Αγαθοποιεί
Βοηθάει
Γαληνεύει
Δημιουργεί
Ενθαρρύνει
Ζωογονεί
Ηρεμεί
Θυσιάζει
Ικανοποιεί
Καλλιεργεί
Λαμπρύνει
Μακροθυμεί
Νουθετεί
Ξεκουράζει
Ομορφαίνει
Παρηγορεί
Ραφινάρει
Συγχωρεί
Τιμάει
Υποστηρίζει
Φροντίζει
Χαροποιεί
Ψυχαγωγεί
Ωφελεί
Τετάρτη 10 Αυγούστου 2022
Μια πολύ ασυνήθιστη ιδιότητα - Ν’ ακούν πραγματικά ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν μονάχα.
«Πήγαινε λοιπόν στη Μόμο!» Γιατί τάχα; Ήταν τόσο έξυπνη η Μόμο που μπορούσε να δώσει μια καλή συμβουλή στον καθένα ή έβρισκε πάντοτε τις κατάλληλες λέξεις όταν κάποιος είχε ανάγκη από παρηγοριά; Ή έβγαζε πάντοτε σοφές και δίκαιες αποφάσεις; Όχι, η Μόμο δεν ήξερε να κάνει τίποτ’ απ’ αυτά, ήταν ίδια όπως κάθε άλλο παιδί.
Μήπως μπορούσε τότε η Μόμο να κάνει κάτι που έφτιαχνε τα κέφια των ανθρώπων; Μήπως, λόγου χάρη, τραγουδούσε εξαιρετικά ωραία, έπαιζε κάποιο μουσικό όργανο; Ή μήπως μπορούσε, μια κι όσο να ’ναι καθόταν σ’ ένα είδος τσίρκου, να χορεύει ή να κάνει τίποτε ακροβατικά; Όχι, δεν ήταν ούτε κι αυτός ο λόγος!
Μήπως μπορούσε να κάνει μαγικά; Ήξερε κανένα μυστικό ξόρκι που έδιωχνε όλες τις στεναχώριες και τις φροντίδες; Ή μήπως ήξερε να διαβάζει το χέρι και να προφητεύει το μέλλον με κάποιον άλλον τρόπο; Τίποτε απ’ αυτά.
Εκείνο που η μικρή Μόμο ήξερε να κάνει, όπως κανένας άλλος, ήταν ν’ ακούει.
Σπουδαία τα λάχανα, ίσως πουν μερικοί από τους αναγνώστες. Ν’ ακούει μπορεί ο καθένας. Εδώ όμως κάνουν ένα μεγάλο λάθος. Ν’ ακούν πραγματικά ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν μονάχα. Κι ο τρόπος που ήξερε ν’ ακούει η Μόμο είχε κάτι το μοναδικό.
Η Μόμο μπορούσε κι άκουγε έτσι που σε κουτούς ανθρώπους έρχονταν στα ξαφνικά πολύ έξυπνες σκέψεις. Κι όχι γιατί έλεγε τίποτα ή ρωτούσε κάτι που οδηγούσε τους άλλους σε τέτοιες σκέψεις, όχι. Το μόνο που έκανε ήταν να κάθεται εκεί και ν’ ακούει με όλη την προσοχή της κι όλη της τη συμπάθεια. Κι εκείνη την ώρα κοίταζε τον άλλο με τα μεγάλα μαύρα μάτια της κι εκείνος ένιωθε ξαφνικά ν’ αναδύονται από μέσα του σκέψεις που ούτε καν υποψιαζόταν πως υπήρχαν.
Μπορούσε κι άκουγε έτσι που άνθρωποι που τα είχαν χαμένα ή δεν παίρνανε μιαν απόφαση ξέρανε ξαφνικά πολύ καλά τι ήταν αυτό που θέλανε.
Ή έτσι που ένας δειλός ένιωθε ξαφνικά τον εαυτό του ελεύθερο και γενναίο.
Ή κι έτσι που ένας δυστυχισμένος και καταπιεσμένος αποκτούσε πάλι ελπίδες και γινόταν χαρούμενος.
Κι αν κάποιος πίστευε πως η ζωή του ήταν αποτυχημένη και δίχως νόημα και πως αυτός ο ίδιος δεν ήταν παρά ένα ασήμαντο ανθρωπάκι ανάμεσα σε εκατομμύρια ανθρώπους και πως μπορούσε ν’ αντικατασταθεί το ίδιο γρήγορα όσο μια σπασμένη γλάστρα και πήγαινε κι έλεγε όλα αυτά στη μικρούλα τη Μόμο, τότε, την ώρα ακόμα που της τα διηγότανε, ξαφνικά στο μυαλό του ξεκαθάριζε μ’ έναν τρόπο μυστηριώδη πως είχε άδικο, πως αυτός, έτσι ακριβώς όπως ήταν φτιαγμένος, ήταν μοναδικός ανάμεσα σ’ όλους τους ανθρώπους και πως γι’ αυτό είχε με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο σημασία για τον κόσμο.
Έτσι λοιπόν μπορούσε κι άκουγε η Μόμο.
Η Μόμο - 1973 - Michael Ende. Μετάφραση Κίρα Σίνου. Εκδόσεις Ψυχογιός
Έτσι λοιπόν μπορούσε κι άκουγε η Μόμο.
Η Μόμο - 1973 - Michael Ende. Μετάφραση Κίρα Σίνου. Εκδόσεις Ψυχογιός
Πέσαμε θύματα μιας πανσεξουαλιστικής νοοτροπίας...
.jpg)
Πέσαμε θύματα μιας πανσεξουαλιστικής νοοτροπίας. Και το χειρότερο ακόμα, είναι ότι την ίδια αυτή νοοτροπία και στα παιδιά μας, απλόχερα τη διδάξαμε. Καταλήξαμε, να φοβόμαστε την συνάντηση με τον άλλον, το άνοιγμα των συναισθημάτων μας στο πρόσωπο, και να θεωρούμε πιο δόκιμο, πιο υγιές και αποδεκτό, ένα σεξ, που πάντοτε πρέπει να προηγείται.
