Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

π. Αυγουστίνος Βλάχος

 Σήμερα, μετά τη Θεία Λειτουργία, στο ενοριακό μας αρχονταρίκι, στο πνευματικό μας κέντρο, ζητήσαμε από τις γυναίκες της ενορίας μας, κάθε ηλικίας, να μας επιτρέψουν να τους προσφέρουμε από ένα λουλούδι. Το κάναμε για δύο λόγους:

Πρώτον, για να εκφράσουμε μ' έναν απλό αλλά ειλικρινή τρόπο την ευγνωμοσύνη και τον σεβασμό μας προς το γυναικείο πρόσωπο, προς τη μάνα, τη γιαγιά, τη σύζυγο, την κόρη, τη γυναίκα που κρατά όρθιο ένα σπίτι και δεύτερον, γιατί η σημερινή ημέρα μας έδωσε την ευκαιρία να θυμηθούμε όλοι μαζί κάτι που η Εκκλησία γνωρίζει από την πρώτη στιγμή της ζωής της: Ότι η γυναίκα μέσα στο Ευαγγέλιο δεν είναι μια παρουσία δευτερεύουσα ή περιθωριακή αλλά ένα πρόσωπο που τιμήθηκε βαθιά και ουσιαστικά, ένας άνθρωπος που στέκεται ενώπιον Του Θεού με την ίδια αξία, με την ίδια κλήση, με την ίδια προοπτική σωτηρίας.

Υπήρχε όμως και ένας τρίτος λόγος γι' αυτή την ελάχιστη κίνηση: Να ειπωθούν ορισμένες αλήθειες. Αλήθειες που πολλές φορές ξεχνιούνται ή παρουσιάζονται αλλοιωμένες, γιατί το ζήτημα της γυναίκας μέσα στον Χριστιανισμό, συχνά, κρίνεται μέσα από στερεότυπα και ιδεολογικές αγκυλώσεις κι όχι μέσα από την ίδια την πηγή της πίστης μας.

Η πρώτη αλήθεια που είπαμε είναι ότι πολλές φορές μέσα στην ιστορία παραποιήθηκε ο Χριστιανισμός. Όχι επειδή η διδασκαλία Του είναι προβληματική αλλά επειδή οι άνθρωποι είναι αδύναμοι. Ο Χριστιανισμός είναι ίσως η πιο ελεύθερη διδασκαλία που εμφανίστηκε ποτέ στον κόσμο. Δεν επιβάλλεται με τη βία, δεν κατακτά με τη δύναμη, δεν εξαναγκάζει τον άνθρωπο. Τον καλεί ν' απαρνηθεί τον εγωισμό του και να ζήσει την αγάπη. Κι αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, σε κάθε εποχή. Γι’ αυτό και στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ μια πραγματική «εποχή του Χριστιανισμού». Υπήρξαν εποχές όπου λαοί ολόκληροι ονόμαζαν τον εαυτό τους Χριστιανικό, όμως οι καρδιές των ανθρώπων συνέχιζαν να παλεύουν με τα ίδια πάθη, με τις ίδιες αδικίες, με τις ίδιες σκληρότητες. Ακόμη και το Βυζάντιο, δεν ήταν μια κοινωνία απαλλαγμένη από συνωμοσίες, βία και ανθρώπινες αδυναμίες. Κι ακόμη περισσότερο μέσα στους αιώνες έγιναν εγκλήματα στ' όνομα Του Χριστού, από σταυροφορίες μέχρι θρησκευτικούς φανατισμούς. Αυτά όμως δεν εκφράζουν τον Χριστιανισμό. Εκφράζουν την παραποίησή Του. Η Εκκλησία πάντοτε είχε μέσα της ανθρώπους που αντιστέκονταν σ' αυτές τις παραποιήσεις, ανθρώπους που συχνά έμεναν μόνοι, διωγμένοι ή περιφρονημένοι αλλά κράτησαν ζωντανή την αλήθεια Του Ευαγγελίου.

Αν λοιπόν θέλουμε να καταλάβουμε ποια είναι πραγματικά η θέση της γυναίκας στον Χριστιανισμό, δεν πρέπει να κοιτάξουμε τις παραμορφώσεις της ιστορίας ούτε τις ιδεολογικές εμμονές συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Πρέπει ν' ανατρέξουμε στις πηγές. Στην Αγία Γραφή, στους Πατέρες και στη ζωή των Αγίων. Εκεί αποκαλύπτεται μια εικόνα πολύ διαφορετική απ' εκείνη που συχνά παρουσιάζεται. Ναι, στην αρχαιότητα, σχεδόν σ' ολόκληρο τον κόσμο η γυναίκα βρισκόταν σε μειονεκτική θέση. Οι κοινωνίες στηρίζονταν στη σωματική δύναμη των ανδρών για τον πόλεμο και τη βαριά εργασία. Οι γυναίκες και τα παιδιά θεωρούνταν τα πιο αδύναμα μέλη της κοινότητας. Η φυσική ανάγκη προστασίας όμως μετατράπηκε σιγά σιγά σε εξουσία και πολλές φορές σε υποτίμηση. Ο άνδρας ξέχασε ότι η δύναμή του δόθηκε για να προστατεύει και άρχισε να τη χρησιμοποιεί για να κυριαρχεί. Ο Χριστιανισμός έρχεται και μεταμορφώνει ριζικά αυτή την αντίληψη. Ο άνθρωπος δεν είναι απλώς μια βιολογική ύπαρξη ούτε μια κοινωνική λειτουργία. Είναι πρόσωπο, μια καρδιά που καλείται ν' αγαπήσει και να ενωθεί με Τον Θεό. Κι αυτή η κλήση αφορά εξίσου τον άνδρα και τη γυναίκα. Η πορεία προς τη σωτηρία είναι κοινή και βέβαια η δυνατότητα της θέωσης είναι κοινή.

