Η Αγία Μάρτυς Αντωνίνα (1 Μαρτίου)

ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ 15ΟΥ ΑΙΏΝΑ ΜΟΝΗ ΓΚΡΑΤΣΙΑΝΙΤΣΑ ΣΕΡΒΙΑΣ

Η Αγία Μάρτυς Αντωνίνα καταγόταν από την πόλη Νίκαια της Βιθυνίας και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.). Όντας Χριστιανή, φανερώθηκε στον Μαξιμιανό, όταν αναχώρησε για την Νίκαια και ομολόγησε με τόλμη γνώμης τον Χριστό. Γι' αυτό βασανίσθηκε και οδηγήθηκε στη φυλακή. Αφού την έβγαλαν από τη φυλακή, την πίεσαν με την βία να αρνηθεί τον Χριστό. 

Η Αγία δεν δέχθηκε και παρέμενε σταθερή στην πίστη της. Τότε οι δήμιοι την κρέμασαν και της έγδαραν τα πλευρά. Έπειτα την τοποθέτησαν πάνω σε πυρακτωμένη σχάρα, αλλά και μετά από αυτό το μαρτύριο η Αγία παρέμεινε αβλαβής. Στη συνέχεια, αφού την έβαλαν σε σάκο, την έριξαν στη λίμνη της Νίκαιας, στην οποία βρήκε το μαρτυρικό θάνατο και έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου.Η μνήμη της τιμάται στις 1 Μαρτίου

«Από τους καναπέδες της πολυεθνικής στα καρεκλάκια του νηπιαγωγείου!»

Γράφει η Κατερίνα Ανδρικοπούλου

Ο Τζεφ Δάκαλης γεννημένος στην Αμερική από Έλληνες γονείς με καταγωγή από τα Βαλιμίτικα Αιγίου,  στα 38 του χρόνια αποφασίζει να εγκαταλείψει την θέση του ως αντιπρόεδρος μεγάλης πολυεθνικής τράπεζας και να γίνει νηπιαγωγός.

 Με προπτυχιακές σπουδές και ΜΒΑ στα οικονομικά ανακοινώνει ένα ωραίο πρωί στους γονείς και στους φίλους του ότι δεν θέλει να είναι πια στέλεχος σε πολυεθνική και αλλάζει καριέρα για να γίνει κάτι πιο «ουσιαστικό», (όπως λέει ο ίδιος) να γίνει νηπιαγωγός.

 Σήμερα, 59 χρονών θα τον βρείτε να κάθεται στα καρεκλάκια του νηπιαγωγείου στο Βέρμοντ του Καναδά και να χτυπάει παλαμάκια ρυθμικά. Δουλεύει στο ίδιο νηπιαγωγείο εδώ και 10 χρόνια. Πριν από αυτό δίδαξε στο Δημοτικό σχολείο του Stowe Elementary School, στην Πρώτη και Δευτέρα τάξη Δημοτικού για 8 χρόνια.


 Βλέποντας τον να διδάσκει στην τάξη είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι αυτή είναι η δεύτερη καριέρα του και ότι για 14 χρόνια υπήρξε αντιπρόεδρος της τράπεζας Citicorp στη Νέα Υόρκη. Στα 38 του αποφασίζει να αλλάξει την καριέρα του. «Δεν είχε νόημα η δουλειά μου στην τράπεζα», λέει ο ίδιος. Έτσι, εγκαταλείπει τη δουλειά του υψηλόμισθου στελέχους και αρχίζει να εξερευνά τι άλλο θα μπορούσε να κάνει. Αρχίζει να ρωτάει φίλους και συγγενείς που δούλευαν ως εκπαιδευτικοί.

  «Έκανα μια εκτενή έρευνα και αποφάσισα να γίνω νηπιαγωγός». Έτσι λοιπόν, αποκτά μεταπτυχιακές σπουδές στην προσχολική εκπαίδευση και διδάσκει για 3 χρόνια σε ένα νηπιαγωγείο στο New Jersey. Έπειτα μετακομίζει στο Βέρμοντ του Καναδά και πιάνει δουλειά στο νηπιαγωγείο του Stowe.

 Ως άντρας νηπιαγωγός είναι και εκεί όπως και στην Ελλάδα μειονότητα. Μια πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι το 99% των δασκάλων και νηπιαγωγών της Αμερικής είναι γυναίκες.

 Του αρέσει πιο πολύ να διδάσκει τα μικρότερα παιδιά. Όπως λέει ο ίδιος «στην ηλικία των 5 ετών, ένας χρόνος είναι το 20% της ζωής σου. Οι δυνατότητες μάθησης και ανάπτυξης σ’ αυτή την ηλικία είναι φαινομενικές».

 Γι’ αυτόν η μεγαλύτερη ευχαρίστηση είναι να βλέπει τα παιδιά να αναπτύσσουν αγάπη για τη μάθηση. «Η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι να βλέπεις τα παιδιά να μαθαίνουν και να είναι χαρούμενα. Δεν έφευγα ποτέ με αυτό το συναίσθημα ικανοποίησης από την τράπεζα» λέει ο ίδιος χαμογελώντας.
 Το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς του είναι να ανταποκρίνεται στις προσωπικές  διαφορετικές ανάγκες των 18 του μαθητών. «Οι ανάγκες τους δεν είναι μόνο εκπαιδευτικές, είναι συναισθηματικές και σωματικές. Αν κάτι συμβαίνει στο παιδί αυτό θα έχει αντίκτυπο σε όλες τις πτυχές της ζωής του. Τα παιδιά είναι ξεχωριστές προσωπικότητες με διαφορετικά ταλέντα δυνατότητες και ανάγκες ». «Είναι σημαντικό να δημιουργείς μια ατμόσφαιρα ασφάλειας και εμπιστοσύνης μέσα στην τάξη. Οι μαθητές σου πρέπει να νιώθουν ότι τους αγαπάς και τους νοιάζεσαι αλλά ότι έχεις και εσύ ανάγκες και συναισθήματα και ότι είσαι και εσύ ευάλωτος. Χρειάζεται να νιώθουν ασφάλεια για να μπορέσουν να μάθουν.»

