ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ(Αγ.Λουκά Κριμαίας)

...Αν όλοι εμείς οι μεγάλοι πρέπει όλη τη ζωή μας να είμαστε στενά ενωμένοι με το Αληθινό Κλήμα, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό και να τρεφόμαστε με το ζωοποιό χυμό από τη Θεία Ρίζα, το ίδιο αυτό ισχύει καί για τα μικρότερα κλήματα του Αμπελιού, τα πιο μικρά πράσινα φύλλα καί τα μικρά τρυφερά άνθη, πού ανθίζουν στο άγιο Κλήμα. Αυτά τα άνθη, τα φύλλα καί τα μικρά κλήματα είναι τα παιδιά μας, τα όποια φροντίζουμε με τρυφερότητα, τα όποια αγαπάμε σαν την καρδιά μας.

Έχουν μεγάλο χρέος και ευθύνη ενώπιον του Θεού εκείνοι οι χριστιανοί, οι όποιοι δεν εκτελούν το ιερό καθήκον τους να προστατεύουν τα μικρά τους παιδιά, και όχι μόνο τα παιδιά αλλά καί τα βρέφη, από τους εχθρικούς άνεμους, οι όποιοι μπορούν να τα αποκόψουν από το Κλήμα του Χρίστου καί να τα πάνε πολύ μακριά καί να τα ρίξουν στη σκόνη καί στο βόρβορο, οπού θα τα πατήσουν με τα πόδια τους οι εχθροί της ανώτατης αλήθειας καί του αγαθού.
Ό Ιωακείμ καί ή "Αννα, οί γονεΐς τής Ύπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το είχαν καταλάβει πολύ καλά. Μόνο τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής της μικρής, ή οποία είχε εκλεχτεί από τον Θεό για να υπηρετήσει το μέγα μυστήριο της ενσάρκωσης του Υίού του Θεού, οί γονείς απολάμβαναν την χαρά της ζωής μαζί της καί της θερμής αγάπης της. Μόλις αύτη βγήκε από τη νηπιακή ηλικία την οδήγησαν στο Ναό της Ιερουσαλήμ καί την άφησαν εκεί, έμπιστεύοντας την αγωγή της στον ίδιο τον Θεό.

"Οχι μόνο ό Ιωακείμ καί ή "Αννα αφιέρωσαν τον καρπό του καθαρού τους γάμου στον Θεό αλλά καί πρίν καί μετά από αυτούς το ίδιο έκαναν οι αγίες καί σοφές μητέρες, τα ονόματα των οποίων εσείς οι σημερινές μητέρες πρέπει να τα θυμάστε. Ή αγία "Αννα, ή οποία ήταν στείρα, προσευχήθηκε θερμώς στον Θεό, δίνοντας του τον όρκο να αφιερώσει σ' Αυτόν το παιδί της, αν έλυνε την άτεκνία της καί θα της έδινε αγόρι. Ό Κύριος ακούσε την προσευχή της "Αννας και αυτή έγινε μητέρα του μεγάλου προφήτη Σαμουήλ. Να θυμάστε οι μητέρες καί το όνομα της αγίας Μάρθας, της μητέρας του μεγάλου όσιου του Συμεών του Στυλίτου, τον όποιο, όπως και ή αγία "Αννα τον Σαμουήλ, τον είχε αφιερώσει ή Μάρθα στον Θεό ακόμη πρίν γεννηθεί. Στήν πολύ νεαρή ηλικία ανέβηκε ό μέγας Συμεών στο στυλό και παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατο του σαν μία άσβηστη λαμπάδα ενώπιον του Θεού.

Να θυμάστε, ευσεβείς σημερινές μητέρες, πόσο μεγάλο καί ιερό ενώπιον του Θεού είναι το καθήκον σας να καλλιεργείτε στα παιδιά σας τον φόβο του Θεού καί να τα διαπαιδαγωγείτε στην αδιάσπαστη καί αδιάκοπη ενότητα με το Αληθινό Κλήμα, τον Κύριο μας Ίησοΰ Χριστό. Μόνο από σας, μητέρες καί πατέρες, τα παιδιά σας μπορούν να μάθουν το νόμο του Θεού, τον όποιο δεν τους διδάσκουν στα σχολεία. Καί μόνο τότε θα μπορέσουν να τον μάθουν αν, εσείς οι ίδιοι, θα μελετάτε με προθυμία το νόμο αυτό στίς εκκλησίες του Θεού, μαθαίνοντας τον από τους υπηρέτες του Θεού, τους ιερείς καί τους επισκόπους.
Να πηγαίνετε στους ιερούς ναούς τα παιδιά σας για να αναπνέουν, έστω καί για λίγο, τον αέρα του γεμάτου όχι μόνο με θυμίαμα αλλά καί μυστική χάρη των μεγάλων μυστηρίων, πού τελούνται σ' αυτόν, καί τις προσευχές πολλών ανθρώπων.