Αυτό φαίνεται καθαρά ήδη από την ίδια τη δημιουργία Του ανθρώπου. Ο Θεός δεν δημιούργησε τη γυναίκα ως κατώτερο ον αλλά ως άνθρωπο με την ίδια ουσία και την ίδια αξία. Δεν πλάθεται από τη γη όπως ο Αδάμ αλλά από την πλευρά του, για να φανεί ότι το ανθρώπινο γένος έχει μία κοινή ρίζα.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, εξηγεί ότι ο Θεός δεν πήρε οστό από το κεφάλι Του άνδρα για να γίνει η γυναίκα κυρία του, ούτε όμως απ' τα πόδια για να γίνει δούλη του αλλά από την πλευρά του για να είναι ισότιμη και ισάξια. Και οι δύο είναι «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν» Του Θεού. Και οι δύο έχουν την ίδια πνευματική αξία. Η πτώση όμως διέσπασε αυτή την αρμονία. Η αμαρτία έφερε μέσα στην ανθρώπινη ιστορία τη σκληρότητα, την κυριαρχία και την αδικία. Και η γυναίκα πολλές φορές βρέθηκε να ζει σε εξευτελιστικές συνθήκες. Όταν όμως ήρθε το πλήρωμα Του χρόνου για τη σωτηρία Του κόσμου, ο Θεός ζήτησε τη συγκατάθεση ενός ανθρώπου. Και αυτή η συγκατάθεση δόθηκε από μια γυναίκα. Από την Παναγία! Η Παναγία είναι η νέα Εύα. Εκεί όπου η πρώτη Εύα με την παρακοή της άνοιξε τον δρόμο της πτώσης, η νέα Εύα με την υπακοή της άνοιξε τον δρόμο της σωτηρίας. Με το «ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» προσφέρει στον Θεό την ανθρώπινη φύση μας για να την ενώσει με τη θεία. Και έτσι ο Υιός Του Θεού, γίνεται άνθρωπος.

Γι' αυτό και η Παναγία τιμάται περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο στην Εκκλησία. «Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Η μεγαλύτερη μορφή της Εκκλησίας μετά Τον Χριστό, δεν είναι απόστολος, δεν είναι προφήτης, δεν είναι ιερέας. Είναι μια γυναίκα!

Ο Ίδιος ο Χριστός, βεβαίως, κατά τη δημόσια δράση του, συναναστρέφεται γυναίκες, διδάσκει γυναίκες, δέχεται γυναίκες ως μαθήτριες και εθελόντριες μαζί Του. Αποκαλύπτει το Μεσσιακό πρόσωπό Του στη Σαμαρείτιδα, θεραπεύει γυναίκες, δέχεται τη διακονία τους. Την ώρα της Σταύρωσης, ενώ οι περισσότεροι μαθητές έχουν φύγει, οι γυναίκες στέκονται κάτω απ' τον Σταυρό. Και την ημέρα της Αναστάσεως, γυναίκες γίνονται οι πρώτες μάρτυρες του κενού τάφου. Η Μαρία η Μαγδαληνή γίνεται «απόστολος των αποστόλων»!

Αν κάποιος μελετήσει ενδελεχώς τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, θα καταλάβει ότι η Εκκλησία δεν μίλησε ποτέ για τη γυναίκα με περιφρόνηση αλλά με βαθύ σεβασμό.

Ο Απόστολος Παύλος, που τόσο συχνά κατηγορείται άδικα ως «μισογύνης», είν' εκείνος που διακηρύσσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι «ουκ ένι άρσεν και θήλυ, πάντες γαρ υμείς εις εστε εν Χριστώ Ιησού». Δηλαδή ενώπιον Του Χριστού δεν υπάρχει διάκριση αξίας μεταξύ άνδρα και γυναίκας αλλά κοινή κλήση και κοινή σωτηρία.

Ο ίδιος μάλιστα φθάνει να πει ότι μέσα στον γάμο υπάρχει αμοιβαιότητα ευθύνης και τιμής, αφού «η γυνή του ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει αλλ' ο ανήρ, ομοίως δε και ο ανήρ του ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει αλλ' η γυνή».

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ελέγχει ευθέως τη νομοθετική αδικία εις βάρος των γυναικών και φωνάζει «οράτε το ίσον της νομοθεσίας», υπενθυμίζοντας ότι ένας είναι ο Δημιουργός ανδρός και γυναικός, μία η εικόνα, ένας ο νόμος, μία η ανάσταση.

Ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, διδάσκει ότι και η γυναίκα και ο άνδρας έχουν το «κατ' εικόνα Θεού» και μάλιστα λέει ότι η γυναικεία φύση ξεπερνά πολλές φορές την ανδρική ως προς την καρτερία και την επιμονή στο καλό.

Ο Μέγας Βασίλειος, ομολογεί ότι η γυναίκα έγινε από Τον Κτίστη ομοτίμως προς τον άνδρα δεκτική της αρετής.

Ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, τονίζει ότι όμοιες είναι οι ψυχές ανδρών και γυναικών και μόνον τα μέλη του σώματος διαφέρουν.

Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, γράφει ότι κοινός είναι ο βίος, κοινή η χάρις, κοινή η σωτηρία, κοινή η αρετή και κοινό το όνομα «άνθρωπος» για άνδρες και γυναίκες.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αποκαλεί τη γυναίκα «ελεύθερη και ισότιμη», απαγορεύει με σφοδρότητα κάθε βία εναντίον της, ερμηνεύει την Πρίσκιλλα ως διδάσκαλο ακόμη και του Απολλώ, ζητά από τον άνδρα ν' αγαπά τη σύζυγό του με θυσιαστική αγάπη, ακόμη και «αν πρέπει να πεθάνει υπέρ αυτής» και ξεκαθαρίζει ότι ο άνδρας δεν πρέπει ούτε να την ατιμάζει, ούτε να τη διώχνει, ούτε να θεωρεί ότι έχει δικαίωμα εξουσίας πάνω της ως σε κατώτερο ον.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, φθάνει να παρακαλεί να μη λοιδορείται πλέον η Εύα, γιατί η Θεοτόκος θεράπευσε την ύβρη της.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, το λέει ακόμη πιο απλά και λαϊκά, ώστε να το καταλαβαίνουν όλοι, «ίσια την έκαμεν ο Θεός την γυναίκα με τον άνδρα, όχι κατωτέρα» και ελέγχει όσους θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο χωρίς να έχουν ανώτερο ήθος. Ακόμη και η Αγία Κασσιανή, με μια μόνο φράση, απαντά σε ολόκληρη την περιφρόνηση των αιώνων, λέγοντας ότι, αν από γυναίκα ήρθαν κάποτε τα φαύλα, «αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττονα».

Εσείς βλέπετε στην πατερική διδασκαλία, κάποια μείωση της γυναίκας ή να τη βλέπει ως πρόσωπο ιερό, ως συγκληρονόμο της χάριτος, ως εικόνα Του Θεού και ως οδό μέσα από την οποία πολλές φορές έλαμψε πιο καθαρά η πίστη, η αντοχή, η μητρότητα, η σοφία και η αγάπη;;

Αλλά και στην πρακτική εφαρμογή αυτής της διδασκαλίας, στη ζωή της Εκκλησίας, βλέπουμε να τιμάται το γυναικείο πρόσωπο.

Η Εκκλησία δεν δίστασε να υψώσει ναούς σε γυναίκες, να τις υμνήσει, να τις εικονίσει και να τις προτείνει ως παραδείγματα για ολόκληρη την Εκκλησία.

Η Μαρία η Μαγδαληνή, την οποία ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αποκαλεί «τέτραθλο και ανδρεία γυναίκα», η Φωτεινή η Σαμαρείτιδα, η Μαριάμνη, η Θέκλα η Πρωτομάρτυς, η Νίνα η απόστολος της Γεωργίας, οι μαθήτριες και συνεργάτιδες της αποστολικής Εκκλησίας, η Πρίσκιλλα, η Φοίβη, η Ιουνία, η Περσίδα, η Τρύφαινα, η Τρυφώσα, η Ιουλία, η Ευοδία, η Συντύχη, η Απφία, η Χλόη, η Λυδία, η Ιωάννα του Χουζά, η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή, η Μάρθα και η Μαρία, αδελφές του Λαζάρου, η Μαρία του Κλωπά, η Σαλώμη, η Σουσσάνα, όλες αυτές μαρτυρούν ότι η γυναίκα δεν στάθηκε ποτέ στο περιθώριο του Ευαγγελίου. Οι αγίες ιατροί και ανάργυροι, η Ζηναΐδα, η Νεονίλλα, η Ερμιόνη και η Σοφία η Ιαματική.

Οι μεγαλομάρτυρες Αικατερίνα η Πάνσοφος, Κυριακή, Ειρήνη, Παρασκευή, Μαρίνα, Αναστασία, Καλλιόπη. Οι νεομάρτυρες Ακυλίνα, Χρυσή και Αργυρή. Οι μεγάλες πνευματικές μορφές Μακρίνα, Εμμέλεια, Νόννα, Συγκλητική, Σάρρα, Θεοδώρα, Αναστασία η πρώην πατρικία, Θεοκτίστη της Λέσβου, Ισιδώρα η διά Χριστόν σαλή, Ματρώνα η Χιοπολίτιδα, Ειρήνη του Χρυσοβαλάντου. Οι μεγάλες μορφές της φιλανθρωπίας Φιλοθέη η Αθηναία, οι νεότερες μορφές Μεθοδία της Κιμώλου, Πελαγία της Καλύμνου, Σοφία της Κλεισούρας, η Οσία Γαβριηλία Παπαγιάννη. Αλλα και οι Αγίες μητέρες που ανέθρεψαν αγίους, η Άννα, η Ευβούλη, η Θεοδότη, η Εμμέλεια, η Νόννα, η Ανθία, η Σοφία, η Βαρσανουφία, η Ιουλίττα. Και μαζί μ’ αυτές, η Εκκλησία τιμά και τα αγία ζεύγη, τους Ιωακείμ και την Άννα, τον Ζαχαρία και την Ελισάβετ, τον Ακύλα και την Πρίσκιλλα, τον Ευστάθιο και τη Θεοπίστη, τον Ξενοφώντα και τη Μαρία, τον Κύριλλο και τη Μαρία, τον Χρύσανθο και τη Δαρεία, τον Αδριανό και τη Ναταλία, δείχνοντας ότι η αγιότητα δεν είναι ανδρικό προνόμιο αλλά κοινή κλήση, κοινός δρόμος και κοινή δόξα μέσα στο σώμα της Εκκλησίας.

