π.Φιλόθεος Φάρος-...Εκείνος γεννιεται διαρκώς,θάβεται και ανασταίνεται διαρκώς...

Οσο κι αν eίμαστε νεκρωμένοι άπό την αμαρτία, οποία κι αν είναι ή κατάντια μας, Εκείνος πού ήλθε για τους καθήμενους"έν χώρα καί σκιά θανάτου" (Ματθ. 4,16) θα σπάσει με τη δύναμη της αγάπης Του τη σκληρότητα της πέτρινης άπ' τα πάθη καρδίας μας καί θα ξεπεταχτεί από τον τάφο Του φωτεινός, γλυκύς, προσηνής, ταπεινός καί θα νιώθουμε τη λυτρωτική Του παρουσία.

 Κι αν αυτή τη φορά δεν αξιωθούμε να βάλουμε ακόμη καί τα δάκτυλά μας στους τύπους των ήλων επειδή δεν ακολουθήσαμε αρκετά την απαραίτητη πορεία, άς μήν άπογοητευόμαστέ γιατί Εκείνος γεννιέται διαρκώς,ανδρώνεται διαρκως,θάβεται και ανασταίνεται διαρκώς.

Αν δεν Τον ακολουθήσαμε στη χθεσινή Του ταφη και ανάσταση, ας Τον άκολούθήσουμε στην σημερινη. άλλ' ας μην το αναβάλλουμε για την αυριανή γιατί ας μην ξεχνάμε, κάθε ευκαιρία είναι μοναδική καί ανεπανάληπτη καί δεν ξέρουμε ποια θα είναι ή τελευταία μας ευκαιρία.

Από το βιβλίο''Πριν και μετά το Πάσχα''

Εσταυρωμένος και Αναστημένος....Αναστημένος αλλά και πάντα Εσταυρωμένος

Ώρα έντεκα το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου! Το Άγιον Πάσχα της Ορθοδοξίας! Οι πιστοί συγκεντρώνονται ήσυχα στους σκοτεινούς ναούς, ενώ ο αναγνώστης διαβάζει από το βιβλίο των Πράξεων. Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα ο ιερεύς βάζει «Ευλογητός» για να αρχίσει η σύντομη Ακολουθία του Μεσονυκτικού…

Μέσα στο σκοτάδι, ο ιερεύς εμφανίζεται και πάλι, κρατώντας αναμμένη τη λαμπάδα του. Το φως της περνά από χέρι σε χέρι, μέχρις ότου όλη η εκκλησία, όπως ο κόσμος κατά τη στιγμή της δημιουργίας του, πλημμυρίζει από νέο φως…Καθώς το πλήθος συγκεντρώνεται έξω από τις κλειστές πόρτες της εκκλησίας, ο ιερεύς διαβάζει τη διήγηση της εκ νεκρών Αναστάσεως του Χριστού από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο.

Κέντρο της περικοπής ο κενός Τάφος και η αναγγελία του αγγέλου στις γυναίκες «ουκ έστιν ώδε αλλ’ ηγέρθη». Για την εμπειρία των γυναικών αυτών, που πρώτες στάθηκαν μάρτυρες της αναστάσεως, αυτά τα λόγια αποτελούν την επιτομή του χαρμόσυνου μηνύματος. Για περίπου τρία χρόνια συνόδευαν τον Ιησού και τη μικρή ομάδα των μαθητών Του. Τον καλωσόρισαν στα σπίτια τους, έστρωσαν το τραπέζι γι Αυτόν και με ποικίλους τρόπους Τον διακόνησαν μαζί με εκείνους που Τον ακολουθούσαν. Όταν τελικά συνελήφθει, στάθηκαν από απόσταση, μάρτυρες της κακοποίησης που υπέστη· ζάρωσαν με την άρνηση του Πέτρου και θρήνησαν για την αδικία που έγινε σε βάρος Εκείνου που ήξεραν δίκαιο και άγιο: του Υιού της Μαρίας αλλά και Υιού του Θεού.

