Η αντίφαση του σύγχρονου δικαιωματισμού και της αξίας της (αγέννητης) ζωής

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Η σύγχρονη κοινωνία διακηρύσσει με ένταση και πάθος την ευαισθησία της απέναντι στον πόνο και την αδικία. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και τα δικαιώματα των ζώων, βρίσκονται στο επίκεντρο του δημόσιου λόγου, διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο ηθικής εγρήγορσης και κοινωνικής συνείδησης. Ωστόσο, πίσω από αυτήν την φαινομενική ενότητα, αναδύεται μία βαθιά και ανησυχητική αντίφαση, η οποία αξίζει να διερευνηθεί με σοβαρότητα και ειλικρίνεια.

Είναι γεγονός ότι η μέριμνα για τα ζώα αποτελεί ένδειξη πολιτισμού. Η αναγνώριση του πόνου τους και η ανάγκη προστασίας τους αποκαλύπτει μία κοινωνία που επιθυμεί να κινηθεί πέρα από την ωμή εκμετάλλευση και την αδιαφορία. Η ευαισθησία αυτή δεν πρέπει να υποτιμάται· αντιθέτως αποτελεί σημαντικό ηθικό κεκτημένο.

Ωστόσο, το ερώτημα που ανακύπτει είναι βαθύτερο:
* Πώς είναι δυνατόν η ίδια κοινωνία, που αγωνίζεται με ένταση για την προστασία της ζωής των ζώων, να αντιμετωπίζει με σχετικότητα ή ακόμη και αδιαφορία την αξία της ανθρώπινης ζωής στα πρώτα της στάδια;
* Πώς είναι δυνατόν να αναγνωρίζεται με απόλυτο τρόπο η αξία της ζωής ενός ζώου, ενώ ταυτόχρονα τίθεται υπό διαπραγμάτευση η αξία του αγέννητου παιδιού;
Η αντίφαση αυτή δεν είναι απλώς κοινωνική ή πολιτική· είναι βαθιά φιλοσοφική και υπαρξιακή. Αγγίζει τον πυρήνα της έννοιας της αξίας. Διότι, εάν η αξία της ζωής δεν είναι καθολική, τότε καθίσταται σχετική. Και αν είναι σχετική, τότε τίθεται το ερώτημα: ποιος ορίζει τα όρια αυτής της αξίας;

Η έννοια του δικαιωματισμού, όταν αποσυνδέεται από ένα ενιαίο ανθρωπολογικό και ηθικό θεμέλιο, κινδυνεύει να μετατραπεί σε εργαλείο επιλεκτικής ευαισθησίας. Ο άνθρωπος επιλέγει εκείνα τα πεδία στα οποία θα εκδηλώσει έντονα την ηθική του αντίδραση, ενώ παραμένει σιωπηλός ή αδιάφορος σε άλλα. Αυτή η επιλεκτικότητα δεν είναι πάντοτε συνειδητή· συχνά αποτελεί προϊόν πολιτισμικών, ιδεολογικών και συναισθηματικών παραγόντων.

Εδώ αναδύεται ένα καίριο ερώτημα:
* Είναι η αξία της ζωής αδιαίρετη ή υπόκειται σε ιεραρχήσεις;
* Και αν υπόκειται, ποια είναι τα κριτήρια αυτής της ιεράρχησης;
– Είναι η συνείδηση;
– Είναι η αυτονομία;
– Είναι η δυνατότητα έκφρασης;
* Και αν ναι, τότε τι συμβαίνει με εκείνες τις μορφές ζωής που δεν πληρούν αυτά τα κριτήρια;

Το αγέννητο παιδί, αν και δεν διαθέτει φωνή, δεν παύει να αποτελεί μία υπαρκτή μορφή ζωής. Η σιωπή του δεν αναιρεί την ύπαρξή του. Και όμως, σε πολλές περιπτώσεις, αυτή η σιωπή καθίσταται το επιχείρημα για την υποβάθμιση της αξίας του. 
Αντιστρόφως το ζώο, το οποίο πράγματι βιώνει πόνο και αξίζει προστασία, καθίσταται συχνά αντικείμενο μιας έντονης ηθικής υπεράσπισης, η οποία φτάνει έως και την απόλυτη προτεραιοποίησή του έναντι άλλων μορφών ζωής.
Δεν πρόκειται για αντιπαράθεση μεταξύ ανθρώπου και ζώου, αλλά για ανάδειξη μιας ασυνέπειας: Πώς είναι δυνατόν να υπερασπιζόμαστε με απόλυτο τρόπο τη μία μορφή ζωής και να σχετικοποιούμε την άλλη;
Η σύγχρονη κοινωνία φαίνεται να ταλαντεύεται ανάμεσα σε μία διευρυμένη ευαισθησία και σε μία βαθιά αποσπασματικότητα, θέλει να είναι δίκαιη, αλλά δυσκολεύεται να είναι συνεπής. Θέλει να υπερασπιστεί τη ζωή, αλλά δεν έχει καταλήξει τι σημαίνει ζωή σε όλη της την έκταση.
Ίσως, τελικώς, το ζήτημα δεν είναι να αντιπαρατεθούν τα δικαιώματα των ζώων με την αξία του ανθρώπου, αλλά να επαναθεμελιωθεί η ίδια η έννοια της αξίας. Μια αξία, που δεν θα εξαρτάται από τις εκάστοτε αντιλήψεις, αλλά θα αγκαλιάζει την ζωή στο σύνολό της, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς αντιφάσεις.

Κραυγές δολοφόνων σε ἐκκλησιαστικούς χώρους!

Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

Δηλαδή τί θέλουν οἱ ἐν ψυχρῶ δολοφόνοι; Τί ζητοῦν ἀπό τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τῆς ἀγάπης; Νὰ ταχθῆ ὑπέρ τῆς θανατικῆς ποινῆς; Νὰ ταχθῆ μὲ τὸ μέρος σκληρῶν ἀτόμων, πού ὄχι μόνον ἐνεργοῦν ἀλλεπάλληλους φόνους ζωντανῶν παιδιῶν, ἀλλὰ καὶ διακηρύττουν ὡς... πολιτισμὸ τὴν ἐν ψυχρῷ σφαγὴ χιλιάδων ἀγεννήτων ἐμβρύων;

Τί ζητοῦν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία; Νὰ χειροκροτῆ τὸν ἐκτρωσιολόγο γιατρὸ πού εἰσπράττει τὴν «τιμὴ αἵματος», τὴν ὥρα ποῦ βγαίνει ἀπὸ τὸν τόπο τοῦ ἐγκλήματος; Ὁ σαδισμός του: «Ἐν τάξει! Τὸ σκοτώσαμε. Βέβαια μὲ κούρασε τὸ ἄτιμο! Ὅλο καὶ μαζευόταν στὴν ἄκρη τῆς μήτρας ν᾽ ἀποφύγη τό ἐργαλεῖο. Ἀλλά τελικά τά καταφέραμε. Ἡ ἔκτρωση πέτυχε!».

• Δηλαδὴ τί ζητοῦν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία οἱ φονιάδες καὶ οἱ συνήγοροι τῶν φονιάδων; Νὰ βγῆ καὶ νὰ εὐλόγηση τὸ ἔγκλημα τῆς ἀμβλώσεως;

• Κάνουμε ὅλα αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα, διότι ἀπὸ τὴν ἡμέρα (8 Σεπτεμβρίου-ἑορτή τῆς Γεννήσεως τῆς Παναγίας), πού στοὺς Ναοὺς διαβάστηκε ἡ ἐγκύκλιος τῆς Ἱ. Συνόδου ὑπὲρ τῆς ζωῆς καὶ ἐναντίον τοῦ φόνου τῶν παιδιῶν, ὁμάδες φιλοφονικῶν, ὑποστηρικτὲς τῶν ἐκτρώσεων, βγῆκαν γιά... διαμαρτυρίες! Δηλαδή, μαζεύτηκαν ἔξω ἀπὸ Ναούς, σήκωσαν πανὼ μὲ ὑβριστικὰ συνθήματα κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ φώναζαν συνθήματα ὑπὲρ τῶν δολοφονικῶν ἐκτρώσεων!

• Τὸ μόνο «ἐπιχείρημα», πού λένε καὶ ξαναλένε οἱ σκληροὶ δολοφόνοι τοῦ ἀγέννητου παιδιοῦ, εἶναι: «Ἡ γυναίκα ἔχει δικαίωμα τὸ σῶμα της νὰ τὸ κάνη ὅ,τι θέλει»!

• Τὸ σῶμα, τὸ ἀνθρώπινο σῶμα τοῦ ὁποιουδήποτε, δὲν εἶναι κατασκευὴ καὶ ἰδιοκτησία τοῦ τάδε ἢ τῆς τάδε. Τὸ σῶμα εἶναι ἱερὸ δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ναὸς τοῦ Θεοῦ. Κανένας δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ τὸ φθείρη ἢ νὰ τὸ διαφθείρη. «Εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεὸς» (Α' Κορ. γ' 17). Κάτι πού δὲν μπορεῖς νὰ τὸ φτειάξης, ὅλο ἢ μέρος, δὲν ἔχεις δικαίωμα νὰ τὸ καταστρέφης.

• Ἂν ὁ ἄθεος ἐπιμένη, ὅτι ἔχει δικαίωμα νὰ κάνη ὅτι θέλει τὸ σῶμα του, τὸ μόνο πού ἀπομένει εἶναι νά... αὐτοκτονήση! Ἀλλ᾽ αὐτοχειρία ἰσοδυναμεῖ μὲ ἄρνησι ζωῆς καὶ δειλία.

• Κι ἂν στὸν ἑαυτό σου θέλης νὰ κάνη κακό, ποιός σοῦ εἶπε, ὅτι τὸ παιδί, πού ὡς ἔμβρυο μεγαλώνει μέσα σου, εἶναι δικό σου σῶμα; Πρόκειται γιὰ μία νέα ζωή, ἰσότιμη σὲ ἀξία καὶ μὲ τὴ δική σου ζωή.

Τὸ βρέφος πού σκιρτᾶ μέσα σου φωνάζει: «Ἄσε μὲ νὰ ζήσω»! Καὶ σὺ τοῦ ἁπαντάς: «Βούλωσέ το! Σὲ λίγο θὰ σοῦ δώσω τὴν ἀπάντησι»!

—Έγώ μιλάω! λέει ἡ γυναίκα. Καὶ ἐγὼ συμφωνῶ! λέει ὁ ἄντρας. Εἶσαι ἕνα (ἐσύ τό ἔμβρυο) κι εἴμαστε δύο. Θὰ γίνη τὸ δικό μας. Θὰ σὲ σκοτώσουμε. Κι ἃς λένε ὅ,τι θέλουνε οἱ... παπάδες!

• Καὶ ὁ θρῆνος ἀκατάπαυστος. Καὶ τὸ αἷμα ποτάμι. Καὶ τὸ ἔγκλημα εἰσπράττει τὸν «ἀκελδαμά». Καὶ μία μεγάλη μάνα σπαράττει· ἡ πατρίδα μας, ἡ Ἑλλάδα.

—Φονιάδες τῶν παιδιῶν! Δὲν σᾶς θέλει ἡ ἡρωικὴ Ἑλλάδα. Περισσότερο δὲν μπορεῖ νὰ συμβαδίση μαζί σας ἡ Ἐκκλησία. Κι ἂν φωνάζετε, κι ἂν λερώνετε τοὺς τοίχους τῶν ναῶν, κι ἂν ἔχετε τὴν προστασία σχεδὸν ὅλων τῶν πολιτικῶν, μὴ ξεχνᾶτε: Ὑπάρχει Θεός! Τὸ αἷμα τῶν ἀδικοσκωτωμένων παιδιῶν βοᾶ!!!

Ἐκτὸς κι ἂν γονατίζουν οἱ λίγοι ἅγιοι πού ἀπέμειναν στὸν τόπο μας καὶ ἱκετεύσουν:

—Κύριε, ὄχι ἄλλη γενοκτονία!

Την παιδοκτονία την καταριούνται – την άμβλωση την απαιτούν: Οι κριτές αποδεικνύονται τελικά υποκριτές!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Πλήθη οργισμένων ανθρώπων ρίχνουν το ανάθεμα στην φερόμενη ως παιδοκτόνο, άλλα σφυρίζουν αδιάφορα για την άμβλωση και τους 300.000 θανάτους αγέννητων παιδιών ανά έτος.
***********

Άμβλωση: Βαριά και ασήκωτη είναι η μπόχα της υποκρισίας όταν απλώνεται σε μια ολόκληρη κοινωνία. Δεν την αντέχει ο Θεός, δεν την αντέχει ούτε η ίδια η φύση που στενάζει. Χιλιάδες ιεροεξεταστές του καναπέ, του πληκτρολογίου, της πρόχειρης κατάρας, ξεσπάθωσαν και δεν λέει να καταλαγιάσει η δίψα τους για αίμα, ενώ δεν κοιτούν τα χέρια τους που είναι βαμμένα με αυτό.

