της εικόνας, της τηλεόρασης, του διαδικτύου, μάστιγες της εποχής μας. Γι’ αυτήν την επιβλαβή έκθεση ευθύνονται κυρίως οι γονείς, που πολλές φορές κληροδοτούν την προσωπική τους εξάρτηση και στα παιδιά. Η τωρινή τηλεόραση-μείγμα λάσπης, σπέρματος και αίματος- κονιορτοποιεί προσωπικότητες και εξαθλιώνει ψυχικά μικρούς και μεγάλους.

Αλλά εδώ απαιτείται μια μικρή αναδρομή και εξήγηση. Είναι γνωστό ότι όταν άνοιξαν οι πρώτοι κινηματογράφοι για το κοινό στις ΗΠΑ, από τις πρώτες σκηνές που προβλήθηκαν ήταν η διαδρομή ενός τραίνου. Η λήψη της σκηνής έγινε από κάμερα που βρισκόταν πάνω στις γραμμές του τραίνου και μπροστά από την αμαξοστοιχία, που εκινείτο προς την κάμερα. Η αντίδραση του κοινού ήταν αναμενόμενη: προσπάθησε να γλιτώσει από το τραίνο τρέχοντας πανικόβλητο προς τις εξόδους. Από τότε πέρασαν 120 χρόνια και σ’ αυτό το διάστημα ο θεατής έμαθε να αποστασιοποιείται από το οπτικό θέαμα, να παρακολουθεί απαθής τις αναθυμιάσεις.

Τι σημαίνει όμως για τον ανθρώπινο ψυχισμό αυτή η αποστασιοποίηση; Θεάματα όλων των ειδών παρελαύνουν μπροστά μας. Φόνοι, εγκλήματα ειδεχθή (περίπου 10.000 φόνους ετησίως παρακολουθεί ένα μέσο αμερικανάκι.

 «Αν θέλεις να δεις την Ελλάδα του μέλλοντος επισκέψου την σημερινή Αμερική» λέει ένα ευφυές ρητό), αδικίες, μαγείες, πράξεις που η ηθική και η συνείδηση αποστρέφονται. 

Στην πραγματική όμως, ζωή, ένας ηθικός άνθρωπος, όταν βλέπει το κακό, επιζητεί την θεραπεία του. Με την μεσολάβηση της οθόνης αυτό ακυρώνεται. Ούτε να ταΐσεις ένα παιδί, που πεθαίνει της πείνας, μπορείς ούτε να βοηθήσεις έναν αθώο. 

Τα μικρά παιδιά, βέβαια, διασκεδάζουν «σκοτώνοντας» αντιπάλους στα ηλεκτρονικά τους παιχνίδια και εισπνέουν αποσβολωμένα παντοειδείς ακαθαρσίες (φόνοι, μαγείες, καρυκευμένες πορνογραφίες και λοιπές διαστροφές). 

Μοιραία, λοιπόν, το αποτέλεσμα είναι η σκλήρυνση του ανθρώπου μπροστά στην οθόνη, η αποκοίμιση των ηθικών του ανακλαστικών. Η δε παρακολούθηση του κοπροθεάματος συνυφαίνεται με έναν αναπαυτικό καναπέ και μιαν άνετη καθιστική στάση. 

Το υπονοούμενο είναι σαφές: το θέμα είναι πλαστό και ψυχαγωγικό και παρακολουθήστε το χωρίς άγχος. Γι’ αυτό ο ωχαδερφισμός, η αδιαφορία για τον πλησίον. Γι’ αυτό και τα αθώα θύματα αυτής της φρίκης, τα παιδιά, εθισμένα στην τηλεοπτική βία, την μιμούνται, διασκεδάζουν με μπουνιές και κλοτσιές. Τα όρια μεταξύ εικόνας και ζωής τούς είναι δυσδιάκριτα.

Τρίτον: Τα παιδιά δεν παίζουν κι αυτό «ανεπαισθήτως» τα εξοργίζει. Παραπέμπω όμως σ’ ένα θαυμάσιο κείμενο του δασκάλου μας Σ. Καργάκου, από άρθρο του στις 24-1-2014 στην «ΕΣΤΙΑ». 

«Ο φιλόσοφος Αναξαγόρας ο Κλαζομένιος, ο δάσκαλος του Περικλή, ο καλούμενος από τους συγχρόνους του «Νους», διότι έθετε τον νουν άξονα των πάντων, διωγμένος από την Αθήνα, κατέφυγε στη Λάμψακο, αποικία των Φωκαέων στον Ελλήσποντο. Οι «εν τέλει» της πόλεως, δηλαδή οι άρχοντες της Λαμψάκου το θεώρησαν μεγάλη τιμή που ένας τέτοιος σοφός πήρε την απόφαση να περάσει τα στερνά του βίου του στη δική τους γη. Κι έκαναν το παν για να τον ευχαριστήσουν. Τον ερώτησαν κάποτε ποια θα ήταν η πιο μεγάλη -ίσως η τελευταία του- επιθυμία που θα ήθελε να ικανοποιήσουν. Και ο φιλόσοφος τους αποκρίθηκε: «Τους παίδας εν ω αν αποθάνω μηνί κατ’ έτος παίζειν συγχωρείν» (= Ν’ αφήνετε τα παιδιά να παίζουν κάθε χρόνο το μήνα που θα πεθάνω). Οι Λαμψακινοί τήρησαν την υπόσχεσή τους επί αιώνες. Όπως διαβάζουμε σε κείμενο του 3ου μ.Χ., δηλαδή σε κείμενο που γράφτηκε 600 και πλέον χρόνια μετά το θάνατο του Αναξαγόρα, «εφυλάττετο το έθος και νυν». Διότι είχαν κατανοήσει πως όταν το παιδί δεν παίξει, δεν «παιδιαρίσει», θα αρχίσει να παιδιαρίζει, όταν θα πρέπει ν’ αρχίσει το ωρίμασμά του…». Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο…

aktines.

“Ο καρκίνος των παιδιών είναι καθημερινή υπόθεση”(Συνέντευξη της Ευδοκίας Σκορδαλά-Κακατσάκη)

Ο Ευτύχης και το ουράνιο τόξο
Ευδοκία Σκορδαλά – Κακατσάκη
Εικονογράφηση: Λιάνα Δανεζάκη
Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, 2004

Το μικρό αρκουδάκι ο Ευτύχης, ζει στο δάσος. Μα κάποια στιγμή αρρωσταίνει και πηγαίνει με τους γονείς του σε ένα μεγάλο νοσοκομείο. “Μπόρα είναι. Θα περάσει”, λέει με σιγουριά από την πρώτη στιγμή ο μπαμπάς του. Αυτό πιστεύει και το μικρό μας αρκουδάκι. Και δεν παύει ούτε στιγμή να ονειρεύεται και να περιμένει το ουράνιο τόξο που έρχεται πάντα μετά από μια καταιγίδα.

Μιλήσαμε με την Ευδοκία Σκορδαλά- Κακατσάκη. Το βιβλίο της “Ο Ευτύχης και το ουράνιο τόξο” γράφτηκε το 2004 και ήταν υποψήφιο (sort list) για το βραβείο παιδικής λογοτεχνίας του Υπουργείου Πολιτισμού.