Στη συζήτηση που ακολούθησε στο αρχονταρίκι δεν έλειψαν και τα δύσκολα ερωτήματα. Κάποιοι έθεσαν ζητήματα που συχνά χρησιμοποιούνται για να κατηγορηθεί η Εκκλησία, όπως το γιατί δεν υπάρχει γυναικεία ιερωσύνη, η συμμετοχή των γυναικών στη διακονία του ιερού χώρου, γιατί υπάρχουν άβατα σε ορισμένους τόπους της μοναστικής ζωής ή τι σημαίνουν οι εκκλησιαστικές παραδόσεις γύρω από την έμμηνο ρύση.

Δεν φοβηθήκαμε να τα συζητήσουμε. Όχι διότι είμαστε τίποτα παντογνώστες και πεφωτισμένοι αλλά διότι η Εκκλησία ποτέ δεν απέφυγε ν' απαντήσει στα δύσκολα ερωτήματα, αφενός γιατί έχει απαντήσεις για κάθε πρόβληματισμό του σύγχρονου ανθρώπου αλλά και αφετέρου, για τα συγκεκριμένα ερωτήματα, η απάντηση βρίσκεται στην ίδια τη θεολογία της και όχι σε κάποια υποτίμηση της γυναίκας.

Η ιερωσύνη δεν δίνεται ως προνόμιο εξουσίας αλλά ως διακονία μέσα στη λατρεία, όπου ο ιερέας εικονίζει λειτουργικά Τον Χριστό ως Νέο Αδάμ και Νυμφίο της Εκκλησίας, γι' αυτό και από την αποστολική παράδοση τελείται από άνδρες, χωρίς αυτό να σημαίνει καμία απολύτως μείωση της αξίας της γυναίκας. Στην ίδια την ιστορία της Εκκλησίας υπήρξαν διακονίες που ασκήθηκαν από γυναίκες, όπως οι διακόνισσες των πρώτων αιώνων, που υπηρετούσαν τη φιλανθρωπία και την κατήχηση, δείχνοντας ότι η Εκκλησία αναγνωρίζει πολλούς τρόπους διακονίας μέσα στο σώμα της.

Όσο για τα άβατα και ορισμένες μοναστικές πρακτικές, αυτά δεν εκφράζουν φόβο ή περιφρόνηση προς τη γυναίκα αλλά συγκεκριμένη ασκητική τάξη της μοναχικής ζωής που ισχύει αντίστοιχα και σε γυναικεία μοναστήρια.

Και τέλος, η παράδοση γύρω από την έμμηνο ρύση συζητήθηκε με ειλικρίνεια, γιατί συχνά παρουσιάζεται με τρόπο που δημιουργεί παρεξηγήσεις. Η φυσική λειτουργία του σώματος της γυναίκας δεν μπορεί να θεωρηθεί αμαρτία ούτε πνευματικό εμπόδιο. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, ο οποίος εορτάζει σε λίγες ημέρες (12 Μαρτίου) εξηγεί ότι η γυναίκα δεν πρέπει ν' απομακρύνεται από τη Θεία Κοινωνία εξαιτίας μιας φυσικής σωματικής κατάστασης, γιατί ό,τι συμβαίνει στο σώμα από τη φύση δεν είναι αμαρτία. Αν βέβαια πάλι, λέει ο ίδιος, μια γυναίκα, από υπερβολική ευλάβεια, επιλέξει να μην πλησιάσει το Άγιο Ποτήριο εκείνες τις ημέρες, αυτό είναι αξιέπαινο, όμως αν αποφασίσει να κοινωνήσει, δεν πρέπει να εμποδίζεται, καθώς πρόκειται για φυσικό φαινόμενο και όχι για πνευματική ακαθαρσία.

Βλέπετε λοιπόν πως η Εκκλησία ποτέ δεν θεώρησε τη γυναίκα κατώτερη εξαιτίας αυτών των πραγμάτων, αντίθετα, όπως προείπαμε, την ονομάζει συγκληρονόμο της χάριτος της ζωής.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν, πως αυτό το λουλούδι που προσφέραμε στις γυναίκες της ενορίας μας, είναι πολύ μικρό μπροστά σ' όσα χρωστά ο κόσμος στη γυναίκα. Μπροστά στη μάνα που δίνει ζωή, στη γυναίκα που μεγαλώνει γενιές ανθρώπων, στη μορφή που στάθηκε πάντοτε στην καρδιά της οικογένειας, της κοινωνίας, της ίδιας της ιστορίας. Αν αφαιρούσε κανείς από τον κόσμο τη γυναίκα, δεν θα έμενε απλώς ένα κενό πρόσωπο. Θα έμενε ένας κόσμος φτωχότερος σε ευαισθησία, σε δύναμη, σε ανθρωπιά. Η γυναίκα είναι εκείνη που δίνει στον άνθρωπο την πρώτη του γλώσσα, το πρώτο του βλέμμα, το πρώτο του άγγιγμα στον κόσμο. Είναι εκείνη που μεταμορφώνει ένα σπίτι σε οικογένεια και μια καθημερινότητα σε ζωή. Κουβαλά μέσα της μια δύναμη δημιουργίας και αντοχής που συχνά μένει αθέατη, αλλά στηρίζει ανθρώπους, σχέσεις και ολόκληρες κοινωνίες. Δεν θελήσαμε σήμερα να κάνουμε απλώς μια ευγενική χειρονομία. Θελήσαμε να θυμίσουμε ότι ο κόσμος οφείλει περισσότερα στη γυναίκα απ' όσα συνήθως αναγνωρίζει. Κάθε κοινωνία που σέβεται τη γυναίκα, τιμά την ίδια τη ζωή. Γιατί μέσα στο πρόσωπό της καθρεφτίζεται κάτι βαθιά ανθρώπινο, μια δύναμη που κρατά τον κόσμο όρθιο και του δίνει τη δυνατότητα να συνεχίζει να προχωρά.