Το ίδιο το σεξ όμως, τον ίδιο τον έρωτα, με αυτόν τον τρόπο αλλοιώσαμε. Και κάτι το οποίο ψυχή τε και σώματι, ένωση εκφράζει, το πλασάραμε ως έναν απλό πρόδρομο, ως ένα μέσο ευχαρίστησης και ηδονής, που με ένα «σε αγαπώ», πολλά μάλλον απέχει. Πήραμε κάτι τόσο υψηλό, και το καταντήσαμε μέσον ψυχολογικής εκπόρνευσης.
Αναρωτιέται κανείς, το γιατί… Γιατί όλο αυτό;
Καθαρά λόγω εγωισμού. Γιατί φοβηθήκαμε να ανοιχτούμε στον άλλον. Φοβηθήκαμε να μη σπάσει η εικόνα μας, να μην γίνουμε «ευάλωτοι» απέναντι του. Για αυτό σταματήσαμε να λέμε «σε αγαπώ». Επειδή όμως μετά κενό μεγάλο νιώσαμε, έπρεπε κάπως να το αναπληρώσουμε. Και προωθήσαμε το σεξ. Όχι όμως ως μέσον. Όχι ως όλον. Αλλά ως αυτοσκοπό προσωπικής και μόνον ευχαρίστησης.
Και κάπως έτσι Άνθρωπε, μέσα σε τόσες σχέσεις, μόνοι καταλήξαμε να νιώθουμε…
Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Κυριακή 15 Μαΐου 2022
Το μυστικό του οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή για νόστιμα φαγητά!
Παππού, όταν υπηρετούμε στο διακόνημα, πρέπει να λέμε και την ευχήν;
– Βεβαίως· η ευχή δεν πρέπει να σταματά.
Προσπαθούμε να λέμε συνέχεια την ευχήν, αλλά ο νους μας περισπάται.
– Όταν λέμε την ευχήν όσο μπορούμε, ζορίζουμε και το μυαλό να καταλαβαίνουμε τι λέμε. Αυτό όμως για να το πετύχουμε θέλει πολλήν βίαν. Όμως όταν δουλεύης, λέγε συνέχεια με το στόμα «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Ο νους σίγουρα φεύγει· πάει στην δουλειά ταξιδεύει εδώ ή εκεί· όμως το αυτί ακούει κάτι πιάνει· και σιγά – σιγά το κατεβάζει στην καρδιάν. Αλλά και να μην καταλαβαίνεις εσύ την ευχήν, όμως ο σατανάς καταλαβαίνει πολύ καλά και τρέμει μόνο που ακούει τ’ όνομα του Χριστού.
Εχθές μου λέγει ο μάγειρας: «Ευλόγησον, μου κόλλησεν το φαΐ».
«Σίγουρα είχες μέσα σου κάποιον κακόν λογισμόν», του απαντώ.
«Δεν θυμάμαι, Γέροντα».
Τότε λέω: «Ο νους σου κάπου ρέμβαζε και ευχήν γιόκ» (δεν έλεγες).
«Μα έχουν αυτά σχέσιν;».
«Και μεγάλην σχέσιν· παρατήρησε να δης, όσες φορές λες συνέχεια ευχήν, αν σου κολλήσει ποτέ φαγητό, και να δης και τι γλυκά φαγητά θα κάμνης!».
Ο Γέροντάς μας (Ιωσήφ) [νυν ο όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής] συνήθιζε να μας μαγειρεύη. Τον έβλεπα όσην ώραν μαγείρευε, τα μάτια του δεν στέγνωναν από τα δάκρυα. Εκείνην την ώραν που βρισκόταν ο νους του;
Και να ‘ξερες τι νόστιμα φαγητά έφτιαχνε! Μέχρι σε πανηγύρια τα καλύβια τον καλούσαν να τους μαγειρεύη.
Από το βιβλίο του Μοναχού Ιωσήφ, ο «Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης, (1886-1983), Συνασκητής του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού».
Ο Γέροντάς μας (Ιωσήφ) [νυν ο όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής] συνήθιζε να μας μαγειρεύη. Τον έβλεπα όσην ώραν μαγείρευε, τα μάτια του δεν στέγνωναν από τα δάκρυα. Εκείνην την ώραν που βρισκόταν ο νους του;
Και να ‘ξερες τι νόστιμα φαγητά έφτιαχνε! Μέχρι σε πανηγύρια τα καλύβια τον καλούσαν να τους μαγειρεύη.
Από το βιβλίο του Μοναχού Ιωσήφ, ο «Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης, (1886-1983), Συνασκητής του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού».
«Εχθές το βράδυ ήσουν με τον διάβολο και τώρα ήρθες εδώ;»
Την άλλη ημέρα που πήγε στο μοναστήρι ο όσιος αυστηρά της είπε:
«Εχθές το βράδυ ήσουν με τον διάβολο και τώρα ήρθες εδώ;»
Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης.
Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης.
Παρασκευή 1 Απριλίου 2022
Την παιδοκτονία την καταριούνται – την άμβλωση την απαιτούν: Οι κριτές αποδεικνύονται τελικά υποκριτές!
Ελευθέριος Ανδρώνης
Πλήθη οργισμένων ανθρώπων ρίχνουν το ανάθεμα στην φερόμενη ως παιδοκτόνο, άλλα σφυρίζουν αδιάφορα για την άμβλωση και τους 300.000 θανάτους αγέννητων παιδιών ανά έτος.
***********
Άμβλωση: Βαριά και ασήκωτη είναι η μπόχα της υποκρισίας όταν απλώνεται σε μια ολόκληρη κοινωνία. Δεν την αντέχει ο Θεός, δεν την αντέχει ούτε η ίδια η φύση που στενάζει. Χιλιάδες ιεροεξεταστές του καναπέ, του πληκτρολογίου, της πρόχειρης κατάρας, ξεσπάθωσαν και δεν λέει να καταλαγιάσει η δίψα τους για αίμα, ενώ δεν κοιτούν τα χέρια τους που είναι βαμμένα με αυτό.