Συνέντευξη στην Καίτη Παρασκευά

Γιατί πιστεύετε ότι το βιβλίο αυτό το αγάπησαν μικροί και μεγάλοι; 
Τα μικρά παιδιά γιατί δεν στέκονται στην αρρώστια αλλά στο ευτυχισμένο τέλος του. Κι οι γονείς κι οι γιαγιάδες κι οι παππούδες που παλεύουν με τη λαίλαπα του καρκίνου, γιατί παίρνουν ελπίδα πως θα ανατείλει για τα παιδιά και τα εγγόνια τους το Ουράνιο Τόξο!

Δεν υπάρχουν πολλοί συγγραφείς που να πιάνουν ένα τόσο δύσκολο θέμα.
Ναι, ήταν δύσκολο να το γράψω. Δεν είχα την ιατρική γνώση ούτε κάποια εμπειρία. Μπαινόβγαινα σε νοσοκομεία, είδα τα παιδιά με τα γυμνά, σαν φεγγάρια φωτεινά, κεφαλάκια…άκουσα γονείς να μου περιγράφουν λεπτό προς λεπτό την περιπέτεια των παιδιών τους και γιατρούς να μου μιλούν για τα άρρωστα “παιδιά” τους με τέτοια αγάπη… Έκλαψα, πόνεσα ακούγοντάς τους. Κι ύστερα όλα αυτά έπρεπε να τα δώσω σε ένα γλυκό περιτύλιγμα…γλυκό αλλά αληθινό. Δεν σου κρύβω πως το έγραφα, το διάβαζα κλαίγοντας και το απέρριπτα…Μια, δυο, τρεις, πολλές φορές. Ώσπου διαβάζοντάς το, ανάσανα. Ήταν αυτό που χωρίς να κρύβει την αλήθεια έδινε ελπίδα! Αυτό ήταν το ζητούμενο.

Τα παιδιά αποκτούν δύναμη, ωριμότητα, και στωικότητα. Πως αλήθεια ένα παιδί αντέχει σε μια τέτοια κατάσταση; Τα παιδιά φέρονται προστατευτικά απέναντι στους γονείς τους, προσπαθώντας να μη τους στενοχωρήσουν. Πόσο βαρύ μου φαίνεται αυτό και πόσο δύσκολο. 
Τα παιδιά που γνώρισα είναι όλα, μα όλα, χαρισματικά! Δε ξέρω από πού αντλούν τη δύναμη…πιστεύω πως τους τη χαρίζει ο Θεός, όπως και την σοφία. Για τους γονείς είναι σίγουρα πολύ πιο βαρύ, ασήκωτο θα έλεγα. Γατί έχουν την γνώση της σοβαρότητας της αρρώστιας, τον φόβο και την εμπειρία του θανάτου…Είναι φωτιά και λαίλαπα ο καρκίνος. Πολλοί αντέχουν και τον παλεύουν, άλλοι πάλι…Χρειάζεται αγάπη και μεγάλο δέσιμο της μάνας με τον πατέρα για να σταθούν πλάι στο άρρωστο παιδί τους. Χρειάζονται δύναμη ψυχική και σωματική, συμπαράσταση ηθική και υλική από το περιβάλλον τους.

Μου έκανε εντύπωση όταν άρχισα να ψάχνω για τον παιδικό καρκίνο στην ελληνική βιβλιογραφία υπάρχουν ελάχιστα παιδικά παραμύθια που να αναφέρονται σε αυτόν. Αντιθέτως στο εξωτερικό βρήκα αρκετούς τίτλους. Εξακολουθεί στην Ελλάδα να είναι ένα θέμα ταμπού;
Δεν ξέρω γιατί δεν υπάρχουν πολλά παραμύθια που να αναφέρονται στον καρκίνο. Ίσως γιατί συνηθίζουμε να κρύβουμε από τα παιδιά, “που τα ξέρουν όλα”, κάποιες οδυνηρές αλήθειες. Ίσως και οι εκδοτικοί οίκοι δεν θέλουν τόσο “σοβαρά” θέματα. Σ΄εμένα μεγάλος εκδοτικός οίκος δεν το δέχτηκε, λέγοντάς μου ότι δεν ενδιαφέρει τα παιδιά. Κι όμως η μεγαλύτερή μου χαρά είναι όταν σε Νηπιαγωγεία που πηγαίνω, ανακαλύπτω πως οι μικροί μπόμπιρες αγαπούν πιο πολύ τον Ευτύχη μου από τα άλλα παραμύθια μου. Γιατί δεν στέκονται τόσο πολύ στην αρρώστια, όσο στο ευτυχισμένο τέλος. Δεν ξέρω αν είναι ταμπού λοιπόν ακόμα στην Ελλάδα ο καρκίνος. Ίσως να είναι κι έτσι….

Ο Ευτύχης που πάσχει είναι ένα αρκουδάκι, δεν είναι άνθρωπος. Είναι προτιμότερο αυτό; Τα παιδιά “ξεγελιούνται”;
Ο Ευτύχης διάλεξα να είναι αρκουδάκι γιατί πιστεύω πως είναι ένα αγαπημένο ζωάκι των παιδιών. Δεν θέλω να τα ξεγελάσω, και δεν μπορώ. Είναι ίσως λίγο πιο ανώδυνο για τα παιδιά, απ’ ο,τι αν ήταν ένα παιδί. Εξ’ άλλου στο παραμύθι μου όλοι οι άλλοι που πάσχουν από τον καρκίνο, είναι παιδιά. Και μάλιστα παιδιά, που τα γνώρισα μέσα από τις αφηγήσεις των γονιών τους και της ογκολόγου τους, της υπέροχης κυρίας Ελένης Κοσμίδη.

Μιλάμε μερικές μέρες μετά από την Παγκόσμια ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου.
Ο καρκίνος των παιδιών είναι μια υπόθεση που πρέπει να μας αγγίζει καθημερινά, άσχετα από παγκόσμιες μέρες…

Θα ήθελα να κλείσουμε με μια ευχή…
Εύχομαι να έρθει καιρός που να μην τον έχει “ανάγκη” κανένα παιδί, κανένας γονιός τον Ευτύχη.

