Ένα θαύμα ανήμερα των Τριών Ιεραρχών στην κομμουνιστική Ρουμανία

Με τον πατέρα Ιλίε Λακατούσου(διαβάστε εδώ)!  μείναμε μαζί τέσσερα χρόνια στην Περιπράβα στο Δέλτα.Διακρίθηκε γενικά για την εσωτερική του δύναμη και για τη σιωπή του.Σπάνια τον άκουγες να μιλάει και όταν το έκανε είχε κάτι σημαντικό να πει.Τις πιο πολλές φορές μας προέτρεπε να προσευχόμαστε όταν βρισκόμασταν σε κίνδυνο.Γι’αυτόν τον άνθρωπο έχω να πω ότι ήταν πραγματικά ταπεινός.Ποτέ δεν ήθελε να βγει στην επιφάνεια,προσπαθούσε να περάσει απαρατήρητος.

Θύμαμαι ένα θαυμαστό γεγονός που έλαβε μέρος στο Δέλτα(του Δούναβη),όπου ο πατέρας Ηλίας έπαιξε έναν ρόλο πολύ σημαντικό.
Στις 30 Ιανουαρίου μας έστειλαν στο κανάλι να κόψουμε τύφη(υδρόβιο φυτό).Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό μέσα στην καρδιά του χειμώνα.Σίγουρος θάνατος.Ήμασταν επιπλέον τρομαγμένοι από το γεγονός ότι οι φύλακες είχαν μαζί τους τέσσερα πολυβόλα.Ίσως ήθελαν να μας εκτελέσουν,πιστεύοντας ότι θα αρνηθούμε να εκτελέσουμε τη διαταγή.Ήταν ένα άνοιγμα εκεί στο νερό γύρω στα σαράντα εκτάρια και η τύφη ήταν πέρα βαθιά.Όλοι αρχίσαμε να λέμε μεταξύ μας ότι δεν προκειται να μπούμε.Μας διέταξαν να μπούμε και να βγάλουμε δύο δέσμες.
Για ποιόν το κάναμε εμείς αυτό;Ήταν κάτι άσκοπο.Πως να μπεις στο νερό;.Αν πατήσεις στο βάλτο ποιός θα σε βγάλει;Διστάσαμε στην αρχή.
Τότε ο πατέρας Ιλίε,αποφασιστικά μας ενθάρρυνε και μας είπε:’’Μπείτε ,επειδή αυτοί κάνουν κακές σκέψεις.Θα μας πυροβολήσουν.Μπείτε και η Παναγία και οι Τρεις Ιεράρχες θα μας βγάλουν σωους και αβλαβείς.
Μπήκαμε.Το νερό μας έφτανε μέχρι το πηγούνι.Δουλεύαμε σαν να είμαστε στην ξηρά.Σ’άλλους το νερό έφτανε μέχρι το λαιμό,σ’άλλους στο στήθος σ’άλλους στη μέση,όπως πέτυχε ο καθένας.Μείναμε τρεις ώρες στο νερο και βγάλαμε ότι μας ζήτησαν όμορφα,περιποιημένα και στο ίδιο μέγεθος
Η θερμοκρασία ήταν -30 και ο πάγος είχε πάχος 20-20 εκατοστά.Κάτω από τον πάγο φαινόνταν τα κίτρινα ανθισμένα νούφαρα.

Μεγάλο θάυμα έγινε εκείνη την ημέρα.Το πρωί είχε ομίχλη,ήταν ο ουρανός συννεφιασμένος και το κρύο σου τρυπούσε τα κόκκαλα.Ξαφνικά βγήκε ήλιος.Άρχισε να κάνει μια ζέστη που εκπλήσσονταν και οι φύλακες.Βγάλαμε τα ρούχα μας για να στεγνώσουν σαν να τα έβαζες στην πιο ζεστή σόμπα,έτσι όπως έβγαιναν οι ατμοί.Ντυθήκαμε και γυρίσαμε στη φυλακη.
Έτσι η Παναγία και οι Τρεις Ιεράρχες ήταν μαζί μας και μας βοήθησαν έκεινη την παγωμένη τριακοστή ημέρα του Ιανουαρίου.Κανένας δεν αρρώστησε.Χάρη στις προσευχές του πατέρα Ιλίε,αλλιώς όλοι θα ήμασταν νεκροί.

ΠΗΓΗ-Προσκυνητής

Μνήμη Τριών Ιεραρχών μετ'εγκωμίων ευλαβείας

Από την πολυάνθρωπη Καισαρεία της χλιδής
καί το πρώτο θεμέλιο των Εκκλησιών
του Χρίστου, τη μυθική Αντιόχεια,
ούρανοφάντορες Αστέρες σοφίας
καί ήλιοι θεοφόροι ούρανοδρομείτε στους αιώνες.
Όλοκάρπωμα θεοσώστου σποράς
οι στερήσεις, οι πόνοι, τα μαρτύρια
με θησαυρούς σοφίας σας έπλούτισαν.
Όπως οι ρομφαίες των κεραυνών διασχίζουν τα πέπλα του σκότους, το ίδιο κι οί θεόπνευστοι φθόγγοι σας, τα πέρατα του κόσμου λαμπάδιασαν κι άνέσυραν από το ζόφο της απώλειας τους εν σκότει καί σκιά πλανημένους.