Δώδεκα ολόκληρα χρόνια τρεφόταν μέσα στην ιερότητα του Ναού της Ιερουσαλήμ ή Ύπεραγία καί Αχραντος Παρθένος, ή «τιμιωτέρα των Χερουβείμ, καί ενδοξότερα άσυγκρίτως των Σεραφείμ». Οι παντοδύναμες ενώπιον του Θεού πρεσβείες Της να σας βοηθήσουν στο μεγάλο αυτό έργο της αγωγής των παιδιών σας. Αμήν.


Αγιου Λουκά Κριμαίας
''Λόγοι και Ομιλίες''
Εκδ.''Ορθόδοξη Κυψέλη''

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ-Εγκαταλείπει τη Δαμασκό μέσα σ'ένα καλάθι

Τι είδε ό Σαούλ στο εκτυφλωτικό φως, πού τον τύλιξε στη Δαμασκό ; Το αποκαλύπτει στις Επιστολές του : δεν ήταν ακαθόριστο, θαμπό όνειρο. Ήταν ό ίδιος ό Χριστός, πού είχε ξεψυχήσει στο Σταυρό και είχε άναστηθή. Πολλοί πίστευαν τώρα στον άναστηθέντα Χριστό : όχι μονάχα εκείνοι πού τον εϊχαν δει με τα ίδια τους τα μάτια (γι'αυτόν ακριβώς το λόγο ώνομάζονταν «μάρτυρες»). Ό Σαούλ διακηρύττει πώς ανήκει κι' αυτός στην ομάδα των «μαρτύρων» και διεκδικεί τον τίτλο του Αποστόλου : Γράφει προς τους Κορινθίους : «Ουκ ειμί απόστολος ; Ουχί Ίησούν Χριστόν, τον Κυριον ημών έώρακα ;» Θα μείνη για πάντα προσηλωμένος σ' Εκείνον, πού, όπως γράφει, «τον συνήρπασε και τον αιχμαλώτισε». "Αν ή μεταμέλεια του υπήρξε ακαριαία, το ίδιο έπρεπε να συμβή και με την πνευματική μεταμόρφωση του Ραββίνου, πού εϊχε προσκολληθή στην άκαμπτη ιδεολογία των Φαρισαίων. "Επρεπε να συνδυάση τις παλαιές αλήθειες με την καινούργια αλήθεια, πού του είχε άποκαλυφθή. "Επρεπε να έμβαθύνη τη σημασία της και να αναμόρφωση τη σκέψη του. Αυτή ή εσωτερική διεργασία τον ανάγκασε να άποσυρθή στην έρημο της Αραβίας. Δεν είναι γνωστό πόσο παρέμεινε εκεί. "Εξη μήνες, δύο χρόνια ; Ή ψυχή του πάσχιζε, στην έρημο, να συμβιβάση τον παλαιό και τον νέο άνθρωπο, την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. "Ετσι θεμελίωσε τη διδασκαλία, πού ονομάζεται «θεολογία του Παύλου».Επανειλημμένως — μας λέει ό Παΰλος — του απεκάλυψε ό Θεός τα μυστήρια και τις βαθειές σχέσεις ανάμεσα στις αλήθειες, ώστε να μπορή να διαβεβαιώνη ότι είναι ό θεματοφύλακας «ενός θεϊκού Ευαγγελίου». Επιστρέφοντας στη Δαμασκό, παρουσιάζεται στις συναγωγές και μιλάει με τόση θέρμη και δύναμη, ώστε φέρνει σε δύσκολη θέση τους αντιπάλους του. Επειδή δεν μπορούν να τον αντιμετωπίσουν, στήνουν ενέδρα για να τον εξοντώσουν. Ό αντιπρόσωπος του βασιλιά Άρέτας, Κυβερνήτης (τοπάρχης) της Δαμασκού, διατάζει να φρουρούνται μέρα και νύχτα οί πύλες της πολιτείας, για να μη μπόρεση ό Σαούλ να δραπέτευση. Σώζεται όμως χάρι σ' ένα τέχνασμα, πού διηγείται ό ίδιος με χιούμορ : «Εν Δαμασκω, ό εθνάρχης Άρέτα του βασιλέως έφρούρει την Δαμασκηνών πάλιν πιάσαι με θέλων και δια θυρίδος εν σαργάνη (σ' ένα καλάθι) έχαλάσθην δια του τείχους και έξέφυγον τάς χείρας, αύτοΰ». "Ετσι αρχίζει ό Απόστολος Παΰλος το μεγάλο αποστολικό του έργο.