Η Ευδοκία Σκορδαλά- Κακατσάκη γεννήθηκε στη Χώρα Σαμοθράκης και ζει στα Χανιά. Σπούδασε οικιακή οικονομία και νηπιαγωγός. Είναι συγγραφέας παιδικών βιβλίων και γεννήθηκε στις 2 Απριλίου – Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Γιορτάζει δηλαδή τα γενέθλια της την ίδια μέρα με τον μεγαλύτερο παραμυθά του κόσμου τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Βιβλία που έχει γράψει 
1. Με το σουραύλι της καρδιάς μου, ποιήματα, αυτοέκδοση
2. Ένα αστέρι πέφτει στη γη, παραμύθι, εικονογράφηση Σπύρος Γούσης, εκδόσεις Άγκυρα
3. Ο Βασιλιάς των Ονείρων, παραμύθι, εικονογράφηση Λιάνα Δενεζάκη, εκδόσεις Άγκυρα, Βραβείο Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου
4. Με λένε Ελπίδα, μυθιστόρημα για παιδιά, εικονογράφηση Εύα Καραντινού, εκδόσεις Άγκυρα, έπαινος Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, υποψήφιο (sort list) για το βραβείο παιδικής λογοτεχνίας του Υπουργείου Πολιτισμού
5. Ο Ευτύχης και το Ουράνιο Τόξο, παραμύθι, εικονογράφηση Λιάνα Δενεζάκη, εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, υποψήφιο (sort list) για το ίδιο βραβείο
6. Να σ’ αγαπούν και ν’ Αγαπάς, παραμύθι, εικονογράφηση Ελίζα Βαβούρη, εκδόσεις Άγκυρα
7. Το Νησί που ταξίδευε, παραμύθι, εικονογράφηση Λιάνα Δενεζάκη, εκδόσεις Βιβλιόφωνο
8. Ένα Παράξενο Γαϊτανάκι, παραμύθι, εικονογράφηση Λιάνα Δενεζάκη, εκδόσεις Βιβλιόφωνο
9. Ο Λυκούργος και το δίχτυ της αγάπης, παραμύθι, εικονογράφηση Ελίζα Βαβούρη, εκδόσεις Άγκυρα, υποψήφιο (sort list) για την εικονογράφηση για το ίδιο κρατικό βραβείο.

ΠΗΓΗ

Το παιδάκι που αρνούνταν να ζητήσει συγγνώμη και η νίκη του! (χαριτωμένη διήγηση)

Μια Κυριακή, μετά τη Θεία Λειτουργία, ο Γέροντας βρισκόταν στο γραφείο του και συζητούσε.
Κάποια στιγμή προστέθηκε στη συντροφιά κι ένα πνευματικοπαίδι του με την τετράχρονη κόρη του. Ο Γέροντας διέκρινε αμέσως ότι η μικρή ήταν θυμωμένη και ζήτησε να μάθει την αιτία. Επειδή εκείνη δεν απαντούσε, ανέλαβε ο πατέρας της να εξηγήσει ότι πριν από λίγο είχε χαστουκίσει τον θείο της , καθώς εκείνος αστειευόταν μαζί της. Παρά τις συστάσες όμως που της έγιναν και τη συγγγνώμη του θείου της, αυτή δεν ζητούσε συγγνώμη.

Τότε ο Γέροντας τους αφήνει όλους στο γραφείο, την παίρνει από το χέρι και πηγαίνει στο άλλο δωμάτιο. Από ΄κει τηλεφωνεί τον θείο της, του εξηγεί την αιτία του τηλεφωνήματος και λέει στην μικρή:
-Έλα, καλό μου παιδάκι, ζήτησε συγγνώμη από τον θείο σου.

Η μικρή κρατάει το στόμα κλειστό.
-Μια λεξούλα είναι, πες την καλό μου παιδάκι. Να! Εγώ αύριο θα σου πάρω και ένα δώρο.Πες την αυτή την μικρή λέξη!
Η μικρή ανθίστατο με πεισματική σιωπή. Και ο Γέροντας μονολεί: Κοίταξε πώς φοβάται ο διάβολος αυτή την λέξη, ακόμα και όταν την λέει ένα μικρό παιδί! Δες πόσο το έχει δέσει και δεν το αφήνει!
Η προσπάθεια συνεχίζεται άνω του ημιώρου. Στο τέλος ο Γέροντας με επιτιμιτικό ύφος λέει στην μικρή:
-Άκουσε, παιδί μου, αν δεν ζητήσεις συγγνώμη δεν θα έχεις την βοήθεια του Θεού και θα αρρωστήσεις. Άκουσες; Θα αρρωστήσεις!

Η μικρή άρχισε να ψελλίζει ανάμεσα στα δόντια της το “συγγνώμη”. Ο Γέροντας επιμένει:

-Πιο δυνατά, παιδάκι μου, πιο δυνατά να ακούσει ο διάβολος και να φύγει μακριά!
Η μικρή το ξαναλέει λίγο δυνατότερα. Ο Γέροντας τότε την ασπάζεται, της δίνει χρήματα και την οδηγεί στο γραφείο, όπου είχε αφήσει τους επισκέπτες να περιμένουν.
-Δώστε όλοι από ένα κατοστάρικο στη Χ., διότι σήμερα πάλεψε με τον διάβολο και τον νίκησε!

Aπό το βιβλίο:Υποθήκες ζωής γ.Επιφανίου Θεοδωροπούλου, εκδ. Ι.Η.Κεχαριτωμένης Θεοτόκου,σ.174-175
πηγή

Τα παραμύθια «θρέφουν»τα παιδιά.

Μακροπρόθεσμα οφέλη φαίνεται πως έχει η συχνή ομιλία των γονιών στα «βλαστάρια» τους όπως επίσης και η σύντομη αλλά συχνή ανάγνωση παραμυθιών, υποστηρίζουν αμερικανοί επιστήμονες.

Ερευνητές από το Πανεπιστημίο Στάνφορντ, στην Καλιφόρνια, αναφέρουν ότι, πέραν της συχνής ομιλίας,  η 10λεπτη ανάγνωση μιας ιστοριούλας πριν από τον ύπνο, θα μπορούσε να ενισχύσει τις μαθησιακές ικανότητες των παιδιών, οδηγώντας σε καλύτερους βαθμούς στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο και μακροπρόθεσμα σε μια καλή θέση εργασίας και σε έναν ευτυχισμένο γάμο.

Οι ειδικοί  υποστηρίζουν ότι η παρακολούθηση τηλεόρασης δεν προσφέρει κάτι στα μικρά παιδιά, ως προς την καλλιέργεια και την κατανόηση της γλώσσας. Αντίθετα, τα βιβλία χάρη στην πλούσια γλώσσα που περιέχουν φαίνεται να εξάπτουν την φαντασία των παιδιών, ενώ παράλληλα ενεργοποιούν τη μνήμη τους με τρόπο ώστε να είναι σε θέση να ακολουθούν την πλοκή της ιστορίας.

«Η επίδραση της ομιλίας στα μικρά παιδιά είναι τόσο σημαντική που θα πρέπει να θεωρείται ισάξια με εκείνη της διατροφής» αναφέρει χαρακτηριστικά η ψυχολόγος δρ Αν Φέρναλντ.

«Οι γονείς που επιθυμούν λοιπόν το παιδί τους να πάει καλά στο σχολείο, καλά θα κάνουν να του μιλάνε πολύ όταν είναι μικρό. Η ευθύνη μας απέναντι στο παιδί μας είναι να το ταΐζουμε και να φροντίζουμε να είναι καθαρό και ασφαλές. Νομίζω ότι πλέον υπάρχουν αρκετές επιστημονικές αποδείξεις που υποδεικνύουν ότι στη λίστα θα πρέπει να προστεθεί ακόμα κάτι: η εκμάθηση από τη βρεφική ηλικία. Πολύ προτού το παιδί αρχίσει να μιλάει, “ρουφάει” πληροφορίες σχετικές με τη γλώσσα» τονίζει η ειδικός.