Ἡ εὐποιΐα τῶν γυναικῶν καί ἡ ἁγία Ἑλένη

α) Οἱ γυναῖκες ἔπαιξαν καθοριστικὸ ρόλο τόσο στὴ διάδοση τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος τῆς Ἀναστάσεως, ὅσο καὶ στὴν πρακτικὴ ἐφαρμογὴ τῆς κορυφαίας εὐαγγελικῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης. Ἀπὸ τὴν λαμπροφόρο ἡμέρα τῆς ἐγέρσεως τοῦ Χριστοῦ, ποὺ οἱ μυροφόρες βρέθηκαν «λίαν πρωί» στὸ μνῆμα καὶ ἄκουσαν ἀπὸ «φαεσφόρο ἄγγελο», τὸ «ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε» μέχρι τὶς μέρες μας, οἱ γυναῖκες κόσμησαν τὸ ἁγιολόγιο, ἀνάθρεψαν ἁγίους, διακόνησαν τὴ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας καὶ πρωτοστάτησαν σὲ ἔργα εὐποιΐας.

β) Ἡ ἐκκλησία τίμησε καὶ ἀνύψωσε ἠθικὰ τὴ γυναῖκα. Ἀπὸ πράγμα καὶ κτῆμα τοῦ ἄνδρα τὴν ἀντιμετώπισε ὡς κατ’ εἰκόνα Θεοῦ πλασμένο ἄνθρωπο μὲ ἰδιαίτερα χαρίσματα. Ἡ ἀλήθεια αὐτὴ ἀποκτᾶ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον, ἂν σκεφθεῖ κάποιος, ὅτι ἀκόμη καὶ ὁ μεγάλος σοφός τῆς ἀρχαιότητας, Θαλῆς ὁ Μιλήσιος, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὸ γενικότερο κλίμα ὑποτίμησης τῶν γυναικῶν στὴν ἐποχή του, θεωροῦσε τὸν ἑαυτὸ του τυχερὸ γιὰ τρία πράγματα: «Πρῶτον, ὅτι ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ὄχι θηρίο, ἔπειτα ἄνδρας κι ὄχι γυναῖκα καὶ τρίτον ἕλληνας κι ὄχι βάρβαρος».

γ) Ἀπὸ τὴν ἄλλη, στὰ Εὐαγγέλια βλέπουμε τὸ Χριστὸ νὰ προστατεύει τὴ μοιχαλίδα, νὰ δέχεται τὴ μετάνοια τῆς πόρνης, νὰ συνομιλεῖ γιὰ ὑψηλὲς θεολογικὲς ἀλήθειες μὲ τὴ Σαμαρείτιδα καὶ ἐκτὸς ἀπὸ μαθητὲς νὰ ἔχει καὶ μαθήτριες, ποὺ ἀξιώνονται αὐτὲς πρῶτες νὰ δεχθοῦν καὶ νὰ διαδώσουν τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως. Οἱ πατέρες ἐν συνεχείᾳ ὑπερασπίζονται τὶς γυναῖκες ἔναντι τῶν ἄδικων νόμων καὶ ἀναθέτουν σὲ αὐτὲς διάφορα διακονήματα.

δ) Ἀναφέρεται, λ.χ. ὅτι ἡ διακόνισσα Ὀλυμπιάδα ποὺ ὑπηρετοῦσε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἔγινε στενὴ κοινωνικὴ συνεργάτιδα τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ἀφιέρωσε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς περιουσίας της σὲ ἀγαθοεργίες. Παράλληλα, ὀργάνωσε δίκτυο 250 περίπου γυναικῶν, οἱ ὁποῖες ἐπιδίδονταν σὲ ἔργα κοινωνικῆς προσφορᾶς. Μιμούμενη καὶ ἀκολουθώντας τὶς μαθήτριες τοῦ Χριστοῦ, ποὺ Τὸν διακονοῦσαν ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά τους, ἡ Ὀλυμπιάδα φρόντιζε τὸν ἅγιο Ἰωάννη καὶ τοὺς συνεργάτες του.