Βγαίνουν με λυσσασμένους αφορισμούς αντί για δικράνια, και με κινητά στο χέρι αντί για αναμμένους πυρσούς, να καταδικάσουν την φερόμενη παιδοκτονία. Δολοφονήθηκαν – λέει – αθώα παιδιά, που δεν έφταιγαν σε τίποτα. Απόλυτα σωστό, εφόσον αποδειχθεί. Πείτε μας κάτι όμως και για τα 300.000 σφαγιασμένα αγέννητα παιδιά τον χρόνο που τα απομεινάρια τους πετιούνται στα σκουπίδια!
Πως δέχεται η συνείδηση μερικών να υπάρχει διαχωρισμός της αξίας μιας ανθρώπινης ζωής, προ γέννας και μετά γέννας; Με ποια διεστραμμένη λογική ο άνθρωπος, δεν θεωρείται άνθρωπος αν δεν αποκτήσει ληξιαρχική πράξη γέννησης; Ποιος σκοτισμένος νους θεωρεί πως ο χτύπος της καρδιάς ενός αθώου εμβρύου, δεν υμνεί και δεν εκπροσωπεί τη ίδια την ίδια την ύπαρξη ζωής;
Ένα παιδί είναι άνθρωπος και πριν γεννηθεί, και αφότου γεννηθεί
Στην περίπτωση της Ρούλας Πισπιρίγκου η αγκαλιά της μάνας, το κορυφαίο καταφύγιο κάθε παιδιού, ενδεχομένως έγινε παγίδα θανάτου. Φρικτό. Ασύλληπτο. Δεν τη χωρά ο νους τέτοια ύβρη, τέτοια βλασφημία που πηγαίνει κόντρα στο μητρικό ένστικτο. Αν όμως η αγκαλιά μιας μάνας είναι η υπέρτατη καταφυγή ενός γεννημένου παιδιού, πόσο μάλλον η μήτρα, τα ίδια τα στοργικά σπλάχνα της μάνας, δεν πρέπει να είναι η σκέπη της ασφάλειας και θαλπωρής ενός αγέννητου παιδιού;
Κι όμως! Αντί για θαλπωρή, αντί για ασφάλεια, αντί για προστασία, εκατοντάδες χιλιάδες ανυπεράσπιστα κορμάκια, αντιμετωπίζουν τα παγωμένα εργαλεία ενός χασάπη που νομίζει ότι ασκεί το ιατρικό επάγγελμα, και τέλος – τον φρικτό θάνατο. Και λίγο πριν τον ιατρικό φόνο, αυτές οι ψυχούλες ανέπνεαν, άκουγαν, κινούνταν, ονειρεύονταν, γίνονταν δέκτες συναισθημάτων, αλληλεπιδρούσαν με τα ερεθίσματα της μάνας.
Ήταν ζωντανοί άνθρωποι σε μικρογραφία, σε διαδικασία ανάπτυξης, ΑΚΡΙΒΩΣ ό,τι είναι και το βρέφος ΑΦΟΤΟΥ γεννηθεί. Δεν υπάρχει λίγο άνθρωπος και πολύ άνθρωπος! Δεν υπάρχει λίγη ζωή και πολλή ζωή! Υπάρχει μόνο άνθρωπος και ζωή! Η ανθρώπινη υπόσταση υφίσταται σε όλα τα στάδια της. Η ζωή και η ψυχή είναι παρούσες σε όλα τα στάδια τους.
Όλες οι άλλες ερμηνείες είναι διεστραμμένες προσπάθειες για να απαλυνθούν οι ενοχές. Να δικαιολογηθεί ο νόμος της ζούγκλας. Να χρυσωθεί το χάπι για κάθε περίπτωση που ο ισχυρός (η μάνα, ο πατέρας) επιβλήθηκε στον ανίσχυρο (το έμβρυο) και τον σκότωσε, ακολουθώντας το «ο θάνατος σου – η ζωή μου». Όπου «ζωή», συμπλήρωσε λέξεις όπως «η πάρτη μου», η «ελευθερία μου», το «σώμα μου», η «καριέρα μου», η «ηδονή μου».
Γενικά το «εγώ» και το «μου», γίνεται το ψυχικό δηλητήριο που σκοτώνει το «μας» και το «εμείς» που πρεσβεύει η ευλογία μιας κυοφορίας, το ανεκτίμητο δώρο μιας νέας ζωής.
Μην ξεχνάμε πως η διαστροφή έχει φτάσει σε τέτοιο ασύλληπτο βαθμό, που οι αμβλώσεις αντιμετωπίζονται ως μορφή «αντισύλληψης», που γυναίκες καμαρώνουν επιδεικνύοντας τον αριθμό αγέννητων παιδιών που έχουν σφαγιάσει, ή που ελεεινοί «άντρες» φερόμενοι σαν άλογα ζώα, σπέρνουν ανεξέλεγκτα παιδιά, και η επόμενη τους κίνηση γίνεται μηχανικά: να πετάξουν στο τραπέζι μερικά λεφτά για να εκτελεστεί ο ιατρικός φόνος.
Μιλάμε για αμβλώσεις που γίνονται σαν «σπορ» και με ελαφρά τη καρδία. Όχι για ακραία σενάρια (όπως περιπτώσεις βιασμών ή σοβαρών προβλημάτων υγείας) που κι εκεί με αφαίρεση ζωής έχουμε να κάνουμε, άλλα τέλος πάντων εντοπίζεται ένα ψυχολογικό κίνητρο διαφορετικό από τον φιλοτομαρισμό, που χρήζει κάποιας συμπόνιας και κατανόησης. Άλλα πόσες είναι αυτές οι περιπτώσεις μπροστά στις εκατοντάδες χιλιάδες εκτρώσεις; Ελάχιστες.