 Τα παιδιά δεν φιλτράρουν τίποτα, δεν έχουν διπλωματία «Μπορεί να με ρωτήσουν γιατί δεν έχω μαλλιά πάνω στο κεφάλι μου ή γιατί φοράω πάλι την ίδια μπλούζα που φόραγα και χτες. Έχουν πολύ γέλιο!»

 Ξεκινάει κάθε μέρα με ένα «morning meeting» (οι κακές συνήθειες δεν κόβονται εύκολα)  όπου οι μαθητές του λένε καλημέρα, συζητούν το πρόγραμμα της ημέρας και  φτιάχνουν το ημερολόγιο. Μετά ξεκινάει το μάθημα με μουσική, κίνηση, χορό. Το πιο σημαντικό είναι να καταλαβαίνεις πότε χάνεις το ενδιαφέρον των παιδιών και να έχεις την ικανότητα να αλλάξεις την δραστηριότητα για να τους επαναφέρεις.

 Όπως λέει ο Τζεφ Δάκαλης  «τα αποτελέσματα στην προηγούμενη μου δουλειά ήταν πιο σαφή και ξεκάθαρα. Στη διδασκαλία όλα είναι πιο γκρι. Μπορεί να νομίζεις ότι τα πας καλά και ότι έχουν πιάσει το νόημα αλλά ύστερα από 2 λεπτά να συνειδητοποιείς ότι έχεις αποτύχει και ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτα από αυτά που ήθελες να τους διδάξεις».

 «Υπάρχουν πάντα κενά και λακκούβες αλλά και αυτό είναι εντάξει αρκεί να κατευθύνεσαι πάντα προς τα μπροστά» λέει ο ίδιος.

 Λίγοι οι άντρες νηπιαγωγοί και στην Ελλάδα.  Στη σχολή θυμάμαι ήταν 2 σε μεγαλύτερο έτος, στο έτος μου κανένας…Θα ήταν πολύ ωραίο να βλέπαμε περισσότερους άντρες νηπιαγωγούς. Στο elniplex, ξέρουμε καλά τι σημαίνει αυτό καθώς ο αρχισυντάκτης του είναι άντρας νηπιαγωγός.  
 Η αλήθεια είναι ότι όταν γνώρισα τον Τζεφ Δακάλη πέρυσι το καλοκαίρι ως μακρινό συγγενή του πατέρα μου με παραξένεψε και μένα αυτός ο ψηλός λεπτός κύριος που άφησε την τράπεζα για να γίνει νηπιαγωγός από πεποίθηση, όχι επειδή δεν μπήκε στη σχολή που ήθελε. Ο πατέρας μου πάλι τον κοίταζε σαν ούφο, όταν άρχισε να μου λέει ποιο τραγούδι λένε για καλημέρα το πρωί. Σήμερα, μου έστειλε με μέιλ  αυτό το άρθρο από την τοπική τους εφημερίδα και ήθελα να το μοιραστώ, έτσι γιατί υπάρχει και η άλλη εκδοχή.

  Είναι πραγματικά  ωραίο να κάνεις κάτι με την καρδιά σου, κάτι που αγαπάς και να έχεις τα κότσια να αλλάξεις την καριέρα σου στα 40 για να γίνεις κάτι που θα σε γεμίζει πιο πολύ. 

Πηγή: http://www.elniplex.com
αντιγραφή

Οι αλλαγές των εποχών στο δάσος σε ένα απίθανο βίντεο

O φωτογράφος Samuel Orr έστησε τη μηχανή του σε έναν τρίποδα μπροστά στο παράθυρό του, έχοντας το προνόμιο να αντικρίζει ένα υπέροχο δάσος έξω από το σπίτι του, και τράβηξε πάνω από 40.000 φωτογραφίες στη διάρκεια ενός έτους. Στη συνέχεια συνέθεσε τις εικόνες αυτές σε ένα εκπληκτικό timelapse βίντεο και παρουσίασε τις απίθανες αλλαγές που συμβαίνουν στα δέντρα του δάσους και στο φύλλωμα κατά τη διάρκεια των εποχών. «Από το χειμώνα στην άνοιξη και μετά στο καλοκαίρι και κατόπιν στο φθινόπωρο, η ομορφιά του δάσους είναι αξεπέραστη αν και πολύ διαφορετική σε χρώματα και εικόνες από τη μία εποχή στην άλλη», είπε ο ίδιος. Και το βίντεο αποδεικνύει του λόγου το αληθές! 

πηγή

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΚΥΡΑΝΝΑ Η ΟΣΣΑΙΑ-28 Φεβρουαρίου

Ἀναστασίας Κουρῆ

Φιλολόγου

Στὰ χρόνια ποὺ ζοῦμε, χρόνια δύσκολα ἀπὸ τὴν ὕπουλη σκλαβιὰ τοῦ ἔθνους σὲ δόλιες καὶ ἀφανεῖς δυνάμεις  ποὺ δὲν τὶς βλέπουμε ἄμεσα, καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ χειρότερο, εἶναι σημαντικὸ νὰ φέρνουμε στὴ μνήμη μας ἄνδρες καὶ γυναῖκες ποὺ ἀντιστάθηκαν στὰ πλούτη καὶ τὴ δόξα, στὶς ὑποσχέσεις καὶ τὶς φοβέρες τοῦ κατακτητῆ. Μία ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ἡ Νεομάρτυς ἁγία Κυράννα. Ἡ Ἁγία γεννήθηκε πρὶν ἀπὸ λιγότερο τρεῖς αἰῶνες στὸ χωριὸ Ὄσσα ἢ Ἀβυσσώνα (Βυσσώκα) ΒΔ τοῦ Λαγκαδᾶ, σὲ ἀπόσταση περίπου 37 χλμ. ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη, ποὺ βρίσκεται στὶς πλαγιὲς τοῦ βουνοῦ Βερτίσκου, στὰ χρόνια τοῦ ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ.