ε) Ἀνάλογο κοινωνικὸ ἔργο ἀνέπτυξε ἡ ἁγία Ἑλένη, μητέρα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ποὺ ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ στὶς 21 Μαΐου. Ἀπὸ μαρτυρίες ποὺ διασώζει ὁ ἱστορικὸς Εὐσέβιος φαίνεται, ὅτι ἡ ἁγία Ἑλένη ἦταν ἰδιαίτερα μεγαλόψυχη καὶ γενναιόδωρη. Σὲ ἄλλους πρόσφερε χρήματα, σὲ ἄλλους προμήθευε τὰ ἀναγκαῖα ἐνδύματα, φρόντιζε πένητες, γυμνοὺς καὶ ἀπροστάτευτους ἀνθρώπους. Ἄλλους ἀπάλλασσε ἀπὸ τὰ δεσμὰ ἢ τὴν κακοπάθεια τῶν μεταλλείων, ἄλλους ἐλευθέρωνε ἀπὸ τὴν καταπίεση καὶ ἄλλους ἀνακαλοῦσε ἀπὸ τὴν ἐξορία.

στ) Σημαντικὴ ἦταν ἡ συμβολὴ τῆς ἁγίας Ἑλένης στὴν ἀνέγερση καὶ διακόσμηση χριστιανικῶν ναῶν στὰ Ἱεροσόλυμα ἀλλὰ καὶ στὴ Βηθλεέμ. Σύμφωνα μὲ τὸν Συναξαριστὴ, ἡ ἁγία Ἑλένη ἐρεύνησε καὶ βρῆκε τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου στὸν φρικτὸ Γολγοθά. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τῆς προξένησε μεγάλη χαρά. Κατὰ τὴν παράδοση, ἐνῶ ἔπλεε πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολη κομίζοντας τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, πέρασε ἀπὸ τὴν νῆσο Κύπρο, ὅπου ἵδρυσε τὴ Μονὴ Σταυροβουνίου. Τεμάχιο τοῦ τιμίου ξύλου ἅφησε ἡ ἁγία Ἑλένη στὰ Ἱεροσόλυμα, ἄλλο μετέφερε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἄλλα διαμοιράσθηκαν σὲ πολλὰ μέρη τοῦ κόσμου, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων.

ζ) Ἡ Ἁγία Ἑλένη, μὲ τὴ συνδρομὴ καὶ τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, συνέχισε τὴν ἀποστολικὴ παράδοση τῆς φροντίδας τῶν ἐνδεῶν καὶ τῶν ἐμπερίστατων ἀνθρώπων μέχρι τὰ βαθειά της γεράματα, κληροδοτώντας τὴ συνήθεια αὐτὴ στοὺς μεταγενεστέρους. Ἔτσι, γυναῖκες σὲ κάθε ἐποχὴ ἀπὸ κοινοῦ μὲ ἁγίους ἄνδρες συνέβαλαν στὴν πρακτικὴ ἐφαρμογὴ τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης. Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καὶ στὶς μέρες μας, ἀφού στὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας δραστηριοποιοῦνται χιλιάδες ἐθελόντριες. Καὶ τὸ ὄφελος εἶναι διπλό. Ἀφενὸς βοηθοῦνται τὰ ἀδύναμα μέλη τῆς κοινωνίας καὶ ἀφετέρου παρέχεται ἡ εὐκαιρία στὶς γυναῖκες νὰ νοηματοδοτήσουν τὴν καθημερινότητά τους, νὰ ἀποφύγουν τὴν ἀπομόνωση καὶ νὰ ἐνισχυθοῦν ψυχολογικὰ καὶ πνευματικά.

π.Βασίλειος Καλλιακμάνης
Καθηγητοῦ Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ.

πηγή

Γιατί όταν τελικά γνωρίσεις τον Χριστό η οπτική που έχεις για όλα τα πράγματα του κόσμου αλλάζει.

 Έχει και η Εκκλησία τα δικά της μοντέλα τα οποία έζησαν μέσα σε παλάτια και ανέσεις αλλά διαπίστωσαν ότι αποκλειστικά η κοσμική ομορφιά δεν οδηγεί πουθενά και επέλεξαν να στολιστούν για να αρέσουν όχι στον κόσμο αλλά στον εραστή του σύμπαντος κόσμου.

Γιατί όταν τελικά γνωρίσεις τον Χριστό η οπτική που έχεις για όλα τα πράγματα του κόσμου αλλάζει. Είναι ένα βίωμα που δεν εξηγείται με λόγια αλλά βιώνεται με την καρδιά. Αυτές οι γυναίκες λοιπόν, επέλεξαν να δώσουν στην ύπαρξη τους μια ομορφιά που οράται όχι μόνο με τον γήινο οφθαλμό αλλά και με τα μάτια της καρδιάς. Μια ομορφιά που δεν ακτινοβολεί σε κτιστούς καθρέφτες και σε φλας φωτογράφων αλλά ακτινοβολεί μέσα στους αιώνες και μάλιστα θεραπευτικά για κάθε άνθρωπο. Τέτοια είναι η ομορφιά των Αγίων. Όπου το σωματικό κάλλος δεν εμπόδισε το στόλισμα της ψυχής.

Η ομορφιά του σώματος αν δεν συνοδεύεται με την ομορφιά της ψυχής τότε μυρίζει δυσωδία ακόμα και αν η γυναίκα αυτή έχει χρησιμοποιήσει όλα τα καλλυντικά και έχει κάνει πλαστικές για τις οποίες έχει αξιοποιηθεί όλη η επιστημονική γνώση της σημερινής εποχής.

