Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2019

Ο Ηρώδης είναι ένας καθημερινός εσωτερικός μας εφιάλτης

Image result for irod si rautate
Εάν ο Ηρώδης παραμείνει μονάχα στην ιστορικότητά του, δεν έχει να μας πει τίποτε, πέρα απ' ότι κάποτε υπήρξε ένας κακός άνθρωπος.
Εάν όμως γίνει το σύμβολο και το κλειδί για μια βαθύτερη κατανόηση του εαυτού και της ζωής μας, τότε έχει πάρα πολλά να μας δώσει σε νόημα.

Διότι ο Ηρώδης πρέπει να κατανοηθεί ψυχικά σε εκείνο το μέρος της ψυχής μας, που ζητά να σκοτώσει την αθωότητα μέσα μας.
Ζητάει να θανατώσει ό,τι ζωντανό, γνήσιο, αυθεντικό, παιδικό, αθώο και θεϊκό υπάρχει στην ψυχή μας.

Ο Ηρώδης δεν αντέχει το φως, είναι εγκλωβισμένος στο σκοτάδι του, γι`αυτό και δεν μπορεί να χαρεί την γέννηση ενός παιδιού που είναι ο ίδιος ο Θεός!
Αυτή είναι και η κόλαση του κακού ανθρώπου, ότι δε μπορεί να χαρεί...
Δε μπορεί να κοιτάξει το φως....

Ό,τι όμορφο αντικρίσει στην ζωή, το ζηλεύει και επιζητεί την καταστροφή του!
Είναι προτιμότερο για εκείνον, ο φίλος, ο γνωστός, ο οποιοσδήποτε να έχει προβλήματα ώστε να του εκφράσει την λύπη του, παρά να έχει χαρές και επιτυχίες ώστε να του δώσει τον έπαινό του!

Προτιμά την δυστυχία του άλλου από την προκοπή του, διότι στην δυστυχία θα τον λυπηθεί, στην χαρά όμως πρέπει να τον συγχαρεί κι αυτό είναι η κόλαση του.
Ο Ηρώδης λοιπόν δεν είναι ένα πρόσωπο του χθες, αλλά ένας καθημερινός εσωτερικός μας εφιάλτης!
Όπου για να διατηρήσει την εξουσία του μέσα μας, θα θυσιάσει πολλά αθώα «παιδιά», πολλές δηλαδή αγνές και αυθεντικές πλευρές του εαυτού μας.
Όμως ο Θεός εάν πραγματικά το θέλουμε έχει σχέδιο διαφυγής «εις Αίγυπτον»!
Πάντα το «παιδί» θα σώζεται μέσα μας, εάν επιτρέπουμε στο Θεό να μιλά στα όνειρα μας...

π.Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

ΕΝΑ ΣΥΝΕΧΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ

Image result for irod si avorturi
«…ανείλεν πάντας τους παίδας τους εν Βηθλεέμ...». (Ματθ. 2, 16).

 Στό σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί αδελφοί, κεντρική κατέχει θέση το συνταρακτικό και φρικτό έγκλημα της βρεφοκτονίας, το οποίον διέπραξε τις ημέρες της Γέννησης του Θεανθρώπου ο φοβερός Ηρώδης. Αμέτρητα αθώα νήπια της Βηθλεέμ και των περιχώρων πλήρωσαν με την πρόσκαιρη ύπαρξή τους την παραφροσύνη και την μανία του απαίσιου τυράννου. Ο πόνος των μητέρων των ήταν απερίγραπτος. Όπως τον διεζωγράφισε με την προφητική του γραφίδα ο Ιερεμίας: «Φωνή εν Ραμά ηκούσθη, θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς. Ραχήλ κλαίουσα τα τέκνα αυτής, και ουκ ήθελε παρακληθήναι, ότι ουκ εισίν». (Ματθ. 2, 8).

 Καί εκείνα μέν τα αθώα νήπια της Βηθλεέμ έγιναν οι ακούσιοι πρώτοι μάρτυρες του Ενανθρωπήσαντος και συνομιλήκου των Υιού του Θεού. Δυστυχώς έμελλε η θυσία των να έχει και συνέχεια και το φοβερότερο όχι με δράστη τον Ηρώδη, αλλά εκείνες που επρόκειτο να τα φέρουν στον κόσμο. Και ποιά είναι τα νήπια αυτά, που προστίθενται στα νήπια της Βηθλεέμ ; Αυτά δεν πρόφθασαν να δούν τον κόσμο. Έφυγαν για την άλλη ζωή, την επέκεινα του τάφου, μέσα από την μητρική κοιλία. Είναι τα αναρίθμητα-δυστυχώς- θύματα των αμβλώσεων. Και μάλιστα στην πατρίδα μας, η οποία αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα δημογραφικό και κινδυνεύει να εξαφανισθεί από προσώπου γής και ιστορίας λόγω ελλείψεως παιδιών, λόγω τρομερής μειώσεως των γεννήσεων.