Στήλοι κραταιοί, αγογγύστως βαστάζετε τους ναούς του ήθους καί της μάθησης καί πυρσοί ορθοδόξου φρονήματος καταγαύσατε τη νύχτα της αμάθειας. Ήδύτατοι καρποί θεολογίας οί λόγοι σας καί ποιμενικοί αυλοί κατηχήσεως των αμαρτημάτων το ρύπο καθαρίσατε.
Με φλογερά δόγματα χρηστότητας την Οικουμένη πυρπολήσατε καί τη χέρσα κι άνυδρη Οικουμένη με θεογνωσίας ζωοδόχους πηγές ασεβή στόματα ξεδιψάσατε.
Με ευσέβεια πλουτίσατε την Εκκλησία μ' εγκράτεια αποτρέψατε άλωση ψυχών, την αγνότητα των αρετών διασώσατε με νάματα ζωής έρημους καρποφορήσατε.
Την φύση των όντων μεγαλύνατε,τα ήθη ανθρώπων έλαμπρύνατε,των αγαθών τη σαγήνη αρνηθήκατε, την πίστη με ροές δακρύων κραταιώσατε, τους βιωτικούς σκανδαλισμούς απωθήσατε,το μέγα έλεος στους απελπισμένους δωρήσατε.
Ταραγμένα πλοιάρια οί ψυχές μας,κλυδωνίζονται στον πόνο της αθεΐας, Ούρανοδρόμοι, φωτοδότες, φωστήρες, ειρηνεύσατε το σάλο της απιστίας οδηγήστε μας στο λιμάνι της Θεογνωσίας!


ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ

Οι Τρεις Ιεράρχες και η παιδεία

Η μεταμοντέρνα εποχή μας με όλους τους θεσμούς πού συμμετέχουν στο παιχνίδι της,αλλά και με μια πλειάδα διανοουμένων και δημοσιογράφων τονίζει συνεχώς την ανάγκη δημιουργίας μιας νέας κοινωνίας κι ενός νέου τύπου ανθρώπου. Πρέπει να απελευθερωθούμε από τίς διαφορές του παρελθόντος, να ζήσουμε σε ένα κλίμα ασφάλειας καί συνεργασίας, χωρίς ταυτότητες και διαφοροποιήσεις, και ή ζωή μας να χαρακτηρίζεται από το πρακτικό πνεύμα, την αυτάρκεια καί την ανάπτυξη. Ή παιδεία θεωρείται ό κύριος τρόπος επίτευξης αυτού του περάσματος στη νέα εποχή καί οι μεταρρυθμίσεις καί το πνεύμα των μαθημάτων εκεί αποσκοπούν.
Είμαστε λάτρεις του δυτικού τρόπου ζωής καί προσαρμόζουμε κάθε στοιχείο της ζωής μας σ' αυτόν. Συνειδητά προσπερνούμε την παράδοση μας, καθώς πιστεύουμε ότι οί στόχοι μας δεν έχουν σχέση με ό,τι αυτή μπορεί να μας προσφέρει καί θεωρούμε κάθε ενασχόληση μαζί της ως επιστροφή στο παρελθόν. Θαμπωμένοι από την πρόοδο καί το σήμερα, αρνούμαστε να μελετήσουμε τίς αξίες καί τίς προτάσεις ζωής πού ή παράδοση μας κρύβει, ιδίως στο χώρο της παιδείας.

Όλοι οί μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας καί ίδίως οί Τρείς Ιεράρχες παραμένουν επίκαιροι στη μεταμοντέρνα εποχή μας καί αυτό διότι ή σχέση τους με τα γράμματα καί τη μόρφωση δεν ήταν τεχνοκρατική καί χρησιμοθηρική. Ήταν σχέση ζωής καί άθλημα ελευθερίας. Ήταν πανεπιστήμονες, κατείχαν όχι μόνο την εκκλησιαστική παιδεία, αλλά καί την κοσμική καί ήξεραν να αξιοποιούν κάθε γνώση, όπως ή μέλισσα πού αντλεί γύρη από όλα τα λουλούδια πού επισκέπτεται. Είχαν χαρά για τη μάθηση, με αποτέλεσμα οί δάσκαλοι τους να λυπούνται όταν τελείωναν τη φοίτηση τους στις μεγάλες σχολές εκείνης της εποχής. Συνδύαζαν τη μόρφωση με την πνευματική καλλιέργεια καί τον αγώνα για την αγάπη του Θεού. Εφάρμοζαν τη γνώση δημιουργώντας υποδομές κατεξοχήν ανθρωπιστικές (όπως το φιλανθρωπικό έργο), αλλά καί διαφώτιζαν τους ανθρώπους για θέματα της ζωής, της πίστης, της κοινωνίας (χωρίς να φοβούνται αυτοκράτορες,πολιτικούς εξουσίες,τη θέση τους). Οί Τρεις Ιεράρχες ήταν ποιητές ήθους καί εξακολουθούν να προτείνουν αυτό το ελληνορθόδοξο ήθος στο σήμερα.
Το εκπαιδευτικό μας σύστημα προσπαθεί να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της μεταμοντέρνας εποχής. Δε βοηθά όμως τα παιδιά να αγαπήσουν το σχολείο, τη μάθηση, τον άνθρωπο, τη γνώση. Το σχολείο καί το πανεπιστήμιο μπορεί να συνδέονται σταδιακά με την αγορά εργασίας, απομακρύνουν όμως συνεχώς τη νέα γενιά από την ουσία της ζωής. Καλλιεργώντας τον ανταγωνισμό, αφαιρώντας χρόνο από τα μαθήματα πού εξανθρωπίζουν το νέο, εξαφανίζοντας κάθε έννοια υπαρξιακού προβληματισμού, διαγράφοντας τα πρότυπα της παράδοσης, παραδίδουν τη νέα γενιά βορά στον τηλεοπτικό εξανδραποδισμό.
Για να μπορέσει κανείς να αξιοποιήσει τίς θετικές όψεις της μεταμοντέρνας φιλοσοφίας, όπως είναι ό σεβασμός στον άλλο, ή πίστη οτόν άνθρωπο,ή ενεργητική συμμετοχή στην κοινωνία των πολιτών, ή υπέρβαση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, ή περιθωριοποίηση, χρειάζεται να έχει μέσα του αξίες ζωής καί να μιμείται όχι τα πρότυπα της τηλεόρασης, αλλά τίς μορφές εκείνες πού μιλούνε με τη ζωή τους για αγάπη, αγιότητα, προσφορά, παραίτηση από τον εγωκεντρισμό, εργασία για το σύνολο καί όχι μόνο για τον εαυτό μας, φιλαδελφία καί φιλανθρωπία. Καί αυτό δε μπορεί να γίνει χωρίς οικουμενική παιδεία, γλώσσα, ανθρώπινες σχέσεις. Αυτό δε μπορεί να γίνει χωρίς την παιδεία των Αγίων μας καί ίδίως των Τριών Ιεραρχών.
Έχουμε όντως ανάγκη από μια νέα κοινωνία. Όχι όμως αυτή της μεταμοντέρνας τηλεοπτικής δημοκρατίας, αλλά αυτήν πού θα έχει ως βάση της τίς αξίες καί το ήθος της παράδοσης μας. Δεν περιμένουμε από τίς εξουσίες να συνειδητοποιήσουν τί θησαυρό απεμπολούμε. Όσοι έχουμε ευαισθησία καί αγωνία για τον τόπο μας καί τη νέα γενιά, εκπαιδευτικοί, κληρικοί, ας μελετήσουμε καί ας ζήσουμε τον τρόπο της Εκκλησίας μας, τον τρόπο των Τριών Ιεραρχών, την παιδεία πού θα δώσει πνευματική ποιότητα καί αρχοντιά στη ζωή μας προτείνοντας τον στους νέους μας. Καί αυτή θα είναι ή ουσιαστικότερη προσφορά καί ελπίδα, δώρο ζωής καί αγάπης.