Όταν η καταδίκη εγκρίθηκε, οι γυναίκες συνέχισαν να τον παρακολουθούν: μαστιγώθηκε κτηνώδως, δέθηκε και οδηγήθηκε έξω από την πόλη για να σταυρωθεί. Είχαν δεί και άλλους να βασανίζονται και να φονεύονται με τον ίδιο τρόπο – ήταν η χαρακτηριστική Ρωμαϊκή εκτέλεση, και τα βασανιστήρια που επεφύλασσε για τους πολιτικούς κρατουμένους, τους δολοφόνους και όσους καταδικάζονταν ως προδότες και επικίνδυνοι δημαγωγοί. Είχαν ακούσει τα ουρλιαχτά και είχαν – τρομοκρατημένες και άναυδες – παρακολουθήσει τους σταυρωμένους κατάδικους να σπαρταρούν πάνω στους αυτοσχέδιους σταυρούς τους, προσπαθώντας απεγνωσμένα να αναπνεύσουν, καθώς το κουράγιο τους έσβηνε. Και αυτές, όπως και τόσοι παρατρεχάμενοι τον καιρό της ρωμαϊκής κατοχής, είχαν δει τι σημαίνει να πεθαίνει κανείς με τον αργό και μαρτυρικό σταυρικό θάνατο: ένα θάνατο που ερχόταν από ασφυξία, καθώς το θύμα έχανε το κουράγιο να κρατήσει το σώμα του στητό. Τελικά, το κεφάλι έπεφτε μπροστά, κόβοντας τη δίοδο του αέρα και επισπεύδοντας την τελευταία αναπνοή. Η σταύρωση ήταν μία απίστευτα απάνθρωπη μέθοδος εκτέλεσης. Οι γυναίκες αυτές το ήξεραν από την πείρα τους, καθώς τόσοι πολλοί κατάδικοι είχαν εκτελεστεί έξω από τα τείχη της Ιερουσαλήμ. Τώρα ήταν η σειρά του Ιησού να υποστεί το ίδιο μαρτύριο και να υπομείνει την ίδια άφατη οδύνη.

Καθώς ο Ιησούς κρεμόταν στο σταυρό, προσπαθώντας απεγνωσμένα να σηκώσει το κεφάλι για να μπορέσει ο αέρας να εισχωρήσει στα πονεμένα πνευμόνια του, οι γυναίκες παρακολουθούσαν και περίμεναν. Οι μαθητές Του, εκτός από τον νεώτερο είχαν διασκορπιστεί, φοβούμενοι ότι θα έχουν και αυτοί την τύχη Του. Οι γυναίκες παρά ταύτα παρέμειναν πιστές. Όλο το απόγευμα επαγρυπνούν, θρηνώντας απελπισμένες για τη σκληρότητα και ασπλαχνία που αναγκάσθηκε να υποστεί ο Αθώος. Όταν πλέον το τέλος έρχεται, αυτές μαζί με άλλους θα αφαιρέσουν τα καρφιά από τη βασανισμένη σάρκα Του και θα κατεβάσουν το νεκρό Του σώμα απο το σταυρό. Ο από Αριμαθαίας Ιωσήφ, ίσως και ο Ιωάννης, μετέφεραν το άψυχο σώμα του Ιησού σε ένα καινούριο τάφο, λαξευμένο στην πέτρα. Επειδή το Σάββατο πλησίαζε, ήταν αναγκασμένες να αφήσουν το σώμα χωρίς να αποτελειώσουν το τελετουργικό της ταφής. Ένας μεγάλος λίθος κυλίστηκε για να κλείσει το άνοιγμα του τάφου και οι άνδρες γύρισαν στα σπίτια τους. Οι γυναίκες, όμως, είδαν που ακριβώς τοποθετήθηκε και, παρότι υποχρεωμένες να επιστρέψουν κι αυτές στα σπίτια τους, συνέχισαν να αγρυπνούν.

«Λίαν πρωί» την επομένη του Σαββάτου, η Μαρία η Μαγδαληνή και άλλες γυναίκες επέστρεψαν στον τάφο, φέρνοντας μαζί τους αρώματα για να ετοιμάσουν το σώμα σύμφωνα με την ιουδαϊκή πρακτική. Μετέφεραν μύρα, τέλεια εκπλήρωση της προφητικής χειρονομίας των Μάγων κατά τη γέννηση του Ιησού. Έκπληκτες που ο λίθος είχε ήδη αποκυλισθεί, μπήκαν στον τάφο, μόνο και μόνο για να βρούν τα άδεια οθόνια και τον «νεανίσκο», την αγγελική μαρτυρία.

«Ηγέρθη» ανήγγειλε ο νεανίσκος, «ουκ έστιν ώδε».

Κάνουν οι άγγελοι λάθος; Αν υπάρχει μία αλήθεια που στέκεται πάνω από κάθε άλλη στο μήνυμα του Ευαγγελίου, είναι αυτή: στο σκοτάδι εκείνου του τάφου και κάθε τάφου, είναι παρών ο Ζωοδότης Χριστός. «Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον Εσταυρωμένον. Ουκ έστιν ώδε…». Εσταυρωμένος και Αναστημένος· Αναστημένος αλλά και πάντα Εσταυρωμένος, φέρει στο σώμα Του την καταδίκη και τον θάνατο όλων εκείνων που, σαν τις γυναίκες, παραμένουν πιστοί σ’ Αυτόν και αναζητούν το Πρόσωπό Του, τη διαρκή παρουσία Του.

