Μην κάνετε τον πνευματικό σας νομοθέτη του γάμου σας.

π.Παύλος Παπαδόπουλος
Δεν είναι ο ρόλος του πνευματικού να καθορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συζύγων. Όταν το ανδρόγυνο χρειάζεται κάποιον «διαιτητή», τότε δεν υπάρχει ανδρόγυνο αλλά υφίσταται ακόμα άνδρας και γυναίκα.

Όταν ο γάμος γίνει ζήτημα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, τότε ο γάμος έχει χάσει κάθε νόημά του. Αν πηγαίνω στον πνευματικό για να με δικαιώσει ή να κατανείμει τα συζυγικά «καθήκοντα» σημαίνει ότι δεν υπάρχει συζυγία, δηλαδή δεν υπάρχει μεταξύ του ζευγαριού συγχώρεση, αλληλοπεριχώρηση και αγάπη.

Δεν λύνεται το πρόβλημα με τον «διαιτητή-πνευματικό». Το πρόβλημα λύνεται όταν το ζευγάρι δει τον γάμο ως δρόμο προς την θέωση. Όταν το ζευγάρι αντιμετωπίζει τον γάμο ως δρόμο προς την αυτοδικαίωση τότε ο πνευματικός δεν μπορεί να προσφέρει κάτι ουσιαστικό.

Μην προσπαθείτε να κάνετε συνένοχο τον πνευματικό σας στην κατάσταση αυτή. Ο ρόλος του πνευματικού είναι να συμβουλέψει, όχι να νομοθετήσει. Ρόλος του πνευματικού είναι να σας οδηγήσει στον Χριστό και όχι να σας δικαιώσει. Μην υποβιβάζουμε τον ρόλο του πνευματικού πατρός. Δεν είναι ρόλος του πνευματικού να κατανείμει τις δουλειές του σπιτιού ή τα έξοδα που δικαιούται ο καθένας να κάνει ή τί αναρτήσεις "επιτρέπονται" στο fb ή όχι. Αυτά θα πρέπει το ζευγάρι να τα συζητήσει και να αποφασίσει μόνο του. Εάν ούτε αυτά μπορούνε να συζητήσουνε τότε...τί να πει ο πνευματικός;

Η συμβουλή του πνευματικού για να καρποφορήσει χρειάζεται γόνιμο έδαφος, δηλαδή ταπείνωση. Εάν ο πνευματικός έχει μπροστά του ανθρώπους που δεν θέλουν να ταπεινωθούν, αλλά ψάχνουν «μαγική λύση» χωρίς να ματώσει ο εγωισμός τους, τότε ο πνευματικός απλά θα παίζει την «γλάστρα» σε ένα θέατρο το παραλόγου.

Υ.Γ.: Προβλήματα και διαφωνίες σίγουρα υπάρχουν σε κάθε σχέση. Καμία σχέση δεν είναι "τέλεια", όμως οι διαφωνίες δεν θεραπεύονται με νόμους-καθήκοντα, αλλά με την ταπείνωση και την αγάπη. Καλόν αγώνα

Τα ζευγάρια που παντρεύονται πρέπει νάχουν τον ίδιο πνευματικό

Ο Άγιος Παΐσιος για το γάμο και την οικογενειακή ζωή:

Τα ζευγάρια που παντρεύονται πρέπει νάχουν τον ίδιο πνευματικό.Να συμφωνήσουν από την αρχή για να μην έχουν ύστερα προβλήματα...
Βλέπετε ο πνευματικός πολύ βοηθάει. Βλέπει τις ανωμαλίες και τα εξογκώματα και των δύο και τα «πελεκάει» ώστε να ταιριάξουν. Σαν δύο ξύλα που πρέπει να ενώσουν...
Έγώ όταν ήμουν μαραγκός πελεκούσα τα ξύλα ώστε να ταιριάξουν καλά. Να κάθονται από μόνα τους. Ύστερα έβαζα ένα καρφάκι και δεν είχαν ανάγκη. Ενώ αν δεν ταιριάζουν δεν εφάπτονται καλά τα ξύλα και τα ζορίσεις νάρθουν στην θέση τους με καρφιά, κάποτε από την πίεση θα κλωτσήσουν.
Γι’ αυτό πρέπει ο «μαραγκός» νάχει και τα δύο ξύλα στα χέρια του. Για να βλέπει τι δουλειά γίνεται στο ένα, για να δουλέψει αντίστοιχα και το άλλο...

Έτσι πρέπει να είναι και ο πνευματικός. Πολύ βοηθάει ο πνευματικός...
Πολλά ζευγάρια που ταίριαζαν, που παντρεύτηκαν από έρωτα, χώρισαν μετά, γιατί δεν βοηθήθηκαν από έναν καλό πνευματικό.
Ένώ ζευγάρια που δεν ταίριαζαν, αλλά είχαν τον ίδιο πνευματικό, τα πήγαν μια χαρά.