του πρωτοπρεσβύτερου Θεμιστοκλή Μουρτζανού

Ο τάφος του Αγ.Βασιλίσκου και η κοίμηση του Αγ.Ιωάννη του Χρυσοστόμου

...Ο άγιος Ιωάννης, βαθιά θλιμμένος για τον άδικο διωγμό του, αλλά με γαλήνη ψυχής στην ταραχή αυτή, αφέθηκε στα χέρια των εχθρών του, δοξολογώντας το Θεό. Στη Νίκαια της Βιθυνίας παρέμεινε λίγες μέρες. Από εκεί οδηγήθηκε με πολλές ταλαιπωρίες προς την Αρμενία. Εκεί ταλαιπωρήθηκε και στερήθηκε τα πάντα. Δεν υπήρχαν τρόφιμα, δεν είχε καμιά ευκολία, γιατρός δεν βρισκόταν εκεί, το κλίμα ήταν κακό και βαρύ. Ο Ιωάννης αρρώστησε επικίνδυνα δυο φορές. Κοντά στ’ άλλα οι Ίσαυροι έκαναν επιδρομές στην Αρμενία, το χειμώνα του 406 μ.Χ. ο Χρυσόστομος μεταφέρθηκε στο οχυρό της Αραβισσού, την άνοιξη τον γύρισαν πίσω στον Κουκουσό. Στην εξορία του μελετά, προσεύχεται, γράφει επιστολές να ενθαρρύνει τους φίλους του που καταδιώκονταν. Σώζονται πολλές επιστολές του από αυτή την εποχή. Οι πιστοί έρχονται συχνά στον Ιωάννη, να τον δουν, να δείξουν την αφοσίωσή τους, να ευλογηθούν από αυτόν, από τη Βασιλεύουσα, από τις επαρχίες, όλη η Αντιόχεια έρχεται στην Αρμενία.

Η σαρκοφάγος του Αγ.Ιωάννη του Χρυσοστόμου

Η κίνηση αυτή ενοχλεί τους εχθρούς του Χρυσοστόμου. Αποφασίζουν και προκαλούν διαταγή να μεταφερθεί ο εξόριστος πιο μακριά, στην Πιτυούντα, «τόπον πανέρημον», στη θάλασσα του Πόντου. Ο Ιωάννης είναι κουρασμένος και άρρωστος. Είναι στην ηλικία των πενήντα δύο ετών μα η τόσο καταπονημένη ζωή του τον δείχνει γέροντα πολύ. Το «αραχνώδες σωμάτιόν» του φανερώνει τα όρια της αντοχής του εξαντλημένα. Δοξάζει όμως τον Θεό και προχωρεί.
Τρεις μήνες οδοιπορεί μ’ αφάνταστο κόπο. Οι στρατιώτες που τον οδηγούν βιάζονται κι αδιαφορούν που ο Ιωάννης δεν αντέχει, ομολογούν πως έχουν εντολές, ότι αν πεθάνει αυτοί θα προαχθούν. Βρέχει και τρέχουν τα νερά πάνω στο σώμα του αγίου, ύστερα ο ήλιος καίει το γυμνό κεφάλι του.
Στα Κόμανα του Πόντου, κοντά στον τάφο του αγίου Βασιλίσκου, που ήταν επίσκοπος στα Κόμανα κι είχε μαρτυρήσει στο διωγμό του Μαξιμιανού, βλέπει τη νύχτα τον Βασιλίσκο να του λέει: «Θάρρος, αδελφέ Ιωάννη, γιατί αύριο θα είμαστε μαζί».