Ποιος θα διαμαρτυρηθεί για τα αγέννητα παιδιά;
Γιατί λοιπόν τέτοια ασήκωτη υποκρισία; Γίνεσαι μαινόμενος όχλος που βρωμά μεσαίωνα, για μια υπόθεση παιδοκτονίας, και σε αφήνει αδιάφορο το να θανατώνεται μια ολόκληρη πόλη της Ελλάδας από αγέννητα παιδιά – κάθε έτος; Αυτά τις ζωές ποιος θα τις υπερασπιστεί; Ποιος θα τις θρηνήσει; Ποιος θα τις δικαιώσει; Γιατί κρύβονται ενοχικά κάτω από το ματωμένο χαλί μιας ολόκληρης κοινωνίας;
Τα ζωάκια έχουν πλέον και δικαιώματα, και καλώς έχουν. Όποιος υπάνθρωπος βασανίσει ή θανατώσει ένα ζώο, φυλακίζεται για κακούργημα και πληρώνει χιλιάδες ευρώ πρόστιμο. Ένας αγέννητος άνθρωπος, μια απροστάτευτη ζωντανή ύπαρξη, ποιο δικαίωμα έχει;
Γιατί δεν απαιτεί ο λαός από το άθεο και αδιάφορο κράτος να συμπαρασταθεί θεσμικά και με ουσία δίπλα στις μητέρες, για να μην τις οδηγεί η απόγνωση σε αμβλώσεις; Γιατί δεν διεκδικεί ενίσχυση των νεαρών ζευγαριών, κίνητρα για τεκνοποίηση, στήριξη στην οικογένεια;
Βολεύτηκε η παρηκμασμένη κοινωνία με την εύκολη «λύση», τον ανέξοδο φόνο ενός ανθρώπινου πλάσματος που δεν έχει φωνή για να ουρλιάξει; Kαι τώρα κραυγάζει για… εκδίκηση για την (φερόμενη ως) παιδοκτόνο;
Τελικά για σκέψου, είσαι εθισμένος στην αυτοδικαίωση και την κατάκριση, για να παίρνεις ντόπες «ανωτερότητας»; Δίνεις τον υποκριτικό «αγώνα» σου για τρία αδικοχαμένα παιδιά, και βάζεις φερμουάρ στο στόμα για 300.000;
Για ποιο λόγο είναι «Μήδεια» μια μητέρα, ή «τέρας» ένας πατέρας που σκοτώνει τα παιδιά αφού γεννηθούν, και δεν είναι όταν τα ρίχνουν στη κιμαδομηχανή πριν δουν καν το πρώτο φως;
Μια αδικοχαμένη ζωούλα για τη οποία – κάποιοι άλλοι – αποφάσισαν πότε θα αναχωρήσει με φρικτό τρόπο από τη ζωή, πριν καν γεννηθεί και ΧΩΡΙΣ να ερωτηθεί, γιατί δεν έχει θέση στην ηθική του νοσηρού «πολιτισμού» μας;
Πλήθη οργισμένων ανθρώπων ρίχνουν το ανάθεμα στην φερόμενη ως παιδοκτόνο, άλλα σφυρίζουν αδιάφορα για την άμβλωση και τους 300.000 θανάτους αγέννητων παιδιών ανά έτος.
***********
Βγαίνουν με λυσσασμένους αφορισμούς αντί για δικράνια, και με κινητά στο χέρι αντί για αναμμένους πυρσούς, να καταδικάσουν την φερόμενη παιδοκτονία. Δολοφονήθηκαν – λέει – αθώα παιδιά, που δεν έφταιγαν σε τίποτα. Απόλυτα σωστό, εφόσον αποδειχθεί. Πείτε μας κάτι όμως και για τα 300.000 σφαγιασμένα αγέννητα παιδιά τον χρόνο που τα απομεινάρια τους πετιούνται στα σκουπίδια!
Πως δέχεται η συνείδηση μερικών να υπάρχει διαχωρισμός της αξίας μιας ανθρώπινης ζωής, προ γέννας και μετά γέννας; Με ποια διεστραμμένη λογική ο άνθρωπος, δεν θεωρείται άνθρωπος αν δεν αποκτήσει ληξιαρχική πράξη γέννησης; Ποιος σκοτισμένος νους θεωρεί πως ο χτύπος της καρδιάς ενός αθώου εμβρύου, δεν υμνεί και δεν εκπροσωπεί τη ίδια την ίδια την ύπαρξη ζωής;
Ένα παιδί είναι άνθρωπος και πριν γεννηθεί, και αφότου γεννηθεί
Στην περίπτωση της Ρούλας Πισπιρίγκου η αγκαλιά της μάνας, το κορυφαίο καταφύγιο κάθε παιδιού, ενδεχομένως έγινε παγίδα θανάτου. Φρικτό. Ασύλληπτο. Δεν τη χωρά ο νους τέτοια ύβρη, τέτοια βλασφημία που πηγαίνει κόντρα στο μητρικό ένστικτο. Αν όμως η αγκαλιά μιας μάνας είναι η υπέρτατη καταφυγή ενός γεννημένου παιδιού, πόσο μάλλον η μήτρα, τα ίδια τα στοργικά σπλάχνα της μάνας, δεν πρέπει να είναι η σκέπη της ασφάλειας και θαλπωρής ενός αγέννητου παιδιού;
Κι όμως! Αντί για θαλπωρή, αντί για ασφάλεια, αντί για προστασία, εκατοντάδες χιλιάδες ανυπεράσπιστα κορμάκια, αντιμετωπίζουν τα παγωμένα εργαλεία ενός χασάπη που νομίζει ότι ασκεί το ιατρικό επάγγελμα, και τέλος – τον φρικτό θάνατο. Και λίγο πριν τον ιατρικό φόνο, αυτές οι ψυχούλες ανέπνεαν, άκουγαν, κινούνταν, ονειρεύονταν, γίνονταν δέκτες συναισθημάτων, αλληλεπιδρούσαν με τα ερεθίσματα της μάνας.