 Αυτό είναι το φοβερό έγκλημα που συντελείται στην πατρίδα μας και μάλιστα με την συνέργεια της Πολιτείας. Νέες, επαναστατικές αντιλήψεις ανθρωπολογικές, αντιλήψεις και θεωρίες φεμινιστικές, που αφορούν την γυναίκα αποτελούν την πρώτη αιτία της αθόρυβης αυτής και νομιμοφανούς μάλιστα γενοκτονίας, την οποίαν κανένα επί γής δικαστήριο, ούτε τοπικό, ούτε ευρωπαϊκό δεν πρόκειται να καταδικάσει. Διότι φρόντισαν ανάξιοι πολλαπλώς άνθρωποι να ψηφίσουν νόμους, ώστε να μη τιμωρούνται εκείνες οι γυναίκες που αποφασίζουν να θυσιάσουν τον καρπό της κοιλίας των. Ήδη γυναικείες οργανώσεις κατάφεραν να πείσουν τους άνδρες νομοθέτες για το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε γυναίκας να ορίζει, λέει, το κορμί της και την τεκνογονία, όπως εκείνη επιθυμεί.

 Βρισκόμαστε, αγαπητοί αδελφοί, απέναντι στο λεγόμενο, για μάς, έγκλημα των εκτρώσεων, κάτι που στην πατρίδα μας θεωρείται «θεσμοθετημένο δικαίωμα» της γυναίκας. Έγκλημα με τη σφραγίδα του Νόμου της Πολιτείας! Όμως - δόξα τώ Θεώ! - υπάρχουν και καλοί και ευσεβείς και ευσυνείδητοι θεράποντες της Ιατρικής Επιστήμης, οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν δέχονται να εφαρμόσουν έναν τέτοιο απαίσιο και εθνοκτόνο νόμο της Πολιτείας, ακόμη και αν τους χρυσώσουν. 
 Τέτοιοι ήσαν οι τρείς εκείνοι ευλογημένοι ιατροί αναισθησιολόγοι ενός νησιωτικού Νοσοκομείου, που γνωστοποίησαν με επιστολή τους στην διοίκηση του Νοσοκομείου, ότι θα απέχουν από τα καθήκοντά τους σε ιατρική πράξη διακοπής κυήσεως, αν δεν συντρέχουν ιατρικοί λόγοι κινδύνου ζωής ή υγιείας της εγκύου. Επικαλούμενοι μάλιστα οι καλοί αυτοί αναισθησιολόγοι, το άρθρο 31 του Ν. 3418/2005 «Κώδικας ιατρικής δεοντολογίας» το οποίο προβλέπει ότι «Ο ιατρός μπορεί να επικαλεσθεί τους κανόνες και τις αρχές ιατρικής συνείδησής του και να αρνηθεί να εφαρμόσει ή να συμπράξει στις διεργασίες τεχνητής διακοπής της κύησης εκτός αν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για την ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της υγείας της». Γι’ αυτό και γενναία δήλωσαν ότι δεν θα συμπράξουν στην «διακοπή» της ζωής των εμβρύων.

 Δυστυχώς το άρθρο 304 του ισχύοντος Ποινικού Κώδικος που κατοχυρώνει και στην Ελλάδα το δικαίωμα μιάς γυναίκας στην άμβλωση,στήν παράγρ. 4, αποτελεί καταπάτηση του θείου Νόμου, προσβολή κατά του Θείου Δημιουργού και καλεί τους ευσεβείς ιατρούς σε καμία περίπτωση να μη το εφαρμόσουν. Δεν έτυχε να δούν όσοι επιχειρούν γυναίκες και ασυνείδητοι ιατροί εκείνη την αποκαλυπτική ταινία («Σιωπηλή κραυγή») που καταδεικνύει τον τρόμο και την αγωνία του εμβρύου, του οποίου επιταχύνονται οι καρδιακοί παλμοί, όταν αντλαμβάνεται τον μηχανισμό διαμελισμού του και απορροφήσεώς του…!

Image result for irod si avorturi

 Στήν πατρίδα μας με μέτριους υπολογισμούς πραγματοποιούνται 300.000 εκτρώσεις το χρόνο εκ των οποίων 110.000 από νέες κάτω των 18 ετών. Ένα φανερό έγκλημα επαναλαμβάνουμε, έγκλημα σε βάρος της Πατρίδος με την δημογραφική απομείωση του Ελληνικού πληθυσμού της χώρας. Ο άκρως περιορισμένος αριθμός των γεννήσεων γύρω στις 90.000 ανά έτος, σε συνδυασμό με τον υψηλό αριθμό των θανάτων γύρω στις 120.000 ετησίως, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού, έχουν σαν αποτέλεσμα αρνητικό ισοζύγιο γεννήσεων και θανάτων με πρόδηλη συνέπεια, την δημογραφική συρίκνωση.