Ως Αναστάς, το ομολογούμε κι εμείς μαζί με τον άγγελο: «Ουκ έστιν ώδε»!

Ως Εσταυρωμένος, όμως, είναι και παραμένει στο σκοτάδι του τάφου, στην άβυσσο του Άδη, απλώνοντας τα χέρια για να κρατήσει, να αγκαλιάσει και να υψώσει μαζί Του ζώντες και νεκρούς. Παρ’ ότι αναστημένος, ο Ιησούς δεν παύει να είναι παρών και σ’ εκείνο τον τάφο. Και θα παραμένει εκεί, όσο βρισκόμαστε κι εμείς εκεί μέσα.
( π. Ιωάννης Μπρέκ, Στα χέρια του Θεού, Εκδ. Εν πλω, 2009 σ. 145-150).

πηγή

π.Φιλόθεος Φάρος-...Εκείνος γεννιεται διαρκώς,θάβεται και ανασταίνεται διαρκώς...

Οσο κι αν eίμαστε νεκρωμένοι άπό την αμαρτία, οποία κι αν είναι ή κατάντια μας, Εκείνος πού ήλθε για τους καθήμενους"έν χώρα καί σκιά θανάτου" (Ματθ. 4,16) θα σπάσει με τη δύναμη της αγάπης Του τη σκληρότητα της πέτρινης άπ' τα πάθη καρδίας μας καί θα ξεπεταχτεί από τον τάφο Του φωτεινός, γλυκύς, προσηνής, ταπεινός καί θα νιώθουμε τη λυτρωτική Του παρουσία. 

Κι αν αυτή τη φορά δεν αξιωθούμε να βάλουμε ακόμη καί τα δάκτυλά μας στους τύπους των ήλων επειδή δεν ακολουθήσαμε αρκετά την απαραίτητη πορεία, άς μήν άπογοητευόμαστέ γιατί Εκείνος γεννιέται διαρκώς,ανδρώνεται διαρκως,θάβεται και ανασταίνεται διαρκώς.Αν δεν Τον ακολουθήσαμε στη χθεσινή Του ταφη και ανάσταση, ας Τον άκολούθήσουμε στην σημερινη. άλλ' ας μην το αναβάλλουμε για την αυριανή γιατί ας μην ξεχνάμε, κάθε ευκαιρία είναι μοναδική καί ανεπανάληπτη καί δεν ξέρουμε ποια θα είναι ή τελευταία μας ευκαιρία.

Από το βιβλίο''Πριν και μετά το Πάσχα''

Πώς βίωνε ο γέροντας Πορφύριος την Ανάσταση!!

ΠΑΣΧΑ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ-ΣΙΒΗΡΙΑ 1955

Ο Αλέξιος Κιμπάρντιν γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1882 στο χωριό Βσεχσβιάτσκοε στην περιοχή του Σλομπόντσκ.
Ποτισμένος από τα ορθόδοξα νάματα και νιώθοντας μέσα του την κλήση του Θεού, χειροτονήθηκε ιερέας. Το 1913 διορίσθηκε εφημέριος στο τσαρικό παρεκκλήσιο, όπου υπηρέτησε μέχρι το 1930. Τότε ήταν πού σήμανε γι' αυτόν ή ώρα της Θυσίας. Ό π. Αλέξιος συνελήφθη καί με την απόφαση του δικαστηρίου καταδικάσθηκε για πέντε χρόνια σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως καί μετά έζησε εξόριστος στη Σιβηρία. Την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου το καθεστώς, επειδή είχε ανάγκη τη βοήθεια της Εκκλησίας, έλυσε λίγο τα σκληρά δεσμά του καί ή πίστη ανάσανε. Όχι για πολύ όμως. Το 1950 ό π. Αλέξιος συνελήφθη καί καταδικάσθηκε σε νέα φυλάκιση σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Αποφυλακίσθηκε το 1955 καί το 1964 παρέδωσε τη μακαριά ψυχή του στον Αγαπημένο του Κύριο. Ό π. Αλέξιος ήταν πνευματικό παιδί του νεοφανούς Αγίου της Ρωσικής Εκκλησίας Σεραφείμ της Βύριτσα. Πολλά θαυμαστά γεγονότα εκπληρώθηκαν στη ζωή του π. Αλεξίου μετά από προρρήσεις του Αγίου Σεραφείμ. Στήν τελευταία φυλάκιση του ό π. Αλέξιος έλεγε πώς ευχαριστούσε θερμά τον Κύριο γιατί έγινε αιτία νό γνωρίσουν πολλές ψυχές το Χριστό.