Προφορικά ερεθίσματα «χτίζουν» αστραπιαία αντίληψη 

Μέσα από μια σειρά μελετών σε μωρά, οι αμερικανοί επιστήμονες εντόπισαν μεγάλη διαφορά ως προς την ταχύτητα επεξεργασίας της γλώσσας ανάμεσα σε παιδιά των οποίων οι γονείς τούς μιλούσαν πολύ από νωρίς και σε άλλα που δεν είχαν τα ίδια προφορικά ερεθίσματα από τόσο μικρή ηλικία.

Η ταχύτητα ως προς την επεξεργασία της γλώσσας, κατά τους επιστήμονες, είναι πολύ σημαντική καθώς ενισχύει την αντίληψη και επιτρέπει στον εγκέφαλο να περνάει στην επόμενη λέξη ή στα επόμενα ερεθίσματα που ακολουθούν.

«Ουσιαστικά είναι σαν να χτίζει κανείς έναν εγκέφαλο ο οποίος δημιουργεί έννοιες, εικόνες και σκέψεις οι οποίες έχουν παρέλθει αλλά και άλλες που πρόκειται να ακολουθήσουν» λέει η δρ Φέρναλντ.

 tovima.gr

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να θαυμάζουν τους γονείς τους.

Το μέγεθος της βλάβης που μπορεί ένα παιδί να προκαλέσει στους γονείς είναι περιορισμένο. Μπορούν να μας ντροπιάσουν, αλλά μόνο αν έχουμε επενδύσει την υπόληψή μας πάνω στη δική τους εξέλιξη. Μπορούν να μας απογοητεύσουν, αυτό, όμως, τα πληγώνει περισσότερο από εμάς, αφού θέλουν τόσο πολύ να μας ευχαριστήσουν.

Αλλά οι γονείς μπορούν να πληγώσουν τα παιδιά τους πολύ πιο σοβαρά. Δεν τα πληγώνουμε μόνο με σωματική και συναισθηματική βία. Τα πληγώνουμε με προσδοκίες που δύσκολα εκπληρώνονται. (Ένας συνάδελφός μου υποστηρίζει ότι «το να είσαι απογοητευμένος» είναι μια μορφή παιδικής κακοποίησης αποκλειστικά της μεσαίας τάξης.) Και τα βλάπτουμε, με το να μη διαμορφώνουμε γι’ αυτά έναν ενήλικο τρόπο ζωής, μια κοσμοθεωρία που να εμπερικλείει την προθυμία να κάνει κανείς λάθη, να τα παραδέχεται και να μαθαίνει από αυτά, αντί να επιμένει ότι έχει πάντα δίκιο.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να θαυμάζουν τους γονείς τους. Και ένα από τα πράγματα, που θα έπρεπε να διδάσκουμε στα παιδιά μας να θαυμάζουν σ’ εμάς είναι η προθυμία μας να λέμε: «Λυπάμαι», «Έκανα λάθος σ’ αυτό», «Δεν ξέρω». Θυμάμαι τις φορές που αναγκάστηκα να πω στα παιδιά μου ότι είχα κάνει λάθος σε κάτι, πόσο φοβήθηκα μήπως χάσουν τον σεβασμό τους σ’ εμένα και πόσο ξαφνιάστηκα, όταν είδα ότι με αγάπησαν περισσότερο, ακριβώς επειδή ήμουν πρόθυμος να το πω. Είχαν ανάγκη να με ακούσουν να το λέω. Είχαν ανάγκη περισσότερο να βεβαιωθούν για την ακεραιότητά μου, παρά για την τελειότητά μου.

Αν προσπαθήσουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας να μας βλέπουν ως τέλειους, θα απογοητευτούν τρομερά, όταν έλθουν στην επιφάνεια οι ατέλειές μας, κάτι που θα γίνει αναπόφευκτα. Αν, όμως, τα διδάξουμε να μας βλέπουν σαν ανθρώπους που προσπαθούν να αναπτυχθούν, μαθαίνοντας από τα λάθη τους, τότε θα το κάνουμε ευκολότερο γι’ αυτά να βλέπουν τα δικά τους λάθη και τις αποτυχίες σαν μαθήματα που μπορούν να πάρουν, και όχι σαν αιτίες ντροπής και ανικανότητας.

---

Από το βιβλίο: “Κατακτώντας την ευτυχία” – Harold S. Kushner, εκδ. Λογείον

πηγή

Aν δεν γίνετε σαν τα παιδιά...