Ἡ Κυράννα ἦταν ἕνα σεμνὸ καὶ ὄμορφο κορίτσι, πιστὴ χριστιανή, ποὺ ἀγαποῦσε μὲ πάθος τὸν Χριστό. Ζοῦσε μὲ τοὺς γονεῖς της, Ἕλληνες στὴν καταγωγὴ καὶ χριστιανοὶ στὸ θρήσκευμα. Στὰ δύσκολα ἐκεῖνα χρόνια ὁ τύραννος ἐξουσίαζε τὰ πάντα, χωράφια καὶ περιουσίες, ἐνῷ ὁ ἄμοιρος ραγιὰς βρισκόταν στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἕλληνας καὶ ὁ Χριστιανὸς ἦταν πάντοτε ἀδικημένοι. Τίποτα δὲν ἐξουσίαζαν οὔτε τὴ γῆ τους, οὔτε τὴν οἰκογένειά τους. Ἔπρεπε νὰ πληρώνουν τοὺς φόρους καὶ τὰ χαράτσια στὸν ἀφέντη τύραννο, ποὺ ἐρχόταν νὰ τὰ μαζέψει ὁ Τοῦρκος σούμπασης.

Μιὰ μέρα τὴν εἶδε ἕνας Γενίτσαρος καὶ σατανικὸς ἔρωτας ρίζωσε στὴν καρδιὰ του γι’ αὐτὴν τὴν ἀθώα κόρη. Τῆς εἶπε ὅτι ἤθελε νὰ τὴν κάνει χανούμισσά του καὶ τῆς ἔταξε πολύτιμα στολίδια καὶ πανέμορφα φορέματα… Ὁ Τοῦρκος τὴν τυραννοῦσε νύχτα-μέρα, καὶ ἡ Ἁγία δὲν μποροῦσε νὰ βγεῖ στὸν δρόμο διότι ὁ Γενίτσαρος παραφύλαγε γιὰ νὰ τὴν καλοπιάσει. Ὅσο ὅμως ἐκεῖνος ἔλεγε καὶ ἔταζε, τόσο ἡ Ἁγία τὸν ἀποστρεφόταν, διότι εἶχε στὴν ψυχὴ της τὸν Χριστό. Ὥσπου μιὰ μέρα ὁ Τοῦρκος γεμάτος ὀργὴ καὶ θυμό, τὴν ἅρπαξε καὶ τὴ μετέφερε στὸν κριτὴ τῆς Θεσσαλονίκης. Ἔπρεπε τώρα ἡ Ἁγία ν’ἀποδείξει πὼς δὲν ὑποσχέθηκε ποτὲ στὸν Τοῦρκο ὅτι θὰ τὸν κάνει σύντροφό της, οὔτε εἶπε ποτὲ πὼς θὰ γίνει Τουρκάλα.

Τὴν ἔκλεισαν στὴ φυλακὴ καὶ κάθε μέρα ἐρχόταν ὁ γενίτσαρος καὶ μαζὶ μὲ ἄλλους γενιτσάρους τὴ βασάνιζαν ἀνελέητα. Ἡ Ἁγία ἔκλεινε τὰ μάτια καὶ εἶχε τὸ νοῦ της στὸν Χριστό, οὔτε τοὺς ἔβλεπε οὔτε τοὺς ἀπαντοῦσε. Στὴν ἀρχὴ τὴν καλόπιαναν, μετὰ τὴ χτυποῦσαν, τὴν κλωτσοῦσαν, τὴν πλήγωναν μὲ ξύλα καὶ μαχαίρια, καὶ ἀφοῦ τὴν ἄφηναν ἑτοιμοθάνατη ἔφευγαν. Τὰ ἴδια ἔκανε καὶ ὁ δεσμοφύλακας στὴ συνέχεια. Κάθε νύχτα τὴν κρεμοῦσε ἀπ’τὶς μασχάλες καὶ μ’ἕνα ξύλο τὴν χτυποῦσε ὥσπου νὰ κουραστεῖ. Τότε τὴν ἄφηνε καὶ πήγαινε νὰ κοιμηθεῖ. Ἕνας Χριστιανὸς ἐπιστάτης παρακαλοῦσε τὸν δεσμοφύλακα καὶ, ὅταν καταλάγιαζε κάπως ἡ λύσσα του, πήγαινε καὶ τὴν ξεκρέμαγε. Χριστιανοὶ φυλακισμένοι ἀλλὰ καὶ Τουρκάλες βαρυποινίτισσες διαμαρτύρονταν στὸν δεσμοφύλακα λόγῳ τῶν ἀφόρητων δοκιμασιῶν καὶ κραυγῶν τῆς Ἁγίας, ὅταν τὴ βασάνιζαν. Τὴ δέκατη νύχτα ἦταν τόσο τὸ ξύλο ποὺ τῆς ἔδωσε καθὼς τὴν εἶχε κρεμασμένη, ποὺ κουράστηκε ὅσο ποτὲ καὶ ζήτησε καφὲ γιὰ νὰ συνέλθει. Ὁ Χριστιανὸς τὸν φοβέρισε καὶ οἱ Τουρκάλες φυλακισμένες τοῦ φώναξαν πολύ, ποὺ ἔπεσε κάτω κλαίγοντας ἐνῷ ἔτρεμε ἀπ’τὴν ντροπή του. Ὅμως ξαφνικὰ μέσα στὸ σκοτάδι τῆς νύχτας οὐράνιο φῶς ἄστραψε στὴ φυλακὴ ποὺ ἔλουσε τὸ κρεμασμένο σῶμα τῆς Ἁγίας. Μπρούμυτα ἔπεσαν οἱ Ἑβραῖοι, οἱ Τουρκάλες χτυποῦσαν τὰ στήθη τους λέγοντας ὅτι τὸ κρίμα τῆς Ρωμηᾶς μᾶς βρῆκε σὰν ἀστραπὴ νὰ μᾶς κάψει.