Ή ζωή στη φυλακή σκληρή καί απάνθρωπη. Καί πιο πολύ τον στενοχωρούσε πού δεν του επιτρεπόταν να τελέσει τη Θεία Λειτουργία. Το 1953, όταν πέθανε ό Στάλιν, τα πράγματα φαίνονταν να αλλάζουν. Κάποια μέρα κάποιος έστειλε σ' ένα φυλακισμένο ιερέα ένα άντιμήνσιο καί από τότε τις μεγάλες γιορτές έτελεϊτο ή Θεία Λειτουργία.


"Ωσπου έφθασε το Πάσχα του 1955. Ό π. Αλέξιος μάζεψε τους φυλακισμένους ιερείς καί διακόνους καί προετοίμασε την εορτή. Τα διακονήματα μοιράσθηκαν. Ή φυλακή έγινε άγιο εργοτάξιο. Παλιά υφάσματα καί τριμμένες λινάτσες έγιναν άμφια ιερατικά. Καί που θα βρεθούν "Αγια Σκεύη; Χέρια από ιερείς μαστόρους σκαλίσανε από ξύλο "Αγια Ποτήρια, "Αγια Δισκάρια, "Αγιες Λαβίδες καί Λόγχες. Ή προσμονή της Αναστάσεως σαν ουράνιος γλυκασμός έκανε τον απάνθρωπο χώρο της φυλακής κομμάτι του Παραδείσου. Μέχρι πού έφθασε ή νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου. Οί καλλίφωνοι ιερείς άρχισαν τον Κανόνα της ημέρας «Κύματι θαλάσσης...». Τότε άρχισαν οι πατέρες φορεμένοι τα άμφια πού έραψαν στη φυλακή να βγαίνουν με τάξη καί ευλάβεια. Κι ήταν οι πιο λαμπρές στολές πού είχαν φορεθεί ποτέ, Τότε ένα σημάδι έδειξε την παρουσία του Θεού καθώς ένα μεγάλο κύμα χτύπησε στην άκρη της γειτονικής λίμνης βρέχοντας τους φυλακισμένους. "Ενα ατέλειωτο ποτάμι από τους κατάδικους πού μες στη νύχτα κρατούσε αντί για κερί ένα ξύλο πού σιγόκαιγε με τ' "Αγιο Φως είχε κυκλώσει τους ιερείς. ΄0 π. Αλέξιος στάθηκε στο μέσο καί φώναξε ν' ακούσει όλος ό κόσμος.




-Χριστός Ανέστη!


Καί τα χαρακωμένα πρόσωπα πού άστραφταν άπ' τ' "Αγιο Φως απάντησαν θαρρετά.


-Αληθώς Ανέστη!


Αμέτρητο λεφούσι από πουλιά πετούσαν πάνω από τη φυλακή καί παίρνοντας το μήνυμα της Αναστάσεως το μοίραζαν στον κόσμο.


Ό π. Αλέξιος διάβαζε αργά καί κατανυκτικά τον Κατηχητικό λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Σέ λίγο οι φυλακισμένοι κοινωνούσαν του Σώματος καί του Αίματος του Κυρίου.


Ό π. Αλέξιος σήκωσε το ξύλινο Άγιοπότηρο ψηλά ευχόμενος: «Πάντοτε νυν καί αεί...»


Με δάκρυα ευχαρίστησε το Θεό για το πιο όμορφο Πάσχα πού έζησε
στη ζωή του. Γιατί όπως του είχε πεϊ κάποιος γέροντας: «Οί ώρες του πόνου είναι οι πιο γλυκές ώρες της προσευχής». 


Αρχιμ.Εφραίμ Παναούση
περιοδικό ''Πειραική Εκκλησία''

Ο Αναστημένος πια Χριστός...

«...Ό αναστημένος πια Χριστός με τίς τρύπες φανερές στα χέρια και στα πόδια, στέκεται τώρα δίπλα στη χαροκαμένη μά­να και γίνεται ό χαμένος της γιος, ό μακαρίτης ό άντρας της. Ή ανύπαντρη κόρη δεν νιώθει απόψε την απουσία του Νυμφίου. Ό φτωχός αισθάνεται πλούσιος. Κοινώνησε τον Θεό, τί άλλο μπορεί να θέλει; Ό κακός νιώθει ξαφνικά καλός καί ό κα­λός νιώθει καλύτερος. Κι οί ανθισμένες αμυγδαλιές επιμένουν πώς θα είναι αιώνια ανθισμένες, τίποτε δεν ομολογεί πώς είναι περαστικό. Ό κόσμος σταματά την ώρα της Αναστάσεως σ' ένα αιώνιο άνθισμα σε μια ατελείωτη παρηγοριά. Το δροσερό αεράκι μιας αιώνιας άνοιξης μπαίνει μέσα στίς κουρασμένες καρδιές καί φιλεύει μηνύματα, μαλακώνει τους πόνους καί στηρίζει κάθε απόφαση για καινούργια ζωή...» Κώστας Κουκης