Ήταν ζωντανοί άνθρωποι σε μικρογραφία, σε διαδικασία ανάπτυξης, ΑΚΡΙΒΩΣ ό,τι είναι και το βρέφος ΑΦΟΤΟΥ γεννηθεί. Δεν υπάρχει λίγο άνθρωπος και πολύ άνθρωπος! Δεν υπάρχει λίγη ζωή και πολλή ζωή! Υπάρχει μόνο άνθρωπος και ζωή! Η ανθρώπινη υπόσταση υφίσταται σε όλα τα στάδια της. Η ζωή και η ψυχή είναι παρούσες σε όλα τα στάδια τους.
Όλες οι άλλες ερμηνείες είναι διεστραμμένες προσπάθειες για να απαλυνθούν οι ενοχές. Να δικαιολογηθεί ο νόμος της ζούγκλας. Να χρυσωθεί το χάπι για κάθε περίπτωση που ο ισχυρός (η μάνα, ο πατέρας) επιβλήθηκε στον ανίσχυρο (το έμβρυο) και τον σκότωσε, ακολουθώντας το «ο θάνατος σου – η ζωή μου». Όπου «ζωή», συμπλήρωσε λέξεις όπως «η πάρτη μου», η «ελευθερία μου», το «σώμα μου», η «καριέρα μου», η «ηδονή μου».
Γενικά το «εγώ» και το «μου», γίνεται το ψυχικό δηλητήριο που σκοτώνει το «μας» και το «εμείς» που πρεσβεύει η ευλογία μιας κυοφορίας, το ανεκτίμητο δώρο μιας νέας ζωής.
Μην ξεχνάμε πως η διαστροφή έχει φτάσει σε τέτοιο ασύλληπτο βαθμό, που οι αμβλώσεις αντιμετωπίζονται ως μορφή «αντισύλληψης», που γυναίκες καμαρώνουν επιδεικνύοντας τον αριθμό αγέννητων παιδιών που έχουν σφαγιάσει, ή που ελεεινοί «άντρες» φερόμενοι σαν άλογα ζώα, σπέρνουν ανεξέλεγκτα παιδιά, και η επόμενη τους κίνηση γίνεται μηχανικά: να πετάξουν στο τραπέζι μερικά λεφτά για να εκτελεστεί ο ιατρικός φόνος.
Μιλάμε για αμβλώσεις που γίνονται σαν «σπορ» και με ελαφρά τη καρδία. Όχι για ακραία σενάρια (όπως περιπτώσεις βιασμών ή σοβαρών προβλημάτων υγείας) που κι εκεί με αφαίρεση ζωής έχουμε να κάνουμε, άλλα τέλος πάντων εντοπίζεται ένα ψυχολογικό κίνητρο διαφορετικό από τον φιλοτομαρισμό, που χρήζει κάποιας συμπόνιας και κατανόησης. Άλλα πόσες είναι αυτές οι περιπτώσεις μπροστά στις εκατοντάδες χιλιάδες εκτρώσεις; Ελάχιστες.
Ποιος θα διαμαρτυρηθεί για τα αγέννητα παιδιά;
Γιατί λοιπόν τέτοια ασήκωτη υποκρισία; Γίνεσαι μαινόμενος όχλος που βρωμά μεσαίωνα, για μια υπόθεση παιδοκτονίας, και σε αφήνει αδιάφορο το να θανατώνεται μια ολόκληρη πόλη της Ελλάδας από αγέννητα παιδιά – κάθε έτος; Αυτά τις ζωές ποιος θα τις υπερασπιστεί; Ποιος θα τις θρηνήσει; Ποιος θα τις δικαιώσει; Γιατί κρύβονται ενοχικά κάτω από το ματωμένο χαλί μιας ολόκληρης κοινωνίας;
Τα ζωάκια έχουν πλέον και δικαιώματα, και καλώς έχουν. Όποιος υπάνθρωπος βασανίσει ή θανατώσει ένα ζώο, φυλακίζεται για κακούργημα και πληρώνει χιλιάδες ευρώ πρόστιμο. Ένας αγέννητος άνθρωπος, μια απροστάτευτη ζωντανή ύπαρξη, ποιο δικαίωμα έχει;
Γιατί δεν απαιτεί ο λαός από το άθεο και αδιάφορο κράτος να συμπαρασταθεί θεσμικά και με ουσία δίπλα στις μητέρες, για να μην τις οδηγεί η απόγνωση σε αμβλώσεις; Γιατί δεν διεκδικεί ενίσχυση των νεαρών ζευγαριών, κίνητρα για τεκνοποίηση, στήριξη στην οικογένεια;
Βολεύτηκε η παρηκμασμένη κοινωνία με την εύκολη «λύση», τον ανέξοδο φόνο ενός ανθρώπινου πλάσματος που δεν έχει φωνή για να ουρλιάξει; Kαι τώρα κραυγάζει για… εκδίκηση για την (φερόμενη ως) παιδοκτόνο;
Τελικά για σκέψου, είσαι εθισμένος στην αυτοδικαίωση και την κατάκριση, για να παίρνεις ντόπες «ανωτερότητας»; Δίνεις τον υποκριτικό «αγώνα» σου για τρία αδικοχαμένα παιδιά, και βάζεις φερμουάρ στο στόμα για 300.000;
Για ποιο λόγο είναι «Μήδεια» μια μητέρα, ή «τέρας» ένας πατέρας που σκοτώνει τα παιδιά αφού γεννηθούν, και δεν είναι όταν τα ρίχνουν στη κιμαδομηχανή πριν δουν καν το πρώτο φως;
Μια αδικοχαμένη ζωούλα για τη οποία – κάποιοι άλλοι – αποφάσισαν πότε θα αναχωρήσει με φρικτό τρόπο από τη ζωή, πριν καν γεννηθεί και ΧΩΡΙΣ να ερωτηθεί, γιατί δεν έχει θέση στην ηθική του νοσηρού «πολιτισμού» μας;
Πέμπτη 17 Μαρτίου 2022
Η ευχή των γονέων είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά για τα παιδιά
Η ευχή των γονέων είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά για τα παιδιά. Για αυτό φροντίζουν να έχουν την ευχή των γονέων. Δεν είδες ο Ιακώβ, μέχρι πού έφθασε, για να πάρη την ευλογία του πατέρα του; Και προβιά φόρεσε!