Πηγαίνοντας (προς τη Γαλιλαία) εδίδασκε ο Iησούς τους μαθητές του και τους έλεγε,           ― O υιός του ανθρώπου θα παραδοθεί στα χέρια των ανθρώπων, και αυτοί θα τον σκοτώσουν, και την τρίτη μέρα θα αναστηθεί.           Tο λόγο αυτόν οι μαθητές δεν τον καταλάβαιναν, αφού ο Iησούς ήταν ο παντοδύναμος Mεσσίας, πώς ήταν δυνατό να παραδοθεί στους ανθρώπους και να θανατωθεί απ’ αυτούς; Aλλά με όλη την απορία τους, τα λόγια του Iησού τούς λύπησαν. Ένιωθαν πως έμελλε να πάθει πολλά κακά ο Kύριός τους χωρίς να ξέρουν τι, και φοβούνταν να τον ρωτήσουν, μήπως και δε θελήσει να τους το πει, ίσως και από δειλία, μη μάθουν χειρότερα ακόμα πράγματα που θα τους έθλιβαν ακόμα περισσότερο.           H ομιλία του θανάτου τούς έφερε στη συλλογή της βασιλείας των ουρανών, και αναμεταξύ τους άρχισαν να συζητούν και να λογομαχούν, ποιος απ’ όλους άραγε θα ήταν ο πρώτος στην βασιλεία των ουρανών;           O Iησούς προπορεύουνταν χωρίς ν’ ανακατωθεί στις ομιλίες τους.           Σαν έφθασαν όμως στην Kαπερναούμ και μπήκαν στο σπίτι τους, ρώτησε ο Iησούς,           ― Tι συζητούσατε στο δρόμο;           Oι μαθητές ντροπιασμένοι σώπαιναν.           Tότε κάθησε ο Iησούς, και φωνάζοντας γύρω του τους δώδεκα, τους είπε πάλι εκείνα που τόσες φορές τους είχε ξαναπεί,           ― Όποιος θέλει πρώτος να γίνει, πρέπει απ’ όλους τελευταίος να είναι και δούλος ολονών να γίνεται.           Kαι για να εικονίσει ομορφότερα εκείνα που τους έλεγε, φώναξε ένα από τα παιδάκια που πάντα μαζεύονταν γύρω του, και το έστησε στη μέση, το αγκάλιασε και τους είπε,           ― Aλήθεια σας λέγω, αν δεν αλλάξετε και δεν γίνετε σαν τα παιδιά, δε θα μπείτε στη βασιλεία των ουρανών. Γιατί όποιος δεχθεί τέτοιο παιδάκι στ’ όνομά μου ―δηλαδή χωρίς υπεροψία αλλά με αγάπη και εκτίμηση,― εμένα δέχεται· και όποιος εμένα δέχεται, δε δέχεται εμένα παρά εκείνον που μ’ έστειλε.           Tα λόγια αυτά του Iησού θύμησαν του Iωάννη πως αυτός και οι σύντροφοί του απέκρουσαν κάποτε έναν που μεταχειρίζουνταν τ’ όνομα του Iησού. Διακόβοντας τη διδαχή του Kυρίου του, είπε,           ― Δάσκαλε, είδαμε κάποιον που στ’ όνομά σου έβγαζε δαιμόνια, και τον εμποδίσαμε, γιατί δε μας ακολουθεί.           Tου αποκρίθηκε ο Iησούς,           ― Mην τον εμποδίζετε, γιατί δε σας είναι αντίθετος· και όποιος δε σας είναι αντίθετος, μαζί σας είναι.           Kαι με το παιδάκι πάντα στην αγκαλιά εξακολούθησε τη διδαχή του για την ταπεινοφροσύνη· και έλεγε,           ― Όποιος σας ποτίσει ένα ποτήρι νερό στ’ όνομά μου, γιατί είστε του Xριστού ακόλουθοι, αλήθεια σας λέγω, δε θα χάσει την πληρωμή του. Mα όποιος πειράξει κανένα από τούτα τα μικρά που πιστεύουν σε μένα, καλύτερα να κρεμάσει μυλόπετρα στο λαιμό του και να βουλιάξει στης θάλασσας το πέλαγος. Kοιτάξτε μην καταφρονήσετε ένα από τούτα τα μικρά, γιατί σας το λέγω, οι άγγελοί τους στους ουρανούς στέκονται εμπρός στον πατέρα που είναι στους ουρανούς.           Tόσην αξία δίνει ο Θεός στα μικρά και στα ταπεινά, ακόμα και στ’ αδύνατα που εύκολα παρασύρονται, και δε θέλει ούτε ένα να χαθεί· γι’ αυτά, για τη σωτηρία τους έστειλε τον υιό του στον κόσμο. [ Aφήσετε τα παιδάκια να έρχονται σε μένα ] Γυναίκες πολλές μαζεύουνταν ν’ ακούσουν [τον Iησού] και πολλές τον ακολουθούσαν, και όσες είχαν παιδιά τού τα έφερναν και τ’ ακουμπούσαν στα πόδια του για να τα ευλογήσει. Kαι μια μέρα μαζεύτηκαν τόσα πολλά, που οι μαθητές θύμωσαν με τις μανάδες και γύρευαν να διώξουν τα παιδιά. Mα το αντιλήφθηκε ο Iησούς και αγανάκτησε. Mάλωσε τους μαθητές και τους είπε,           ― Aφήσετε τα παιδάκια, να έρχονται σε μένα και μην τα εμποδίζετε. Γιατί σε όσους είναι σαν και αυτά ανήκει η βασιλεία του Θεού. Aλήθεια σας λέγω, όποιος δε δεχθεί σαν παιδί τη βασιλεία του Θεού, δε θα μπει μέσα σ’ αυτήν.           Kαι αγκαλιάζοντας τα παιδάκια τα κατευλογούσε βάζοντας τα χέρια του απάνω τους.

(Aπό το βιβλίο: Πηνελόπη Δέλτα, H ζωή του Xριστού, Tυπογραφείον «Eστία», 1925)

Ένα μωρό γεννιέται μες στην κρίση μας - π. Ανδρέας Κονάνος

Την εποχή της κρίσης

της μεγάλης,

γεννιέται πάλι ο Χριστός μας.

όχι για να προσθέσει Κρίση 

στην ήδη τρομαγμένη μας καρδιά.

Μα για να αλείψει λάδι και κρασί

την κάθε πονεμένη μας πληγή.

Και για να δώσει άφεση.

Σε όλους.

Για όλα.

Δωρεάν.

Έρχεται

κι είναι Παρών

ο Συγχωρών Θεός.

Ο Παρηγορών

και Στηρίζων.

Όλοι

μάς ζητούν διαρκώς λεφτά.

Χρέη, έξοδα,

οικονομία,

σβηστά φώτα

και μαραμένες ελπίδες.

  Κι εν μέσω αυτού του χάους,

ο Χριστός.

Ως Μωρό αθώο κι άκακο.

Για να χαμογελάσουμε λιγάκι

στο αντίκρυσμα

των παιδικών ματιών Του.

Άλλωστε,

τα μωρά δεν μαλλώνουν,

δεν τιμωρούν,

δεν ζητούν ούτε απαιτούν.

Μόνο σκορπούν χαρά

διαρκώς.

Πόσο μάλλον 

αυτό το Μωρό.

Της Παρθένου.

Που

όταν για πρώτη φορά

άνοιξε τα χειλάκια Του και μίλησε

δεν είπε ¨μαμά¨ ή ¨μπαμπά¨

αλλά, Σ ΑΓΑΠΩ.

Κι είπε η Παρθένος πάλι:

Μυστήριον ξένον τούτο το Παιδί... 

 πηγή

Μια γλυκιά μικρούλα απαγγέλει το αποστολικό ανάγνωσμα(βίντεο)

Τα παιδιά είναι ένα κομμάτι τ’ ουρανού στη γη

Γιώργου Ματσαγγίδη

Τα παιδιά είναι ένα κομμάτι τ’ ουρανού στη γη. Μέσα στον κόσμο του εμπορίου, των αντιδικιών, της τάσης για επικράτηση και επιβολή, τα παιδιά αποτελούν την πιο όμορφη παραφωνία.

 Δεν είναι μόνο η απλότητα που τα κάνει να ξεχωρίζουν, δεν είναι η ανεμελιά τους. Είναι ότι ζουν σε μία άλλη διάσταση, όπου τα «σπουδαία», τα «μεγάλα», τα «σημαντικά» χάνουν κάθε αξία. 

Οι αγωνιώδεις φροντίδες μας και οι ανόητες μέριμνες δεν έχουν τη δύναμη ν’ αγγίξουν τα παιγνίδια τους. Ζουν τόσο έντονα, τόσο δυνατά το παρόν, που ελευθερώνονται από το παρελθόν και δεν χάνονται στο μέλλον.
Τα παιδιά είναι μία μαρτυρία χαράς, ένα τραγούδι ελπίδας που ομορφαίνει τη ζωή μας.
Σίγουρα η επιστροφή στην παιδική ηλικία είναι αδύνατη, αλλά η αντιμετώπιση των καταστάσεων με τη λογική της καρδιάς είναι δυνατή και αναγκαία, γιατί πέρα από την ειρήνη που προσφέρει θα’ ναι και η λύση πολλών προβλημάτων που μας ταλαιπωρούν και μας πνίγουν.

πηγή

Να γίνουμε παιδιά...

«...ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαντῶν οὐρανῶν»(Ματ. 18,3).

(Ἀληθινὰ σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι, ἐὰν δὲν ἀλλάξετε φρόνημα καὶ δὲν γίνετε ταπεινοί, ἀθῶοι καὶἀπονήρευτοι σὰν τὰ παιδιά, δὲν θὰ μπεῖτε στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν).