Βγαίνουν με λυσσασμένους αφορισμούς αντί για δικράνια, και με κινητά στο χέρι αντί για αναμμένους πυρσούς, να καταδικάσουν την φερόμενη παιδοκτονία. Δολοφονήθηκαν – λέει – αθώα παιδιά, που δεν έφταιγαν σε τίποτα. Απόλυτα σωστό, εφόσον αποδειχθεί. Πείτε μας κάτι όμως και για τα 300.000 σφαγιασμένα αγέννητα παιδιά τον χρόνο που τα απομεινάρια τους πετιούνται στα σκουπίδια!

Πως δέχεται η συνείδηση μερικών να υπάρχει διαχωρισμός της αξίας μιας ανθρώπινης ζωής, προ γέννας και μετά γέννας; Με ποια διεστραμμένη λογική ο άνθρωπος, δεν θεωρείται άνθρωπος αν δεν αποκτήσει ληξιαρχική πράξη γέννησης; Ποιος σκοτισμένος νους θεωρεί πως ο χτύπος της καρδιάς ενός αθώου εμβρύου, δεν υμνεί και δεν εκπροσωπεί τη ίδια την ίδια την ύπαρξη ζωής;
Ένα παιδί είναι άνθρωπος και πριν γεννηθεί, και αφότου γεννηθεί

Στην περίπτωση της Ρούλας Πισπιρίγκου η αγκαλιά της μάνας, το κορυφαίο καταφύγιο κάθε παιδιού, ενδεχομένως έγινε παγίδα θανάτου. Φρικτό. Ασύλληπτο. Δεν τη χωρά ο νους τέτοια ύβρη, τέτοια βλασφημία που πηγαίνει κόντρα στο μητρικό ένστικτο. Αν όμως η αγκαλιά μιας μάνας είναι η υπέρτατη καταφυγή ενός γεννημένου παιδιού, πόσο μάλλον η μήτρα, τα ίδια τα στοργικά σπλάχνα της μάνας, δεν πρέπει να είναι η σκέπη της ασφάλειας και θαλπωρής ενός αγέννητου παιδιού;

Κι όμως! Αντί για θαλπωρή, αντί για ασφάλεια, αντί για προστασία, εκατοντάδες χιλιάδες ανυπεράσπιστα κορμάκια, αντιμετωπίζουν τα παγωμένα εργαλεία ενός χασάπη που νομίζει ότι ασκεί το ιατρικό επάγγελμα, και τέλος – τον φρικτό θάνατο. Και λίγο πριν τον ιατρικό φόνο, αυτές οι ψυχούλες ανέπνεαν, άκουγαν, κινούνταν, ονειρεύονταν, γίνονταν δέκτες συναισθημάτων, αλληλεπιδρούσαν με τα ερεθίσματα της μάνας.

Ήταν ζωντανοί άνθρωποι σε μικρογραφία, σε διαδικασία ανάπτυξης, ΑΚΡΙΒΩΣ ό,τι είναι και το βρέφος ΑΦΟΤΟΥ γεννηθεί. Δεν υπάρχει λίγο άνθρωπος και πολύ άνθρωπος! Δεν υπάρχει λίγη ζωή και πολλή ζωή! Υπάρχει μόνο άνθρωπος και ζωή! Η ανθρώπινη υπόσταση υφίσταται σε όλα τα στάδια της. Η ζωή και η ψυχή είναι παρούσες σε όλα τα στάδια τους.

Όλες οι άλλες ερμηνείες είναι διεστραμμένες προσπάθειες για να απαλυνθούν οι ενοχές. Να δικαιολογηθεί ο νόμος της ζούγκλας. Να χρυσωθεί το χάπι για κάθε περίπτωση που ο ισχυρός (η μάνα, ο πατέρας) επιβλήθηκε στον ανίσχυρο (το έμβρυο) και τον σκότωσε, ακολουθώντας το «ο θάνατος σου – η ζωή μου». Όπου «ζωή», συμπλήρωσε λέξεις όπως «η πάρτη μου», η «ελευθερία μου», το «σώμα μου», η «καριέρα μου», η «ηδονή μου».

Γενικά το «εγώ» και το «μου», γίνεται το ψυχικό δηλητήριο που σκοτώνει το «μας» και το «εμείς» που πρεσβεύει η ευλογία μιας κυοφορίας, το ανεκτίμητο δώρο μιας νέας ζωής.

Μην ξεχνάμε πως η διαστροφή έχει φτάσει σε τέτοιο ασύλληπτο βαθμό, που οι αμβλώσεις αντιμετωπίζονται ως μορφή «αντισύλληψης», που γυναίκες καμαρώνουν επιδεικνύοντας τον αριθμό αγέννητων παιδιών που έχουν σφαγιάσει, ή που ελεεινοί «άντρες» φερόμενοι σαν άλογα ζώα, σπέρνουν ανεξέλεγκτα παιδιά, και η επόμενη τους κίνηση γίνεται μηχανικά: να πετάξουν στο τραπέζι μερικά λεφτά για να εκτελεστεί ο ιατρικός φόνος.

Μιλάμε για αμβλώσεις που γίνονται σαν «σπορ» και με ελαφρά τη καρδία. Όχι για ακραία σενάρια (όπως περιπτώσεις βιασμών ή σοβαρών προβλημάτων υγείας) που κι εκεί με αφαίρεση ζωής έχουμε να κάνουμε, άλλα τέλος πάντων εντοπίζεται ένα ψυχολογικό κίνητρο διαφορετικό από τον φιλοτομαρισμό, που χρήζει κάποιας συμπόνιας και κατανόησης. Άλλα πόσες είναι αυτές οι περιπτώσεις μπροστά στις εκατοντάδες χιλιάδες εκτρώσεις; Ελάχιστες.

Ποιος θα διαμαρτυρηθεί για τα αγέννητα παιδιά;

Γιατί λοιπόν τέτοια ασήκωτη υποκρισία; Γίνεσαι μαινόμενος όχλος που βρωμά μεσαίωνα, για μια υπόθεση παιδοκτονίας, και σε αφήνει αδιάφορο το να θανατώνεται μια ολόκληρη πόλη της Ελλάδας από αγέννητα παιδιά – κάθε έτος; Αυτά τις ζωές ποιος θα τις υπερασπιστεί; Ποιος θα τις θρηνήσει; Ποιος θα τις δικαιώσει; Γιατί κρύβονται ενοχικά κάτω από το ματωμένο χαλί μιας ολόκληρης κοινωνίας;

Τα ζωάκια έχουν πλέον και δικαιώματα, και καλώς έχουν. Όποιος υπάνθρωπος βασανίσει ή θανατώσει ένα ζώο, φυλακίζεται για κακούργημα και πληρώνει χιλιάδες ευρώ πρόστιμο. Ένας αγέννητος άνθρωπος, μια απροστάτευτη ζωντανή ύπαρξη, ποιο δικαίωμα έχει;

Γιατί δεν απαιτεί ο λαός από το άθεο και αδιάφορο κράτος να συμπαρασταθεί θεσμικά και με ουσία δίπλα στις μητέρες, για να μην τις οδηγεί η απόγνωση σε αμβλώσεις; Γιατί δεν διεκδικεί ενίσχυση των νεαρών ζευγαριών, κίνητρα για τεκνοποίηση, στήριξη στην οικογένεια;

Βολεύτηκε η παρηκμασμένη κοινωνία με την εύκολη «λύση», τον ανέξοδο φόνο ενός ανθρώπινου πλάσματος που δεν έχει φωνή για να ουρλιάξει; Kαι τώρα κραυγάζει για… εκδίκηση για την (φερόμενη ως) παιδοκτόνο;

Τελικά για σκέψου, είσαι εθισμένος στην αυτοδικαίωση και την κατάκριση, για να παίρνεις ντόπες «ανωτερότητας»; Δίνεις τον υποκριτικό «αγώνα» σου για τρία αδικοχαμένα παιδιά, και βάζεις φερμουάρ στο στόμα για 300.000;

Για ποιο λόγο είναι «Μήδεια» μια μητέρα, ή «τέρας» ένας πατέρας που σκοτώνει τα παιδιά αφού γεννηθούν, και δεν είναι όταν τα ρίχνουν στη κιμαδομηχανή πριν δουν καν το πρώτο φως;

Μια αδικοχαμένη ζωούλα για τη οποία – κάποιοι άλλοι – αποφάσισαν πότε θα αναχωρήσει με φρικτό τρόπο από τη ζωή, πριν καν γεννηθεί και ΧΩΡΙΣ να ερωτηθεί, γιατί δεν έχει θέση στην ηθική του νοσηρού «πολιτισμού» μας;

ΠΗΓΗ

Εδώ έχουμε κάτι "Ηρώδες" σήμερα..με πτυχία ιατρικής

Ο Ηρώδης..Τι είναι ο Ηρώδης; ένας "αθώος" Ηρώδης..
Εδώ έχουμε κάτι "Ηρώδες" σήμερα..με πτυχία ιατρικής που έχουν σφάξει χιλιάδες παιδιά, χιλιάδες!

Εγώ θυμάμαι, μια φορά, ένα γιατρό που συνάντησα, τον ρώτησα:
-Κάνεις εκτρώσεις; (διακοπή κυήσεως βέβαια λέγεται! όπως η διακοπή ρεύματος..)
-Ναι, πως! αν είναι ανάγκη!
- Μέσος όρος;
- Έτυχε μέρα που κάνουμε και πέντε, υπάρχουν μέρες πού κάνουμε και τέσσερις [εκτρώσεις].
Ας πούμε, του λέω, μέσος όρος δύο;
Λέει, ναι, οπωσδήποτε!

Δύο την ημέρα, έχει 16 χρόνια γιατρός-γυναικολόγος, κάπου καμιά εικοσαριά χιλιάδες εκτρώσεις. Του λέω, έφαγες και τον Ηρώδη παιδί μου, εσύ..

Ο Ηρώδης τι έκανε; 14.000 νήπια έφαγε,
που ήταν και Ηρώδης και δεν ήξερε.
Αυτοί οι γιατροί, με πτυχίο ιατρικής, που ορκίζονται -και με όρκο του Ιπποκράτη, που ήταν ειδωλολάτρης!- να μην δώσει δηλητήριο που θα σκοτώσει τα έμβρυα και ξέρει, ξέρει πολύ καλά ο γιατρός τι κάνει εκείνη την ώρα!

Ξέρει ότι πάει και διαμελίζει το βρέφος. Φοβερό πράγμα!
Εγώ πριν μερικές μέρες κόντεψα να σκοτωθώ με έναν γυναικολόγο
γιατί επέμενε σε 3,5 μηνών κοπέλα [έγκυο] να της κάνει έκτρωση! Κανονική τομή! Να βγάλει το μωρό να το σκοτώσει!

Θυμάμαι μια φορά κι ένας γιατρός άλλος, μέχρι 5 μηνών.. και γέννησε κανονικά την κοπέλα και έβγαλε το παιδί και το άφησε να πεθάνει! Βρε παιδί μου, αυτό το πράγμα δεν τολμάς να το κάνεις ούτε σ'ένα φίδι, ξέρω γω.

Κι ύστερα λένε για τον Ηρώδη!
Μα.. έχουμε σήμερα.. "Ηρώδες" με πτυχία
και με αστέρες μεγάλους!
Βέβαια, λέει, καυχάται η Κύπρος ότι 10 χρόνια δεν γεννήθηκε παιδί με μεσογειακή αναιμία. Γιατί; Γιατί τα φάγαμε όλα! Τα ροκανίσαμε! Όλα στο καλάθι των αχρήστων!


π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού
https://youtu.be/jhqWKZ0CKEM

πηγή

Είναι εκείνες οι φωνές...( Νώντα Σκοπετέα)

   Ανατριχιαστικά του νούμερα των καταγεγραμμένων μόνο εκτρώσεων στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο . Ολόκληρες πόλεις και χώρες αντίστοιχα , σβήνονται απ τον χάρτη . Γενοκτονίες , με τον νόμο συμπαραστάτη. Δολοφονίες , με πανηγυρικά αθώους τους αυτουργούς, τους άμεσους και τους ηθικούς. Ένοχοι και ασεβείς προς το δικαίωμα της ολέθριας αυτοδιάθεσης, μόνο όσοι εκτός συρμού , εποχής και πραγματικότητας, σπαρακτικά ζητούν να σταματήσει το φριχτό έγκλημα ! 

 Μαζί και εκείνες οι φωνές των απειραρίθμων ψυχών, που σφαγιάστηκαν μα και όσων βρίσκονται ακόμα σε μητρικά σπλάχνα καταδικασμένες στο σκοτάδι να βοούν : -Αφήστε μα να ζήσουμε ! Μην μας φονεύετε! Ποθούμε το Φως του Πλάστη και Δημιουργού μας ! Λαχταράμε τόσο να γνωρίσουμε όλα του Θεού τα θαυμάσια! Μην θυσιάσετε ξανά την αθωότητα. Μην πικραίνετε πιότερο τον Χριστό μας! Χαρείτε την συνδημιουργία. Λάβετε το δώρο της Ζωής στην ζωή σας ! Εμείς θα γίνουμε μέσα σωτηρίας σας!