ΕΙΔΙΚΑ Η ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ!
Κάποιος έλεγε: «Κάθε λόγος της μητέρας μου είναι και μια λίρα χρυσή».
Ένας άλλος ήρθε μια μέρα με κλάματα στο Καλύβι.
ΕΙΔΙΚΑ Η ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ!
Κάποιος έλεγε: «Κάθε λόγος της μητέρας μου είναι και μια λίρα χρυσή».
Να, και πριν από καιρό πόση εντύπωση μου έκανε κάποιος από το Γιοχάνεσμπουργκ! Ήρθε στο Καλύβι το φθινόπωρο.
«Γέροντα, η μάνα μου αδιαθέτησε, μου λέει, και ήρθα να την δω».
Τρεις μήνες δεν πέρασαν, τα Χριστούγεννα ξαναήρθε.
«Πώς πάλι εδώ;», τον ρωτάω.
«Έμαθα, μου λέει, πως πάλι αδιαθέτησε η μάνα μου και ήρθα να φιλήσω το χέρι της, γιατί είναι ηλικιωμένη και μπορεί να πεθάνει. Για μένα η μεγαλύτερη περιουσία είναι η ευχή της μάνας μου».
Εξήντα χρονών άνθρωπος ξεκίνησε από το Γιοχάνεσμπουργκ και ήρθε στην Ελλάδα, για να φιλήση το χέρι της μάνας του! Και τώρα τέτοια ευλογία έχει, που σκέφτεται να κάνει ένα γηροκομείο μεγάλο για τους κληρικούς και να το χαρίση στην εκκλησία. Δηλαδή τις ευλογίες δεν έχει που να τις βάλη κατά κάποιον τρόπο. Για μένα είναι φάρμακο μια τέτοια ψυχή.
Είναι σαν να είμαι στην έρημο Σαχάρα και να βρίσκω ξαφνικά λίγο νερό. Αυτά χάνονται σιγά-σιγά.
Εξήντα χρονών άνθρωπος ξεκίνησε από το Γιοχάνεσμπουργκ και ήρθε στην Ελλάδα, για να φιλήση το χέρι της μάνας του! Και τώρα τέτοια ευλογία έχει, που σκέφτεται να κάνει ένα γηροκομείο μεγάλο για τους κληρικούς και να το χαρίση στην εκκλησία. Δηλαδή τις ευλογίες δεν έχει που να τις βάλη κατά κάποιον τρόπο. Για μένα είναι φάρμακο μια τέτοια ψυχή.
Είναι σαν να είμαι στην έρημο Σαχάρα και να βρίσκω ξαφνικά λίγο νερό. Αυτά χάνονται σιγά-σιγά.
Ένας άλλος ήρθε μια μέρα με κλάματα στο Καλύβι.
«Πάτερ, με καταράστηκε η μάνα μου. Στο σπίτι έχουμε όλο αρρώστιες, στεναχώριες, η δουλειά μου δεν πάει καλά», μου είπε.
«Κι εσύ δεν θα ήσουν εντάξει» του λέω.
«Δεν μπορεί η μάνα σου άδικα να σε καταράστηκε».
«Ναι, μου λέει. Ήμουν κι εγώ».
«Να πας να ζητήσης συγχώρηση από την μάνα σου», του λέω.
«Θα πάω, Πάτερ, μου λέει. Δώσε μου την ευχή σου».
«Την ευχή μου την έχεις, του είπα, αλλά να πάρης και την ευχή της μάνας σου».
«Δύσκολο να μου δώση την ευχή της», μου λέει.
«Δύσκολο να μου δώση την ευχή της», μου λέει.
«Να πας, κι αν δεν σου την δώση, να της πης: «Μου είπε ένας Γέροντας πως κι εσύ θα παραδώσης ψυχή».
Πήγε, και η μάνα του του ευχήθηκε:
«Παιδί μου, να έχης την ευλογία του Αβραάμ!».
Ήρθε μετά από λίγο καιρό στο Όρος με βυσσινάδες, με λουκούμια. Ήταν γεμάτος χαρά. Τα παιδιά του ήταν καλά, η δουλειά του πήγαινε καλά. Συνέχεια βούρκωνε και μου έλεγε: «δόξα τω Θεώ».
Άλλαξε η ζωή του και μιλούσε όλο πνευματικά. Πόσο μάλλον όταν κανείς έχη εξ αρχής σεβασμό προς τους γονείς! Πώς να μην έχει την ευλογία του Θεού;
''Οικογενειακή ζωή''
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Δ´
Άλλαξε η ζωή του και μιλούσε όλο πνευματικά. Πόσο μάλλον όταν κανείς έχη εξ αρχής σεβασμό προς τους γονείς! Πώς να μην έχει την ευλογία του Θεού;
''Οικογενειακή ζωή''
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Δ´
Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2022
Και βλέπω σήμερα που απομακρύνουν τα παιδιά από την Εκκλησία....
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2022
«Σήμερα γκρεμίστηκε μια εκκλησιά»
Στα χρόνια του Σταλινισμού, ο οποίος είχε μετατρέψει την σοβιετική χώρα σε απέραντο εργοτάξιο κνουτοκρατούμενων μυρμηγκιών (κνούτο=μαστίγιο) ή σε στρατόπεδο εξοντώσεως αντιφρονούντων, χιλιάδες φυλακισμένοι είχαν επισκεπτήριο μία φορά τον χρόνο, για δεκαπέντε λεπτά. Οι γυναίκες τους – όπως μας το διηγείται ο Σολζενίτσιν στο «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ - που συχνά ζούσαν χιλιάδες μίλια μακριά, μάζευαν καπίκι-καπίκι τα ναύλα τους, όλο το χρόνο, για να ταξιδέψουν την ορισμένη ημερομηνία, που μπορούσαν να αντικρίσουν το πρόσωπο του συζύγου τους, μόλις για 15 λεπτά, και μάλιστα πίσω από ένα αγκαθωτό πλέγμα.