Ό,τι έχεις μέσα σου παιδιάτικο
σα θησαυρό να το φυλάξεις.
Τους λογισμούς, τους πόθους σου άλλαξε
μα αυτό ποτέ να μην αλλάξεις.

Κι όταν χλωμοφυλλιάσει η όψη σου,
και στα μαλλιά σου πέσουν χιόνια,
μόνο ό,τι φύλαξες παιδιάτικο
θα μείνει απείραχτο απ' τα χρόνια.

Γ.Δροσίνης
πηγή

ΑΝΤΙΠΕΛΑΡΓΩΣΗ: Η πρόνοια των παιδιών για τους γονείς

          "Η πρόνοια, που διακρίνει τους πελαργούς για τους γερασμένους, πρέπει να γίνει παράδειγμα στα παιδιά μας, εάν θέλουν ν’ αγαπούν τους γονείς τους. Διότι κανείς δεν πρέπει να παρουσιάζει έλλειμμα φρόνησης, για να θεωρηθεί άξιος ντροπής και να μην μπορεί ως προς την αρετή από τ’ άλογα πτηνά.

          Εκείνοι τον πατέρα τους, που από τα γηρατειά δεν μπορεί να πετάξει λόγω της παύσεως των πτερών, τον βάζουν στη μέση και σχηματίζοντας  κύκλο τον ζεσταίνουν, και του προσφέρουν άφθονη τροφή, και τη δυνατή βοήθεια κατά την πτήση με τις πτέρουγές τους, ένας από τα δεξιά κι ένας από τ’ αριστερά. Κι αυτό έχει γίνει ξακουστό, ούτως ώστε την αντίδοση των ευεργετημάτων μερικοί την ονομάζουν αντιπελάργωση."

Μ. Βασιλείου, Λόγος εις την εξαήμερον

πηγή

Η τέχνη της αγάπης(ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΟΥ-ΣΟΥΡΕΛΗ)

Ήταν ένα τραγουδάκι που το τραγουδούσα στα παιδιά μου. Όλα το αγάπησαν πολύ. Θυμάμαι μάλιστα ένα μου παιδί που με τις χούφτες του, τις μικρές τρυφερές χούφτες του, μου σκέπαζε το στόμα ώστε να μη πω το τέλος της ιστορίας που ήταν ένα τέλος θλίψης, τέλος που δεν είχε το «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», το τέλος δηλαδή των παραμυθιών.

Πιστεύω πάντα και κάθε φορά με ένα καινούργιο γεγονός εδραιώνεται αυτή η πίστη μου, πως δεν μπορεί να υπάρχει ένα τέλος καλό αν η πορεία είναι λαθεμένη.

Γι΄ αυτό, χωρίς να θέλω να πικράνω τα παιδιά μου, επέμενα να ακούσουν και το τέλος. Το τραγούδι, λοιπόν, μιλούσε για ένα ευτυχισμένο αρκουδάκι που μαζί με την μάνα του χαιρόταν τον κόσμο. Μα το βόλι του κυνηγού σκοτώνει τη μητέρα. Το αρκουδάκι μου, «πίνει νερό, πικραίνεται και πάει, είναι μονάχο και γι΄ αυτό πονάει». Μια μέρα στο μικρό ρυάκι, ένα σκιουράκι συναντά, παιχνίδια κάνουνε τρελά. Θε μου, να μη τελειώσει αυτή η χαρά. Το αρκουδάκι μας ξαναγίνεται ευτυχισμένο. «Πίνει νερό, δροσίζεται και πάει, έχει έναν φίλο και τον αγαπάει!».

Η συντροφικότητα, η φιλία, ο άλλος, γεμίζει την ψυχή όχι μονάχα του μικρού αρκούδου. Τη δικιά μας ερημιά καταργεί, δικιά μας ευτυχία είναι να έχουμε έναν σύντροφο. Σκέφτομαι πως σαφώς γι΄ αυτή τη συντροφικότητα μιλά στην Π. Διαθήκη, όταν δημιουργεί από τον Αδάμ ο Θεός την Εύα. Είδε, λέει, ο Θεός πως δεν είναι ευτυχία να βρίσκεται μόνος ο άνθρωπος στη Δημιουργία.

Είναι το αρκουδάκι μας τόσο ευτυχισμένο, συνεχίζει το παιδικό διδακτικότατο τραγουδάκι, που σφίγγει στην αγκαλιά του τον καινούργιο φίλο. Μα βάζει τόση δύναμη σ΄ αυτό το αγκάλιασμα, τόσο ασφυκτικά σφίγγει τον φίλο του που το σκιουράκι το μελί, άφησε μια κραυγή και πέθανε.

Το αρκουδάκι μας «πίνει νερό, πικραίνεται και πάει, δεν του ΄μαθαν πότε πως ν΄ αγαπάει!!!». Εδώ είναι το τέλος"το τέλος είναι τόσο θλιβερό ώστε να μη μπορεί να το αντέξει το νέο παιδί και να θέλει να μου σφραγίσει το στόμα, ή να βουλώσει τ΄ αυτιά του για να μην τ΄ ακούσει. Μα εγώ επέμενα να το λέω και τώρα τα παιδιά μου το τραγουδούν και στα δικά τους παιδιά.

Βλέπετε το μήνυμα είναι διαχρονικό. Τα σκέφτηκα όλα αυτά όταν ένα ζευγάρι σε τέλεια αποσύνθεση, με παιδιά που κοντεύουν να διαλυθούν σαν προσωπικότητες, ήρθαν φιλικά να κουβεντιάσουμε αυτά τα προβλήματα, να βρούμε το τι έφταιξε και η κατάσταση είχε φτάσει εκεί που άλλο δεν πήγαινε. Ήταν φιλική, κοντινή η οικογένεια και τους γνώριζα καλά. Ένας ένας ήταν θαυμάσιοι, όλο αισθήματα και αγάπη. Οι γονείς άνθρωποι θυσίας, άνθρωπο όλο καρδιά. Μα δεν τους είχε μάθει κανένας να αγαπάνε σωστά. Κι έτσι ξεχασμένη, χαλασμένη κάνουλα η αγάπη, αντί να ποτίζει το χώμα, να το αφρατεύει, να το κάνει καρπερό, ώστε λουλούδια να γεμίζει ο τόπος, το ΄κανε το τόσο νερό, το άσκεφτα χυμένο, βάλτο. Και στο βάλτο τα κουνούπια μένουν"εστία μόλυνσης ο βάλτος.

Το αρκουδάκι από την πολλή αγάπη έγινε αιτία να πεθάνει η συντροφιά του. Δεν του ΄χε μάθει κανείς να αγαπά σωστά. Κανείς δεν του ΄χε πει πως τέχνη χρειάζεται η εκδήλωση της αγάπης. Τ΄ αγαπώ το παιδί μου τόσο που ανησυχώ μήπως μπλέξει. Και γι΄ αυτό το σπίτι γίνεται φυλακή"και ποιος ποτέ ονειρεύτηκε να μένει σε φυλακή και ποιος δεν παλεύει να δραπετεύει από κει; Τ΄ αγαπώ τόσο το παιδί μου, ώστε προλαβαίνω κάθε του επιθυμία. Ναι, μα τότε έχουμε ένα παιδί που δεν ποθεί τίποτα και που επιθυμία έχει να έχει ... επιθυμία.