Ὁ δεσμοφύλακας τότε, ἔδωσε ἐντολὴ στὸν Χριστιανὸ νὰ τὴν ξεκρεμάσει, κι ἔγινε πάλι σκοτάδι στὴ φυλακὴ καὶ χύθηκε παντοῦ ἄρρητη εὐωδία. Ὁ Χριστιανὸς ἔκανε τὸν σταυρό του καὶ ἀφοῦ φίλησε μ’εὐλάβεια τὰ μαρτυρικὰ ἐκεῖνα χέρια, τὰ σταύρωσε πάνω στὸ μακάριο σῶμα. Περιποιήθηκε τὸ ἅγιο λείψανο, ἄναψε φῶτα καὶ προσκύνησε. Τὴν ἑπομένη διαδόθηκε στὴν πόλη ἡ φήμη τοῦ Μαρτυρικοῦ τέλους τῆς Ἁγίας. Οἱ Τοῦρκοι ντροπιασμένοι ἔδωσαν ἄδεια νὰ παραλάβουν τὸ τίμιο Λείψανὸ της οἱ χριστιανοὶ καὶ νὰ τὸ κάνουν ὅ,τι θέλουν. Πομπὴ τῶν χριστιανῶν μετέφερε τὸ ἅγιο Λείψανό της στὸ κοιμητήριο τῶν χριστιανῶν, ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη. Τὸν Βίο καὶ τὸ Μαρτύριο τῆς Ἁγίας περιέλαβε ὁ ἃγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὸ «Νέο Μαρτυρολόγιο». Οἱ εὐσεβεῖς κάτοικοι τῆς Ὄσσας τιμοῦν μὲ ἰδιαίτερη εὐλάβεια τὴ μνήμη τῆς ἁγίας Κυράννας στὶς 8 Ἰανουαρίου κάθε χρόνο. Τὸ 1868/69 οἱ κάτοικοι τῆς Ὄσσας ἔχτισαν λαμπρὸ ἱερὸ ναὸ πρὸς τιμὴν τῆς Ἁγίας, στὸ κέντρο περίπου τοῦ σημερινοῦ Δημοτικοῦ Διαμερίσματος τῆς Ὄσσης Λαγκαδᾶ.

Τὴν προπαραμονὴ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τὸ 2011, ὁ ἥλιος ἀνέτειλε λαμπρότερος, ὅπως ποτὲ ἄλλοτε στὴν Ὄσσα. Τὰ θεμέλια τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν, ἐκεῖ ὅπου βαφτίστηκε καὶ ἐκκλησιαζόταν ἡ ἁγία Κυράννα, ταρακουνήθηκαν καὶ τὸ δάπεδο τοῦ ἱεροῦ Βήματος σκίστηκε στὰ δυό, ἀποκαλύπτοντας τὰ εὐωδιάζοντα καὶ χαριτόβρυτα Ἱερὰ Λείψανα τῆς ἁγνῆς κόρης, τῆς νύμφης τοῦ Χριστοῦ.

Στὶς 11 Ὀκτωβρίου 2011 τελέστηκε σ’αὐτὸν τὸν ναὸ μεγαλοπρεπέστατη Δοξολογία μὲ τὴν παρουσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, γιὰ τὴν ἀνεύρεση τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τῆς Ἁγίας καὶ τὴν ἐπέτειο 260 ἐτῶν ἀπὸ τὸ Μαρτύριό της. Στὴν Δοξολογία ἦταν παρόντες ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμος μαζὶ μὲ 30 ἱεράρχες τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ἐκπρόσωποι τῆς Πολιτείας, Μοναχοὶ καὶ Μοναχές, ἐκπρόσωποι τοῦ Ἁγίου Ὂρους καὶ πλῆθος κόσμου ποὺ προσέτρεξαν γιὰ νὰ τιμήσουν τὴ Μεγαλομάρτυρα Κυράννα. Ἃς ἔχουμε τὴ βοήθειά της καὶ νὰ θυμόμαστε τὴ θαυμαστὴ ἐπιμονὴ στὴν πίστη της στὸν Χριστὸ καὶ τὴ ρωμηοσύνη.

πηγή

Αποκριάτικες στολές για κορίτσια… της ντροπής!!!

Είχα πει να μην γράψω τίποτα, αλλά δεν τα κατάφερα! Συγνώμη λοιπόν αν θα στεναχωρήσω κάποιες φίλες και γνωστές που μπορεί να διαβάσουν το άρθρο μου και να τα πάρουν μαζί μου, αλλά πραγματικά δεν άντεξα!

Το είχα προσέξει και πέρσι, το πρόσεξα και φέτος ακόμη περισσότερο. Πηγαίνοντας σε γνωστό πολυκατάστημα αλλά σερφάροντας και λίγο στο ίντερνετ για στολές κοριτσίστικες έπεσα σε κάποιες στολές που και πάλι με άφησαν με ανοιχτό το στόμα. Και πριν να κάνω παιδιά κάτι είχα προσέξει, αλλά τώρα που έχω παιδιά το προσέχω ακόμη περισσότερο! Πραγματικά καθώς περιπλανιόμουν στους διαδρόμους του καταστήματος αυτού ψάχνοντας για διάφορα αποκριάτικα αξεσουάρ για να ντύσω την Ναταλία Νεράιδα του κήπου και τον Γιώργο Luke Skywalker (έπρεπε να τις φτιάξω για να μην τις πληρώσω χρυσάφι και να είναι και του γούστου μου), είδα πολλές και διάφορες στολές! Ε, όχι! Έλεγα μέσα μου! Τι πουλάνε οι άχρηστοι ρε παιδί μου? Υπάρχει περίπτωση να τις αγοράζει κάποιος αυτές τις στολές για τις κόρες του? Στολές από 6 χρονών, sexy όσο δεν έχω ντυθεί ούτε καν εγώ ποτέ σε απόκριες ή μη! Και τελικά, είδα φωτογραφίες στο Facebook από περήφανες μαμάδες να ποστάρουν τα κοριτσάκια τους με περηφάνια, φορώντας τέτοιες στολές!