  Είναι και εκείνες οι άλλες οι φωνές που μάχονται για το δικαίωμα …στην άμβλωση. Προβάλλουν και ηθικά διλήμματα ως ατράνταχτα επιχειρήματα για την καθολική νομιμοποίηση. Αν υπάρχει εγκυμοσύνη μέσα στην οικογένεια με βιασμό από συγγενικό πρόσωπο, δεν πρέπει να επιτραπεί στην γυναίκα να κάνει έκτρωση ; Ανατριχιαστικά φρικαλέα μια τέτοια περίπτωση ! Ιδιαζόντως ειδεχθής ! Ευχή ποτέ να μην ξανασυμβεί τέτοιο δαιμονάρεστο κακό! Αλλά αν προσέξουμε κάπως καλύτερα και σε συνάρτηση με τους αριθμούς των 50.000.000 επισήμως μόνο καταγεγραμμένων εκτρώσεων παγκοσμίως, θα διαπιστώσουμε πως αυτές οι τόσο τραγικές περιπτώσεις αγγίζουν ένα απειροελάχιστο ποσοστό. 0,000000000…1%. Είναι δυνατόν να νομιμοποιεί και να παρέχει ένα φτιασιδωμένο με ηθικό περιτύλιγμα δικαιολόγημα, αυτό το τραγικό μα τόσο ελάχιστο ποσοστό, στο συνεχές αυτό αιμοσταγές τεράστιο έγκλημα ; 

Ένα είναι το δίλημμα και το φωνάζουν εκείνες οι υπό εκτέλεση ψυχές : 

- Προτιμάτε να μας σκοτώσετε και το βάρος αυτής της σφαγής να σας ακολουθεί για τα υπόλοιπο μιας αιωνιότητας; Ή να έρθουμε στον κόσμο και να γίνουμε της καλής απολογίας σας κάποτε οι ισχυροί υπερασπιστές; Στην Ελλάδα πλέον οι εκτρώσεις είναι τριπλάσιες απ τις γεννήσεις! Το πλέον όμως τραγικό είναι ότι πλέον διαφημίζονται και αναμιμνήσκονται ως εμπειρίες από το νοσταλγικό παρελθόν. 

–Έμεινα έγκυος στα γυρίσματα της ταινίας…αλλά ήταν κακό το timing τότε…Εμπόδιο στην καριέρα μου που τότε ήταν στο απόγειό της …Βέβαια μετά προσπαθήσαμε αλλά δεν ήθελε ο Θεός… Μα , ο Θεός σου έδωσε 3, 4 και εσύ τα σκότωσες ! Και δεν δακρύζεις γι αυτό πικρά κάθε μέρα που ξημερώνει !
Είναι οι φωνές τους που ποτέ δεν θα σιγάσουν . Ένα κερί αγνό κάθε βράδυ να λιώνει για αυτές τις ψυχούλες! Ενώνονται τις νύχτες που το καθάριο φως σπάει το σκοτάδι τους . Ένα γιατί παραπονεμένο στέλνουν σε όλους εκείνους που τους στέρησαν το Φως. Απάντηση δεν λαβαίνουν ποτέ! Μόνο λίγη ανάπαυση τους χαρίζει ένα αστέγνωτο δάκρυ, που για καιρούς τώρα μια μετανιωμένη μάνα σαν φυλαχτάρι το κρατά για το αντάμωμά τους. 

 Είναι εκείνες οι φωνές …Δεν θα τις ακούσουν τα αυτιά των ψυχρών εκτελεστών –ορθολογιστών που και αυτοί φωνάζουν ότι Θεός δεν υπάρχει ! Γι αυτό ο,τι δεν βλέπετε σκοτώστε το ! Σκοτώστε αγέννητα παιδιά , την άυλη ψυχή, τον ίδιο τον Θεό, αφού με ανύπαρκτο Αυτόν τα πάντα επιτρέπονται ! Μα είναι και κάποιοι που τις αφουγκράζονται συνέχεια εκείνες τις παραπονεμένες φωνές. Και πλέον γνωρίζουν και μετανοούν κάθε στιγμή και συγχωρούνται απ τον Θεό και τον δοξάζουν που δεν τους παραδειγμάτισε και ελπίζουν στον απέραντο και ανόθευτο ιλασμό Του. Ενώνουν ύστερα και τις δικές τους φωνές και εκλιπαρούν να μην βρεθεί ποτέ κανείς άλλος στην θέση τους .
  Και εσύ αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου , που θαρρείς πως όλα αυτά ελάχιστα σε αγγίζουν , γιατί εσύ δεν υπέπεσες ποτέ σου σ αυτό το ανουσιούργημα , νιώσε πλέον την φριχτή πλάνη που το εγώ σου σε υποβάλλει . Και κλάψε και εσύ και μετανόησε για το δικό σου μεγάλο μερίδιο ευθύνης! Που ποτέ σου δεν ένωσες την φωνή σου , την αντίστασή σου , την προσευχή σου, να σταματήσει αυτό το αμάρτημα που καταματώνει και φραγγελώνει αλύπητα τον ίδιο τον Χριστό μας .
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή ( 2 μέρη)

εδώ

«Τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να πάρουν ανάσα – Σκύβουμε πάνω στο θέμα των αμβλώσεων»

Εισήγηση της κας Παναγιώτας Χατζηγιαννάκη, ιατρού, πνευμονολόγου με θέμα: 

«Τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να πάρουν ανάσα – Σκύβουμε πάνω στο θέμα των αμβλώσεων», η οποία πραγματοποιήθηκε στον πλαίσιο λειτουργίας του Κύκλου Ομιλιών «Μεγαλώνοντας παιδιά σήμερα» στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Παιανίας την Τετάρτη 20 Μαρτίου 2019.

ΕΔΩ

 Πεμπτουσία

Γιατί τόσοι πολλοί ἐρευνητές δεν παίρνουν στα σοβαρά τις ἀρνητικές ἐμπειρίες γυναικῶν που ἔκαναν ἔκτρωση;

Γράφει η Samantha Kamman

 Μια μετα-ανάλυση1 που δημοσιεύθηκε το 2011 στο British Journal of Psychiatry (Βρετανικό Περιοδικό της Ψυχιατρικής) αναζωπύρωσε τη διαμάχη για την έκτρωση και τις επιπτώσεις της στην ψυχική υγεία. 

Η ερευνητική ψυχολόγος Δρ. Priscilla Coleman συνδύασε τα ευρήματα 22 μελετών και η ανασκόπησή της βρήκε ότι οι γυναίκες που έχουν κάνει έκτρωση είναι 81% πιο πιθανό να παρουσιάσουν προβλήματα ψυχικής υγείας από αυτές που δεν έχουν κάνει έκτρωση. Αυτή η αναλυτική ανασκόπηση πολλαπλών μελετών συμπεριλάμβανε δεδομένα που συλλέχθηκαν μεταξύ 1995 και 2009 για 877.181 γυναίκες από έξι διαφορετικές χώρες.
Η έκτρωση συσχετίζεται με υψηλότερα ποσοστά προβλημάτων ψυχικής υγείας

 Σε κάθε μία από τις 22 μελέτες που χρησιμοποιήθηκαν – ακόμη και αυτές που ισχυρίζονταν ότι αποδεικνύουν πως η έκτρωση δεν έχει καθόλου ψυχολογικές παρενέργειες – βρέθηκαν υψηλότερα ποσοστά προβλημάτων ψυχικής υγείας μεταξύ γυναικών μετά από έκτρωση. Τα ποσοστά του άγχους για τις γυναίκες που είχαν κάνει διακοπή στις εγκυμοσύνες τους βρέθηκαν να είναι 34% υψηλότερα από αυτά των γυναικών που κυοφορούσαν μέχρι τέλους. Η κατάθλιψη μεταξύ γυναικών μετά από έκτρωση ήταν 37% υψηλότερη, και η αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ κατά 110% υψηλότερη. Η χρήση μαριχουάνας ήταν 230% υψηλότερη σε γυναίκες που είχαν κάνει έκτρωση, και οι αυτοκτονικές τάσεις συμπεριφοράς βρέθηκαν κατά 155% υψηλότερες.

 Παρ’ όλο που οι γυναίκες που είχαν κάνει έκτρωση βρέθηκαν να είναι 55% πιο επιρρεπείς σε προβλήματα ψυχικής υγείας από αυτές που δεν έκαναν έκτρωση, η έρευνα της Coleman ήρθε αντιμέτωπη με μια εναντίωση. Ωστόσο, η εναντίωση σε έρευνες παρόμοιες με της Coleman δεν έχει επιχειρήσει, όπως αναμενόταν, να αντικρούσει αυτά τα ευρήματα, αλλά αντιθέτως έχει καταφύγει σε στρατηγικές αποφυγής και εκτροπής (της ανάλυσης και συζήτησης προς άλλες κατευθύνσεις).

Η έρευνα για την έκτρωση είναι κατά κανόνα μεροληπτική.

Αυτό συμβαίνει διότι μεγάλο μέρος της έρευνας γύρω από την έκτρωση συνήθως μαστίζεται από την προκατάληψη. Το 1967, η American Psychological Association – APA (Αμερικανική Ένωση Ψυχολογίας) πήρε τη θέση ότι η έκτρωση αποτελεί «ατομικό δικαίωμα». Δεν υπήρχε καμία απόδειξη ότι μια τέτοια επέμβαση βελτιώνει την ψυχική υγεία μιας γυναίκας, και απλά θεωρήθηκε ως δεδομένο πως ο τερματισμός μιας απρόσμενης εγκυμοσύνης θα μείωνε το στρες.
 Αφότου η έκτρωση νομιμοποιήθηκε, υπήρξαν λίγες μόνο δημοσιεύσεις μελετών που αξιολογούσαν την ψυχολογική κατάσταση μιας γυναίκας μετά από μια έκτρωση. Εντούτοις, οι περισσότερες από αυτές τις μελέτες ρωτούσαν τις γυναίκες πώς ένιωθαν λίγες ώρες μετά την ολοκλήρωση της έκτρωσης, και αυτές που συνέχιζαν να παρακολουθούν τις γυναίκες περίμεναν το πολύ μέχρι δύο εβδομάδες προτού ξαναζητήσουν να μάθουν για την κατάστασή τους. Οι περισσότερες γυναίκες αρνούνταν να απαντήσουν σε ερωτήσεις σχετικά με τις εκτρώσεις τους.

 Καθώς οι γυναίκες που ανέφεραν αρνητικά συναισθήματα στις επακόλουθες ερωτήσεις κατηγοριοποιήθηκαν ως μια μειοψηφία, τα συμπεράσματα τόνιζαν τις εμπειρίες των γυναικών που φερόντουσαν να αισθάνονται καλά μετά από μια έκτρωση. Αυτό χρησιμοποιήθηκε για να υποστηρίξει την άποψη ότι τα οφέλη ψυχικής υγείας και η πρόσβαση στις εκτρώσεις είχαν μια συσχέτιση.
Οι ερευνητές έχουν εδώ και καιρό επιλέξει να δυσπιστούν για τις αρνητικές εμπειρίες έκτρωσης γυναικών

  Αμφισβητήσεις για την παραπάνω ρητορική ανέκυψαν όταν οι γυναίκες που αγνοήθηκαν ως μια μειοψηφία, προσπάθησαν να έρθουν σε επαφή η μια με την άλλη για να μοιραστούν τις ιστορίες του πόνου τους. Η Nancyjo Mann βοήθησε στο να τραβήξει τη δημόσια προσοχή στις εμπειρίες γυναικών μετά την έκτρωση το 1982, όταν ίδρυσε τις Γυναίκες Θύματα Εκμετάλλευσης από την Έκτρωση (Women Exploited by Abortion – WEBA), εξασφαλίζοντας ότι σχεδόν κάθε Πολιτεία διέθετε ομότιμα ψυχοθεραπευτικά προγράμματα. Αυτό, σε συνδυασμό με τον ορισμό που έδωσε ο ψυχοθεραπευτής Δρ. Vincent Rue στο «μετεκτρωτικό σύνδρομο» (μετεκτρωτικό τραύμα) ως ένα είδος διαταραχής μετατραυματικού στρες (PostTraumatic Stress Disorder – PTSD), υποχρέωνε ξαφνικά τους υποστηρικτές της έκτρωσης να υπερασπιστούν τη θέση τους.