Ο τάφος του Αγ.Βασιλίσκου

Ο Ιωάννης πίστεψε στο μήνυμα αυτό και παρακαλούσε τους στρατιώτες την άλλη μέρα να μη φύγουν από κει. Αυτοί τον παίρνουν και προχωρούν. Μα σε λίγες ώρες γύρισαν γιατί η κατάστασή του ήταν βαριά. Εκεί, κοντά στον τάφο του αγίου Βασιλίσκου, κοινώνησε για τελευταία φορά τα άχραντα Μυστήρια, προσευχήθηκε, είπε για τελευταία φορά το «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν, Αμήν» και παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Χριστού. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 407 μ.Χ.. Πέθανε στα Κόμανα του Πόντου, στο δρόμο της εξορίας του.

http://proskynitis.blogspot.cοm

ΕΛΘΟΝΤΕΣ ΕΠΙ ΤΗΝ ΗΛΙΟΥ ΔΥΣΙΝ...

Τότε πού αρχίζει να χαμηλώνει το φως της μέρας, την άπόβραδη ώρα, την ώρα τη νοσταλγική του Λυχνικού ή του Έσπερινου,κατά την ώρα εκείνη, λοιπόν, της ιεράς ακολουθίας,επαναλαμβάνεις τα ίδια πάντοτε λόγια, εκείνες τις λέξεις κλειδιά, ττού ανήκουν στην έπιλύχνιον ευχαριστία, στο γνωστό «Φως ίλαρόν...». Και είναι εκείνες οί λίγες λέξεις με το εκρηκτικό,όσον αφορά τη διαδρομή σου στην πνευματική ζωή, περιεχόμενο: «Έλθόντες έπί την ήλίου δύσιν...»,πού απλώνουν με τους ευλογημένους σου στοχασμούς, κάποιους ρυθμούς μιας νέας έκφρασης, ή όποία σημασιοδοτεί τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής σου.
Είναι βέβαιο, πώς αν ψάξουμε μιά-μιά τις λέξεις, τότε θ' ατενίσουμε ένα ύπέρλογο και θαυμαστό τοπίο θεολογικής σκέψης και βιοτής. Μια πυξίδα που μας καθοδηγεί προς την επαρκή κατανόηση του Μυστηρίου της ζωής και του θανάτου, καθώς ανοίγουμε νέους δρόμους προς την έμβίωση των γεγονότων αυτών. Δρόμους,πού περνούν μέσα άπό την αφορμή για παραίτηση, έστω για λίγο,από τα βιοτικά και τα εφήμερα,τα συμβατικά και ανυποψίαστα, ότι δηλαδή σιμά μας υπάρχει και μας σημαδεύει το πικρό το δόντι του θανάτου. Γιατί κάττοτε θάρθει ή στιγμή, ή ώρα, όπου θα πούμε ή θα ψάλλουμε για στερνή φορά αυτή τη φράση. Θα κλείσουμε ήσυχα το βιβλίο,θ' ατενίσουμε το δειλινό πού σύρθηκε με το μελιχρό του το φως στους τοίχους του ναού,κι ύστερα θα μαζέψουμε τα πράγματα μας, ωσάν τους μαθητές της τελευταίας ημέρας στο σχολείο τους, και δεν θα επιστρέψουμε ξανά στον ίδιο χώρο... Γιατί θα έχουμε έλθει πια στη δική μας τη δύση και θα πρέπει να ετοιμαζόμαστε για την κοίμηση, πού όμως αυτή τη φορά θάχει έναν διαφορετικό "Ορθρο, την Άκολουθία εις Κεκοιμημένους ιερείς, ιερομόναχους, Αρχιερείς... και μίαν ύπέρφωτη και ύπέρλαμπρη Θεία Λειτουργία, όπου θα προΐσταται ό Μέγας Άρχιερεύς,θ' ακολουθούν οί τάξεις των Αγίων Του, θα ψάλλει ό Χορός των Αγγέλων και εμείς θα ψάχνουμε που να κρύψουμε τις όσες μας αμαρτίες... Τις όσες μας υπερβολές, τις αδικαιολόγητες απουσίες, τα άγχη και τα όσα έφάμαρτα και ανήσυχα μας ταΐζε καθημερινά ό ναρκισσισμός μας και ή διάθεση μας για αυτοπροβολή...