Αλλά ας πούμε ότι εγώ είμαι σεμνότυφη και δεν ντύθηκα ποτέ έτσι! Ποιος ο λόγος να ντυθεί έτσι ένα μικρό κοριτσάκι??? Αλήθεια υπάρχει λόγος? Ποιος ακριβώς? Να δείξει η μαμά ότι το κοριτσάκι της μεγαλώνει και πως θα γίνει σούπερ γκόμενα? Πως είναι σούπερ γκόμενα από τώρα? Απλά έχει πλάκα να φαίνεται sexy? Τι? Πείτε μου να καταλάβω!

Ας κάνω λοιπόν και την επόμενη ερώτηση! Στα 13-15 της αν θα θέλει την ίδια στολή για να βγει το βράδυ έξω με τους φίλους της (τότε που ΚΑΙ ή ίδια αλλά ΚΑΙ τα αγόρια φίλοι της θα ξέρουν τι εστι sexy και τον λόγο που θέλεις να είσαι sexy), θα την αφήσετε να την φορέσει? Και αν όχι, τι θα της πείτε όταν σας πει ότι στα 7 της την είχε φορέσει??? Αν τότε δεν ήταν κακό, γιατί θα είναι τώρα που μεγάλωσε κακό να ντυθεί σαν στριπτιζέρ? Γιατί έτσι είναι αυτές οι στολές ρε παιδιά! Σαν στολές που φοράνε οι στριπτιζέρ!

Και ΟΚ, ας πούμε ότι τότε απλά θα το θέλει εκείνη για να τραβήξει τα βλέμματα των αντρών πάνω της και δεν “κάνει”! Στα 7 τους, στα 10 τους, στα 12, γιατί είναι καλό να στρέψει τα μάτια του οποιοδήποτε άντρα πάνω του το κοριτσάκι που δεν έχει ιδέα??? Ενός άντρα που ήθελε δεν ήθελε, βλέπει μπροστά του ένα κοριτσάκι ντυμένο sexy?

Και όπως μου είπε μια καλή φίλη! Χίλιες φορές καλύτερα να τα φορέσει αν ντε και καλά θέλει, τότε που θα γνωρίζει και ένα δυο πράγματα περισσότερα και θα ξέρει ας πούμε, να αντιμετωπίσει και αυτά τα βλέμματα, παρά τώρα που έχει άγνοια και δεν ξέρει πως να προστατέψει τον εαυτό της και το σώμα της! Αλλά όπως και να ‘χει, δεν είναι αυτές οι στολές προσβολή και στο γυναικείο φύλο? Δηλαδή η αστυνομικός πρέπει να είναι σε στολή όπως φαντασιώνονται οι άντρες? Και τη νοσοκόμα? Και γενικά tη γυναίκα από την παιδική της τελικά ηλικία? Όχι δεν είναι απλά μια στολή! Είναι όλη η φιλοσοφία πίσω από αυτό! Το τι σημαίνει! Ποιος το φοράει! Να είσαι ενήλικη, κάνε ότι θες! Αλλά στο παιδί? Το οποίο παίρνει και sexy πόζες στις φωτογραφίες! Και γελάνε και καμαρώνουν οι μαμάδες και οι μπαμπάδες!

Καλές μου μαμάδες! Τα κορίτσια μας και τα μάτια μας! Ας κρατήσουμε την αθωότητα τους όσο περισσότερο γίνεται. Την χάνουν που την χάνουν νωρίτερα όσο περνάνε τα χρόνια, ας μην τους την αφαιρούμε κι εμείς ακόμη γρηγορότερα επειδή μας αρέσει να βλέπουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν και να φανταζόμαστε πως θα είναι όταν μεγαλώσουν! Ας έχουν στο μυαλουδάκι τους ακόμη όμορφες εικόνες, παραμύθια, νεραϊδόσκονες, και παιδικές ιστορίες! Υπάρχει πάντα και ένα όριο! 

Εμείς θα το βάλουμε αυτό και θα ακολουθήσουν μετά και τα καταστήματα που δέχονται να βάλουν στα ράφια τους τέτοια κατασκευάσματα! Σκεφτείτε το!

eimaimama.gr/αντιγραφή

Ο "προοδευτικός", η "ηλίθια" και τα παιδιά

 Αυτός είναι παιδί της λεγόμενης γενιάς "του Πολυτεχνείου", φορτωμένος την ...υποχρέωση των ανεπαρκών να είναι "προοδευτικός" αριστερός για να μπορεί να υπάρξει. Το κακό είναι ότι στα 55 του διατηρεί όλες τις αναπηρίες του ατελούς προοδευτισμού και τίποτε από τα καλά που δίνει η αληθινή πρόοδος. Σ' αυτά τα πλαίσια λοιπόν και -προφανώς- φοβούμενος να είναι γονιός, διακηρύσσει πως είναι φίλος με τους γυιούς του. Βλέπεις οι φίλοι δεν έχουν ευθύνη. Ο πατέρας έχει.
 Ετούτος άφησε τα αγόρια να μεγαλώσουν όπως εκείνα ήθελαν, δίχως περιορισμούς στις βόλτες στο διαδίκτυο αλλά και στις βόλτες γενικώς, στα ξενύχτια, στο κάπνισμα, στις παρέες. Αν τα παιδιά δεν χάθηκαν τελείως, νομίζω πως είναι από τις προσευχές της μάνας -η οποία είναι πιστή και αγωνιζόμενη χριστιανή-.

 Ο ένας γυιός στα 17, ο άλλος στα 16. Μέχρι κάποια ηλικία η μητέρα τα έφερνε στην εκκλησία, τα βλέπαμε "παπαδάκια", εξομολογούνταν και γενικώς όσα φύτευε η μάνα κρατούσαν κόντρα στις επιρροές του πατέρα.
Φυσικά ο "προοδευτικός" πατέρας χλεύαζε τη γυναίκα για τις επαφές με τους παπάδες, τον εκκλησιασμό, τις ενοριακές συναντήσεις και όλα αυτά τα...αναχρονιστικά.