Κι ενώ «ζούσαν» γι’ αυτήν την στιγμή και ετοίμαζαν τα λόγια, που θα τους έλεγαν μες στα λίγα αυτά λεπτά, τις πιο πολλές φορές δεν άνοιγαν καθόλου το στόμα, μόνο κοιτάζονταν με πόνο όλη την ώρα, ώσπου να τις απομακρύνουν οι δεσμοφύλακες. Κι αυτό γινόταν για 10, 15 και 25 χρόνια.
Τι κρατούσε τόσο σφιχτά δεμένες τις καρδιές εκείνες; Μα το βαθύ και δυνατό μυστήριο της οικογένειας, το ευλογημένο καταφύγιο. Τα δεκαπέντε λεπτά αρκούσαν, για να βιώσουν και να επιβεβαιώσουν οι δύστυχες εκείνες γυναίκες, την θεόζευκτο ένωση.
Είναι γνωστό πως, όσο βασίλευαν στις χώρες εκείνες τα σκοτάδια του μαρξισμού, οι θεσμοί που δέχτηκαν τα πιο βαριά πλήγματα ήταν η οικογένεια και η Ορθοδοξία, η οποία περιβάλλει τον γάμο και την οικογένεια με την ομορφιά και την ιερότητα του μυστηρίου.
Θυμίζω ότι ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης και παράδειγμα προς μίμηση, είχε αναδειχθεί ο Πάβελ Μορόζιν, ο φανατισμένος έφηβος, που κατήγγειλε στις αρχές τους γονείς του, ως κουλάκους (=εύποροι χωρικοί), προκαλώντας την δολοφονία τους και του οποίου το άγαλμα κατεδαφίστηκε, όταν σαρώθηκε ο «υπαρκτός» ζόφος.
Ο Μορόζιν είχε υψωθεί σε πρότυπο επαναστατικής αρετής και κομματικής αφοσιώσεως, όντας στην πραγματικότητα η πιο κυνική ενσάρκωση του ολοκληρωτικού πνεύματος, αυτού που απέκοβε τον άνθρωπο από κάθε κοινωνικό, πνευματικό και προσωπικό δεσμό, για να μπορεί να απορροφηθεί εξ ολοκλήρου από το Κόμμα, να μεταβληθεί σε πειθήνιο ενεργούμενό του.
Όταν κατέπεσε το καθεστώς του τρόμου, όλα αυτά σωριάστηκαν σε συντρίμμια. Όμως, ό,τι άρχισε εκεί, τελειώνει στην σάπια Δύση, της οποίας καταντήσαμε σκωληκοειδή απόφυση και κακέκτυπο. Το βλέπουμε όλοι. Βάλθηκαν όλα τα κατακάθια της ψευτοπροόδου να μαγαρίσουν και να διαλύσουν την οικογένεια. Σύμφωνα συμβίωσης, ανάδειξη της ασέλγειας σε ισόκυρο με τον γάμο γεγονός, ποινικοποίηση ουσιαστικά της πολυτεκνίας, πράξεις που μαραζώνουν το ολόδροσο δέντρο της οικογένειας. Και όπως έχω ξαναγράψει τα δηλητήρια ενσταλάζονται από το σχολείο ακόμη.
Δεν θα βρεις στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο ούτε ένα κείμενο στα «περιοδικά ποικίλης ύλης», τα ζοφερά βιβλία Γλώσσας, στο οποίο να εξυμνείται και να προβάλλεται η υγιής οικογένεια. Διαζύγια, απιστίες γονέων, ενδοοικογενειακή βία, σκύβαλα και περιτρίμματα, που μαυρίζουν τις ψυχές των παιδιών. Και μετά απορούμε για τον πολλαπλασιασμό των εγκλημάτων συζυγοκτονίας.
(Πόσο επίκαιρος είναι ο Φώτης Κόντογλου, όταν έγραφε πριν από 50 χρόνια, στα «Μυστικά Άνθη»: «Η νεότητα μαραζώνει γιατί δεν έχει, η δυστυχισμένη, μήτε σκοπό στη ζωή της, μήτε ενθουσιασμό για κάποιες ιδέες, μήτε όρεξη για τίποτα. Άκεφη και ανόρεχτη. Είναι σαν υπνοβάτης. Συζητά ολοένα για ασήμαντα πράγματα που τους δίνει μεγάλη σημασία και είναι να κλαίγει κανείς ακούγοντας τις κουβέντες της, τα πειράγματά της, και βλέποντας τις ανόητες σκηνοθεσίες, που μ’ αυτές προσπαθεί να δώσει κάποια σημασία στη ζωή.
Οι ψυχές των νέων είναι ρημαγμένες από τα άγρια ένστικτα, που τα ανεβάσανε στην επιφάνεια από τα σκοτεινά τάρταρα της ανθρώπινης φύσης, κάποιοι εχθροί του ανθρώπου, κάποιοι πνευματικοί ανθρωποφάγοι, που ανάμεσά τους πρωτοστατεί ένας τρελός λύκος λεγόμενος Νίτσε, μία μούμια σαν παλιόγρια λεγόμενη Βολταίρος, κάποιος ζοχαδιακός Φρόυντ, κι ένα πλήθος από τέτοια όρνια και κοράκια και νυχτερίδες.
Όσοι τους θαυμάζανε, ας καμαρώσουνε σήμερα τα φαρμακερά μανιτάρια που φυτρώσανε μέσα στις καρδιές και στις ψυχές της γαγγραινιασμένης ανθρωπότητας»).
Η απροκάλυπτη όμως πολεμική κατά της οικογένειας «γεννά» και θρέφει και μια άλλη καταστρεπτική για την ύπαρξή μας παράμετρο.
Ο θεσμός της οικογένειας, εκτός από προστασία και θαλπωρή, ικανοποιεί και την ανάγκη που αισθάνεται το άτομο να είναι μέλος μιας κοινότητας οικείας, αμεσότερης και προσωπικής. Λειτουργεί ως συνεκτικός ιστός και καταφύγιο. Είναι μικρογραφία της πατρίδας. («Δεν ζει χωρίς πατρίδα, η ανθρώπινη ψυχή» λέει ο Παλαμάς).