«Έλθόντες επί τήν ήλίον δύσιν...». Μάθημα μέγιστον αυτές οί λέξεις, πού ασφαλώς θα τις λάμβανε υπόψη του και ό Πλάτων(1), καθώς μας δίδαξε, μέσω του Διδασκάλου του, του Σωκράτη, «το μέγιστον μάθημα»τη «μελέτη τον θανάτου». Μόνο πού οί ίεροί Νηπτικοί Πατέρες(2), ίσως κατανοώντας τον ισχυρό νοηματισμό πού προσφέρει ό Ύμνος αυτός, κατόρθωσαν να υπερβούν με δοκιμασμένα κριτήρια την ατελή πλατωνική σκέψη και να την εμπεδώσουν, αλλά, παράλληλα, και να τη διδάξουν με κριτήρια καθαρά βιωματικά και θεόσοφα σε όσους επιθυμούν να πραγματεύονται και να διάγουν «τον ύπόλοιττον χρόνον της ζωής» τους με ειρήνη και μετάνοια. Αγαθά θεοδωρούμενα, άλλα από μέρους του ανθρώπου άπωθούμενα, γιατί οί προτεραιότητες συμβαδίζουν, σχεδόν πάντοτε με το «ίδιον θέλημα». Γιατί ό λόγος των Νηπτικών Πατέρων περί της μνήμης του θανάτου, δεν είναι μόνο τρόπος βίωσης του μυστηρίου του θανάτου, αλλά ανανέωση των κυττάρων της ψυχής, καθώς πάνω τους έχει συσσωρευτεί ή στάχτη από τις έκπυρώσεις και τις κολάσεις των έφαμάρτων μας λογισμών και πράξεων.
«Έλθόντες έπί την ήλίου δύσιν...»,όλα συγκλίνουν σε μια βαθύτερη κατανόηση περί του λόγου της προσωπικής μας δύσεως, αποχωρήσεως, αλλά και κλήσεως στο Μεγάλο Δείπνο (πρβλ. Λκ. 14, 16-24)
Τουλάχιστον έκεϊ ας μην το λησμονήσουμε,όπως συνέβη στους κεκλημένους της Ευαγγελικής περικοπής, να παραβρεθούμε... Και φυσικά με «ένδυμα γάμου» (Μτθ. 22, 11-13), γιατί αν όλα αυτά τα χρόνια δεν το ετοιμάζουμε,μεριμνώντας, όπως ή Μάρθα «περί πολλά» (Λκ. 10, 42), τότε ασφαλώς θα θεωρηθούμε, και δίκαια μάλιστα, ως δούλοι πονηροί και οκνηροί. Και το χειρότερο, θαχουμε πει χιλιάδες φορές τη φράση «έλθόντες επί την ήλίον δύσιν», χωρίς ούτε μια φορά να σηκώσουμε το παραπέτασμα των λέξεων, -για να συγκλονιστούμε άπό την κραυγή αγωνίας του θείου υμνογράφου, πού συμπυκνώνει στις λίγες αυτές λέξεις το Μυστήριο της Ζωής και του Θανάτου.
Το μόνο πού αφήνει σε μας, είναι ή επιλογή(3)...

του πρωτοπρεσβύτερου Κωνσταντίνου Καλλιανού
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Βλ. την ωραία ανάλυση του Ίω. Ν. Θεοδωρακόπουλου, Μελέτη θανάτου, στο βιβλίο του, Είσαγωγη στον Πλάτωνα, Αθήνα Ί970, σελ. 267-310.
2. Φίλοκαλίοί ιερών Νητπικών, εκδ. Άατήρ, τ. Α',σελ. 165, τ. Β', σελ. 286 κ.ά. Τα παραθέματα βλ. στο
βιβλίο του ττ. Μιχαήλ Καρδαμάκη, Όρθόδοξη Πνευμαηκότητα. Ακρίτας, σελ. 451-460. στο
κεφ. «Μνήμη θανάτου». Βλ. και Άρχιμ. Ζαχαρία,Αναφορά στη Θεολογία τον Γέροντος Σωφρονίου,
Ί.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Άγγλίας 2000, σελ.101 εξ.
3. Το άτεχνο αυτό κείμενο πιστεύω ότι το συμπληρώνει πλήρως το θεολογικό σχόλιο του Άρχιμ.
Βασιλείου, Ηγουμένου της Μονής των Ιβήρων, που φέρει τον τίτλο «Έπί την ήλίον δύση...» στο βιβλίο του. Λειτουργικός τρόπος, Ί.Μ. Ιβήρων 2000, σελ.103-109.

Ευλόγησε τους εχθρούς μου Κύριε

Ευλόγησε τους εχθρούς μου, Κύριε!
(ακόμη κι εγώ τους ευλογώ καί δεν τους καταριέμαι.)
Οί εχθροί με έχουν οδηγήσει στην αγκάλη Σου περισσότερο απ' ό,τι οί φίλοι μου. Οι φίλοι μου με έχουν προσδέσει στη γη, ενώ οί εχθροί με έχουν λύσει από τη γη καί έχουν συντρίψει όλες τίς φιλοδοξίες μου στον κόσμο.
Οί εχθροί με έχουν αποξενώσει από τις εγκόσμιες πραγματικότητες καί με έκαναν ξένο από τη ζωή του κόσμου. Όπως ακριβώς ένα κυνηγημένο ζώο βρίσκει πιο ασφαλές καταφύγιο από ένα άλλο πού ζει στην ησυχία, έτσι κι εγώ. Καταδιωγμένος από τους εχθρούς, έχω ανακαλύψει το ασφαλέστερο καταφύγιο καί προφυλάσσομαι κάτω από ‘’τήν σκέπην των πτερύγων Σου’’, όπου ούτε φίλοι οϋτε εχθροί μπορούν να άπωλέσουν την ψυχή μου.

*

Ευλόγησε τους εχθρούς μου, Κύριε!
(Ακόμη κι εγώ τους ευλογώ καί δεν τους καταριέμαι).


Αυτοί μάλλον, παρά εγώ, έχουν ομολογήσει τίς αμαρτίες μου ενώπιον του κόσμου, αύτοί μαστίγωναν κάθε φορά πού εγώ δίσταζα να τιμωρήσω τον εαυτό μου. Με βασάνιζαν, κάθε φορά πού εγώ προσπαθούσα να αποφύγω τα βάσανα. Αυτοί με έπέπλητταν, κάθε φορά πού εγώ κολάκευα τον εαυτό μου. Αυτοί με κτυπούσαν κάθε φορά πού εγώ είχα παραφουσκώσει από την αλαζονεία.


Ευλόγησε τους εχθρούς μου, Κύριε!
(ακόμη κι εγώ τους ευλογώ καί δεν τους καταριέμαι).