Τά στοιχεία αυτά, αγαπητοί αδελφοί, είναι αρκετά για την κρισιμότητα του προβλήματος. Πρώτον ενώπιον του Θείου Δημιουργού, που περιφρονείται τόσο χυδαία το έργο Του. Όταν έρχονται παιδιά και το θαύμα της Δημιουργίας συνεχίζεται και ο κακούργος άνθρωπος με την συμβουλή του «ανθρωποκτόνου» διαβόλου ασύστολα το προσβάλλει. Κρίσιμο το πρόβλημα και χρειάζεται πολλή περίσκεψη, διότι αφορά το μέλλον της πατρίδας μας. Περισσότερο κρίσιμο και από το οικονομικό πρόβλημα, που ταλανίζει την πατρίδα μας είναι το δημογραφικό της πρόβλημα.

Ευχόμαστε, αγαπητοί αδελφοί, υπεύθυνοι και μή, προπάντων όσοι έχουν φόβο Θεού να πράξουν το πάν, ώστε να σταματήσει το έγκλημα αυτό. Να κλείσει σιγά - σιγά η ανοιχτή αυτή πληγή στο σώμα του έθνους μας. Άς ερωτηθούμε όλοι μας, μέχρι πότε ο φιλάνθρωπος Θεός θα ανέχεται αυτήν την αμαρτία, την αμαρτία του φόνου ανυπεράσπιστων πλασμάτων Του; Κύριε γενού ημίν ίλεως. Αμήν

+Ο Ελευθερουπόλεως Χρυσόστομος

πηγή

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2019

“Σύ-ζυγος καὶ συ-ζυγία…”


Τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Γεννιόμαστε… καὶ νὰ ποὺ σιγά-σιγά περνοῦν τὰ χρόνια… περάσαμε τὴν ἐφηβία… ξεκινήσαμε παιδιὰ καὶ γίναμε ἄντρες… βγάλαμε μουστάκια… φτάσαμε εἰς μέτρον ἡλικίας…!
Κοιτάζοντας πίσω στὴν ἀπεραντοσύνη ὅλου τοῦ χρόνου αὐτοῦ, ἀναφωνῶ ἀπὸ τὰ ἐνδόμυχα τῆς ψυχῆς μου: πώ πώ…!!!
Ἀλλά, αὐτὴ ἡ στιγμή, φαντάζει ἀπειροελάχιστη μπροστὰ στὴν ἱστορία τοῦ σύμπαντος…!
Ἡ ὥρα ἔφτασε… καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν…!
Ὁ τάδε ἐνυμφεύθῃ καὶ πῆρε τὴν τάδε… καὶ οἱ εὐχὲς δίνουν καὶ πέρνουν γιὰ βίον ἀνθόσπαρτον, εὐτυχισμένον, καλῶν ἀπογόνων κλπ, κλπ…
Καὶ ἐκεῖ ποὺ ὅλα πηγαίνουν καλά, κάνουν τὴν ἐμφάνιση: ὁ σύμβουλος γάμου, ὁ ψυχολόγος, ἡ συστημικὴ θεραπεία ζεύγους καὶ ὅ,τι ἄλλο ἔχει σχέση μὲ τὰ ζευγάρια-παντρεμένους…!
Ὅλα τὰ περνοῦν ἀπ’ τὸ μικροσκόπιο… προσπαθοῦν νὰ ἀνακαλύψουν λάθη… ἀκατάλληλη ἡλικία ποὺ παντρεύτηκαν… ὁμιλοῦν μὲ στατιστικὰ στοιχεῖα, προσπαθώντας νὰ δείξουν-πείσουν ποιά εἶναι ἡ καλύτερη ἡλικία γιὰ σύναψη γάμου, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχουν πολλὰ προβλήματα…!!!
Κανείς, ὅμως, δὲν ἐξηγεῖ στὰ ζευγάρια τί εἶναι “γάμος”, τί εἶναι “σύ-ζυγος”, ποιός ὁ σκοπὸς τοῦ γάμου…
Ἀναλίσκονται μόνον σὲ θεωρίες καὶ ψυχολογικὲς ὡριαῖες συνεδρίες, γιὰ νὰ λάβουν τὶς στερεότυπες ἐκφράσεις καὶ τῶν δύο μερῶν: “ὁ ἄλλος δὲν μὲ νοιάζεται”, “δὲν ἀσχολεῖται μαζί μου”… ἢ ἀντιμετωπίζουν κάποιο περιορισμένο ἀριθμὸ μοτίβων: “Ἐκείνη τὸν πιέζει καὶ αὐτὸς κλείνεται στὸν ἑαυτό του”. “Ἐκεῖνος τὴν ἐπικρίνει, καὶ αὐτὴ τοῦ ἐπιτίθεται”. “Καὶ οἱ δύο ἀποφεύγουν νὰ συγκρουστοῦν καὶ ἀπομονώνονται”…
Πάντως, τὰ προβλήματα δὲν μπαίνουν σὲ καλούπια… καὶ αὐτὸ γιατὶ κανένα ζευγάρι δὲν μοιάζει μὲ τὸ ἄλλο… κάθε ζευγάρι ἔχει τὴ δική του ἱστορία τῆς σχέσης καὶ τῆς μοναδικότητάς του… ἡ κάθε ἱστορία εἶναι ἀνεπανάληπτη… τὸ κάθε ζευγάρι εἶναι ξεχωριστό…
Οἱ συμπερασματικὲς ἀπαντήσεις ποὺ δίνουν οἱ περισσότεροι Ψυχολόγοι – Σύμβουλοι Γάμου, εἶναι καὶ αὐτὲς στερεότυπες καὶ σὲ περιορισμένο ἀριθμὸ μοτίβων, τοῦ τύπου: “Μὴ μένῃς ἄλλο πιά…”
Καὶ τελικά, μέσα στὸ σπίτι ὑπάρχουν δύο ξένοι ποὺ γνωρίζονται πολὺ καλά!!!