Για αυτό μας «ελκύουν» πνευματικά οι Άγιοι και οι Αγίες ακόμα και όταν βρίσκονται σε λασπόνερα μέσα στις σπηλιές. Μας ελκύει και μας καλεί μια ομορφιά και δεν μπορείς να απαντήσεις γιατί και πως, αλλά ακολουθείς και ερωτεύεσαι πνευματικά αυτό το πρόσωπο.

Μια σταγόνα αρώματος τέτοιας ευωδίας μπορούμε να βιώσουμε στον κτιστό κόσμο όταν τελικά γνωρίσουμε τον άνθρωπο της ζωής μας. Τον ερωτευόμαστε και μας καλεί κάτι σε αυτό το πρόσωπο που δεν μπορούμε να το περιγράψουμε με λέξεις κανενός λεξικού του κόσμου. Είναι αυτό το «Κάτι» ….Είναι δηλαδή το κομμάτι του Θεού σε αυτόν τον άνθρωπο που ταιριάζει με το δικό μας κομμάτι που έχουμε μέσα μας. Ένα σπασμένο διαμάντι συναντάει το άλλο του μισό και ολοκληρώνεται σε ένα σώμα. Είναι το κομμάτι από το διαμάντι που λείπει από το στέμμα του ουρανού.

Οι Αγίες της Εκκλησίας είναι τέκνα του κόσμου αλλά έγινε η ζωή τους προετοιμασία για τον ουράνιο κόσμο. Δεν αρνήθηκαν τον κόσμο , αλλά την ψευτιά αυτού του κόσμου και έτσι επέλεξαν την ομορφιά του ουρανού.

Ο Στάρετς Σαμψών Σίβερς, ένας μεγάλος σύγχρονος ομολογητής της Ρωσίας, επισημαίνει: «Δεν υπάρχουν άσχημες κοπέλες. Μία κοπέλα που πραγματικά αγαπά τον Θεό φαντάζει όμορφη έστω κι αν ακόμα έχει πρόσωπο αλόγου». Σε ένα ανάλογο ύφος ο πατήρ Γεώργιος Σαβέλσκι, βιογράφος του αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης, αναφέρει: «Ο άγιος είχε ένα συνηθισμένο πρόσωπο. Όμως η χάρη του Θεού που κατοικούσε μέσα του τον ομόρφυνε και τον έκανε να φαντάζει σαν επίγειος άγγελος».

Ας δώσουμε λοιπόν στις νέες κοπέλες αυτό που χρειάζονται. Όχι επίγεια στολίδια και ψεύτικα πρότυπα αλλά ουράνια πρότυπα. Οι κοπέλες πολλές φορές στεναχωριούνται και παλεύουν με χίλιους τρόπους να αρέσουν εξωτερικά στον κόσμο. Την αποκλειστική όμως ομορφιά την τρώει ο θάνατος της φθοράς ενώ ο στολισμός της ψυχής παραμένει αναλλοίωτος και λάμπει πάντοτε. Να μην αμελούμε το σώμα και ιδιαίτερα την υγεία αυτού αλλά να στολίσουμε την ψυχή μας και τότε θα λάμψει και το σώμα με την ομορφιά που δίνει η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος . Μια ομορφιά που δεν ελκύει μόνο τους ανθρώπους αλλά η γυναίκα γίνεται εκλεκτή προσκεκλημένη από τον Νυμφίο Χριστό στο Ουράνιο Παλάτι του παραδείσου.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh, gr

Η Κυριακή των Μυροφόρων θα έπρεπε να είναι η κατ’ εξοχήν Εορτή των Γυναικών.

Η Κυριακή των Μυροφόρων θα έπρεπε να είναι η κατ’ εξοχήν Εορτή των Γυναικών.
Για πρώτη φορά στην ιστορία η Γυναίκα αναγνωρίζεται ως ισότιμο ανθρώπινο πρόσωπο με τον άνδρα.
Για πρώτη φορά έγινε η Μαρτυρία της Αξιόπιστη, μέχρι τότε ούτε στα δικαστήρια δεν γινόταν δεκτή ως Μάρτυρας.
Και τί Μαρτυρία!!!Η Μέγιστη όλων των Εποχών και Ολοκλήρου του Κόσμου!!!
Η Ανάσταση του Χριστού η οποία έφερε την Συνανάσταση του πεπτωκότος ανθρώπου.
Θα πρότεινα οι Συνειδητές Χριστιανές αυτή την ημέρα να εορτάζουν ως Εορτή της Γυναίκας και όχι τις ανούσιες και άθεες Παγκόσμιες Ημέρες, τις οποίες κάποιοι θέσπισαν και προβάλλουν για άλλους λόγους και σκοπούς.

Πηγή

Η αποδοχή της ατέλειας ως τελειότητα

Είσαι όμορφη όταν μπορώ να αποδεχτώ την ατέλεια σου ως τελειότητα και να μπορώ αυτό να το αποδεχτώ μέχρι θανάτου.

Αυτό είναι τελικά που αγαπάμε στον άλλον. Όταν όχι μόνο δεν με ενοχλεί η ατέλεια σου αλλά στα μάτια μου μοιάζει μια υπέροχη τελειότητα. Με μια τέτοια στάση αποδοχής οικοδομεί το ζευγάρι τα σκαλοπάτια για τη Βασιλεία των Ουρανών. 