 Οι μαρτυρίες γυναικών όπως της Mann δεν λήφθηκαν σοβαρά υπόψη, και η έρευνα που απεκάλυπτε αρνητικές ψυχολογικές αντιδράσεις στην έκτρωση απορρίφθηκε προς όφελος αυτής που παρουσίαζε ότι δεν υπάρχουν δυσάρεστες συνέπειες. Αυτές οι μελέτες, προϊόντα υπερμάχων της έκτρωσης, εξέταζαν την ψυχική κατάσταση των γυναικών μόνο εντός των λίγων πρώτων μηνών από τις εκτρώσεις τους.
Η αντιπαράθεση γύρω από τη σχέση έκτρωσης και ψυχικής υγείας των γυναικών έφτασε σ’ ένα σημείο όπου οι πολιτικοί δεν μπορούσαν πλέον να προσποιούνται ότι αγνοούν το θέμα. Στο έτος 1987, ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρέιγκαν ανέθεσε στον

 Επικεφαλής Αξιωματούχο Υγείας2 Αρχιχειρούργο C. Everett Koop να συντάξει μια αναφορά πάνω στα αποτελέσματα της έκτρωσης. Μέσα στην επιστολή του προς τον Πρόεδρο, ο Koop ανέφερε ότι υπήρχαν ανεπαρκή δεδομένα, και έτσι δεν μπορούσε να προσφέρει ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα. Αντί να επιλύσει το θέμα, αυτό όξυνε περαιτέρω τον διχασμό μεταξύ των ερευνητών που βρισκόντουσαν ήδη σε ασυμφωνία σχετικά με τις συνέπειες της έκτρωσης στην ψυχική υγεία.

 O Δρ. Rue θα έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1992 για να δει την ανάλυσή του για το μετεκτρωτικό τραύμα να δημοσιεύεται τελικά στο Journal of Social Issues (Περιοδικό των Κοινωνικών Προβλημάτων), και έγινε δεκτή μόνο για να μπορέσουν οι εκδότες του περιοδικού να «φέρουν μια ισορροπία σε αυτό το ιδιαίτερο πρόβλημα». Το άρθρο του Rue ήταν η μοναδική δημοσιευμένη εργασία που δεν υπερασπιζόταν την έκτρωση.

 Ερευνητές όπως η Δρ. Nada Stotland, που δήλωναν ότι το μετεκτρωτικό τραύμα απλά «δεν υφίσταται», απέφευγαν να έχουν στις δημοσιεύσεις τους παραπομπές στον Rue με την πρόθεση να διαψεύσουν το τραύμα που σχετίζεται με την έκτρωση. Μια μελέτη περίπτωσης (case study) της Stotland αργότερα αποκάλυψε όμως την έκπληξή της όταν μια πρώην ασθενής της βίωσε ετεροχρονισμένα μια δυσάρεστη ψυχολογική αντίδραση σε μια παρελθούσα έκτρωση, κατόπιν μιας αποβολής που υπέστη.

Η ερευνητική ανασκόπηση της Coleman είχε την πρόθεση να σταθμίσει αυτά τα αποτελέσματα χωρίς καμία από τις προκαταλήψεις που συχνά μάστιζαν παρόμοιες προηγούμενες μελέτες. Παρά τη δημόσια τοποθέτηση υπέρ της έκτρωσης, η APA (Αμερικανική Ένωση Ψυχολογίας) εξέδωσε μια αναφορά μέσα στο 2008 η οποία παρέλειπε να ακολουθήσει τα σχετικά επιστημονικά πρωτόκολλα. Η Coleman επιχείρησε να επανορθώσει για αυτό εφαρμόζοντας στις μελέτες για την έκτρωση τα ίδια στάνταρ αξιολόγησης που χρησιμοποιούνται σε φαρμακευτικές δοκιμές, αλλά οι υπέρμαχοι της έκτρωσης διατύπωσαν αβάσιμους ισχυρισμούς για τις μεθόδους πίσω από τη μελέτη της.

 Μια από τις κατηγορίες που εκτοξεύθηκαν εις βάρος της Coleman ήταν ότι η μελέτη της απέτυχε να ελέγχει για προϋπάρχοντα προβλήματα ψυχικής υγείας. Ωστόσο, αυτό δεν ήταν γεγονός. Η μελέτη της Coleman περιλάμβανε πλήθος ελέγχων που απέκλειαν γυναίκες με ιστορικό ψυχιατρικής θεραπευτικής αγωγής νοσηλείας και διαταραχών ύπνου πριν από τις εγκυμοσύνες τους. Η μελέτη επίσης είχε ελέγχους για τα επίπεδα αυτοεκτίμησης, καθώς και για άλλα θέματα, προ της εγκυμοσύνης.
Η μελέτη της Coleman ήταν η πρώτη που εφάρμοσε τέτοιους περιορισμούς για γυναίκες με ψυχιατρικό ιστορικό, και η πρώτη που συνέκρινε γυναίκες που έφεραν επιτυχώς τις εγκυμοσύνες τους μέχρι το τέλος της περιόδου κύησης, με γυναίκες που υπέστησαν εκτρώσεις. Από την πλειοψηφία των προηγούμενων μελετών απουσίαζε μια τέτοια ομάδα σύγκρισης.

 Κάποιοι έχουν υποστηρίξει ότι ερευνητές όπως η Coleman, οι οποίοι έχουν αναγνωρίσει κινδύνους που σχετίζονται άμεσα με την έκτρωση, δεν έχουν προσφέρει ξεκάθαρη απόδειξη ότι η έκτρωση οδηγεί σε υψηλότερη πιθανότητα προβλημάτωνψυχικής υγείας. Από την άλλη, δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι η έκτρωση έχει προσφέρει ψυχικά οφέλη για τις γυναίκες, ιδιαίτερα δε για εκείνες που δημοσίως μίλησαν για το τραύμα τους. Γιατί όσοι επανειλημμένα μας λένε να «εμπιστευτούμε τις γυναίκες» είναι απρόθυμοι να δεχτούν τις αρνητικές ιστορίες εκτρώσεων;

 Η μετα-ανάλυση της Coleman πρέπει να μας δώσει το κίνητρο να αναζητήσουμε τρόπους για να βοηθήσουμε τις γυναίκες μετά την έκτρωση να απαλύνουν τα τραύματά τους, αντί να απορρίπτουμε απευθείας ή να μη λαμβάνουμε στα σοβαρά υπόψη τις ιστορίες τους. (σημ. μετ.: και ακόμη περισσότερο να τις ενημερώνουμε σωστά προτού αποφασίσουν την έκτρωση για τα σοβαρότατα προβλήματα ψυχικής υγείας που τις περιμένουν μετά τη διάπραξη αυτού του διπλού εγκλήματος, κατά του εμβρύου και κατά του ίδιου τους του εαυτού.)

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ Ενωμένη Ρωμιοσύνη

Αγαλματάκια σε κεντρικό δρόμο για τα παιδιά που δεν έχουν γεννηθεί και το μήνυμα που στέλνουν

Στην Ρίγα της Λετονίας μπήκαν αυτά τα μικρά αγαλματάκια σε κεντρικό δρόμο για τα παιδιά που δεν έχουν γεννηθεί. Ο γλύπτης προσπάθησε να περάσει ένα ηχηρό μήνυμα κατά των εκτρώσεων.
Όταν ρωτήθηκε πώς στην μέση του δρόμου αυτά τα μικρά αγάλματα των παιδιών θα βρωμήσουν γρήγορα και θα ποδοπατούνται από τους περαστικούς απάντησε πως αυτό είναι το νόημα. Η αλήθεια είναι σκληρή και η έκτρωση έγκλημα.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΕΝΑ ΣΥΝΕΧΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ

«…ανείλεν πάντας τους παίδας τους εν Βηθλεέμ...». (Ματθ. 2, 16).

 Στό σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί αδελφοί, κεντρική κατέχει θέση το συνταρακτικό και φρικτό έγκλημα της βρεφοκτονίας, το οποίον διέπραξε τις ημέρες της Γέννησης του Θεανθρώπου ο φοβερός Ηρώδης. Αμέτρητα αθώα νήπια της Βηθλεέμ και των περιχώρων πλήρωσαν με την πρόσκαιρη ύπαρξή τους την παραφροσύνη και την μανία του απαίσιου τυράννου. Ο πόνος των μητέρων των ήταν απερίγραπτος. Όπως τον διεζωγράφισε με την προφητική του γραφίδα ο Ιερεμίας: «Φωνή εν Ραμά ηκούσθη, θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς. Ραχήλ κλαίουσα τα τέκνα αυτής, και ουκ ήθελε παρακληθήναι, ότι ουκ εισίν». (Ματθ. 2, 8).

 Καί εκείνα μέν τα αθώα νήπια της Βηθλεέμ έγιναν οι ακούσιοι πρώτοι μάρτυρες του Ενανθρωπήσαντος και συνομιλήκου των Υιού του Θεού. Δυστυχώς έμελλε η θυσία των να έχει και συνέχεια και το φοβερότερο όχι με δράστη τον Ηρώδη, αλλά εκείνες που επρόκειτο να τα φέρουν στον κόσμο. Και ποιά είναι τα νήπια αυτά, που προστίθενται στα νήπια της Βηθλεέμ ; Αυτά δεν πρόφθασαν να δούν τον κόσμο. Έφυγαν για την άλλη ζωή, την επέκεινα του τάφου, μέσα από την μητρική κοιλία. Είναι τα αναρίθμητα-δυστυχώς- θύματα των αμβλώσεων. Και μάλιστα στην πατρίδα μας, η οποία αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα δημογραφικό και κινδυνεύει να εξαφανισθεί από προσώπου γής και ιστορίας λόγω ελλείψεως παιδιών, λόγω τρομερής μειώσεως των γεννήσεων.

 Αυτό είναι το φοβερό έγκλημα που συντελείται στην πατρίδα μας και μάλιστα με την συνέργεια της Πολιτείας. Νέες, επαναστατικές αντιλήψεις ανθρωπολογικές, αντιλήψεις και θεωρίες φεμινιστικές, που αφορούν την γυναίκα αποτελούν την πρώτη αιτία της αθόρυβης αυτής και νομιμοφανούς μάλιστα γενοκτονίας, την οποίαν κανένα επί γής δικαστήριο, ούτε τοπικό, ούτε ευρωπαϊκό δεν πρόκειται να καταδικάσει. Διότι φρόντισαν ανάξιοι πολλαπλώς άνθρωποι να ψηφίσουν νόμους, ώστε να μη τιμωρούνται εκείνες οι γυναίκες που αποφασίζουν να θυσιάσουν τον καρπό της κοιλίας των. Ήδη γυναικείες οργανώσεις κατάφεραν να πείσουν τους άνδρες νομοθέτες για το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε γυναίκας να ορίζει, λέει, το κορμί της και την τεκνογονία, όπως εκείνη επιθυμεί.

 Βρισκόμαστε, αγαπητοί αδελφοί, απέναντι στο λεγόμενο, για μάς, έγκλημα των εκτρώσεων, κάτι που στην πατρίδα μας θεωρείται «θεσμοθετημένο δικαίωμα» της γυναίκας. Έγκλημα με τη σφραγίδα του Νόμου της Πολιτείας! Όμως - δόξα τώ Θεώ! - υπάρχουν και καλοί και ευσεβείς και ευσυνείδητοι θεράποντες της Ιατρικής Επιστήμης, οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν δέχονται να εφαρμόσουν έναν τέτοιο απαίσιο και εθνοκτόνο νόμο της Πολιτείας, ακόμη και αν τους χρυσώσουν. 

 Τέτοιοι ήσαν οι τρείς εκείνοι ευλογημένοι ιατροί αναισθησιολόγοι ενός νησιωτικού Νοσοκομείου, που γνωστοποίησαν με επιστολή τους στην διοίκηση του Νοσοκομείου, ότι θα απέχουν από τα καθήκοντά τους σε ιατρική πράξη διακοπής κυήσεως, αν δεν συντρέχουν ιατρικοί λόγοι κινδύνου ζωής ή υγιείας της εγκύου. Επικαλούμενοι μάλιστα οι καλοί αυτοί αναισθησιολόγοι, το άρθρο 31 του Ν. 3418/2005 «Κώδικας ιατρικής δεοντολογίας» το οποίο προβλέπει ότι «Ο ιατρός μπορεί να επικαλεσθεί τους κανόνες και τις αρχές ιατρικής συνείδησής του και να αρνηθεί να εφαρμόσει ή να συμπράξει στις διεργασίες τεχνητής διακοπής της κύησης εκτός αν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για την ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της υγείας της». Γι’ αυτό και γενναία δήλωσαν ότι δεν θα συμπράξουν στην «διακοπή» της ζωής των εμβρύων.

 Δυστυχώς το άρθρο 304 του ισχύοντος Ποινικού Κώδικος που κατοχυρώνει και στην Ελλάδα το δικαίωμα μιάς γυναίκας στην άμβλωση,στήν παράγρ. 4, αποτελεί καταπάτηση του θείου Νόμου, προσβολή κατά του Θείου Δημιουργού και καλεί τους ευσεβείς ιατρούς σε καμία περίπτωση να μη το εφαρμόσουν. Δεν έτυχε να δούν όσοι επιχειρούν γυναίκες και ασυνείδητοι ιατροί εκείνη την αποκαλυπτική ταινία («Σιωπηλή κραυγή») που καταδεικνύει τον τρόμο και την αγωνία του εμβρύου, του οποίου επιταχύνονται οι καρδιακοί παλμοί, όταν αντλαμβάνεται τον μηχανισμό διαμελισμού του και απορροφήσεώς του…!