Τί σημαίνει, φίλοι μου, “Σύ-ζυγος καὶ Συ-ζυγία”;
Οἱ λέξεις αὐτὲς προέρχονται ἀπὸ τὸ ρῆμα ζεύγνυμι ἢ ζευγνύω ποὺ σημαίνει ἑνώνω, συνδέω, βάζω κάτω ἀπὸ τὸ ζυγὸ τοὺς ἵππους κ.λπ. Συζεύγνυμαι σημαίνει παντρεύομαι, συνδέομαι με το δεσμό του γάμου. Μεταξὺ τῶν παραγώγων τῶν ρημάτων αὐτῶν εἶναι καὶ ἡ λέξη ζυγός ποὺ σημαίνει: α) τὴ ζυγαριά, β) τὸ ζυγὸ στὴ στρατιωτικὴ παράταξη, γ) τὴ δουλεία τοῦ κατακτητοῦ καί δ) τὸ ἐγκάρσιο ξύλο στὸ ἀλέτρι ποὺ ζεύονται τὰ ἄλογα-ζῶα γιὰ τὸ ὄργωμα…

Σύζυγος, λοιπόν, σημαίνει τὸν (τήν) ἐζευγμένο (η) στὸν ἴδιο ζυγὸ καὶ συζυγία… σημαίνει τὸ ζυγό, στὸν ὁποῖο μπαίνει τὸ νέο ζευγάρι τῶν νεόνυμφων μετὰ τὸ γάμο τους…
Ὅσο δέχονται καὶ ὅσο ὑπομένουν ἔτσι τὸ ζυγό, συμπορεύονται μὲ τὸ ταῖρι τους καὶ αἰσθάνονται ἄνεση καὶ ἐλευθερία.
Ἐνῶ, ὅσοι τὸν παρομοιάζουν μὲ τὸ ζυγὸ τοῦ κατακτητοῦ, αἰσθάνονται καταπίεση καὶ δουλεία!!!
“Ὅταν κάποιος εἶναι ἐλεύθερος, ἔχει δικαιώματα καὶ ὑποχρεώσεις…
Ὅταν γίνῃ ἔγγαμος, ἔχει ἐλάχιστα δικαιώματα καὶ πάρα πολλὲς ὑποχρεώσεις…
Ὅταν, ὅμως, ἀποκτήσῃ καὶ τέκνα, δὲν ἔχει καθόλου δικαιώματα, ἀλλὰ μόνο ὑποχρεώσεις…
 Γιατί στὰ αὐτοκίνητα ἔχουν βάλει ρόδες ἀπὸ ἐλαστικὸ καὶ μὲ ἀεροθαλάμους; Γιὰ νὰ ὑποχωροῦν, νὰ βουλιάζουν λίγο σὲ κάθε μικρὴ πέτρα ἢ λακκούβα τοῦ δρόμου καὶ ἔτσι νὰ ξεπερνοῦν τὰ ἐμπόδια. Ἂν οἱ ρόδες ἦταν συμπαγεὶς καὶ ἀνένδοτες, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ προχωρήσῃ τὸ αὐτοκίνητο… θὰ διαλυόταν σὲ μικρὴ ἀπόσταση λόγῳ τῶν κραδασμῶν ἀπὸ τὶς μικροανωμαλίες τοῦ ἐδάφους.
 Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ὑποχωρητικότητα μέσα στὴν οἰκογένεια. Μὲ αὐτὰ παρακάμπτονται πολλὰ προβλήματα καὶ ἐξασφαλίζεται συνεχὴς πνευματικὴ πρόοδος”. (π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