Το αγαπώ το παιδί μου τόσο, ώστε του κρύβω τις δυσκολίες της ζωής.

Και έτσι το παιδί μας πιστεύει πως το ΜΗ είναι ανύπαρκτο, πως μέλι και γάλα οι δρόμοι, μαλθακεύει, παραιτείται από αγώνες, δεν τρίβεται, δεν ακονίζεται το μαχαίρι και έτσι όταν έλθει σε αντάμωση με τις δυσκολίες τα χάνει. Παραδίδεται χωρίς όρους και ζητά δεκανίκια όπως τα ναρκωτικά, το αλκοόλ κ.λπ.

Μα τη λαθεμένη εκδήλωση αγάπης την έχουμε για το σύντροφό μας. Η πνιγηρή, ασφυκτική υπερπροστατευτικότητα και εκεί προεκτείνεται. Και στα δύο φύλα συμβαίνει κάτι τέτοιο, όχι μόνο στο γυναικείο. Έχετε δει άβουλες γυναίκες; Πίσω τους κρύβεται ένας σούπερ δυναμικός άντρας που τις ... λατρεύει και γι΄ αυτό ή πιο σωστά εξ αιτίας αυτού η προσωπικότητα της γυναίκας δεν ξεδιπλώνεται φυσιολογικά. Δεν μπορεί να οδηγήσει αν ο άντρας της κάθεται πλάϊ της και της τονίζει τα λάθη της ακριβώς γιατί την αγαπά τόσο ώστε νοιάζεται γι΄ αυτήν, μην πάθει κάποιο ατύχημα.

Το χειμώνα παίχτηκε μια ταινία με τρομερή επιτυχία στους κινηματογράφους που τόνιζε το θέμα της αγάπης χωρίς διάκριση, της σαρωτικής αγάπης. Οι γονείς τόσο αγαπούσαν το παιδί τους ώστε να θέλουν να ακολουθήσει ένα επάγγελμα και όχι αυτό το επάγγελμα που το αγόρι ήθελε. Από την υπερβολική άτεχνη αγάπη, το αγόρι αυτοκτόνησε. Επειδή αγαπάμε το παιδί μας θέλουμε να του διαλέξουμε εμείς το σύντροφο της ζωής του. Και αργότερα γινόμαστε κακά πεθερικά γιατί το παιδί μας δεν αγαπιέται τόσο όσο του αξίζει από αυτό το σύντροφο, ή αγαπιέται κάπως αλλιώτικα.

Η Αγάπη είναι θεϊκό δώρο, λέει η Γραφή, καρπός του Αγίου Πνεύματος. Και εμείς αυτό το δώρο το κάνουμε κατάρα αν δεν μάθουμε την τεχνική του. Γι΄ αυτό επέμενα να το τραγουδώ στα παιδιά μου, παρά τις αντιδράσεις τους. Γι΄ αυτό και το χαμηλοτραγουδούσα σε κείνο το ταλαιπωρημένο ζευγάρι που έχοντας στις καρδιές τους τόση αγάπη, σφίγγονταν μεταξύ τους, παραμόρφωναν από το σφίξιμο την προσωπικότητα του πλαϊνού τους. Και έμεναν μόνοι. Ακριβώς σαν εκείνο το δυστυχισμένο αρκουδάκι!

ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΟΥ-ΣΟΥΡΕΛΗ
πηγή

Των παιδιών μας τα παιδιά, Τρεις γενιές σε μία οικογένεια, Έλενα Βιταλάκη - Αναστασία Πρατικάκη, Εκδ. Δοκιμάκης

27 Μαϊου 2013 Επίσημη ημέρα κυκλοφορίας ενός νέου βιβλίου των εκδόσεων " Δοκιμάκης"Των παιδιών μας τα παιδιά, τρεις γενιές σε μιά οικογένεια : Έλενα Βιταλάκη - Αναστασία Πρατικάκη

 Το βιβλίο αναφέρεται στο σημαντικό ρόλο των παππούδων και των γιαγιάδων στη σύγχρονη οικογένεια. Μάλιστα, ένας από τους βασικούς στόχους του βιβλίου είναι ο επαναπροσδιορισμός του ρόλου των σύγχρονων παππούδων και γιαγιάδων στην οικογένεια μέσα από την ανάδειξη τρόπων αρμονικής συνύπαρξης με τους γονείς και τα εγγόνια τους. Στις μέρες μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες είναι πολύ διαφορετικοί από παλιότερα. Είναι πιο νέοι, υγιείς, δραστήριοι, μοντέρνοι και οι περισσότεροι εργάζονται και είναι καθοριστικοί στη ζωή ενός παιδιού.

Επειδή οι περισσότεροι γονείς εργάζονται, ο παππούς και η γιαγιά μπορούν να αποτελέσουν τα αμέσως επόμενα σημαντικά πρόσωπα για το μεγάλωμα του παιδιού μέσα στο σπίτι. Ουσιαστικά, οι παππούδες και οι γιαγιάδες προσδοκούν οι γονείς να τους συμπεριλάβουν στη ζωή των εγγονιών τους. Όσο για τα εγγόνια τους, θα ένιωθαν μεγάλη χαρά να τα δουν να γίνονται υπεύθυνοι και ώριμοι ενήλικοι, που θα θυμούνται τις όμορφες στιγμές που πέρασαν μαζί.

Το κλειδί για μια αρμονική σχέση ανάμεσα στους γονείς, τα εγγόνια και τη γιαγιά με τον παππού είναι η διαρκής επικοινωνία και η προσπάθεια ανταλλαγής συναισθημάτων για μια σωστή συνεννόηση ακόμα και στην περίπτωση που διαφωνούν.

Πολλές φορές, οι σύγχρονοι παππούδες και οι γιαγιάδες καλούνται να αντιμετωπίσουν  μια ποικιλία προκλήσεων και διλήμματα από καίρια ζητήματα της εποχής μας όπως, μια ενδεχόμενη εγκυμοσύνη στην εφηβεία, τα διαζύγια και η ανεργία. Οι περισσότεροι παππούδες και γιαγιάδες αντιμετωπίζουν ένα σωρό ερωτηματικά για το πώς θα ενσωματώσουν στην καθημερινότητα τους ένα νέο προκλητικό ρόλο, δηλαδή να στηρίζουν ηθικά αλλά και οικονομικά τόσο τους νέους γονείς όσο και το εγγόνια τους, με όσο το δυνατόν λιγότερες συνέπειες για τους ίδιους.

Συνέντευξη των συγγραφέων που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 25 Μαϊου 2013: 

1      Ποιο είναι το θέμα του βιβλίου;

Το βιβλίο αναφέρεται στο σημαντικό ρόλο των παππούδων και των γιαγιάδων στη σύγχρονη οικογένεια. Μάλιστα, ένας από τους βασικούς στόχους του βιβλίου είναι ο επαναπροσδιορισμός του ρόλου των σύγχρονων παππούδων και γιαγιάδων στην οικογένεια μέσα από την ανάδειξη τρόπων αρμονικής συνύπαρξης με τους γονείς και τα εγγόνια τους.