 Στήν πατρίδα μας με μέτριους υπολογισμούς πραγματοποιούνται 300.000 εκτρώσεις το χρόνο εκ των οποίων 110.000 από νέες κάτω των 18 ετών. Ένα φανερό έγκλημα επαναλαμβάνουμε, έγκλημα σε βάρος της Πατρίδος με την δημογραφική απομείωση του Ελληνικού πληθυσμού της χώρας. Ο άκρως περιορισμένος αριθμός των γεννήσεων γύρω στις 90.000 ανά έτος, σε συνδυασμό με τον υψηλό αριθμό των θανάτων γύρω στις 120.000 ετησίως, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού, έχουν σαν αποτέλεσμα αρνητικό ισοζύγιο γεννήσεων και θανάτων με πρόδηλη συνέπεια, την δημογραφική συρίκνωση.

Τά στοιχεία αυτά, αγαπητοί αδελφοί, είναι αρκετά για την κρισιμότητα του προβλήματος. Πρώτον ενώπιον του Θείου Δημιουργού, που περιφρονείται τόσο χυδαία το έργο Του. Όταν έρχονται παιδιά και το θαύμα της Δημιουργίας συνεχίζεται και ο κακούργος άνθρωπος με την συμβουλή του «ανθρωποκτόνου» διαβόλου ασύστολα το προσβάλλει. Κρίσιμο το πρόβλημα και χρειάζεται πολλή περίσκεψη, διότι αφορά το μέλλον της πατρίδας μας. Περισσότερο κρίσιμο και από το οικονομικό πρόβλημα, που ταλανίζει την πατρίδα μας είναι το δημογραφικό της πρόβλημα.

Ευχόμαστε, αγαπητοί αδελφοί, υπεύθυνοι και μή, προπάντων όσοι έχουν φόβο Θεού να πράξουν το πάν, ώστε να σταματήσει το έγκλημα αυτό. Να κλείσει σιγά - σιγά η ανοιχτή αυτή πληγή στο σώμα του έθνους μας. Άς ερωτηθούμε όλοι μας, μέχρι πότε ο φιλάνθρωπος Θεός θα ανέχεται αυτήν την αμαρτία, την αμαρτία του φόνου ανυπεράσπιστων πλασμάτων Του; Κύριε γενού ημίν ίλεως. Αμήν

+Ο Ελευθερουπόλεως Χρυσόστομος

πηγή

Εκκλησία, Μητρότητα και Έκτρωση

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Κατά καιρούς ακούμε φωνές (δυστυχισμένων πλασμάτων, κατά τη γνώμη μου, ισοπεδωμένων από τον οδοστρωτήρα της αλλοτρίωσης), που διεκδικούν οργισμένα το «δικαίωμα των γυναικών» να τερματίζουν την εγκυμοσύνη τους, κάνοντας έκτρωση στα έμβρυα που έχουν μέσα τους. Φωνές ανθρώπων, ακόμη και γυναικών, που πρόσφατα (Μάρτιος 2017), σε πόλη της ελληνικής επαρχίας, επιτέθηκαν «επαναστατημένες» να εμποδίσουν εκείνους που θα εξέφραζαν την αντίθετη άποψη, έστω κι αν ήταν επίσης γυναίκες.
«Γιατί να έχουμε παιδιά και όχι αυτοκίνητο;» ρωτούσε σε εποχές αναβρασμού η Margaret Sanger (1879 – 1966), Αμερικανίδα ιστορική ακτιβίστρια υπέρ των εκτρώσεων.
Ας διεκδικήσω κι εγώ το δικαίωμα να αφήσω την ησυχία μου και να γράψω δυο λόγια για το θέμα, αν ακόμη σε αυτό τον τόπο μπορεί κάποιος να λέει τη γνώμη του (προπαντός αν είναι χριστιανός, τραβάει τις επιθέσεις ορισμένων σαν μαγνήτης).

Το έμβρυο είναι άνθρωπος;

Η ιδέα ότι η έκτρωση είναι δικαίωμα της γυναίκα βασίζεται στην άποψη ότι το ασχημάτιστο έμβρυο δεν είναι άνθρωπος, συνεπώς η καταστροφή του δεν είναι φόνος. Η άποψη της Εκκλησίας ότι η έκτρωση είναι φόνος, βασίζεται ακριβώς στην πεποίθηση ότι ακόμη και το ασχημάτιστο έμβρυο είναι άνθρωπος, δηλαδή πλάσμα άγιο και ιερό, πιο ιερό από κάθε ζώο (πολλοί και πολλές υπερασπίζονται και φροντίζουν τα σκυλάκια τους με αφοσίωση, αλλά διεκδικούν την ελεύθερη θανάτωση των αγέννητων ανθρώπων σαν να τους μισούν), άνθρωπος καλεσμένος από το Θεό να γίνει άγιος, όπως και οι γονείς του.

Συνεπώς, η άποψη της Εκκλησίας πηγάζει από σεβασμό στον άνθρωπο και είναι αισχρό – συγχωρέστε με – να λιθοβολείται η Εκκλησία ακριβώς γι’ αυτό το λόγο από υποτιθέμενους «ανθρωπιστές». Ό,τι κι αν έχει ο καθένας ενάντια σε σκληροπυρηνικούς ή ακόμη και διεφθαρμένους σημερινούς κληρικούς (που είναι βέβαια πολύ λιγότεροι απ’ όσο φαντάζεται, ή θέλει να φαντάζεται, ο μέσος άνθρωπος), δεν πρέπει να παραβλέπει ότι αυτά θεμελιώθηκαν από σοφούς (και αγίου) ανθρώπους, που έδωσαν μεγάλο αγώνα για το συνάνθρωπο. Τέτοιο αγώνα μάλιστα δίνουν ακόμη και σήμερα αναρίθμητοι ορθόδοξοι ιερείς, και στην Ελλάδα, αλλά και στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Αγώνα δεν δίνουν μόνο οι Μ.Κ.Ο., αλλά και οι Ορθόδοξοι Ιεραπόστολοι. Αλλά αυτούς δεν τους λογαριάζουμε, επειδή είναι χριστιανοί ιερείς, άρα, στη σκέψη κάποιων, «άξιοι για κρέμασμα»…

Η αλήθεια ποια είναι; Το ανθρώπινο έμβρυο είναι άνθρωπος ή όχι;

Εδώ δεν θα σταθούμε στην αναφορά του κατά Λουκάν ευαγγελίου (κεφ. 1) για την πρώιμη συνάντηση Ιησού Χριστού και αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ως εμβρύων, κατά την επίσκεψη της Θεοτόκου στην Ελισάβετ (βλ. εικόνα στην αρχή του άρθρου). Το περιστατικό αυτό, που σημαίνει πολλά για τους χριστιανούς, ασφαλώς δεν σημαίνει τίποτε απολύτως για τους εκτός Εκκλησίας.

Για να συμπεράνουμε, ωστόσο, αν το έμβρυο είναι άνθρωπος, πρέπει πρώτα να καθορίσουμε τι σημαίνει άνθρωπος.
Η άποψη κάποιων γιατρών ή βιολόγων, ότι το ασχημάτιστο έμβρυο δεν είναι άνθρωπος, βασίζεται στην πεποίθησή τους ότι δεν υπάρχει ψυχή. Αν υπάρχει ψυχή, τότε δεν μπορεί παρά ο άνθρωπος να έχει ψυχή από την αρχή της σύλληψής του στη μήτρα της μητέρας του. Αλλιώς πρέπει να δεχτούμε ότι αρχίζει τη βιολογική ζωή του ως άψυχο πλάσμα και «εμψυχώνεται» στην πορεία, πράγμα αυθαίρετο και άτοπο.
Αν ο άνθρωπος δεν έχει ψυχή, τότε δεν διαφέρει από τα ζώα, συνεπώς και η αξία του είναι σχετική. Αν έχουμε ζώα ως κατοικίδια, γιατί να μην έχουμε και ανθρώπους (και όχι μόνο κατοικίδια)…

Η ύπαρξη της ψυχής τεκμηριώνεται από αναρίθμητες περιπτώσεις εμπειριών της ζωής μετά το θάνατο, κυρίως περιπτώσεις επικοινωνίας νεκρών με ζωντανούς. Οι εμπειρίες αυτές είναι τέτοιας κλίμακας και έντασης (προσωπικά γνωρίζω αρκετές από πρώτο χέρι), ώστε δεν είναι συνετό να τις περιφρονούμε και να λέμε ότι «δεν ξέρουμε» αν υπάρχει ψυχή, χωρίς να έχουν μελετηθεί και καταρριφθεί με προσοχή και σοβαρότητα όλα αυτά.

Επίσης, είναι αναμφισβήτητο ότι ο άνθρωπος μπορεί να ενωθεί με το Θεό και να φτάσει σε κατάσταση θέωσης. Όποιος διαφωνεί, ας μελετήσει με σοβαρότητα τις περιπτώσεις των σύγχρονων αγίων, για κάποιους από τους οποίους έχουν γράψει ακόμη και καθηγητές Ιατρικής (όπως ο Γεώργιος Παπαζάχος για τον άγιο Πορφύριο) ή ήταν οι ίδιοι καθηγητές Ιατρικής, όπως ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός (της Ουκρανίας). Χωρίς σοβαρή μελέτη αυτών των περιπτώσεων, είναι μη επιστημονικό να λέει κάποιος ότι «δεν υπάρχει Θεός» ή «δεν υπάρχουν άγιοι» κ.τ.λ.
Συνεπώς, όταν η Εκκλησία λέει κάτι για το τι είναι άνθρωπος, τι είναι το ανθρώπινο έμβρυο, ποια η πνευματική κατάσταση του ανθρώπου κοντά ή μακριά στο Θεό κ.τ.λ., δεν εξαπολύει αυθαίρετα δόγματα σε αφελείς πιστούς, αλλά μιλάει με κύρος ανάλογο με αυτό που έχει ένας φυσικός, όταν μιλάει για ζητήματα Φυσικής.



Τα Α.με.Α. είναι άνθρωποι;

Αν παραβλέψουμε την άποψη των αγίων για το τι είναι άνθρωπος (άποψη που προέρχεται από την εμπειρία και τη σοφία τους), αυτό που μένει ως ιατρική ή βιολογική άποψη (αντιμετωπίζοντας τον άνθρωπο μόνο ως υλικό ον με υπερανεπτυγμένο εγκέφαλο) μπορεί να τροποποιηθεί κατά βούλησιν (και μάλιστα ανάλογα με τα οικονομικά συμφέροντα ισχυρών παραγόντων) και να βγουν ακόμη και συμπεράσματα τερατώδη, όπως π.χ. ότι κάποιος με διανοητική ή σωματική αναπηρία δεν είναι άνθρωπος.

Αλλά μην ξεχνάμε ότι ο σύγχρονος πολιτισμός (ένας απάνθρωπος και δολοφονικός πολιτισμός) έχει πείσει τα περισσότερα ζευγάρια να εξετάζουν το έμβρυο που κυοφορεί η μητέρα, ώστε να εντοπίσουν αν πάσχει από κάποια αναπηρία και να το θανατώσουν πριν γεννηθεί!... Το επιχείρημα; «Να μη ζήσει δυστυχισμένο» και φυσικά να μην υποφέρουν οι γονείς φροντίζοντας ένα παιδί με ειδικές ανάγκες…
Δηλαδή, αφού γεννηθεί ένα παιδί με ειδικές ανάγκες το κοινωνικό σύστημα υποκρίνεται ότι νοιάζεται γι’ αυτό, αλλά πριν γεννηθεί, καλεί τους γονείς του να το εξολοθρεύσουν. Παιδιά με ειδικές ανάγκες γεννιούνται πλέον μόνο όσα έχουν αποφύγει την προγεννητική εκτέλεση. Μήπως «δεν ήταν ακόμα άνθρωποι» τότε;
Και τι είναι αυτό που τα κάνει να είναι άνθρωποι μετά τη γέννησή τους;

Μόνον η εξωτερική τους μορφή;

Όχι. Η αθάνατη ψυχή τους, λέει η Εκκλησία. Αυτά τα παιδιά μπορεί να γίνουν άγιοι, αν οι γονείς τους τα φέρουν κοντά στο Χριστό, και οι γονείς τους επίσης θα γίνουν άγιοι, μεγαλώνοντας και φροντίζοντάς τα με υπομονή και αγάπη. Και την υπομονή αυτή, συγχωρέστε με που θα το πω, τη δίνει ο Χριστός μέσα στην Εκκλησία.
Ό,τι κι αν έχετε στο μυαλό σας για την Εκκλησία, ακούστε και αυτή την άποψη. Ας ξεπεράσουμε τις προκαταλήψεις και το ρατσισμό κατά της Εκκλησίας, που μας επιβάλλουν εκείνοι που ελέγχουν τη ζωή μας, για να μας εκμεταλλεύονται.