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ-Εβαπτίσθη και ανέβλεψε

Άφοΰ πέρασε τον πελώριο πύργο, πού φρουρούσε την είσοδο της πολιτείας, ό τυφλός Σαούλ οδηγήθηκε σε κάποιον Ιούδα, πού κατοικούσε στην «Ευθεία Όδό», τον δρόμο πού διασχίζει ακόμα και σήμερα σ' όλο της το μήκος τη Δαμασκό. Εκεί έμεινε τρεις μέρες, χωρίς να φάη, χωρίς να πιή, με τα μάτια στο σκοτάδι, αλλά με την καρδιά όλοφώτεινη και έτοιμη για προσευχή. Περιμένει να του άποκαλυφθή το θέλημα Εκείνου, πού του μίλησε και τώρα τον κρατάει αιχμάλωτο κοντά του. Και ή φωνή ξανακούγεται : «Ην δε τις μαθητής εν Δαμασκω ονόματι Άνανίας» — σίγουρα από τα πιο σημαίνοντα πρόσωπα της χριστιανικής κοινότητος —, Και είπε προς αυτόν ό Κύριος : «Άναστάς πορεύθητι, έπϊ την ρύμην την καλουμένην Ευθείαν και ζήτησον εν οικία Ιούδα Σαΰλον ονόματι, Ταρσέα». Ό άγιος άνθρωπος ακούει το όνομα και νοιώθει τρόμο : «Κύριε», άπαντα, «άκήκοα από πολλών περί του ανδρός τούτου, όσα κακά έποίησε τοις άγίοις σου εν Ιερουσαλήμ" και ώδε έχων έξουσίαν παρά των αρχιερέων, δήσαι πάντας τους επικαλούμενους το όνομά σου». Ό Κύριος, όμως, τον καθησυχάζει : «Πορεύου, ότι σκεύος εκλογής μοι εστίν ούτος, του βαστάσαι το όνομα μου ενώπιον εθνών και βασιλέων. ..». Ό Άνανίας δεν διστάζει πια. Φθάνει στο σημείο του μεγάλου δρόμου πού του έχει ύποδειχθή και βρίσκει τον Σαούλ, βυθισμένο πάντα στο σκοτάδι και στην ταραχή : «Σαούλ, αδελφέ, ό Κύριος άπέσταλκέ με, Ίησοϋς ό όφθείς σοι εν τη όδώ ή ήρχου, όπως άναβλέψης και πλησθής Πνεύματος Άγιου». Κι' ενώ του μιλάει, αγγίζει με τα δάχτυλα του τα βλέφαρα του Σαούλ και «ευθέως άπέπεσον από των οφθαλμών αύτοΰ ώσεί λεπίδες, άνέβλεψέ τε παραχρήμα και άναστάς έβαπτίσθη».



"Ολα γίνονται με μυστηριώδη τρόπο, όπως τρεις μέρες πριν στο δρόμο της Δαμασκού. Ό Σαούλ εισάγεται στη χριστιανική κοινότητα, χάρη σε μιαν ανώτερη δύναμι, στην οποία δεν μπορεί ν' άντισταθή. Εκείνο το εκτυφλωτικό φως, είναι ή αλήθεια πού έχει πλημμυρίσει το πνεύμα του. Μόλις συνέρχεται από την ταραχή, θεριεύει μέσα του όλος ό δυναμισμός πού τον χαρακτηρίζει. Ό Λουκάς τελειώνει μ' αυτά τα λόγια το ημερολόγιο εκείνων των ήμερων : «... και ευθέως εν ταΐς συναγωγαίς έκήρυσσε τον Χριστόν, ότι αυτός εστίν ό υίός του Θεού». Ό ορμητικός του χαρακτήρας, προωρισμένος να μεταβάλλη σε δραση τις επιταγές του πνεύματος, δεν μπορεί να μείνη αργός. Και ό Σαούλ εισβάλλει στις συναγωγές, για να μαρτυρήση στους Ιουδαίους, όσα είδε και όσα άκουσε.