Τις τελευταίες όμως δεκαετίες εν ονόματι κάποιου νεφελώδους προοδευτισμού και αβασάνιστου εξευρωπαϊσμού, καταστρέψαμε αδίστακτα της εθνικές μας ρίζες, εγκαταλείψαμε την έξοχη παράδοσή μας, που δεν ήταν ένα στοιχείο αισθητικό και διακοσμητικό όπως συνήθως το θεωρούν οι «θολοκουλτουριάρηδες», αλλά το υπαρξιακό υφάδι ζωής του λαού μας, αποδυναμώσαμε και διαλύουμε πια την οικογένεια και ιδού τα επίχειρα της αφροσύνης. Διάλυση της οικογένειας σημαίνει διάλυση και της πατρίδας.
Διαβάζουμε τούτες τις πονηρές ημέρες ότι ακόμη και σε διαζύγια φτάνουν οικογένειες λόγω του «ιού της διχόνοιας». Αιτία το εμβόλιο. Η παραφροσύνη δεν περιγράφεται. Στα χωριά μας στην Πιερία έλεγαν οι παππούδες μας, όταν άκουγαν για διαζύγια και διάλυση οικογένειας, ότι «σήμερα γκρεμίστηκε μια εκκλησιά». Μεγάλη κουβέντα. Καταδεικνύει την σπουδαιότητα του γάμου, της συζυγίας. «Μόνο το φτυάρι του νεκροθάφτη χώριζε τα αντρόγυνα», όπως έλεγε ο μακαριστός μητροπολίτης Φλωρίνης, Αυγουστίνος Καντιώτης. Ο λαός μας θεωρούσε το γλέντι του γάμου την μεγαλύτερη χαρά στην ζωή του ανθρώπου. Γι’ αυτό και ευχόταν «και στις χαρές σου» στους ελεύθερους. Στα δημοτικά του τραγούδια βάζει την φύση να συμμετέχει, να συστενάζει και να συνωδίνει, όταν χωρίζονται ανδρόγυνα.
«Ποτάμι επλημμύρισε κι εις περιβόλι εμβαίνει
Ποτίζει δέντρα και μηλιές, μηλιές και κυδωνίτσες.
Και μια μηλιά γλυκομηλιά δεν σώνει να ποτίσει.
Άλλη μηλιά την ερωτά κι άλλη μηλιά της λέγει:
Μηλιά τα μήλα σε βαρούν ή ο καρπός σε βλάπτει,
ή ο περιβολάρης σου νερό δεν σε ποτίζει;
-Μηδέ τα μήλα με βαρούν, μηδ’ ο καρπός με βλάπτει,
μηδ’ ο περιβολάρης μου νερό δεν με ποτίζει,
μονάχα στη ριζούλα μου ανδρόγυνο ευλογήθη
κι όρκο έκαμε στους κλώνους μου να μην αποχωρίσει,
τώρα θωρώ χωρίζονται και κιτρινοφυλλιάζω».
Εδώ έχουμε κάτι "Ηρώδες" σήμερα..με πτυχία ιατρικής
Εδώ έχουμε κάτι "Ηρώδες" σήμερα..με πτυχία ιατρικής που έχουν σφάξει χιλιάδες παιδιά, χιλιάδες!
Εγώ θυμάμαι, μια φορά, ένα γιατρό που συνάντησα, τον ρώτησα:
-Κάνεις εκτρώσεις; (διακοπή κυήσεως βέβαια λέγεται! όπως η διακοπή ρεύματος..)
-Ναι, πως! αν είναι ανάγκη!
- Μέσος όρος;
- Έτυχε μέρα που κάνουμε και πέντε, υπάρχουν μέρες πού κάνουμε και τέσσερις [εκτρώσεις].
Ας πούμε, του λέω, μέσος όρος δύο;
Λέει, ναι, οπωσδήποτε!
Δύο την ημέρα, έχει 16 χρόνια γιατρός-γυναικολόγος, κάπου καμιά εικοσαριά χιλιάδες εκτρώσεις. Του λέω, έφαγες και τον Ηρώδη παιδί μου, εσύ..
Ο Ηρώδης τι έκανε; 14.000 νήπια έφαγε,
που ήταν και Ηρώδης και δεν ήξερε.
Αυτοί οι γιατροί, με πτυχίο ιατρικής, που ορκίζονται -και με όρκο του Ιπποκράτη, που ήταν ειδωλολάτρης!- να μην δώσει δηλητήριο που θα σκοτώσει τα έμβρυα και ξέρει, ξέρει πολύ καλά ο γιατρός τι κάνει εκείνη την ώρα!
Ξέρει ότι πάει και διαμελίζει το βρέφος. Φοβερό πράγμα!
Εγώ πριν μερικές μέρες κόντεψα να σκοτωθώ με έναν γυναικολόγο
γιατί επέμενε σε 3,5 μηνών κοπέλα [έγκυο] να της κάνει έκτρωση! Κανονική τομή! Να βγάλει το μωρό να το σκοτώσει!
Θυμάμαι μια φορά κι ένας γιατρός άλλος, μέχρι 5 μηνών.. και γέννησε κανονικά την κοπέλα και έβγαλε το παιδί και το άφησε να πεθάνει! Βρε παιδί μου, αυτό το πράγμα δεν τολμάς να το κάνεις ούτε σ'ένα φίδι, ξέρω γω.
Κι ύστερα λένε για τον Ηρώδη!
Μα.. έχουμε σήμερα.. "Ηρώδες" με πτυχία
και με αστέρες μεγάλους!
Βέβαια, λέει, καυχάται η Κύπρος ότι 10 χρόνια δεν γεννήθηκε παιδί με μεσογειακή αναιμία. Γιατί; Γιατί τα φάγαμε όλα! Τα ροκανίσαμε! Όλα στο καλάθι των αχρήστων!
π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού
https://youtu.be/jhqWKZ0CKEM
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)