 Σιγά-σιγά, οι δύο έφηβοι άφησαν τα δύσκολα μονοπάτια της πάλης και της αντίστασης στο "έτσι γίνεται τώρα", αφέθηκαν στις ευκολίες της πατρικής "φιλίας", έγιναν και αυτοί "σύγχρονοι".
Η μάνα πύκνωσε τις νουθεσίες, τις προσευχές, κάποτε και τις έντονες διαμαρτυρίες.
 Όπως όταν ο μεγάλος γυιός, μαθητής τρίτης Λυκείου αντί να διαβάζει για τις εξετάσεις ξημεροβραδιάζονταν στον υπολογιστή ή γύριζε σπίτι μετά τα μεσάνυχτα, άγνωστο από πού. 
Όπως όταν ο μικρός έκανε δεσμό με μία συμμαθήτριά του και άρχισε να μένει στο σπίτι της, παρούσης και της μάνας της (!) (η οποία είναι διαζευγμένη και έχει άλλα δύο κορίτσια στο σπίτι).
Όπως όταν ο "προοδευτικός" άντρας της άρχισε να πηγαινοφέρνει ο ίδιος τον γυιό σ' αυτό το...σπίτι και μάλιστα να απαντά στις ενστάσεις της, με βρισιές. Γιατί αυτή είναι... ηλίθια, γιατί το αγόρι βρίσκει.... προστασία και αγάπη στο σπίτι της κοπέλας, γιατί το παιδί πρέπει να έχει σχέσεις για να μην γίνει ανώμαλο....
 Σήμερα την έβρισαν πάλι και οι τρεις, τα αγόρια και ο πατέρας. 
Την ειρωνεύτηκαν, την χλεύασαν για την πίστη της, της είπαν πως δεν υπάρχει πορνεία -όπως εκείνη είπε- και πως αυτά τα είπε ο Χριστός για τότε και όχι για τώρα! Στο τέλος ο... καλός σύζυγος βλαστήμησε την ώρα που την παντρεύτηκε και της είπε να "τσακιστεί" να φύγει.
 Η γυναίκα δεν μένει για οικονομικούς λόγους. Έχει δικό της, σεβαστό εισόδημα το οποίο διαθέτει για τα φροντιστήρια των παιδιών και συμπληρώνει τον πενιχρό μισθό του εργάτη συζύγου που πουλάει "τζάμπα μαγκιές".
Μένει επειδή αγαπάει, επειδή είναι μάνα, επειδή είναι χριστιανή και λέει " Εσύ Χριστέ μου υπέφερες τόσα για μένα κι' εγώ δεν θα αντέξω τα ελάχιστα για Σένα;"
Ανάβει το καντηλάκι της, κάνει τα απόδειπνα, τις παρακλήσεις, τις προσευχές της, λέει στους Αγίους για τα παιδιά και τον άντρα της, ζητάει κουράγιο απ' την Κυρά την Παναγιά, ρουφάει την μύτη και τα δάκρυά της και λέει "δόξα τω Θεώ".
Αυτή η γυναίκα δεν έχει άλλον εκτός από το σινάφι του Θεού.
Την ξέρω, την αγαπώ, οι προσευχές της έχουν κάνει θαύματα σε μένα και σήμερα απευθύνομαι στην αγάπη σας και εκλιπαρώ τις προσευχές σας για κείνη και για την οικογένειά της.
http://anazhthseis-elena.blogspot.gr/2014/02/blog-post_4161.html

Η πρώτη Κινεζούλα που θα έχει αδελφό

Η Li Yan αφήνει την κόρη της να ξαπλώσει πάνω στην κοιλιά της, λίγο πριν γεννήσει ένα υγιέστατο αγοράκι. Η οικογένεια της Li Yan, είναι η πρώτη στη Κίνα που πήρε επίσημη άδεια να αποκτήσει και δεύτερο παιδί και σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, εκατομμύρια οικογένειες μέχρι το τέλος του χρόνου θα αποκτήσουν το ίδιο δικαίωμα, θέτοντας και επισήμως τέλος στην πολιτική του ενός παιδιού.

πηγή

Το παρασκευιάτικο μυστικό της δασκάλας

Γράφει η Κατερίνα Ανδρικοπούλου

Διάβασα κάτι όμορφο πρόσφατα. Μια δασκάλα λέει, κάθε Παρασκευή ζητάει από τα παιδιά της τάξης της να γράψουν σε ένα χαρτί μυστικά και ήσυχα ποιος είναι ο καλύτερος τους φίλος μέσα στην τάξη και με ποιον θα ήθελαν να κάτσουν μαζί την επόμενη εβδομάδα. 

Όχι δεν έχει όρεξη για φασαρίες. Δεν τρελαίνεται να αλλάζουν τα παιδιά θέση γιατί ο Γιάννης μιλάει με τον Γιώργο και ο Κώστας τραβάει τα μαλλιά της Άννας όταν κάθεται πίσω της. 

Κάθε Παρασκευή όμως αυτή η δασκάλα κάθεται λίγο παραπάνω και  ανοίγει  σιγά- σιγά το κουτί των μυστικών και βγάζει ένα- ένα τα χαρτάκια για να τα διαβάσει προσεχτικά. Για έναν και μόνο λόγο. Για να δει ποιο παιδί μένει πάντα μόνο του, ποιο δεν έχει φίλους, ποιο δεν είναι τόσο δημοφιλές, ποιο δεν έχει πολλές παρέες, ποιο μένει πάντα στην απέξω. Θέλει να εντοπίσει αυτό το παιδάκι, το πιο ντροπαλό για να το βοηθήσει λίγο. Δε θέλει να κάνει εμετούς το πρωί ούτε να πονάει η κοιλιά του. Θέλει να έχει φίλους έστω και έναν φίλο και αυτό, για να έρχεται χαρούμενο στο σχολείο. Αν είναι χαρούμενο, θα μάθει, θα ανθίσει, θα μεγαλώσει ευχαριστημένο. Απλό, αυτονόητο; Όχι πάντα. 

Το λίγο παραπάνω, αυτή η φροντίδα, η κίνηση είναι αυτό που μένει.  Αυτό το νοιάξιμο είναι καλύτερο από χίλιες κατασκευές πολύπλοκες…

πηγή

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να θαυμάζουν τους γονείς τους.