Πάσχα στα Καυσοκαλύβια

πηγή φώτο

...Απλότης και αγάπη χαρακτή­ριζαν τα Καυσοκαλύβια. Επάνω σ' αυτή στηριζόταν κι ένα ωραίο τους πασχαλινό έθιμο: Κάθε Πάσχα οί πατέρες έσχημάτιζαν ομάδες καί περιήρχοντο τίς καλύβες, για να χαιρετήσουν, να άλληλοευχηθοΰν καί να ανταλλάξουν το «Χριστός Ανέστη». Έτσι κι εκείνο το Πάσχα, από το ησυχαστήριο των διδασκάλων μου, έβλεπα τους πατέρες καθ' ομάδας, σαν τα παιδάκια πού λένε τα κάλα­ντα, να πηγαίνουν από καλύβα σε καλύβα καί να ψάλλουν όλοι μαζί το «Χριστός Ανέστη», το «Ό άγγελος έβόα» καί άλλους πασχαλινούς ύμνους μ'ένα πηγαίο ενθουσιαστι­κό παλμό. Μερικές μάλιστα ομάδες συνέ­πεσε να συναντηθούν στην καλύβη του γέροντα Μιχαήλ, του καλοκά­γαθου εκείνου νησιώτη μοναχού με την πλούσια καλωσύνη. Μετά τα συνήθη αναστάσιμα τροπάρια, κάθησαν όλοι για κέρασμα έξω στην αυλή της καλύβης. Από το ησυχα­στήριο μας φαίνονταν πολύ καθα­ρά. Ήσαν καθισμένοι σε ξύλινα πα­γκάκια. Επάνω στο υπαίθριο τρα­πέζι είχαν παρατεθεί πασχαλινά κόκκινα αυγά, τυρί, κρασί... Οταν πλέον διετράνωσαν την χαρά καί τη νικητήρια ιαχή της πί­στεως, το «Χριστός Ανέστη», καί με τα επίγεια αγαθά, πήραν στα χέ­ρια τους μουσικά βιβλία κι έψαλαν με άφθαστη χάρη. Θα τους ζήλευαν καί οί άγγελοι ακόμη στον ουρανό! Οί φωνές τους αγνές, χαρμόσυνες, πανηγυρικές, στο αυθόρμητο πα­ραλήρημα της Αναστάσεως, αντι­λαλούσαν στην χαράδρα, κατέβαι­ναν στην γαλανή θάλασσα, υψώνο­νταν επάνω κι από τον Άθω ως τ' αστέρια του ουρανού... 

Αρχιμ. ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ, Από το βιβλίο "Νοσταλγικές αναμνήσεις από το περιβόλι της Παναγίας», εκδόσεις Ι.Μ. ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

Ανέστη ο Χριστός και χάρισε χαρά σε όλη τη κτίση(Αγ.Επιφάνιος)

Ό ήλιος της δικαιοσύνης τριήμερος ανέτειλε σήμερα και έφώτισε ολόκληρη την κτίση... 

Οι πύλες του "Αδη ανοίχθηκαν άπ' το Χριστό και οι νεκροί σηκώθηκαν σαν από ύπνο. 

Ανέστη ό Χρι­στός, ή ανάσταση των πεσμένων και άνέστησε μαζί του τον Α­δάμ" ανέστη 

ο Χριστος,ή πάντων ανάσταση καί ελευθέρωσε την Εύα άπ' την κατάρα ανέστη ό Χριστός, 

ή ανάσταση καί αφού αποκατέστησε την τάξη στον ταραγμένο κόσμο τον λαμπροστόλισε

... ανέστη καί χάρισε χαρά σ' ολόκληρη την κτίστη · ανέ­στη καί ή φυλακή του"Αδη

κενώθηκε" ανέστη καί τη φθορά της φύσεως μετέτρεψε σε αφθαρσία...

Αυτή την ήμερα πού έκανε για εμάς ό Κύριος ας σκιρτήσου­με από χαρά πνευματική κι

αςχαρούμε με ευφροσύνη θεάρεστη. Αυτή είναι ή εορτή πού είναι πάνω άπ' όλες τίς εορτές

.

.. Το Πά­σχα το δικό μας, το Πάσχα το αληθινό είναι το ότι θυσιάστηκε ό Χριστός για χάρη

μας"κι όσοι είναι μαζί με το Χριστό είναι μια καινούργια δημιουργία" κι όσοι είναι ενωμένοι

με το Χριστό έχουν καινούργια πίστη, καινούργιους νόμους, είναι ό νέος λαός του Θεού, ό νέος

Ισραήλ κι όχι ό παλαιός· έχουν καινούργιο Πάσχα, καινούργια καί πνευματική περιτομή

,

καινούργια καί αναίμακτη θυσία, καινούργια καί θεία διαθήκη. Ανανεωθείτε σήμερα καί

φρόνημα νέο, σταθερό βάλετε μέσα στίς καρδιές σας, για να δε­χθείτε τα μυστήρια της νέας

εορτής, της αληθινής καί να γευ­θείτε σήμερα αληθινή, ουράνια απόλαυση

.

ΑΓΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ Λόγος είς την άγίαν του Χριστού Άνάστασιν

ΟΙ ΕΛΙΕΣ ΕΒΓΑΛΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΕΝΑΝ ΛΥΓΜΟ...

Tην ίδια μέρα πού ξεκίνησαν να πάν' οί Μυροφόρες μύρα να ρίξουν στο σώμα του Δάσκαλου, την ίδια μέρα εκεί προς το σπερνό, δυο μαθητές πηγαίνανε στους Έμμαούς, σ' ένα χωριό πιο 'κεϊ από την πόλη την ιερή, τα Ιεροσόλυμα.


Ήταν ή ώρα πού σωπαίνουν οί ελιές,την ώρα πού το σούρουπο τίς αγκαλιάζει, και αυτές κρατώντας την ανάσα τους ακίνητες θεωρούν το θαύμα της νυχτιάς πού φτάνει. Άλαφροπάτητο, γλυκό το δειλινό. Μα τούτοι οί δυο, μολύβι έχουν στην καρδιά, μαχαίρι κοφτερό, πληγή έχει ανοίξει μες στα σπλάχνα τους. Και προχωράν στο δειλινό πού πέφτει αχνό καί τον καημό τους λένε.

Τι θ' άκουσαν κείνο το βράδυ οί ελιές!

Τον τρίτο που 'ρθε στην παρέα τους οϋτε τον πρόσεξαν, θολά τα μάτια άπ' τα δάκρυα τα καυτά.

Καί ξαφνικά:

«Τί είναι αυτό πού κουβεντιάζετε καί γιατί είστε σκυθρωποί;» ρώτησ' αυτός πού στην παρέα αναπάντεχα είχε 'ρθεί.

Παραξενεύτηκαν κι οι δυο μαθητές κι ό ένας με μια κατηγόρια στη φωνή είπε: «Θα 'σαι ό μόνος στην πόλη την ιερή, πού δε θα έμαθες τί έγινε εκεί, τούτες τίς μέρες».

«Τί έγινε εκεί;»

Κι αυτοί απάντησαν καί δίναν εξηγήσεις:

«Να, για τον Ιησού από τη Ναζαρέτ. Πού είχε δύναμη άπ' το Θεό παρμένη καί ήταν δυνατός καί σ' έργα καί σε λόγια καί τον έθαύμασ' ό λαός, τον πίστευε καί τον ακολουθούσε. Μα οί άρχοντες καί οί αρχιερείς τον παραδώσανε να δικαστεί. Καί τον καταδικάσανε να σταυρωθεί καί τον σταύρωσαν».

Οί ελιές σα να ζωντάνεψαν, βγάλαν κι αυτές έναν λυγμό. Ίσως δεν ήταν όμως οί ελιές πού βόγγηξαν, μα οί μαθητές.

«Κι εμείς πού ελπίζαμε σ' Αυτόν!». Πιστέψαμε πώς τον Ισραήλ αυτός θα τον λυτρώσει! Σήμερα, ήμερες τρεις πού γίνηκαν αυτά, κι εμείς, σε σύγχιση βρισκόμαστε μεγάλη, γιατί κάτι γυναίκες πήγανε στον τάφο του αξημέρωτα, μα το σώμα του Δάσκαλου δεν ήταν εκεί. Καί στην επιστροφή, μας είπανε πώς ήτανε στο μνήμα ένας "Αγγελος. Καί πώς τους είπε ό άγγελος ότι ό Ναζωραίος ζεί!

Επήγαν τότε μερικοί από τους μαθητές εκεί

στο μνήμα. Όλα, τα σάβανα, το περιτύλιγμα της

κεφαλής ήταν εκεί, όπως το είχαν οί γυναίκες

δει. Μα εκείνος δεν ήτανε εκεί!!!»

Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη

''Πειραική Εκκλησία''

ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ ΖΗΛΕΥΟΥΜΕ ΤΑ ''ΜΥΡΑ'' ΣΑΣ!

Τρία χρόνια έζησαν στον ϊσκιο Του...



Δεν έλαβαν ιαματικά χαρίσματα.


Δεν είδαν το Φως της Μεταμόρφωσης.


Δεν γεύτηκαν το Σώμα καί το Αίμα Του λίγο πριν το Πάθος.


Έζησαν ταπεινές στην αφάνεια... Δε του έδωσαν μεγαλόστομες υποσχέσεις σαν τον Πέτρο.