2    Γιατί αποφασίσατε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Η απόφαση της συγγραφής του βιβλίου προήλθε από την επιθυμία μας να «αγγίξουμε» το θέμα της επικοινωνίας και της αρμονικής συνύπαρξης των τριών γενεών στους κόλπους μια οικογένειας. Μάλιστα, η απόφαση μας ενισχύθηκε περισσότερο από το ότι  τα περισσότερα συγγράμματα περιορίζονται  στις σχέσεις των γονέων με τα παιδιά τους και όχι τόσο στη συμβολή και την προσφορά της μεγαλύτερης γενιάς, δηλαδή των παππούδων και των γιαγιάδων, στην ελληνική οικογένεια.

     Σε ποιους αναφέρεται το βιβλίο;

Όπως λέει και ο τίτλος του, το βιβλίο αναφέρεται και στις τρεις γενεές που μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά στη σύγχρονη Ελληνική οικογένεια. Φυσικά λοιπόν στους παππούδες και τις γιαγιάδες και  βέβαια στους γονείς των εγγονιών τους. Παραπέρα, το βιβλίο μπορεί να αποτελέσει ένα πολύτιμο επιστημονικό οδηγό για τους φοιτητές μας αλλά και για εκπροσώπους ποικίλων ιδρυμάτων που ασχολούνται με την καλλιέργεια των διαγενεαλογικών σχέσεων στην οικογένεια.

    Πώς θα περιγράφατε το σύγχρονο παππού και τη σύγχρονη γιαγιά;

Στις μέρες μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες είναι πολύ διαφορετικοί από παλιότερα. Είναι πιο νέοι, υγιείς, δραστήριοι, μοντέρνοι και οι περισσότεροι εργάζονται. Μπορεί να μη διαβάζουν παραμύθια στα εγγόνια τους μπροστά στο τζάκι, εξακολουθούν όμως να είναι καθοριστικοί στη ζωή ενός παιδιού.

   Ποιος είναι ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς στη σύγχρονη οικογένεια;

Επειδή οι περισσότεροι γονείς εργάζονται, ο παππούς και η γιαγιά μπορούν να αποτελέσουν τα αμέσως επόμενα Σημαντικά πρόσωπα για το μεγάλωμα του παιδιού μέσα στο σπίτι. Εξάλλου, έχει διαπιστωθεί και ερευνητικά ότι ο ενεργός ρόλος των παππούδων και των γιαγιάδων στην ανατροφή ενός παιδιού ενισχύει γενικότερα τους δεσμούς του με την οικογένεια. 

 Τι προσδοκούν οι γονείς από τους παππούδες και τις γιαγιάδες;

Μια από τις σημαντικότερες προσδοκίες των σύγχρονων γονέων είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες να έχουν ένα σαφή ρόλο στην ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών ώστε να μην έρχεται σε σύγκρουση με το ρόλο των γονιών.

   Τι προσδοκούν οι παππούδες και οι γιαγιάδες από τα παιδιά και τα εγγόνια τους;

Ουσιαστικά, οι παππούδες και οι γιαγιάδες προσδοκούν οι γονείς να τους συμπεριλάβουν στη ζωή των εγγονιών τους. Όσο για τα εγγόνια τους, θα ένιωθαν μεγάλη χαρά να τα δουν να γίνονται υπεύθυνοι και ώριμοι ενήλικοι, που θα θυμούνται τις όμορφες στιγμές που πέρασαν μαζί.

    Ποιοι κρίσιμοι παράγοντες επηρεάζουν τη σχέση των εγγονιών με τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους;

Ένας βασικός και κρίσιμος παράγοντας είναι οι σχέσεις των γονέων με τις γιαγιάδες και τους παππούδες. Όταν οι σχέσεις είναι καλές, ειδικά ανάμεσα στη μητέρα και τη γιαγιά, και όταν υπάρχει συμφωνία, ως προς τη συμπεριφορά των ενηλίκων προς τα παιδιά, τότε η σχέση του παππού και της γιαγιάς με το εγγόνι τους θα επιδράσει θετικά στην ανατροφή του. Άλλοι παράγοντες μπορεί είναι η ηλικία του παππού και της γιαγιάς, το φύλο του εγγονιού, η εθνικότητα, η κοινωνική τους τάξη, η γεωγραφική απόσταση, το περιβάλλον που ζει ο παππούς και η γιαγιάς και ο ρόλος  της καταγωγής των παππούδων και των γιαγιάδων στη ζωή των εγγονιών. Αν δηλαδή, οι παππούδες και οι γιαγιάδες προέρχονται  από  την  πλευρά  του  πατέρα ή  της μητέρας.  Τέλος, καίρια  ζητήματα της

σύγχρονης εποχής μας όπως το διαζύγιο, μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη ή η οικονομική κρίσημπορούν να αποτελέσουν σημαντικές προκλήσεις στην ανάπτυξη των σχέσεων των παππούδων και των γιαγιάδων με τους γονείς και τα εγγόνια τους. 

  Πώς επηρεάζουν σύγχρονα προβλήματα όπως το διαζύγιο, μία ανεπιθύμητη

ε   εγκυμοσύνη ή η οικονομική κρίση τις σχέσεις των παππούδων και των γιαγιάδων με τα παιδιά και τα εγγόνια τους;

Πολλές φορές, οι σύγχρονοι παππούδες και οι γιαγιάδες καλούνται να αντιμετωπίσουν  μια ποικιλία προκλήσεων και διλήμματα από καίρια ζητήματα της εποχής μας όπως, μια ενδεχόμενη εγκυμοσύνη στην εφηβεία, τα διαζύγια και η ανεργία. Οι περισσότεροι παππούδες και γιαγιάδες αντιμετωπίζουν ένα σωρό ερωτηματικά για το πώς θα ενσωματώσουν στην καθημερινότητα τους ένα νέο προκλητικό ρόλο, δηλαδή να στηρίζουν ηθικά αλλά και οικονομικά τόσο τους νέους γονείς όσο και το εγγόνια τους, με όσο το δυνατόν λιγότερες συνέπειες για τους ίδιους.

1    Πώς μπορεί να χτιστεί μια αρμονική σχέση ανάμεσα στις τρεις γενιές;
Το κλειδί για μια αρμονική σχέση ανάμεσα στους γονείς, τα εγγόνια και τη γιαγιά με τον παππού είναι η διαρκής επικοινωνία και η προσπάθεια ανταλλαγής συναισθημάτων για μια σωστή συνεννόηση ακόμα και στην περίπτωση που διαφωνούν. Απαραίτητη είναι και η ένδειξη ευγνωμοσύνης για όσα προσφέρουν αλλά και η γνωστοποίηση των ορίων που έχουν θέσει οι γονείς στην ανατροφή του παιδιού. Δηλαδή, τα «πρέπει» και τα «μην».

πηγή