Το μέγεθος της βλάβης που μπορεί ένα παιδί να προκαλέσει στους γονείς είναι περιορισμένο. Μπορούν να μας ντροπιάσουν, αλλά μόνο αν έχουμε επενδύσει την υπόληψή μας πάνω στη δική τους εξέλιξη. Μπορούν να μας απογοητεύσουν, αυτό, όμως, τα πληγώνει περισσότερο από εμάς, αφού θέλουν τόσο πολύ να μας ευχαριστήσουν.

Αλλά οι γονείς μπορούν να πληγώσουν τα παιδιά τους πολύ πιο σοβαρά. Δεν τα πληγώνουμε μόνο με σωματική και συναισθηματική βία. Τα πληγώνουμε με προσδοκίες που δύσκολα εκπληρώνονται. (Ένας συνάδελφός μου υποστηρίζει ότι «το να είσαι απογοητευμένος» είναι μια μορφή παιδικής κακοποίησης αποκλειστικά της μεσαίας τάξης.) Και τα βλάπτουμε, με το να μη διαμορφώνουμε γι’ αυτά έναν ενήλικο τρόπο ζωής, μια κοσμοθεωρία που να εμπερικλείει την προθυμία να κάνει κανείς λάθη, να τα παραδέχεται και να μαθαίνει από αυτά, αντί να επιμένει ότι έχει πάντα δίκιο.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να θαυμάζουν τους γονείς τους. Και ένα από τα πράγματα, που θα έπρεπε να διδάσκουμε στα παιδιά μας να θαυμάζουν σ’ εμάς είναι η προθυμία μας να λέμε: «Λυπάμαι», «Έκανα λάθος σ’ αυτό», «Δεν ξέρω». Θυμάμαι τις φορές που αναγκάστηκα να πω στα παιδιά μου ότι είχα κάνει λάθος σε κάτι, πόσο φοβήθηκα μήπως χάσουν τον σεβασμό τους σ’ εμένα και πόσο ξαφνιάστηκα, όταν είδα ότι με αγάπησαν περισσότερο, ακριβώς επειδή ήμουν πρόθυμος να το πω. Είχαν ανάγκη να με ακούσουν να το λέω. Είχαν ανάγκη περισσότερο να βεβαιωθούν για την ακεραιότητά μου, παρά για την τελειότητά μου.

Αν προσπαθήσουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας να μας βλέπουν ως τέλειους, θα απογοητευτούν τρομερά, όταν έλθουν στην επιφάνεια οι ατέλειές μας, κάτι που θα γίνει αναπόφευκτα. Αν, όμως, τα διδάξουμε να μας βλέπουν σαν ανθρώπους που προσπαθούν να αναπτυχθούν, μαθαίνοντας από τα λάθη τους, τότε θα το κάνουμε ευκολότερο γι’ αυτά να βλέπουν τα δικά τους λάθη και τις αποτυχίες σαν μαθήματα που μπορούν να πάρουν, και όχι σαν αιτίες ντροπής και ανικανότητας.

---

Από το βιβλίο: “Κατακτώντας την ευτυχία” – Harold S. Kushner, εκδ. Λογείον

πηγή

Το κουϊντέτο της ζωής

Η ζωή μου χωρίς τέλος.

Ακούω την αναπνοή μου. 

Σαν ήχος θλιμμένου βιολιού.

Μέχρι να'ρθει η στιγμή 

να συντονιστώ με τ'άλλα όργανα.

Μέχρι να'ρθει αυτή η μοναδική

καινούρια μελωδία.

Να μ'επισκεφτεί μυστικά

ν'αγγίξει αληθινά

τις χορδές της ψυχής μου.

Η ζωή μοιάζει να'ναι

υπέροχη

όταν ακούς

όταν αφουγκράζεσαι

όταν συντονίζεσαι

με τη μουσική που παίζουν

οι ψυχές των ανθρώπων.

Πόσες ιστορίες ακόμα

περιμένουν για να γραφτούν...

Η ζωή είναι μουσική.

Και παίζει το δικό της

ανεπανάληπτο κουιντέτο.

ΠΗΓΗ

Ποιο είναι το μέτρο με το οποίο θα κριθούν οι άνθρωποι στο τέλος της ιστορίας;

 

Στην ωραία παραβολή της τελικής Κρίσης ο Χριστός απαντά στο ερώτημα: ποιο είναι το μέτρο με το οποίο θα κριθούν οι άνθρωποι στο τέλος της ιστορίας. Και μας αποκαλύπτει ότι, επειδή ο Θεός είναι αγάπη χωρίς όρια αυτή θέτει και ως βασικό κριτήριο για να κρίνει τους ανθρώπους.

Αυτό που δηλώνεται με σαφήνεια στο ευαγγελικό ανάγνωσμα είναι ότι η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου θα γίνει, ενώ ο χρόνος της δεν δηλώνεται πουθενά. Σε άλλη περίπτωση, όταν ρωτήθηκε ο Χριστός σχετικά από τους μαθητές του, είχε απαντήσει, ότι ο χρόνος της Β΄ Παρουσίας είναι στη σκέψη του Θεού-Πατέρα. Αυτό είναι μία σαφής απάντηση σε όσους κατά καιρούς- ιδιαίτερα στους Μάρτυρες του Ιεχωβά- που προσπαθούν να ορίσουν συγκεκριμένη ημερομηνία.

O Aπ. Παύλος στην ομιλία του στον Άρειο Πάγο ενώπιον των Αθηναίων, είχε βεβαιώσει, ότι «δεν παρέβλεψε τα χρόνια της άγνοιας, τώρα όμως απαιτεί από τους ανθρώπους σε κάθε τόπο να μετανοούν, γιατί καθόρισε μία μέρα που θα κρίνει την οικουμένη με δικαιοσύνη, μέσω ενός ανδρός που τον όρισε γι’ αυτό. Κι έδωσε βέβαια απόδειξη σε όλους, ότι αυτός θα είναι ο κριτής, ανασταίνοντάς τον από τους νεκρούς». (Πρ. 17,30-31)

Με τον τρόπο αυτό ο Παύλος συνοψίζει την πίστη της Εκκλησίας για τη μέλλουσα κρίση του κόσμου από τον Ιησού Χριστό. Ως εκ τούτου καλούνται κατ’ αρχήν οι άνθρωποι να μετανοήσουν.