Τί ἑνώνει περισσότερο τὸν ἄνδρα μὲ τὴ γυναίκα;
Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἀπαντᾶ:
“Ἡ εὐγνωμοσύνη! καὶ συνεχίζει:
Ὁ ἕνας ἀγαπάει τὸν ἄλλον γι’ αὐτὸ ποὺ τοῦ χαρίζει. Ἡ γυναίκα δίνει στὸν ἄνδρα τὴν ἐμπιστοσύνη, τὴν ἀφοσίωση, τὴν ὑπακοή… ὁ ἄνδρας δίνει στὴν γυναίκα τὴν σιγουριά, ὅτι μπορεῖ νὰ τὴν προστατέψῃ!

Ἡ γυναίκα εἶναι ἡ ἀρχόντισσα τοῦ σπιτιοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ μεγάλη ὑπηρέτρια… ὁ ἄνδρας εἶναι ὁ κυβερνήτης τοῦ σπιτιοῦ, ἀλλὰ καὶ ὁ μεγάλος χαμάλης!
Ἂν ὑπάρχῃ ἀγάπη καὶ θυσία, πάντα ἔρχεται ὁ ἔνας στὴ θέση τοῦ ἄλλου, τον καταλαβαίνει, τον πονάει. Και όταν παίρνει κανείς τον πλησίον του στην πονεμένη του καρδιά, παίρνει τότε μέσα του τον Χριστό”.
Τὴ ζωὴ τοῦ ζεύγους πρέπει νὰ τὴ διακρίνει ἡ προσφορὰ τοῦ ἑνὸς πρὸς τὸν ἄλλον. Ἔτσι «ἐξαφανίζεται» τὸ ΕΓΩ καὶ τὸ ΕΣΥ καὶ μετατρέπονται σὲ ΕΜΕΙΣ.
Πρέπει νὰ προσπαθῇ ὁ καθένας στὸ ζεῦγος νὰ κάνῃ τὸ θέλημα καὶ τὴν ἐπιθυμία τοῦ ἄλλου, ὅπως ἀκριβῶς ὅταν ἦσαν πρωτοερωτευμένοι.

Νὰ μὴ λέῃ κανεὶς στὸ ταῖρι του «δὲν ἔχεις δίκαιο», τοὐλάχιστον ἐκείνη τὴ στιγμή, ἀλλὰ στὸν κατάλληλο χρόνο καὶ μὲ τὸν κατάλληλο τρόπο.
Νὰ ψάχνῃ νὰ βρῇ καὶ νὰ ἐπαινῇ ὅ,τι καλὸ βλέπει, παραβλέποντας τὰ κακά. Ἡ γκρίνια εἶναι δηλητήριο ποὺ σκοτώνει σιγά-σιγά καὶ ὕπουλα.

Ὁ καθένας πρέπει νὰ παίρνῃ ἀπόφαση καὶ νὰ δέχεται πὼς ὅ,τι ἔγινε ἔγινε καὶ δὲν μπορεῖ πλέον νὰ ἀλλάξῃ.
Νὰ ζῇ τὴν κάθε ἥμερα ὅπως ἀκριβῶς εἶναι.
Νὰ σκέπτεται περισσότερο αὐτὰ ποὺ ἔχει καὶ λιγότερο αὐτὰ ποὺ ἔχασε.
Νὰ βλέπῃ στὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ πόσα ἔχει καὶ ὄχι πόσα τοῦ λείπουν… καὶ στὰ πνευματικὰ πόσα τοῦ λείπουν καὶ ὄχι πόσα ἔχει. Ἔτσι ἠρεμεῖ πρὶν ἀγχωθεῖ.
Πρέπει νὰ μάθῃ νὰ χρησιμοποιῇ καθημερινά, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη λέξη, τὴ λέξη “συγγνώμη”… Νὰ ζητᾷ συγγνώμη γιὰ τὸ δικὸ τοῦ λάθος.
Νὰ καταπολεμῇ τὴν ὑποκρισία, τὴν ἄγνοια καὶ τὶς παρεμβάσεις τρίτων. Νὰ ἐφαρμόζῃ τὴν εἰλικρίνεια, τὴ γνώση-ἀλήθεια γιὰ τὸ κάθε τί καὶ νὰ φροντίζῃ τὸ ταῖρι του περισσότερο ἀπὸ ὅλους καὶ ἀπὸ ὅλα.
Νὰ ἐφαρμόζῃ τὴν αὐτομεμψία… νὰ βρίσκῃ σὲ κάθε “διαμάχη” τὰ δικά του λάθη καὶ νὰ τὰ διορθώνῃ.