Κάθε φορά πού είχα κάνει τον εαυτό μου σοφό, αυτοί με αποκάλεσαν ανόητο. Κάθε φορά πού είχα κάνει τον εαυτό μου δυνατό, αυτοί με περιγέλασαν σαν να ήμουνα νάνος. Κάθε φορά πού θέλησα να καθοδηγήσω άλλους, οί εχθροί με έσπρωξαν στο περιθώριο. Κάθε φορά πού έσπευδα να πλουτίσω, αυτοί με εμπόδισαν με σιδερένια χέρια, κάθε φορά πού είχα σκεφθεί ότι θα κοιμόμουν πια ειρηνικά, αυτοί άγρια με ξύπνησαν, κάθε φορά πού προσπάθησα να κτίσω ένα σπίτι για να ζήσω εκεί χρόνια πολλά καί είρηνικά, αυτοί το κατεδάφισαν καί με έβγαλαν έξω.
Στ' αλήθεια, Κύριε, οί εχθροί μου με έχουν αποσυνδέσει από τον κόσμο καί άπλωσαν τα χέρια μου στο κράσπεδο του ιματίου Σου.


Ευλόγησε τους εχθρούς μου, Κύριε!
(ακόμη κι εγώ τους ευλογώ καί δεν τους καταριέμαι.)

Ευλόγησε τους καί πλήθυνε τους!
Πλήθυνε τους καί κάνε τους ακόμα πιο σκληρούς εναντίον μου!


"Ωστε ή καταφυγή μου σε Σένα να μην έχει επιστροφή. Να διαλυθεί ή κάθε ελπίδα μου στους ανθρώπους σαν ιστός αράχνης. Ν' αρχίσει απόλυτη γαλήνη να βασιλεύει στην ψϋχή μου.Να γίνει ή καρδιά μου τάφος των δύο κακών διδύμων αδελφών μου: του θυμού καί της αλαζονείας. Να μπορέσω να αποθηκεύσω όλους τους θησαυρούς μου «εν τοις ούρανοίς». Να μπορέσω για πάντα να ελευθερωθώ από την αυταπάτη, ή οποία με περιέπλεξε στο θανατηφόρο δίχτυ της απατηλής ζωής.
Οί εχθροί με δίδαξαν να μάθω αυτό πού δύσκολα μαθαίνει κανείς, ότι δηλαδή ό άνθρωπος δεν έχει εχθρούς στον κόσμο, εκτός από τον εαυτό του!...
Είναι πράγματι δύσκολο για μένα να πω ποιος μου έκανε περισσότερο καλό καί ποιός περισσότερο κακό: οι εχθροί ή οί φίλοι μου;


Γι'αυτό, ευλόγησε Κύριε, καί τους φίλους μου καί τους εχθρούς μου.

Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς.επισκόπου Αχρίδος

Εκείνος που θέλει να σωθεί...(Αγ.Μακαρίου του Αιγυπτίου)

«Εκείνος πού θέλει να σωθεί πρέπει, ακόμη καί με τη βία, να ωθεί τον εαυτό του προς το καλό καί ας μη θέλει ή καρδιά. Γιατί λέει ό άψευδής Κύριος: "Ή βασιλεία των ουρανών βιάζεται καί βιασταί άρπά-ζουσιν αύτην'" καί πάλι: "Αγωνίζεσθε είσελθείν δια της στενής πύλης". Πρέπει, λοιπόν, καί χωρίς να θέλουμε, να ωθούμε τον εαυτό μας στην αρετή: δηλαδή στην αγάπη, ενώ δεν έχουμε αγάπη,στην πραότητα, ενώ αυτή μας λείπει, στο να έχουμε συμπαθή καί φιλανθρωπη καρδιά, να ανεχόμαστε τίς προσβολές καί τον παραμερισμό καί να έγκαρτερούμε, ενώ ακόμη δεν έχουμε αυτή τη συνήθεια, στην προσευχή, αν καί δεν έχουμε ακόμη πνευματική προσευχή. Αν ό Θεός δει ότι αγωνιζόμαστε έτσι καί ωθούμε με τη βία τον εαυτό μας προς το καλό, έστω κι αν ή καρδιά μας αντιστέκεται, τότε θα μας γεμίσει με όλους τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος».


ΑΓ. ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ

1 χρόνος ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

Σήμερα 18 Ιανουαρίου συμπληρώνεται ένας χρόνος από την πρώτη μας ανάρτηση...Κάθομαι και σκέφτομαι εαν -μετά από τοσες αναρτήσεις και πομπώδεις τίτλους- άλλαξα προς το καλύτερο....Μάλλον όχι...Τουλάχιστον ελπίζω να ωφέλησα έστω και μια ψυχή...Να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τους 12184 μέχρι σήμερα επισκέπτες μου....όσους έστειλαν κάποιο σχόλιο ή κάποιον παρηγορητικό λόγο...Να ευχαριστήσω τον σύζυγό μου π.Γεώργιο για την πολύτιμη βοήθειά του και τα παιδάκια μου που...εγκρίνουν τη φωτογραφία που θα βάλω σε κάθε ανάρτηση και όλο με ρωτάνε:''Μαμά,πότε θα έχουμε και εμείς το δικό μας μπλογκ'';

Η αγάπη είναι θάυμα...