Χριστιανοί και ρατσισμός

Όταν η Εκκλησία τονίζει την αξία της μητρότητας, συκοφαντείται ότι θέλει να μετατρέψει τις γυναίκες σε εξαρτημένες «μηχανές παραγωγής ανθρώπων». Αν την αξία της μητρότητας την πρόβαλλε κάποια «οικολογική» ειδωλολατρική θρησκεία της «Θεάς Γης» (απ’ αυτές που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια στην εποχή μας), θα χαιρετιζόταν ως κάτι αξιοσέβαστο και συναρπαστικό.

Ομοίως, αν ένας νέος ή μια νέα δεν παντρεύεται, γιατί θέλει να γίνει μοναχός ή μοναχή (ή ακόμη και να διαφυλάξει αγνότητα μέχρι το γάμο, επειδή είναι ορθόδοξος χριστιανός ή χριστιανή), η στάση αυτή περιφρονείται από την κοινωνία και συχνά εκβιάζεται απάνθρωπα από την οικογένειά του / της. Αν δεν παντρεύεται, επειδή θέλει να σταδιοδρομήσει (να αφοσιωθεί στην καριέρα του / της) ή να δοθεί ολόψυχα σε μια ασχολία που αγαπά, π.χ. στην επιστήμη, την τέχνη, τον αθλητισμό, το σκάκι κ.τ.λ., αυτό θεωρείται αξιοσέβαστο και συναρπαστικό.

Αν νηστεύει, περιφρονείται. Αν είναι χορτοφάγος, επειδή πιστεύει στη μετενσάρκωση π.χ., θεωρείται αξιοσέβαστος. Αν προσεύχεται στο Χριστό, περιφρονείται. Αν κάνει «γιόγκα του ήλιου», τον σέβονται…

Μήπως τελικά οι χριστιανοί είμαστε θύματα ρατσισμού και «σεξισμού»;
Καλύτερα πάντως να είμαστε θύματα, παρά θύτες. Όταν κάποιοι από εμάς γίνονται θύτες, χάνουν το νόημα της διδασκαλίας του Χριστού και των αγίων.

Εκκλησία και μητρότητα

Η Εκκλησία θεωρεί πολύ σημαντική τη μητρότητα (όπως και την πατρότητα και γενικά τη δημιουργία οικογένειας), επειδή γεννά στον άνθρωπο συναισθήματα μεγάλης αγάπης και διάθεση αυτοπροσφοράς και αυτοθυσίας. Έτσι, ο άνθρωπος θέλει να ζει και να δραστηριοποιείται για κάποιους άλλους και όχι μόνο για τον εαυτό του. Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα του Ιησού Χριστού και αυτή η αγάπη και η αυτοπροσφορά τον φέρνει κοντά στο Θεό, με κατάληξη ακόμη και την αγιότητα.

Το ίδιο ισχύει και για το γάμο, την οικογένεια, τη συζυγία. Και φυσικά ισχύει και για τον άντρα, τον σύζυγο, τον πατέρα (καθώς και τον πεθερό και την πεθερά, τον γιο και την κόρη, το γαμπρό και τη νύφη) και όχι μόνο για τις γυναίκες. Ο άντρας καλείται να ζει και να εργάζεται πλέον με αυτοθυσία για τη σύζυγό του και τα παιδιά του, όχι για τον εαυτό του.
Είναι φανερό ότι τη σκληρότητα πολλών γυναικών κατά του γάμου και της οικογένειας την έχει προκαλέσει διαχρονικά η απαράδεκτη, σκληρή, ανεύθυνη και εγωιστική στάση των αντρών.
Ωστόσο, οι φωνές υπέρ του «δικαιώματος στην έκτρωση» εκφράζουν ακριβώς αυτή την ιδέα: η γυναίκα να ζει για τον εαυτό της και όχι για κάποιον άλλο.
Αυτό είναι το δόγμα του σύγχρονου κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού συστήματος: ο καθένας για τον εαυτό του. Έτσι, ο άνθρωπος (άντρας ή γυναίκα) θα είναι ή ένα εγωιστικό κτήνος ή ένα απομονωμένο έντομο, χωρίς δεσμούς, χωρίς αληθινή αγάπη, ανυπεράσπιστο, εύκολο θύμα στα κρυφά και φανερά κέντρα εξουσίας που ελέγχουν τη σκέψη και τη ζωή μας.

Γάμος και Μοναχισμός

Ότι η Εκκλησία δεν απολυτοποιεί τη μητρότητα και το γάμο, φαίνεται από το ότι θεωρεί ως ανώτερη πνευματική κατάσταση την παρθενία (αγγελική κατάσταση) και ως τελειότερη μορφή χριστιανικής ζωής το μοναχισμό, δηλαδή το να είναι ο άνθρωπος μοναχός ή μοναχή (καλόγερος, κατά το κοινώς λεγόμενον).

Όμως, ποια παρθενία και ποιο μοναχισμό; Αυτά, που προέρχονται από αγάπη στο Χριστό και στα οποία ο άνθρωπος (άντρας ή γυναίκα) αγωνίζεται να ελευθερωθεί από τα πάθη του (τον εγωισμό, την κακία, την ιδιοτέλεια κ.τ.λ.) και να εγκαταστήσει μέσα του την ανιδιοτελή αγάπη προς κάθε άνθρωπο και κάθε πλάσμα, αγάπη που οπωσδήποτε είναι ταπεινή και πηγάζει από την αγάπη προς τον Ιησού Χριστού. Ο ορθόδοξος χριστιανός μοναχός (άντρας ή γυναίκα), όταν και αν προοδεύσει σε αυτό τον τρόπο ζωής, γίνεται παγκόσμιος άνθρωπος και ενώνεται με το Θεό διά του Χριστού.
Είναι αλήθεια αυτό; Υπάρχουν χιλιάδες περιπτώσεις. Ας διερευνηθούν.

Άρα το ζητούμενο και πάλι είναι η αγάπη.

Οι μοναχοί προσφέρουν στην κοινωνία ακριβώς όσα και οι «κοσμικοί» (δηλ. εμείς που ζούμε στον κόσμο). Υπήρξαν και υπάρχουν μοναχοί, που είναι γιατροί, μαθηματικοί, δάσκαλοι, καθηγητές πανεπιστημίου, ποιητές, μουσικοί, ζωγράφοι κ.τ.λ. Υπάρχουν μοναστήρια με τεράστιο κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο – μοναχοί και μοναχές που φροντίζουν περισσότερα παιδιά από κάθε πολύτεκνο. Επίσης, στα μοναστήρια ζουν μοναχοί που είναι τεχνίτες, γεωργοί, αμπελουργοί, κτηνοτρόφοι, μάγειροι κ.τ.λ.

Και μάλιστα, οι μοναχοί, μη έχοντας οικογενειακές υποχρεώσεις, εργάζονται κυρίως για τους άλλους. Ενώ εμείς, όταν διαλέγαμε επάγγελμα, δεν μας κατεύθυνε κανείς στο τι θα προσφέρουμε, αλλά στο τι θα κερδίσουμε. Ποιοι λοιπόν προσφέρουν περισσότερο, οι μοναχοί ή οι κοσμικοί;

Όμως ο μοναχισμός δεν είναι για όλους, ούτε όλοι οι μοναχοί τελειοποιούνται. Ενώ επίσης και μέσα στο γάμο (που είναι ο κατάλληλος για τους περισσότερους τρόπος ζωής) έχουμε αγίους, και μάλιστα και ζευγάρια αγίων συζύγων, αλλά και οικογένειες, όπου γονείς και παιδιά είναι άγιοι, όπως οι οικογένειες των Τριών Ιεραρχών, οι οικογένειες των αγίων Ξενοφώντος και Μαρίας, Ευστάθιου και Θεοπίστης, Έσπερου και Ζωής κ.π.ά. Αυτοί μεγάλωσαν παιδιά, που έγιναν επίσης άγιοι. Δεν είναι σπουδαίο κίνητρο αυτό για τη δημιουργία οικογένειας; Σημαντικότερο από το να γίνουν τα παιδιά μας πλούσιοι ή διάσημοι άνθρωποι;

Τέλος, επειδή και η οικογένεια μπορεί να καταπνίξει και να ακρωτηριάσει πνευματικά και ηθικά τον άνθρωπο, ο Χριστός είπε κάποτε ότι όποιος αγαπά τους γονείς του ή τα παιδιά του περισσότερο απ’ όσο αγαπά Εκείνον, δεν είναι άξιος να λέγεται μαθητής Του (κατά Ματθαίον, 10, 37)! Αυτό συμβαίνει, επειδή, αν αγαπώ το Χριστό, αγαπώ και την οικογένειά μου, αλλά και όλο τον κόσμο. Αν όμως αγαπώ πάνω απ’ όλα την οικογένειά μου, είναι πιθανόν να μην αγαπώ τον υπόλοιπο κόσμο ή ακόμη και να με καταστρέψει η οικογένειά μου. Ας μην ξεχνάμε ότι και το φαινόμενο της βεντέτας, καθώς και η ιταλική Μαφία βασίζονται στους οικογενειακούς δεσμούς…

Μητρότητα χωρίς πατέρα
Στην εποχή μας έχει προωθηθεί και ένα άλλο είδος μητρότητας, στο οποίο ο πατέρας θεωρείται περιττός.
Έτσι, βλέπουμε γυναίκες ν’ αποφασίζουν να γίνουν μητέρες, επιλέγοντας να μην έχουν σύζυγο. Συλλαμβάνουν με εξωσωματική γονιμοποίηση ή με ευκαιριακή ερωτική συνεύρεση, γεννούν και μεγαλώνουν μόνες τους το παιδί τους.
Μήπως να αναρωτηθούμε αν τελικά είναι περιττός ο πατέρας για να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί;
Βλέπουμε επίσης άντρες και γυναίκες να αποκτούν παιδιά με προσωρινούς ερωτικούς «συντρόφους», τους οποίους στη συνέχεια εγκαταλείπουν και συνάπτουν σχέσεις με άλλους, με τους οποίους πιθανόν αποκτούν άλλα παιδιά κ.τ.λ.
Να αναρωτηθούμε αν αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα φυσιολογικό οικογενειακό περιβάλλον; Ή μήπως δε χρειάζεται καν το οικογενειακό περιβάλλον για την ανατροφή ενός παιδιού;
Και δεν λέω τυχαία «ενός» παιδιού, γιατί συχνά οι γονείς παραμένουν στο ένα παιδί, από επιλογή τους και όχι για αστάθμητους παράγοντες. Μια μητέρα – ένα παιδί, αγόρι ή κορίτσι: νέα κοινωνική μονάδα (από επιλογή, το ξαναλέω). Έχει να πει τίποτα ο Φρόυντ;
Φυσικά, αφού οι άντρες πλέον γίνονται περιττοί για τις γυναίκες, μπορούν να απαλλαγούν απ’ αυτές και να γίνουν gay, δηλ. ομοφυλόφιλοι. Και οι γυναίκες, αφού οι άντρες είναι περιττοί, και επιπλέον τις πληγώνουν, μπορούν να έχουν ερωτικούς δεσμούς με άλλες γυναίκες. Κι έτσι η κοινωνία μας (ας το πω ειρωνικά) θα γίνει τέλεια, φυσιολογική και οργανωμένη κατά τις επιθυμίες ορισμένων…

Κράτος, μητρότητα, οικογένεια…
Και τώρα το κράτος, για το οποίο γράφτηκε πως «μαζί με την Εκκλησία» πολεμά την έκτρωση για να εκμεταλλεύεται τις γυναίκες…
Το κράτος νομίζω πως δεν ενδιαφέρεται για τη μητρότητα και την οικογένεια. Μάλλον την πολεμά και προωθεί το μοντέλο του «χωρίς οικογένεια» απομονωμένου ατόμου, εύκολου θύματος των πολυεθνικών εταιριών.
  Γι’ αυτό και ευνοεί το εύκολο διαζύγιο, ευνοεί τις ευκαιριακές ερωτικές σχέσεις χωρίς γάμο, δεν ευνοεί το γάμο, δεν αγωνίζεται να διασώζει τα έμβρυα από τις εύκολες και επιπόλαιες εκτρώσεις, δεν μεριμνά για τις γυναίκες που μένουν έγκυοι υπό δύσκολες συνθήκες (τις αφήνει έκθετες να «ρίχνουν» τα παιδιά τους, χωρίς έστω μια διαφημιστική εκστρατεία, ένα τηλεοπτικό μήνυμα, μια τηλεφωνική γραμμή συμβουλών για να κρατήσουν τα παιδιά τους!!) και φυσικά έχει εγκαταλείψει τους πολύτεκνους να βουλοπλέουν στην οικονομική κρίση…
Τα αδέσποτα σκυλιά δεν τα εγκαταλείπει. Τα παιδιά των πολυτέκνων τα εγκαταλείπει (και ολόκληρη την εφηβεία βέβαια, που σύρεται σε μια ζωή απόλυτα εξαρτημένη από τις εταιρίες).
Το κράτος θέλει γυναίκες μόνες, χωρίς οικογένεια, για να είναι εύκολα εκμεταλλεύσιμες.