Έζησαν ταπεινές στη σιωπή...
Έκαναν όμως πράξη τα λόγια του Πέτρου: «Κύριε, μετά σου έτοιμος ειμί καί εις φυλακήν καί εις θάνατον πορεύεσθαι». Πορεύτηκαν μαζί Του...

Όταν οί άντρες, οι χαρισματούχοι, οι εκλεκτοί διασκορπίστηκαν, εκείνες πήραν μαζί Του κλαίγοντας τον ανήφορο του Γολγοθά.
Το αποκορύφωμα της αγάπης...
Όταν οί άντρες, οί χαρισματοϋχοι, οί εκλεκτοί έτρεμαν «δια τον φόβον των Ιουδαίων», εκείνες ξεκίνησαν για τον Τάφο Του. Το αποκορύφωμα της ανδρείας...

Ξεκίνησαν νύχτα για να πάνε στο Φως.


Πήραν το δρόμο πού οδηγεί στην Όδό.


Αψήφησαν τη ζωή τους πορευόμενες προς τη Ζωή.


Όλα τα εμπόδια έσβησαν μπροστά στον πόθο να πάνε κοντά Του, να εκπληρώσουν τα καθήκοντα τους απέναντι Του. Το αποκορύφωμα της αφοσίωσης...Η νύχτα,ο φόβος των Ιουδαίων.οι στρατιώτες...όλα παραμερίστηκαν
 Ό νους τους καρφωμένος στο τέρμα. Στόν Τάφο. Καί μόνο ό λίθος πού τον έφραζε πλάκωνε καί τις δικές τους ψυχές, «ην γαρ μέγας σφόδρα». «Τις άποκυλίσει ήμϊν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;».
"Ηταν άραγε εκεί όταν ό Κύριος είπε: «εάν έχητε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, έρείτε τω όρει τούτω, μετάβηθι εντεύθεν έκεϊ, καί μεταβήσεται...»: Το άκουσαν ή το διαισθάνονταν με τη γυναικεία τους διαίσθηση; Πάντως είχαν πίστιν ως κόκκον σινάπεως γιατί ούτε ό λίθος τους φράζει τελικά το δρόμο. Προχωρούν...
Προχωρούν και αξιώνονται να ακούσουν πρώτες το πιο θαυμαστό, το πιο μεγαλειώδες, το πιο χαρούμενο μήνυμα πού ακούστηκε ποτέ πάνω στη γη καί μάλιστα από χείλη αγγελικά: «Ήγέρθη, ουκ εστίν ώδε». Αξιώνονται να γίνουν ευαγγελίστριες της Αναστάσεως.


Δε ζητούν να δουν Τον Αναστημένο Κύριο. Δε ζητούν να βάλουν το δάκτυλο «επί τον τύπον των ήλων. Δε ζητοϋν να πιάσουν στα χέρια τους τα όθόνια. Δεν μπαίνουν καν στον Τάφο.


Τους αρκούν τα λόγια του Άγνωστου καί το «ότι άποκεκύλισται ό λίθος».
Το αποκορύφωμα της πίστης...
Γι' αυτό αξιώνονται πρώτες να δουν τον Κύριο τους καί τον Θεό τους καί ν' ακούσουν τον πιο γλυκό χαιρετισμό από χείλη θεϊκά: «Χαίρετε».
"Ανοιξη... Όλα γύρω πλημμυρισμένα από το άρωμα της γαρδένιας, των τριαντάφυλλων, της βιολέτας, της πασχαλιάς... ευλαβική προσφορά της φύσης στον Αναστημένο Κύριο.
Δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα... Όλα γύρω πλημμυρισμένα από το άρωμα της αγάπης, της ανδρείας, της αφοσίωσης, της πίστης... ευλαβική προσφορά της γυναικείας ψυχής στον Αναστημένο Κύριο.

Μυροφόρες, ζηλεύουμε τα «μύρα» σας!

Σοφίας Βαλμά-Γιαννίση

Πρεσβυτέρας-Εκπαιδευτικού

΄΄Πειραική Εκκλησία''(Μάιος 2000)

Η Ανάσταση στο ποιητικό έργο του Δ.Σολωμου

Η Ανάσταση του Χριστού,


η πιο"θεμελιωμένη καί ελπιδοφόρα από τις χριστιανικές αλήθειες, αποτελεί, ξέχωρα για μας τους Έλληνες, το πρώτο και πιο σπουδαίο, χωρίς άλλο, γεγονός της Χριστιανοσύνης καί άπ' αυτήν ακόμα τη Γέννηση του Χριστού, πού με τόσο κοσμική λαμπρότητα γιορτάζεται από τη Δύση.