Η γυναίκα όταν είναι έγκυος πρέπει να είναι ήρεμη, να διαβάζει το Ευαγγέλιο, να προσεύχεται, να λέει την ευχή... Έτσι αγιάζεται και το παιδί.
Από τώρα αρχίζει η ανατροφή του παιδιού. Να προσέχεις να μην στεναχωρείς την έγκυο για κανένα λόγο.

 Αθ. Ρακοβαλής «Ο πατήρ Παΐσιος μου είπε», εκδόσεις «Μέλισσα».

πηγή

Όταν προσερχόμαστε στήν Εξομολόγηση

Όταν προσερχόμαστε στήν Εξομολόγηση σπέυδουμε πρόσωπο μέ πρόσωπο πρός ένα φίλο. Δέν πρόκειται νά μάς κρίνει καί νά μάς καταδικάσει κανείς. Άς πολεμήσουμε τόν φόβο, πού μάς διακατέχει γι' αυτό πού πρόκειται νά συμβεί. Ερχόμαστε στόν Ένα τής Τριάδος , πού όντας Θεός επέλεξε από αγάπη γιά μάς , νά γίνει Άνθρωπος , ν' αναλάβει πάνω Του τήν ανθρώπινη φθορά καί νά δώσει τή ζωή Του γιά μάς. Η ζωή καί ο θάνατός Του, είναι η απόδειξη ότι η αγάπη τού Θεού γιά τόν άνθρωπο είναι τόσο μεγάλη ώστε νά μπορούμε νά Τόν πλησιάσουμε χωρίς δισταγμό, μέ τήν προσδοκία ότι σέ κάθε περίπτωση θά αγκαλιάσει τήν αδυναμία μας πέρα από ηθικές αξιολογήσεις.
 Άς είμαστε βέβαιοι, ότι εάν κάποιος πρόκειται νά θρηνήσει γιά τήν αναξιότητα καί τήν αμαρτία μας μέ συμπόνοια, έλεος , αγάπη δέν είναι παρά Εκείνος , πού θά ήταν πρόθυμος νά σαρκωθεί καί νά πεθάνει έστω καί γιά έναν μόνο αμαρτωλό, γιατί δέν μπορεί νά υπομείνει τήν απώλεια κανενός. Αυτός λοιπόν είναι ο Χριστός , στόν Οποίον προσερχόμαστε κατά τήν Εξομολόγηση. Προσδοκά τήν ίαση, τήν παραμυθία, τήν στήριξή μας , όχι τήν κρίση καί τήν καταδίκη μας. (Μητροπολίτης Σουρόζ Αnthony Bloom)

 Γέροντος Παϊσίου 
Μια φορά είχε έρθει στο καλύβι ένα νέο παιδί απελπισμένο, γιατί έπεφτε σε σαρκική αμαρτία και δεν μπορούσε να απαλλαγεί από αυτό το πάθος. Είχε πάει σε δύο πνευματικούς που προσπάθησαν με αυστηρό τρόπο να το βοηθήσουν να καταλάβει ότι είναι βαρύ αυτό που κάνει. Το παιδί απελπίστηκε. «Αφού ξέρω ότι αυτό που κάνω είναι αμαρτία, είπε, και δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω και να διορθωθώ, θα κόψω κάθε σχέση μου με τον Θεό». Όταν άκουσα το πρόβλημά του, το πόνεσα το καημένο και του είπα: «Κοίταξε, ευλογημένο, ποτέ να μην ξεκινάς τον αγώνα σου απ’αυτά που δεν μπορείς να κάνεις, αλλά από αυτά που μπορείς να κάνεις. 
Για να δούμε τι μπορείς να κάνεις και να αρχίσεις από αυτά.
 Μπορείς να εκκλησιάζεσαι κάθε Κυριακή;».
«Μπορώ», μου λέει. 
«Μπορείς να νηστεύεις κάθε Τετάρτη και Παρασκευή;».
 «Μπορώ». 
«Μπορείς να δίνεις ελεημοσύνη το ένα δέκατο απ’το μισθό σου ή να επισκέπτεσαι αρρώστους και να τους βοηθάς;».
 «Μπορώ».
 «Μπορείς να προσεύχεσαι κάθε βράδυ, έστω και αν αμάρτησες και να λες: «Θεέ μου, σώσε την ψυχή μου;».
 «Θα το κάνω γέροντα» μου λέει.
 «Άρχισε, λοιπόν, του λέω, από σήμερα να κάνεις όλα αυτά που μπορείς και ο Παντοδύναμος Θεός θα κάνει το ένα που δεν μπορείς».
 Το καημένο ηρέμησε και συνέχεια έλεγε: «Σ’ευχαριστώ,πάτερ». Είχε, βλέπεις, φιλότιμο και ο Καλός Θεός το βοήθησε.

Κατάθεση ψυχής από δύο γνωστούς ηθοποιούς!