Κλείνοντας αυτό το άρθρο, προτρέπω κάθε αναγνώστη, και κυρίως κάθε αναγνώστρια, να γνωρίσει το Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού «Η Αγκαλιά», που εδώ και χρόνια αγωνίζεται με εντιμότητα και σοβαρότητα υπέρ της Μητέρας και του Παιδιού. Η ιστοσελίδα του είναι http://www.agalia.org.gr και το τηλέφωνό του 210 8828788. Μη διστάσετε να τους τηλεφωνήσετε, αν χρειαστεί.
πηγή

Πρόσωπο, αμβλώσεις, βρεφοκτονίες

Πρωτοπρεσβύτερος Θωμάς Βαμβίνης

 Ἡ συζήτηση γιά τίς ἀντιλήψεις ὁρισμένων σύγχρονων θεολόγων γιά τό πρόσωπο στόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο, πιό συγκεκριμένα, γιά τήν ὀντολογία τοῦ προσώπου, μπορεῖ ἀπό ὁρισμένους νά θεωρεῖται ἀπαξιωτικά ὡς ἀνούσια «θεολογική γυμναστική», δηλαδή ὡς συζήτηση χωρίς ποιμαντικό ἀντίκρισμα, δυστυχῶς ὅμως οἱ ἀπόψεις γιά τίς ὁποῖες γίνεται λόγος ἔχουν στενή σχέση μέ τραγικές πτυχές τῆς καθημερινότητας.

Γιά παράδειγμα: ἡ σύνδεση τῆς θέλησης μέ τό πρόσωπο καί ὄχι μέ τήν φύση, μπορεῖ γιά τόν πολύ κόσμο νά εἶναι μιά ἄσχετη μέ τήν ζωή του καί ἀκατανόητη διανοητική κατασκευή, ὅμως ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι ἕνα πολύ ἰσχυρό ὑπερασπιστικό μέσο γιά τούς αὐτουργούς καί συνεργούς πράξεων ἐναντίον τῆς ζωῆς, πού ἐνεργοῦνται, κάτω ἀπό τό προστατευτικό πέπλο τῶν ἀπόρρητων προσωπικῶν δεδομένων, σέ κάποιες κλινικές πού ἔχουν ὡς ἔργο τήν διακονία τῆς ζωῆς.

Τίθενται ἐρωτήματα τοῦ τύπου: Τό ἔμβρυο εἶναι πρόσωπο; Γιά νά εἶναι πρόσωπο πρέπει νά ἔχη δική του θέληση, ὁπότε καί «δικαιώματα καί συμφέροντα». Δικαιώματα καί συμφέροντα δέν μποροῦν νά ὑπάρχουν, ἄν δέν ὑπάρχη θέληση.
 Δέν εἶναι ὑπερβολή. Τά θέματα αὐτά συζητιοῦνται μέ σοκαριστική ρεαλιστικότητα σέ κοσμικά βιοηθικά κείμενα, χωρίς θεολογικές ἀναφορές, χωρίς ἐνδιαφέρον γιά τό δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἤ τίς δύο φύσεις καί τίς δύο θελήσεις στήν μία ὑπόσταση τοῦ Λόγου Χριστοῦ, δηλαδή, χωρίς φόβους ἄν ἡ θεώρηση τῆς θέλησης ὡς ἐνέργειας τοῦ προσώπου διασπᾶ τό ἑνιαῖο τῆς Τριαδικῆς Θεότητας καί ὁδηγεῖ τήν Χριστολογία στόν Μονοενεργητισμό καί τόν Μονοφυσιτισμό. 
Στίς συζητήσεις αὐτές, τῆς κοσμικῆς Βιοηθικῆς, γιά ὁρισμένους, τά ἔμβρυα, ἀλλά καί τά βρέφη, δέν θεωροῦνται «πρόσωπα», ὁπότε χωρίς τύψεις καί ἐνοχές μπορεῖ νά καταδικάζονται σέ θάνατο, εἴτε πρίν προλάβουν νά γεννηθοῦν, εἴτε ἀφοῦ γεννηθοῦν. Γι’ αὐτούς δικαίωμα στήν ζωή ἔχουν μόνον τά «πρόσωπα». Γιά τά «ἀθροίσματα τῶν κυττάρων» πού ἀναπτύσσονται κυοφορούμενα, ἀλλά δέν ἐκδηλώνουν (κατά τήν ἄποψή τους) θέληση καί ἐπιθυμίες, ὅπως καί τά νεογέννητα βρέφη, ὑπόκεινται στήν θέληση τῶν «προσώπων» τῆς μητέρας καί τοῦ πατέρα, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πάνω τους τήν ἐξουσία πού εἶχαν οἱ κύριοι στόν καιρό τῆς σκληρῆς δουλείας, δηλαδή ἐξουσία στήν ζωή καί τόν θάνατο. Ἔτσι, τώρα γίνεται λόγος γιά ἄμβλωση πρίν ἀπό τήν γέννηση καί ἄμβλωση μετά ἀπό αὐτήν. Χρησιμοποιεῖται αὐτή ἡ ὁρολογία γιά νά μήν λέγεται ὁ σκληρός λόγος ὅτι ἔχουμε, στήν δεύτερη περίπτωση, βρεφοκτονία.

 Ἔχουμε ἀναφερθῇ καί παλαιότερα σ’ αὐτά τά θέματα, ἀλλά τώρα μᾶς δίνει ἀφορμή νά ξαναμιλήσουμε γι’ αὐτά ἡ ἔκδοση τῶν πρακτικῶν μιᾶς ἡμερίδας πού πραγματοποιήθηκε στήν Ἀθήνα, στό Πολιτιστικό κέντρο τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, ἀπό τόν Σύλλογο θεολόγων «Μέθεξις», μέ τίτλο: 
«Τά προσωπεῖα τοῦ προσώπου. Κριτικές θεολογικές τοποθετήσεις στήν ὀντολογία τοῦ προσώπου»(σχετικό ρεπορτάζ στήν Ἐκκλησιαστική Παρέμβαση, τ. 267). Στήν Ἡμερίδα αὐτή εἰσήγηση, μεταξύ ἄλλων, εἶχε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ἱερόθεος. Στήν συζήτηση πού ἀκολούθησε τήν πρώτη συνεδρία τῆς Ἡμερίδας τέθηκε τό ἐρώτημα ἄν ἡ κριτική στήν «ὀντολογία τοῦ προσώπου» εἶναι «θεολογική γυμναστική» ἤ ἄν ἔχη ποιμαντικό ἀντίκρισμα. Ἐκεῖ ἐκδιπλώθηκαν ὅλες οἱ συνέπειες τῆς σύνδεσης τῆς φύσεως μέ τό «ἐξ ἀνάγκης» καί τοῦ προσώπου μέ τήν ἐλευθερία. Περιγράφηκαν οἱ θεολογικές καί χριστολογικές συνέπειες τῆς σύνδεσης τῆς θέλησης μέ τό πρόσωπο, ἀλλά καί οἱ ἀσκητικές καί ἐκκλησιολογικές συνέπειές τους, μέ τήν παραθεώρηση τῶν ἱερῶν κανόνων, τήν διαβολή ὡς ἀτομικιστικοῦ τοῦ φιλοκαλικοῦ ἤθους καί τῆς ἀκολουθίας τῆς Θ. Μεταλήψεως.

Φαίνεται ὅτι ἡ θεολογική συζήτηση περί προσώπου δέν ἔχει ρίζες στήν ἁγιογραφική καί πατερική γραμματεία, ἀλλά σέ σύγχρονες φιλοσοφικές ἀπόψεις, δείχνοντας ἔντονες ὁμοιότητες μέ τίς ἀπόψεις τοῦ ὑπαρξιστῆ Σάρτρ, γιά τόν ὁποῖο ἡ ὕπαρξη προηγεῖται τῆς φύσης.
Ὅμως εἰσάγοντας φιλοσοφικές ἀπόψεις στήν θεολογία ὄχι μόνον κινδυνεύουμε νά βρεθοῦμε στήν αἵρεση, ἀλλά ἀνοίγουμε δρόμους σέ παραβιάσεις τοῦ θείου θελήματος, δίνοντας ἐπιχειρήματα σέ ἐπεμβάσεις πού ἀντιστρατεύονται στό δημιουργικό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἄς μείνουμε λίγο σ’ αὐτό τό θέμα.
 Δέν μπορεῖ νά ἀγνοήσῃ κανείς τά πιεστικά προβλήματα πού ὁδηγοῦν κάποιες γυναῖκες, μόνες τους, στό νά φθάσουν στήν ἔκτρωση, ἀκόμη καί στήν βρεφοκτονία. Ἄν εἶχαν κατάλληλη στήριξη, ἴσως νά μήν ἔφθαναν ἐκεῖ. Στήριξη ὅμως δέν μπορεῖ νά εἶναι ἡ δικαιολόγηση τῆς ἔκτρωσης ἤ τοῦ φόνου καί ἡ προβολή τοῦ αἰτήματος γιά νομιμοποίησή τους. Οὔτε ἡ φιλοσοφική θεμελίωση τῆς πράξης στήν ἄποψη ὅτι τό βρέφος δέν εἶναι «πρόσωπο».

Διαβάζουμε σέ ρεπορτάζ γιά μιά βρεφοκτονία:

«Αὐτή ἡ ἱστορία […] θά ἔπρεπε νά μᾶς προβληματίζει […]. Ὑπάρχουν ἐκεῖ ἔξω γυναῖκες πού δέν γνωρίζουν τήν ἀξία τῆς ἔκτρωσης καί τῆς προφύλαξης. […] Μέ τό νά ποινικοποιεῖται δικαστικά ἡ ἔκτρωση, μέ τό νά συνδέεται τόσο ἀβίαστα μέ τήν παιδοκτονία ἁπλῶς ἐγκλωβίζουμε τίς γυναῖκες πού ἀντιμετωπίζουν ἀνεπιθύμητες ἐγκυμοσύνες σέ ἀκόμη ἕνα πρόβλημα».

 Αὐτή ἡ ὑπεράσπιση τῆς ἔκτρωσης καί ἡ προβολή τῆς ἀποποινικοποίησής της ἔχει, δυστυχῶς, πολλούς θιασῶτες. Σχετικά πρόσφατα ἕνας Ἕλληνας Εὐρωβουλευτής ἔγραψε στό twitter: «Μεγάλη μέρα γιά την Ἰρλανδία και τη δημοκρατία. Εὐρεῖα ἐπικράτηση τοῦ “Ναί” στο δημοψήφισμα γιά νομιμοποίηση ἀμβλώσεων. Μεγάλη νίκη γιά τις προοδευτικες δυνάμεις, τα δικαιώματα τῶν γυναικῶν και την ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς». Ἡ ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς τοποθετεῖται πάνω ἀπό τήν ἀξία τῆς ζωῆς τοῦ ἐμβρύου. Χαρακτηρίζει τό «πρόσωπο». Θεωρεῖται μέγιστο ἀγαθό τοῦ ἀνθρώπου. Τό ἔμβρυο δέν ἔχει αὐτήν τήν ἐλευθερία, ὁπότε δέν θεωρεῖται «πρόσωπο», ἄρα δέν ἔχει τήν ἀξία μιᾶς ἀνθρώπινης ζωῆς. Ἄποψη πού μᾶς καθιστᾶ «προοδευτική» ζούγκλα, μᾶς ἐπιστρέφει στήν ἀγριότητα τῆς ἐποχῆς τῶν σπηλαίων.

Κάποιοι ὅμως προχωροῦν ἀκόμη παραπέρα. Στήν «Journal of Medical Ethics», (Ἐφημερίδα τῆς Ἰατρικῆς Ἠθικῆς» δημοσιεύθηκε ἄρθρο μέ τίτλο: «Ἡ ἄμβλωση μετά τή γέννηση: Γιατί θά πρέπει νά ζήσῃ τό μωρό;», μέ συγγραφεῖς τόν Alberto Giubilini καί τήν Francesca Minerva. Αὐτοί ὀνόμασαν τόν φόνο ἑνός γεννημένου παιδιοῦ «ἄμβλωση μετά τήν γέννηση». Ἐκμεταλλεύτηκαν τήν ἀποφόρτιση τῆς ἄμβλωσης ἀπό τίς ἐνοχές τοῦ φόνου, γιά νά ἁπλώσουν τά βιοηθικά κριτήρια σέ βαρβαρικότερα ὅρια.