Σὲ κάθε διαφωνία – ἀδιέξοδο, νὰ καταφεύγουν στὴ διαιτησία, στὸν Πνευματικό. Ἡ ἀποδοχὴ τῆς γνώμης τοῦ Πνευματικοῦ, θίγει λιγότερο τὸν ἐγωισμό μας καὶ τελικὰ γίνεται ὅ,τι θέλει ὁ Θεός!
Νὰ εἴμαστε πάντοτε εὐγενικοί, μετρημένοι στὰ λόγια, τὰ δὲ λόγια μας νὰ εἶναι χαριτωμένα, γεμάτα ἀπὸ λεπτότητα καὶ εὐγένεια… αὐτὰ εἶναι ποὺ γεννοῦν τὴν ἀγάπη, φέρνουν τὴν εἰρήνη καὶ τὴ χαρά… ἀντίθετα, ἡ ἀργολογία γεννάει μίση, ἔχθρες, θλίψεις, φιλονικίες, ταραχὲς καὶ πολέμους.

Ὅση ἀγάπη ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας, τόση ἀγάπη θέλει ὁ Θεὸς νὰ ἔχουμε καὶ γιὰ τὴ γυναῖκα μας.
Ὁ ζυγὸς τοῦ γάμου εἶναι πολὺ βαρύς, γι’ αὐτὸ καὶ τὸν φέρουν δύο πρόσωπα μαζί. Προσοχή, ὅμως, μὴν κουραστῇ ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο, διότι τότε θὰ ἔρθῃ σὲ βοήθειά του κάποιος τρίτος.
Καὶ νά, φίλοι μου, ποὺ μόνοι γεννιόμαστε, καὶ καταμόνοι πεθαίνουμε… τοὐλάχιστον, ἂς μὴ ζήσουμε καὶ μόνοι!!!

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΤΟΥΝ

Image result for MY SENTIMENTS EXPRESSION
  Ένα από τα σημεία που προβληματίζουν στις ανθρώπινες σχέσεις σήμερα είναι ότι δεν προλαβαίνουμε να εκφράσουμε τα θετικά, τα καλά συναισθήματά μας. Κάποτε δεν θέλουμε. Συνήθως είμαστε απορροφημένοι ο καθένας στο πρόγραμμά του, στις υποχρεώσεις του, στους στόχους του που δεν μένει χρόνος για τον άλλον, χρόνος και ποσοτικός και ποιοτικός. 
 Συνήθως ο άλλος είναι αφορμή γκρίνιας, έκφρασης της αρνητικότητάς μας, της ανάγκης μας να εκτονωθούμε από το άγχος της ημέρας ή το άγχος της ζωής. Δεν σκεφτόμαστε την ανάγκη του να ακούσει έναν καλό λόγο, να μοιραστούμε μία καλή είδηση, μία καλή σκέψη μαζί του, αλλά μένουμε στην δική μας ανάγκη να μην κρατήσουμε μέσα μας ό,τι θεωρούμε ως μας ταλαιπωρεί.