Οποιο αληθινο ζευγαρι γνωρισα και προσεχτικα παρατηρησα,ειδα πως τα καταφερνει τοσο θεαματικα στην αγαπη.... γιατι ειναι.... ζευγαρι ταπεινων...
Πλασματα συντετριμμενα απο καποιο μαρτυριο στη ζωη τους-μαρτυριο που τους εμαθε ν'αποξεχνουν τον εαυτο τους-ειτε πλασματα χαρισματικα.
Απο καποια προσωπα-δειγματα που ο ουρανος στελνει κατα καιρους αναμεσα μας για να μας παρακινησει στην αρετη και την ανδρεια...
Θα τα καταφερουν να ειναι μαζι,πραγματικα μαζι,ακομα και περα απο το προσκαιρο εμποδιο του θανατου,γιατι θα καταφερουν εκεινο που εχω ακουσει και θεωρω σαν τον καλυτερο προσδιορισμο της αγαπης......
Αγάπη σημαινει να αναζητω να γεμισω τις δικες σου αναγκες και οχι να θελω,χρησιμοποιωντας σε,να καλυψω τις δικες μου αναγκες...
Μοναχα ο ερωτας που εχει το θάρρος να γινει αγαπη νικάει το χρονο και ζει....
Εξαλλου,κι επειδη η αγάπη ειναι θαύμα , .......πρεπει το θαυμα να σου ανηκει.....
Να το αξιζεις.....!!!!


Mάρω Βαμβουνάκη

Η παιδοκτονία των εκτρώσεων

Οι ουρανοί δίχως αγγέλους θά ήταν κόλαση· καί η γη δίχως παιδιά θά ήταν ερημιά καί σκοτεινιά. Ἐάν στόν ουρανό βασιλεύει η χαρά των αγγέλων, στή γη, ευτυχώς, απόμεινε τό χαμόγελο των παιδιών.
Μέσα στά παιδικά μάτια καθρεφτίζεται ο παράδεισος.Άγγελοι καί παιδιά ζούνε σ’ ένα ἰδανικό καί τρισχαρούμενο κόσμο. Τίποτε σέ τούτο τόν κόσμο δέ μπορεί νά συγκριθεί μ’ ένα παιδί. Τί λέω! Τίποτε δέ μπορεί νά συγκριθεί μ’ ένα παιδικό χαμόγελο.
Ὅταν χαμογελάει τό παιδάκι, λές καί χαμογελούν οι ουρανοί. Ναί! Ούτε τά πανέμορφα λουλούδια, ούτε τά ψηλοφτέρουγα πουλιά, ούτε τών δασών τ’ άγρια θεριά, ούτε της θάλασσας τά ωραιοπλούμιστα ψάρια… Τίποτε! Τίποτε δέ συγκρίνεται μέ του λογικού – αλλά τόσο αθώου παιδικού χαμόγελου.
Ὡστόσο, αυτό τό εν ἐξελίξει καί αγέννητο, ακόμα, αγγελούδι, η μάνα του –πού γι᾽ αυτό πλάστηκε απ’ τό Θεό– δέν τό θέλει. Δέν τό ανέχεται. Τό σκοτώνει καί τό πετάει, όπως πετάει ο άνθρωπος τά σκουπίδια.
Άλλωστε, δέν είναι λίγα τέτοια παιδιά, πού βρίσκονται σέ σκουπιδοντενεκέδες καί όπου αλλού μπορεί κανείς νά φανταστεί. Σέ μιά ἐποχή πού οι ζωόφιλοι διαμαρτύρονται έντονα γιά τήν κακοποίηση τουγατιού ή σκυλιού... οι άνθρωποι πετάνε τόσο άσπλαχνα τά παιδιά τους!
Ἡ παιδοκτονία των εκτρώσεων αποτελεί«εν ψυχρώ δολοφονία» ανυπεράσπιστης ανθρώπινης
ύπαρξης. Είναι, δηλαδή, φόνος καί μάλιστα «φόνος ἐκ προμελέτης».
Καί σέ τούτο τό φόνο ένοχη δέν είναι μόνο η γυναίκα –«μητέρα»– αλλά καί όποιος άλλος συνεργεί στήν ανόσια πράξη της έκτρωσης, ἰδιαίτερα ο ανελέητος γιατρός.
Ὅταν κάποτε οι γονείς ἔφεραν τά παιδιά στόν Ἰησού γιά νά τά ευλογήσει, οι μαθητές θέλησαν νά τά απομακρύνουν, γιατί νόμισαν ότι θά προκαλούσαν ἐνόχληση στό θείο Διδάσκαλο.
Ὁ Κύριος όμως, τότε ακριβώς ενοχλήθηκε καί τούς εἶπε: «Ἄφετε τά παιδία έρχεσθαι πρός με, καί μή κωλύετε αυτά· των γάρ τοιούτων ἐστίν η βασιλεία του Θεού» (Μάρκ. Ι΄ 14).
«Καί εναγκαλισάμενος αυτά κατηυλόγει αυτά».
Κι ἐνώὁ Κύριος θέλει κοντά Του τά παιδιά, οι άνθρωποι κάνουν ακριβώς τό αντίθετο.
Σά νά Του λένε: «Ἐσύ αν τά θέλεις, εμείς δέν τά θέλουμε καί τά σκοτώνουμε όποτε θέλουμε καί μέ όποιο τρόπο θέλουμε»!
Καί κάποιες φεμινίστριες, γιά νά καθησυχάσουν τή συνείδησή τους, πού τούς ἐλέγχει τρομερά, ἐπιστρατεύουν ἐκφράσεις καί συνθήματα ντροπής καί μιλάνε γιά «ανεπιθύμητες ἐγκυμοσύνες», γιά «δικαίωμα της γυναίκας νά ἐξουσιάζει τό σώμα της», γιά «διακοπή της κύησης» –(καί όχι γιά «έκτρωση»)– χλευάζοντας τήν τεκνοποίηση καί τήν πολυτεκνία, λέγοντας πώς «δέν εἴμαστε κλωσσομηχανές»!... καί τά παρόμοια.
Εἶναι ἐφιαλτικοί οἱ παγκόσμιοι αριθμοί των ἐκτρώσεων. Ἐνώ οἱ γεννήσεις έχουν υπολογιστεί σέ 90 ἑκατομμύρια κάθε χρόνο, οιε κτρώσεις ανέρχονται στά 40–50 ἑκατομμύρια. Δηλαδή, απ’ 'οσα παιδιά γεννιούνται τά περισσότερα από τά μισά δολοφονούνται ἐν ψυχρώ πρίν γεννηθούν.
Ὅποιος έχει ξεγράψει τό Θεό απ’ τήν καρδιά του, αυτός έχει χάσει κάθε ηθική ευαισθησία καί ἔχει ξεγράψει κάθε ηθικό νόμο. Ὅταν η γυναίκα –καί μάλιστα η μάνα– λησμονήσει τόν προορισμό της καί προδώσει τή μητρική στοργή, γίνεται σκληρή καί αναίσθητη.
Μοιάζει μέ παγωμένο χειμώνα. Οι στίχοι του νανουρίσματος πού ακολουθούν εκφράζουν τά αἰσθήματα της αληθινής μάνας:
«Μικρό μου αγαπημένο, λαχτάρα μου γλυκειά,
γιά σένα η καρδιά μου κρυφά γοργοχτυπά.
Σκύψε κρυφά ν’ ακούσεις ολάκριβο παιδί,
γιά σέ πώς λαχταράει της μάνας σου η ψυχή.
Κοιμήσου αγόρι μου χρυσό, γλυκά κι αθώα κοιμήσου,
κλείσε τά μάτια σου απαλά κι η Παναγιά μαζί σου».
Κανένας του κόσμου θησαυρός δέ μπορεί νά συγκριθεί μέ της μάνας τήν καρδιά.
«Ἡ στοργή της μεγάλη κι απέραντη οσο κι η πλάση», τραγουδάει ο Βερίτης. Ἡ θυσία της κάθε αληθινής μάνας, δέν έχει όρια. Ὅσο πάλι, τρομερό καί μακάβριο είναι τό θέαμα του δολοφονημένου –καί συχνά, τεμαχισμένου– παιδιού, άλλο τόσο, θείο καί μοσχομύριστο λουλούδι, ανθίζει, μέ τή γέννηση του κάθε παιδιού