Ή Ελληνική ψυχή, με την ευαισθησία πού τη διακρίνει καί πού πάντα χαρούμενα σκιρτούσε μπροστά στην όμορφη Ελληνική φύση καί υμνούσε με λυρικά δημιουργήματα, φεγγαρόφωτες νύχτες καί ανθοστόλιστες πλαγιές, έτσι καί τώρα φτερουγίζει χαρούμενα κι ελπιδοφόρα την ήμερα τούτη καί γιορτάζει τη δική της Ανάσταση από τη χειμωνιάτικη νάρκη της, την αμαρτία.

Αυτή τη γιορταστική ατμόσφαιρα, πού υπάρχει στην Αναστάσιμη ήμερα, τη συμπληρώνουν Εκκλησιαστικοί ποιητές καί μελωδοί -πανηγυρικοί αυλητές- με ανεπανάληπτα δημιουργήματα σαν το διθυραμβικό «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών...» ή το «Αναστάσεως ήμερα καί λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει καί αλλήλους περιπτυξώμεθα», πανανθρώπινο στοχασμό αγάπης, πού απετέλεσε πηγή για έμπνευση σ' όλους τους Έλληνες ποιητές, καλλιτέχνες καί συγγραφείς.


Άλλα εκείνος πού κυριολεκτικά συγκλονίζεται από το περιστατικό της ημέρας αυτής, πού φαίνεται σ' όλη του την ποιητική δημιουργία, είναι ό εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, πού συνεπαρμένος από την ύπέρλαμπρη καί θριαμβευτική έξοδο του Χρίστου «εκ του τάφου», οραματίζεται, προκαλεί, προτρέπει, διασαλπίζει σ' Ανατολή καί Δύση την ανάσταση του σκλαβωμένου Γένους.

Έτσι στην «'Ωδή εις Μοναχήν» χειρίζεται τόσο όμορφα την ποιητική του λύρα, πού στο διάβα της πέννας του δεν συναντά καμιά δυσκολία ούτε στη χρησιμοποίηση θρησκευτικών στοιχείων, ούτε στην έστω καί συμβολική αναφορά του (στ. 8-9) στην Ανάσταση του Χριστού.

Μα καί σ' αυτό του τον Εθνικό Ύμνο με άνεση καί ξέχωρη πλαστικότητα αναφέρεται στο θρησκευτικό πεδίο, χωρίς προβληματισμό, γράφοντας:

Πήγες εις το Μεσολόγγι την ήμερα του Χριστού, μέρα πού άνθισαν οι λόγγοι για το τέκνο του Θεού.


Σούλθε εμπρός λαμποκοπώντας ή θρησκεία μ' ένα σταυρό, καί το δάκτυλο κινώντας, οπού αινεί τον ουρανό.


«Σ αυτό έφώναξε, το χώμα στάσου ολόρθη, Έλευθεριά καί φιλώντας σου το στόμα μπαίνει μες στην Εκκλησιά.
Εκεί όμως πού ή θρησκευτική ποίηση του Σολωμοϋ κορυφώνεται, είναι στο ποίημα «Ή Ήμερα της Λαμπρής», χαρούμενος παιάνας στο σωτηριολογικό πανανθρώπινο γεγονός, πού μοναδικά ϊσως ζωγραφίζει, δημιουργεί, παρουσιάζει καί διατρανώνει την πίστη του σ' αυτό με ανεπανάληπτες γιορταστικές, ανθρώπινες καί βαθυστόχαστες στροφές.


Καθαρώτατον ήλιο έπρομηνούσε της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι, σύγνεφο, καταχνιά, δεν άπερνοϋσε τ' ουρανού σε κανένα από τα μέρη καί από κει κινημένο άργοφυσούσε τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ' αέρι, πού λες καί μέσ' της καρδιάς τα φύλλα-γλυκεία ή ζωή καί ό θάνατος μαυρίλα.


Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι καί κόρες, όλοι, μικροί μεγάλοι έτοιμασθήτε, μέσα στές εκκλησιές τές δαφνοφόρες με το φως της χαράς συμμαζωχθήτε-ανοίξετε αγκαλιές είρηνοφόρες όμπροστά στους Αγίους καί φιληθήτε• φιληθήτε γλυκά χείλη με χείλη, πότε Χριστός ανέστη εχθροί καί φίλοι.


Δάφνες εις πλάκα έχουν οι τάφοι, καί βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μανάδες•


γλυκόφωνο, κοιτώντας τές ζωφραφισμένες εικόνες ψάλλουνε οί ψαλτάδες-λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι από το φως, πού χύνουνε οι λαμπάδες, κάθε πρόσωπο λάμπει, άπ' τ' άγιοκέρι οπού κρατούνε οί χριστιανοί στο χέρι.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ-''Νεανικοί Προβληματισμοί''

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

Ανάσταση στην Κέρκυρα

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!