Υπάρχει κάτι πιο χαρούμενο από μια συνάντηση,από μια ''υπαπαντή''με κάποιον που αγαπάς;

Πόσο εκπληκτική καί όμορφη είναι ή εικόνα, ο πρεσβύτερος να κρατά στην αγκαλιά του το βρέφος, καί πόσο παράξενα τα λόγια του: "ότι ειδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου...". Συλλογιζόμενοι αυτά τα λόγια αρχίζουμε να εκτιμούμε το βάθος αυτού του γεγονότος καί τη σχέση πού έχει με μας, με μένα, με την πίστη μας. Υπάρχει στον κόσμο κάτι πιο χαρούμενο από μια συνάντηση, μια "υπαπαντή" με κάποιον πού αγαπάς; Είναι αλήθεια πώς το να ζεις σημαίνει να περιμένεις, να αποβλέπεις σε μια συνάντηση. Δεν είναι άραγε ή υπερβατική καί ομορφη προσδοκία του Συμεών το σύμβολο της; Δεν είναι ή πολύχρονη ζωή του σύμβολο της προσδοκίας, αυτός ό "πρεσβύτης" πού περνά ολόκληρη τη ζωή του περιμένοντας το φως πού φωτίζει τους πάντες καί τη χαρά πού πληρώνει τα πάντα; Πόσο δε απροσδόκητο, πόσο άρρητα όμορφο είναι το ότι το πολυαναμενόμενο φως καί ή χαρά έρχεται στον πρεσβύτη Συμεών με ένα παιδί! Φαντασθείτε τα τρεμάμενα χέρια του γέροντα Συμεών καθώς παίρνει στην αγκαλιά του το σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερά καί προσεκτικά, ατενίζοντας το μικρό πλάσμα, καί πλημμυρίζοντας από δοξολογία: "νυν απολύεις τον δοΰλόν σου, δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη• ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου". Ό Συμεών περίμενε. Περίμενε σε ολόκληρη τη ζωή του, καί είναι βέβαιο πώς στοχαζόταν, προσευχόταν καί βάθαινε καθώς περίμενε έτσι, ώστε στο τέλος ολόκληρη ή ζωή του να είναι μια συνεχής "Παραμονή" της χαρούμενης συνάντησης.


Δεν είναι καιρός να αναρωτηθούμε τί περιμένουμε ; Τί επιμένει ή καρδιά μας να μας υπενθυμίζει συνεχώς ; Μεταμορφώνεται βαθμιαία ή ζωή μας σε μια αναμονή, καθώς περιμένουμε να συναντηθούμε με τα ουσιώδη; Αυτά είναι τα ερωτήματα πού θέτει ή Υπαπαντή. Εδώ, σ' αυτή τη γιορτή ή ζωή του ανθρώπου αποκαλύπτεται ως ανυπέρβλητη ομορφιά μιας ώριμης ψυχής, πού έχει απελευθερωθεί, βαθύνει καί καθαριστεί από καθετί το μικρόψυχο. το ανόητο καί τυχαίο. Ακόμη καί τα γηρατειά καί ό θάνατος, ή γήινη μοίρα πού όλοι μας μοιραζόμαστε, παρουσιάζονται εδώ τόσο απλά καί πειστικά ως ανάπτυξη καί άνοδος προς εκείνη τη στιγμή, όταν με όλη μου την καρδιά, στην πληρότητα της ευχαριστίας, θα πω:"νυν απολύεις". Είδα το φως πού διαπερνά τον κόσμο. Είδα το "Παιδίον", πού φέρνει στον κόσμο τόση θεϊκή αγάπη, καί πού παραδίνεται σε μένα. Τίποτε δεν προκαλεί φόβο, τίποτε δεν είναι άγνωστο, όλα τώρα είναι ειρήνη, ευχαριστία, αγάπη. Αυτά φέρνει ή Υπαπαντή του Κυρίου. Εορτάζει τη συνάντηση της ψυχής με την Αγάπη, τη συνάντηση με Αυτόν πού μου έδωσε τη ζωή, καί πού μου έδωσε το κουράγιο να τη μεταμορφώσω σε αναμονή.

πηγή-'''Εορτολογιό''Αλεξάνδρου Σμέμαν
εκδόσεις ''Ακρίτας''