  Κάποτε όμως τρέχουμε τόσο πολύ ή είναι ο νους μας απορροφημένος από τα δικά μας, ώστε ούτε θέλουμε ούτε προλαβαίνουμε να εκφραστούμε. Η αγάπη δίδεται στα πεταχτά, με ένα μίζερο αγκάλιασμα ή ένα φιλί βιαστικό. Δικαιολογούμαστε αν οι γονείς μας δεν ήταν εκφραστικοί. Δικαιολογούμαστε ότι είμαστε κουρασμένοι. Δικαιολογούμαστε ότι ούτε και ο άλλος έχει διάθεση, λαχτάρα να μοιραστεί. Προτιμούμε την μοναχικότητά μας μπροστά στην οθόνη του κινητού, τα like του Facebook, τις σειρές και τις ταινίες της συνδρομητικής. Άφθονες αφορμές και προφάσεις για να μην χρειαστεί να ακούσουμε, να δούμε, να μοιραστούμε. Κάποτε συνειδητές επιλογές, για να μη χρειαστεί να τσακωθούμε, αφού νιώθουμε πως όσα μας χωρίζουν είναι περισσότερα από αυτά που μας ενώνουν.
 Μία βόλτα στο μετρό ή στο λεωφορείο της μεγάλης πόλης ή ένα περπάτημα στους μεγάλους δρόμους θα μας πείσει ακόμη περισσότερο. Παλαιότερα οι άνθρωποι διάβαζαν ή περπατούσαν απολαμβάνοντας την θέα. Σήμερα μιλούν στο κινητό ή ακούνε μουσική. Είναι απορροφημένοι σε μία διαδικασία στην οποία ο γύρω χώρος τους δεν τους ενδιαφέρει, ούτε και το τοπίο. Και μια δημιουργική δραστηριότητα δηλωτική της κοινωνικότητας, που ήταν η ανάγνωση της εφημερίδας ή του βιβλίου, έχει αντικατασταθεί με την δραστηριότητα του κλεισίματος στον εαυτό.
Και γιατί ν’ αλλάξουμε; Αφού έτσι είναι η πραγματικότητα.
 Οι άνθρωποι που δεν προλαβαίνουν να εκφραστούν παραμένουν στον κόσμο τους. Δεν συνειδητοποιούν τον μαρασμό των συναισθημάτων τους, ούτε και τις προσδοκίες των άλλων έναντί τους που σβήνουν. Αφήνουμε την αγάπη όταν δεν εκφραζόμαστε. Ξεχνάμε ότι υπάρχουν οι άλλοι που μας αγαπούνε και θέλουν από μας έναν λόγο, μία ματιά, λίγο χρόνο. Ότι η εργασία δεν καλύπτει το βασικό κενό της ύπαρξης που είναι η απουσία κοινωνίας. Ότι ο εαυτός μας βρίσκει πληρότητα και ξεκουράζεται όταν μοιράζεται χρόνο, δραστηριότητα, λόγο με τους άλλους. Το ζευγάρι μεταξύ τους. Οι γονείς προς τα παιδιά. Όταν μπορούμε να συζητήσουμε ακόμη και προβλήματα, όταν γελάσουμε και χαρούμε με ένα καλό που μας συνέβη, όταν αφήσουμε κατά μέρος τον εγκλωβισμό στα προβλήματα και την μοναχικότητα.
Φόβο δηλώνει η αδυναμία μας να εκφραστούμε. Η επιλογή μας να μη έχουμε χρόνο. Να μην θέλουμε και να μην μπορούμε. Φόβο ότι ο εαυτός μας δεν είναι έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη της συναισθηματικής προσέγγισης των άλλων, της σχέσης που έχει τους σταυρούς της, αλλά και την χαρά του μοιράσματος. Ας βγούμε από τον φόβο κι ας αναζητήσουμε ευκαιρίες. Χωρίς δικαιολογίες, ας τις δημιουργήσουμε. Από την καρδιά μας!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην “Ορθόδοξη Αλήθεια”
Στο φύλλο της Τετάρτης 27 Νοεμβρίου 2019

Ο θεσμός της παρένθετης μητρότητας τραυματίζει τα παιδιά


0

 Ως παρένθετη μητέρα (στα αγγλικά Surrogacy) ορίζεται η γυναίκα που κυοφορεί βρέφος το οποίο προορίζεται για άτεκνο ζευγάρι που δεν έχει τη δυνατότητα τεκνοποίησης.
Αν και δεν υπάρχουν ακόμη επίσημα στοιχεία, εκτιμάται στις αρχές του 2007 ότι οι παρένθετες μητέρες φτάνουν τις 500 κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον κόσμο.
Η παρένθετη μητρότητα αποτελεί σήμερα απαγορευμένη πρακτική στην Ιταλία, την Αυστραλία, την Ισπανία και την Κίνα, ενώ επιτρέπεται υπό περιορισμούς στις ΗΠΑ, τη Γαλλία και τη Γερμανία.
 Στη Ελλάδα, όπως και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, αποτρέπεται το εμπόριο τέτοιου είδους, καθώς υφίσταται σαφής νομοθεσία που επιτρέπει την παρένθετη μητρότητα και καθορίζει το πλαίσιο βάσει του οποίου μπορεί να διενεργηθεί. Η παρένθετη μητρότητα υφίσταται από το 2005 στην Ελλάδα, όποτε και μπήκε σε εφαρμογή η σχετική νομοθεσία του υπουργείου Υγείας. Ο νόμος προβλέπει τον τρόπο εφαρμογής αυτής της πρακτικής όσον αφορά το πλαίσιο που θα γίνονται αυτές οι επεμβάσεις, τις τεχνικές που θα χρησιμοποιηθούν, τις προδιαγραφές των μονάδων κλπ. Πρακτικά, το ενδιαφερόμενο ζευγάρι πρέπει να καταφύγει στο πρωτοδικείο με το αίτημα να κυοφορήσει μια άλλη γυναίκα το γενετικό υλικό τους. Όπως ορίζει ο νόμος, η παρένθετη μητέρα δεν μπορεί να προέρχεται από άλλη χώρα με σκοπό να αποκλειστεί τέτοιου είδους αθέμιτη επιχειρηματική εκμετάλλευση. Στη συνέχεια, μπορεί να προχωρήσει η διαδικασία της επέμβασης, εφόσον η δικαστική πράξη κάνει δεκτή την κυοφορία του γενετικού υλικού.

Η αποτελεσματικότητα και η πιθανότητα επιτυχίας αυτής της πρακτικής εξαρτάται κατά κύριο λόγο από την ηλικία της γυναίκας στην οποία ανήκει το ωάριο.