Τίς ἐφιαλτικές τύψεις της έκτρωσης κάθε γυναίκας τίς ἐκφράζει, ένα ἀπό τά ἀναρίθμητα περιστατικά, πού διηγεῖται ὁ Ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς):
«Ἡ Α. σάν νέα κυνηγοῦσε πολλούς άνδρες. Ἔλεγε πώς πίεζε καί δηλητηρίαζε τά παιδιά μέσα της γιά νά μή γεννά. Ὁ άνδρας της τήν καταράστηκε γιά τήν αδιαφορία της στήν αρρώστια του, καί πράγμα- τι αρρώστησε καί γέμισε πληγές από τή μέση μέχρι τίς πατούσες. Χτυπούσε τά χέρια της καί φώναζε:(σάν τή δαιμονισμένη): «Φύγετε! Πηγαίνετε! Μά διώξτε αυτά τά παιδιά από μένα»! —Τί παιδιά; ρωτούσαν οἱ γύρω της. Δέ βλέπουμε κανένα παιδί! Αλλά ἐκείνη ασταμάτητα φώναζε: Διώξτε τα! Πώς δέν τά βλέπετε; Νάτα γύρω μου καί σέρνονται... ανεβαίνουν πάνω μου!...
«Ἦταν ἐκείνα τά παιδιά, πού εκείνη μέσα της πίεζε καί δηλητηρίαζε», σημειώνει ὁ Ἅγιος συγγραφέας.
Ὅλοι ἀνατρίχιασαν στό άκουσμα του περιστατικού».
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία έχει καταδικάσει τήν αποφυγή της τεκνογονίας καί τίς εκτρώσεις, μέ αλλεπάλληλες Συνοδικές Εγκυκλίους, απ’ τίς  ξεχνάμε τούς τρείς βασικούς σκοπούς του γάμου:
Τήν αγάπη των συζύγων, τήν τεκνογονία, καί τή χριστιανική αγωγή των παιδιών

Ορθόδοξος Τύπος 22 Οκτωβρίου 2010
Μιχαήλ Μιχαηλίδη-Θεολόγου
πηγή-www.anavaseis.blogspot.com
Αντέγραψα από...

Αγία Πετρούπολη: Έκαναν δέηση κατά των εκτρώσεων - Άναβαν κεριά και για τη συγχώρεση της αμαρτίας των γονέων

Δέηση που διήρκεσε τρεις ώρες και ήταν κατά των εκτρώσεων τελέστηκε στην Αγία Πετρούπολη έξω από τον Καθεδρικό ναό της Παναγίας του Καζάν. Οι πιστοί προσευχήθηκαν μπροστά στην εικόνα των αγίων νηπίων της Βηθλεέμ, που είχαν φονευθεί με διαταγή του βασιλιά Ηρώδη.

Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την Ημέρα Μνήμης τους στις 11 Ιανουαρίου.
Στους περαστικούς προτεινόταν να ανάψουν ένα κερί για τη σωτηρία της ψυχής των μη γεννημένων βρεφών, αλλά και για τη συγχώρηση της αμαρτίας των γονέων.
Σύμφωνα με τα δεδομένα του Κέντρου κοινωνικών προγραμμάτων, στη Ρωσία καθημερινά φονεύονται με εκτρώσεις 4.000 βρέφη.
http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/49025
Αντέγραψα από...