Η αναγγελλόμενη Βασιλεία του Θεού και η κρίση του κόσμου είναι πραγματικότητα, η οποία νοηματοδοτεί την ύπαρξη του ανθρώπου και την ιστορία του. Η βεβαιότητα της Κρίσεως στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού από τους νεκρούς.

Ο Απ. Παύλος αναφερόμενος στην τελική κρίση του κόσμου, λέγει ότι οι άνθρωποι «θα δώσουν λόγο σ’ Εκείνον που όπου να’ναι θα κρίνει ζωντανούς και νεκρούς» (Α΄ Πέτρ. 4,5). Σ’ αυτήν την τελική κρίση του κόσμου αναφέρεται ο Χριστός στο γνωστό ευαγγέλιο της Κρίσεως.

Η παραβολή της τελικής Κρίσεως δεν μοιάζει με τις παραβολές που μέχρι τώρα έχουμε γνωρίσει, αλλά είναι διήγηση με ζωηρά παραβολικά στοιχεία. Ο Υιός του ανθρώπου θα έλθει με δόξα και μεγαλοπρέπεια, θα καθίσει στο θρόνο του συνοδευόμενος από τους αγίους Αγγέλους του και μπροστά του θα καθίσουν όλα τα έθνη.

Η πρώτη εικόνα είναι παρμένη από την ποιμενική ζωή. Ο ποιμένας- Θεός, τα πρόβατα και τα ερίφια-οι άνθρωποι, ο Υιός του Ανθρώπου-ο Χριστός θα καθίσει στο θρόνο και θα τοποθετήσει δεξιά του τα πρόβατα και εξ ευωνύμων τα ερίφια.

Οι εικόνες που περιγράφουν την Κρίση είναι παρμένες από τη δικαστική ζωή (κριτές, αμοιβές, τιμωρίες) και βασιλική περιοχή (βασιλιάς, θρόνος, ακολουθία του).

Θα πει στους άξιους: «Ελάτε οι ευλογημένοι από τον πατέρα μου να κληρονομήσετε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για σας».

Θα πει και στους μη άξιους: «Φύγετε από μπροστά μου καταραμένοι. Πηγαίνετε στην αιώνια φωτιά που έχει ετοιμαστεί για το διάβολο και τους δικούς του».

Με ποιο κριτήριο γίνεται η Κρίση;

Μέτρο και κριτήριο για όλους τους ανθρώπους θα είναι τελικά η α γ ά π η. Με αυτή θα κριθούν όλοι όσοι γνώρισαν το Χριστό και όσοι δεν τον γνώρισαν. Και η αγάπη αυτή θα δοκιμάζεται στα θέματα : της πείνας, της δίψας, της γυμνότητας, της προσφυγιάς, της αρρώστιας, της στέρησης της ελευθερίας- της φυλακής.
Βέβαια ο καθένας μας είναι ελεύθερος να επιλέξει τον τρόπο που θα ζήσει. Ο τρόπος της ζωής του είναι εκείνος που κρίνει την ευτυχία ή τη δυστυχία του. Ο άνθρωπος υφίσταται τις συνέπειες των επιλογών του.

Η λέξη «φωτιά» στη σημερινή ευαγγελική διήγηση σημαίνει την αιώνια δυστυχία που θα νοιώθει κάποιος όταν από δικό του φταίξιμο χάσει για πάντα την σχέση του με τον Θεό. Από την άλλη πλευρά απολαμβάνει την ευτυχία που πηγάζει από τη συμμετοχή του στη ζωή του Θεού. Αυτός που τελικά αποφασίζει είναι ο ίδιος ο άνθρωπος (Ι. Δαμασκηνός).

Οι εικόνες που χρησιμοποιεί ο Χριστός είναι συμβολικές και θέλουν να δείξουν τη μεγάλη ευτυχία ή τη δυστυχία που αισθάνεται ο άνθρωπος όταν είναι κοντά ή μακριά από το Θεό. Αυτό που τονίζεται στην περικοπή είναι ότι ο άνθρωπος θα κριθεί ανάλογα με το πώς έζησε και τι έκανε.

Ο Θεός δεν «αμείβει» και δεν «τιμωρεί» κανέναν αφού όλους μας καλεί και μας θέλει κοντά του. Εμείς είμαστε που με τον τρόπο μας πλησιάζουμε ή απομακρυνόμαστε απ’ Αυτόν.

Και πιο συγκεκριμένα στην παραβολή της Κρίσης φαίνεται ότι το κριτήριο που θα κριθούν οι άνθρωποι είναι η αγάπη που θα δείξουν έμπρακτα στους άλλους που ουσιαστικά απευθύνεται στον ίδιο το Χριστό. Χριστιανική αγάπη σημαίνει να ζω και να υπηρετώ τους άλλους ανθρώπους. Σ’ αυτό το επίπεδο κρίνεται η σχέση που έχουμε με το Θεό. Και οι Φαρισαίοι ήταν «καλοί» και «ηθικοί». Τους έλειπε όμως η αγάπη και η πλατιά καρδιά.

Εκείνο που χρειάζεται είναι να συνειδητοποιήσουμε την προειδοποίηση του Χριστού για τη συντέλεια του κόσμου, όχι βέβαια για να φοβηθούμε, αλλά για να ζούμε εν μετανοία, γιατί μετά την Ανάσταση του Ιησού Χριστού προσεγγίζουμε προς τη εσχατολογική περίοδο. Το τέλος της ιστορίας και του κόσμου και η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου πρέπει να μας προκαλεί χαρά και όχι φόβο, γιατί θα σημαίνει την αιώνια συνύπαρξη μας με τους Αγίους –φίλους του Θεού.
 π.Γερασιμάγγελος Στανίτσας
πηγή