Ο θεσμός της παρένθετης μητέρας τραυματίζει τα παιδιά
Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

 Η παρένθετη μητρότητα είναι μια διαδικασία, η οποία συχνά υποστηρίζεται και από μια νομική συμφωνία, σύμφωνα με την οποία μια γυναίκα (η αναπληρωματική ή υποκατάστατη ή παρένθετη μητέρα) συμφωνεί να μείνει έγκυος και να γεννήσει ένα παιδί για ένα άλλο άτομο, που είναι ή θα γίνει γονέας του παιδιού. Οι άνθρωποι αναζητήσουν αυτή τη διαδικασία όταν η εγκυμοσύνη είναι ιατρικώς αδύνατη, όταν οι κίνδυνοι της εγκυμοσύνης είναι μεγάλοι για τη μητέρα, όταν ένας άνδρας ή ζευγάρι ανδρών επιθυμεί να έχει παιδί και, σε κάποιες περιπτώσεις, όταν γυναίκες «σταρς» δεν θέλουν να «χαλάσουν» το σώμα τους.
 Θεωρείται μία από πολλές τεχνολογίες της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Στις συμφωνίες περί παρένθετης μητρότητας μπορεί ή όχι να εμπλέκεται η χρηματική αποζημίωση προς τη γυναίκα που θα κυοφορήσει για λογαριασμό άλλου. Η λήψη χρημάτων καθιστά την παρένθετη μητρότητα εμπορικού τύπου υπηρεσία, εάν η μητέρα που κυοφορεί δεν λαμβάνει καμία αποζημίωση πέραν της επιστροφής των ευλόγων εξόδων της θεωρείται «αλτρουιστική» πράξη.

 Υπάρχει μια αυξανόμενη ευαισθησία σχετικά με τους τρόπους, με τους οποίους η παρένθετη μητρότητα εμπορευματοποιεί τις γυναίκες, αλλά λιγότερη για το πώς αυτή η πρακτική βλάπτει τα παιδιά. Γι’ αυτό θέλω να σας μιλήσω σήμερα.

Το όνομά μου είναι η Katy Faust και είμαι η ιδρυτής και η διευθύντρια του «Them Before Us». Είμαστε οργανισμός αποκλειστικά αφιερωμένος στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών μέσα στην οικογένεια και αυτό μας κάνει ένθερμους αντιπάλους της υποκατάστατης μητρότητας.

Αυτή η πρακτική θεωρείται ευρέως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρο τον κόσμο, διότι έχει ως στόχο αποκλειστικά να ικανοποιήσει τις επιθυμίες εκείνων που θέλουν να γίνουν γονείς. Ωστόσο, επιτυγχάνει αυτό το στόχο παραβιάζοντας τα θεμελιώδη δικαιώματα των παιδιών. Η δικαιοσύνη δεν εφαρμόζεται ποτέ όταν οι αδύναμοι αναγκάζονται να θυσιαστούν για τους ισχυρούς.
Η παρένθετη μητρότητα βλάπτει τα παιδιά με διάφορους τρόπους, από την ευγονική έως την εμπορευματοποίηση και τους κινδύνους για την υγεία τους. Αλλά επειδή αυτή τη βδομάδα ο ΟΗΕ επικεντρώνεται στις γυναίκες, εγώ επιθυμώ να παραθέσω τρεις τρόπους με τους οποίους η παρένθετη μητρότητα βλάπτει τα παιδιά, τρόπους που σχετίζονται με την απώλεια της μητέρας τους και θα σας αναφέρω τις ιστορίες και τις μελέτες που υποστηρίζουν αυτούς τους ισχυρισμούς.


Τραύμα
Η απώλεια ενός γονέα είναι πάντα τραυματική για τα παιδιά, ακόμη και όταν συμβεί κατά τη γέννηση. Μελέτες δείχνουν ότι ο χωρισμός του βρέφους από τη μητέρα που το γέννησε, προκαλεί «σημαντικό σωματικό στρες για το βρέφος».

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

Image result for culorile naturii luna

Το Χρώμα του Φεγγαριού-Αλκυόνη Παπαδάκη

- Τι χρώμα έχει η λύπη;
Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.
Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;
- Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος
στη αγκαλιά της.Ένα βαθύ άγριο μπλέ.


- Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
- Τα όνειρα;Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

- Τί χρώμα έχει η χαρά;
- Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.

- Και η μοναξιά;
- Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξεδί.

- Τι όμορφα που είναι τα χρώματα!Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο,
να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

- Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράχτη.
Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

- Και η αγάπη;Ξέχασα να σε ρωτήσω,τι χρώμα έχει η αγάπη;
- ...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.

- Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
- Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού,όταν είναι πανσέληνος.
- Έτσι ε;
Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού,είπε τo αστέρι ...
Κοίταξε μακριά στο κενό ...
Και δάκρυσε ...