Ἰσχυρίζονται ὅτι: «Ἡ ἠθική ὑπόσταση ἑνός βρέφους εἶναι ἰσοδύναμη μέ ἐκείνη ἑνός ἐμβρύου, ὑπό τήν ἔννοια ὅτι καί στά δύο λείπουν αὐτές οἱ ἰδιότητες πού δικαιολογοῦν τήν ἀπόδοση τοῦ δικαιώματος στή ζωή σέ ἕνα ἄτομο». Ἰσχυρίζονται δηλαδή, ὅτι τά νεογέννητα δέν εἶναι «πραγματικά πρόσωπα», εἶναι «ἐν δυνάμει πρόσωπα». Ἐξήγησαν: «Τόσο τό ἔμβρυο ὅσο καί τό νεογέννητο μωρό σίγουρα εἶναι ἀνθρώπινα ὄντα καί ἐν δυνάμει πρόσωπα, ἀλλά δέν ἀποτελοῦν “πρόσωπο” κατά τήν ἔννοια τοῦ “ἀντικειμένου ἑνός ἠθικοῦ δικαιώματος στή ζωή”».

Σέ συζητήσεις πού γίνονται στήν Ἀμερική, σχετικά μέ τόν νόμο πού ἐπιτρέπει (ὑπό προϋποθέσεις) τίς ἀμβλώσεις, ἀποκαλύπτονται τά φιλοσοφικά θεμέλια τῶν διαλεγομένων. Αὐτοί πού εἶναι ἐναντίον τῶν ἀμβλώσεων ἔχουν σαφῆ, ἁπλά καί ἰσχυρά ἐπιχειρήματα. Γι’ αὐτούς «τό ἔμβρυο εἶναι ἕνας πλήρης ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἁπλῶς τυχαίνει νά βρίσκεται στό πρῶτο στάδιο τῆς βιολογικῆς του ἀνάπτυξης. Τοῦτο δέν συνεπάγεται ὅμως ὅτι δέν ἀπολαμβάνει, ὅπως ὅλοι, τό θεμελιῶδες δικαίωμα στή ζωή».(Κριτική παρουσίαση τοῦ βιβλίου τοῦ Ρ. Ντουόρκιν, Ἡ Ἐπικράτεια τῆς Ζωῆς, περ. Book’s Journal, τ. 33).

Οἱ ὑποστηρικτές τῆς ἄμβλωσης, ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ἰσχυρίζονται: «τό γυναικεῖο δικαίωμα στήν ἄμβλωση εἶναι ἡ εἰδικότερη ἔκφανση ἑνός πιό γενικοῦ δικαιώματος σωματικῆς αὐτοδιάθεσης. Κατ’ αὐτούς, τό δικαίωμα στή σωματική αὐτοδιάθεση [τῆς γυναίκας] σαφῶς ἐπιτρέπει τήν διακοπή τῆς βιολογικῆς ἀνάπτυξης μιᾶς ἀνθρώπινης ζωῆς, ἡ ὁποία, στά πρῶτα της τοὐλάχιστον στάδια, δέν εἶναι ἡ ζωή μιᾶς ὀντότητας μέ δικαιώματα καί συμφέροντα. Δεδομένου ὅτι τό ἔμβρυο δέν ἔχει δικαίωμα στή ζωή, δέν βλάπτεται ἀπό τήν ἄμβλωση, οὔτε μπορεῖ, ἐξάλλου, νά δικαιολογηθῇ περιορισμός στήν αὐτοδιάθεση τοῦ γυναικείου σώματος. Ὑπό τίς συνθῆκες αὐτές, ἡ διαμάχη μεταξύ τῶν ὑπέρ τῆς ζωῆς καί τῶν ὑπέρ τῆς ἐπιλογῆς φαίνεται νά ἐπικεντρώνεται στό ἐρώτημα ἄν τό ἔμβρυο εἶναι πρόσωπο μέ δικαιώματα καί συμφέροντα». (ὅ.π.)

Ἐλπίζουμε μέ αὐτά τά ὀλίγα νά ἔγινε ἀντιληπτό ὅτι ἡ κριτική στήν «ὀντολογία τοῦ προσώπου» δέν εἶναι μιά «θεολογική γυμναστική», ἀλλά ἔχει νά ἀντιπαλέψῃ τραγικές ἐφαρμογές τῆς σύνδεσης τοῦ προσώπου μέ δικαιώματα καί συμφέροντα, δηλαδή μέ θέληση καί ἐλευθερία, οἱ ὁποῖες δέν διαπιστώνονται στά ἔμβρυα καί τά βρέφη.
https://orthodoxia.online

Η υπεράσπιση της ζωής του αγέννητου παιδιού σκοταδιστικός μεσαίωνας ή ύψιστη έκφραση πολιτισμού και ανθρωπισμού; (Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 29η Ιουλίου 2019

Όταν σκοτώσεις ένα ζώο (κακώς αν το κάνεις) πας φυλακή και πληρώνεις υπέρογκο πρόστιμο, ενώ αν σκοτώσεις ένα παιδί, το οποίο δεν είχε την τύχη να γεννηθεί, παίρνεις εύσημα και θεωρείσαι«ανθρωπιστής», «δημοκράτης» και «υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»! Αυτή είναι η τραγική πραγματικότητα της σύγχρονης κοινωνίας, η οποία βιώνει προφανώς την χειρότερη πνευματική και ηθική κατάπτωση της ανθρώπινης ιστορίας, όπου η ανθρώπινη ζωή κατάντησε απίστευτα «φθηνή», τόσο φθηνή, η οποία υστερεί σε σχέση με τη ζωή των ζώων!

 Θέμα της παρούσας ανακοίνωσής μας είναι ο, ακατανόητος από υγιείς νόες, θόρυβος για την πρόσφατη καθιέρωση, από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας μας, «ΗΜΕΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΕΝΗΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ» και η οποία θα «εορτάζεται», σύμφωνα με την ανακοίνωσή της, την πρώτη Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα. 

Η αγία μας Εκκλησία αντιμετωπίζοντας με τρόμο, φρίκη και δέος την ανελέητη σφαγή χιλιάδων αθώων παιδιών στις μήτρες των «μανάδων» τους από δολοφονικά χέρια επαγγελματιών μαιευτήρων, με έξοδα των (αδειανών) ασφαλιστικών ταμείων, θέσπισε να θυμόμαστε μια μέρα του χρόνου αυτές τις τραγικές υπάρξεις και να προβληματιζόμαστε για το ανείπωτο αυτό έγκλημα. Η Εκκλησία μας ακόμη, θέσπισε αυτή την ημέρα μνήμης και για έναν άλλο σοβαρότατο λόγο, να μας κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τον διαφαινόμενο αφανισμό του Γένους μας, καθ’ ότι, από τη μια μεριά οι περισσότερες από 300.000εκτρώσεις το χρόνο και η δραματική αποφυγή της τεκνογονίας κατέστησαν την πατρίδα μας «χώρα γερόντων», και μάλιστα σε ένα τρομακτικό και επικίνδυνο γεωστρατηγικό σημείο της γης.

 Επίσημες στατιστικές βεβαιώνουν ότι οι θάνατοι υπερβαίνουν κατά πολύ τις γεννήσεις. Ο πληθυσμός της Ελλάδος μειώνεται και γερνά με γοργούς ρυθμούς, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την διαιώνιση του Έθνους μας, την άμυνα της χώρας, την κοινωνική ασφάλεια, την αποτροπή εποικισμού από αλλοεθνείς, κλπ.!
Για να δείξουμε το φοβερό μέγεθος του προβλήματος των εκτρώσεων στην πατρίδα μας, μόνο ετούτο θα αναφέρουμε: από την μεταπολίτευση και δώθε, κατακρεουργήθηκαν και πετάχτηκαν στους υπονόμους, περισσότερα από 13.000.000 αγέννητα ελληνόπουλα! Μια Ελλάδα και πλέον, αφανίστηκε μέσα σε 45 χρόνια! Τέτοια ανείπωτη τραγωδία, εν καιρώ ειρήνης, δεν βίωσε ποτέ στο μακραίωνο παρελθόν της η Πατρίδα μας!

Αυτό λοιπόν το εφιαλτικό σκηνικό ώθησε τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδοςκ. Ιερώνυμο και τα μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας μας να πάρουν τέτοια απόφαση, πραγματικά ιστορικής σημασίας, τους οποίους συγχαίρουμε δημοσίως. Η ανακοίνωσή της χαροποίησε τους πιστούς, όχι όμως και τους απίστους και εκκλησιομάχους, οι οποίοι «φρόντισαν» να κάμουν βαρύγδουπα «διαβήματα» για την «οπισθοδρομικότητα» αυτή, όπως την χαρακτήρισαν. Η κριτική και η όποια αντίδραση στον ειδεχθή φόνο, στη κατακρεούργηση του ανυπεράσπιστου αγέννητου παιδιού, χαρακτηρίστηκε ως «καταπάτηση των δημοκρατικών κατακτήσεων», ως «καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των γυναικών να αυτοδιαθέτουν το σώμα τους», ως «επιστροφή στην ακροδεξιά», λες και η υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής είναι «προνόμιο» πολιτικής επιλογής!

Η πρώτη και άμεση ανακοίνωση μας ήρθε από τον πολιτικό σχηματισμό ΚΙΝΑΛ,

Τή μία παιδοκτόνο σημαδέψαμε!

Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη,

Σκότωσε τὸ νεογέννητο βρέφος της μιὰ 22χρονη φοιτήτρια. Τὸ γέννησε μόνη της καὶ τὸ πέταξε στὸν ἀκάλυπτο χῶρο τῆς πολυκατοικίας πού διέμενε. Τῆς ἐπετέθησαν ἐπὶ πολλὲς ἡμέρες (τελευταῖο δεκαήμερο τοῦ Ἀπριλίου) ὅλα τά τηλεοπτικὰ κανάλια, ὅλοι οἱ δημοσιογράφοι καὶ ὅλοι οἱ κοινωνικοὶ φορεῖς. Ἀπεκάλεσαν φρικιαστικὴ καὶ ἐγκληματικὴ τὴν πρᾶξι της. Ἐναντίον της ἀσκήθηκε δίωξις μὲ τὴν κατηγορία τῆς ἀνθρωποκτονίας ἐκ προθέσεως.

• Διαφωνεῖ κανείς, ὅτι ἦταν φρικιαστικό τό ἔγκλημά της;
• Νὰ ρωτήσουμε ὅμως κάτι: Ἂν τὸ ἔγκλημα αὐτὸ τὸ διέπραττε μερικοὺς μῆνες νωρίτερα, θὰ τὴν κατηγοροῦσε κανείς; Θὰ τὸ σκότωνε τὸ παιδί της μὲ συνεργὸ ἐγκληματία γιατρό, πού σκοτώνει ζωντανά τά βρέφη, μόνο ποῦ δέν τά ρίχνει στὸν ἀκάλυπτο πολυκατοικίας, ἀλλὰ πολτοποιημένα στὸν ὑπόνομό τῆς κλινικῆς του!

• Ἄν σκότωνε ζωντανό το παιδί της ἡ 22χρονη μὲ τὴ διαδικασία τῆςἐκτρώσεως, θὰ ἔφευγε ἀπὸ τὴν κλινικὴ σὰν κὰλή... κυρία καὶ θὰ πήγαινε στὸ σπίτι της, χωρὶς κανεὶς νὰ τὴν καταδιώκη! Βέβαια, ἂν λειτουργοῦσε ἡ συνείδησίς της, θὰ τῆς φώναζε: «Εἶσαι φόνισσα»! Καί τό σφαγιασθὲν βρέφος θὰ τὴν κυνηγοῦσε σ᾽ ὅλη της τὴ ζωὴ καὶ θὰ τῆς βοοῦσε: «Γιατί μὲ σκότωσες;».
• Ὑποκριτικὴ κοινωνία! Καταδικάζεις μιὰ κοπέλλα, πού ὁ ἄτιμος πού τὴν κατέστησε ἔγκυο τὴν ἔγκατελειψε. Καὶ χειροκροτεῖς τοὺς φονιάδες γονεῖς καὶ γιατρούς, πού σκοτώνουν 300.000 παιδιὰ κάθε χρόνο στὴν Ἑλλάδα!
Ἔνοχη φόνου ἀσφαλῶς ἡ 22χρονη φοιτήτρια. Μὰ μυριάδες φορὲς πιὸ ἔνοχοι οἱ αὐτουργοὶ τῶν ἀμβλώσεων (ἐκτρώσεων). Ἑκατομμύρια φορὲς πιὸ ἔνοχο εἶναι τὸ Ἑλληνικὸ κράτος, πού μὲ νόμο του ἐπευλογεῖ τὸ φόνο ἀθώων παιδιῶν καὶ χρηματοδοτεῖ τοὺς φυσικοὺς αὐτουργοὺς τῆς βρεφικῆς μαζικῆς δολοφονίας.

πηγή