Μην σε ενοχλεί αν νιώθεις ότι είσαι κοντή, χοντρή, με κάποια σημάδια ή αναπηρία. Είσαι πανέμορφη στα μάτια του Θεού και εκεί έξω για κάποιον είσαι ό,τι ομορφότερο υπάρχει. Αν δεν τον έχεις βρει θα τον βρεις και να μην τον βρεις υπάρχει Εκείνος που είσαι τα πάντα γι’ Αυτόν...Ο Νυμφίος Χριστός . Στον καθρέφτη του Παραδείσου η ατέλεια μεταμορφώνεται σε τελειότητα διότι ο Δημιουργός τελειοποιεί τα πάντα.

Μην σε ενοχλεί η εμφάνιση σου , μην προσπαθείς να κάνεις αλλαγές για τα μάτια του κόσμου. Μείνε μέσα στην αυθεντικότητα και στην εσωτερική ομορφιά , η οποία είναι αυτή που θα τελειοποιήσει και το εξωτερικό κάλλος. Την ομορφιά δεν την βλέπουμε αλλά την μυρίζουμε όπως στα λουλούδια.

Ποιος είναι ο ορισμός στο τι είναι όμορφο; Δεν υπάρχει απάντηση...Η ομορφιά βιώνεται μέσα στην καρδιά και όχι στα περιοδικά. Μην σε απασχολεί λοιπόν το ερώτημα αν και πως μπορώ να βγω στην παραλία έτσι που είμαι. Μπορείς να αντικρίσεις τον Χριστό με την εσωτερική σου παρουσία ; Μπορείς να αγαπήσεις ; Να συγχωρέσεις; Είσαι τότε ο πιο όμορφος άνθρωπος στον κόσμο…. Μια ομορφιά που δεν έχει τα χρώματα από τα κοσμικά make-up αλλά έχει τα χρώματα από την παλέτα του παραδείσου….

π. Σπυρίδων Σκουτής

πηγή

«Δόξα τω Θεώ, σήμερα είδα γυναίκα».

Περπάταγα στην Θεσσαλονίκη με μοναχό από το πρωΐ μέχρι το βράδυ. Εκεί δα στην Αριστοτέλους αργά το απόγευμα παρουσιάστηκε μπροστά μου μια παραδοσιακή γυναίκα. Στάθηκα, σταυροσημειώθηκα και είπα: «Δόξα τω Θεώ, σήμερα είδα γυναίκα». 

Μου λέγει ο μοναχός:
– Καλά, όλη μέρα, Γέροντα, δεν έβλεπες γυναίκες;

– Όχι, παιδί μου, κούσελα έβλεπα. Πόνο μου δημιουργούσαν στην ψυχή μου. Πως αυτή η κόρη μπορεί να είναι η αυριανή μητέρα; Πως η γυναίκα αυτή μ᾽ αυτήν την ξεφτίλα στην παρουσία και στους τρόπους μπορεί μεθαύριο να γίνη οικοδέσποινα; Πως αυτή η ξεγαρισμένη πρωτοφούρνη θα μπορέση να κρατήση αναμμένο το καντήλι της πίστης και του Γένους; Ποιος θα την δη να προσεύχεται γονατιστή; Ποιος θα την αντικρύση με το λιβανωτό στο χέρι; Ποιος θα την δη να νανουρίζη το παιδί της, όχι με μπουζούκια, αλλά με τραγούδια που δεν διαφέρουν από χερουβικό ύμνο; Ποιος θα την δη να δυσκολεύεται να ταξιδέψη, για να μη σηκωθή το φόρεμά της και φανή ο αστράγαλός της;
Η ωραιότερη εικόνα πάνω στην γη είναι η μάννα που βαστά το παιδί στην αγκαλιά της. Αυτήν την εικόνα μας την δίνει κάθε εκκλησιά που πηγαίνουμε να προσκυνήσουμε. Είναι η Παναγία με τον Χριστό, που είναι η αληθινή, η ζεστή αγκάλη, που την ζητάμε όλοι. 

Αχ, ας μας την έδινε και η γυναίκα που νομίζει πως βασιλεύει σήμερα στον κόσμο, αλλά δεν κατακυριεύει.
Και ο άνδρας που πηγαίνει κοντά της, αφού αμαρτήση, αφού ικανοποιηθή, αυτήν που πρότερα έπνιγε στα φιλιά, η ψυχολογία του του λέγει: «Δος της μια κλωτσιά να της χύσης τα έντερά της».
Γυναίκα, ο Χριστός σε τίμησε. Γυναίκα, η πίστη στον Χριστό σε ανέβασε. Γυναίκα, μεγάλης τιμής αξιώθηκες από την Εκκλησία· γιορτή σού έφτιαξε σήμερα. Αγάπησε τον αναστάντα Χριστό και ζήσε μέσα στην Εκκλησία σαν μυροφόρα, σαν οικοδέσποινα, σαν μάννα, για να είσαι πάντοτε η πολυτραγουδισμένη, η σεβαστή, η πανώρια μέσα σ᾽ αυτόν τον παράδεισο που ζούμε. Να παραμείνης η φιλόκαλη και φιλόστοργη και σύντροφος του Αδάμ και οικίστρια του παραδείσου.

Ο λόγος του γέροντα Γρηγορίου(ηγουμένου της Μονής Δοχειαρίου+23-9-2018) ξυράφι .Αληθινός σαν τη θρησκεία μας 

ΠΗΓΗ

Άλλαξε την εικόνα της ζωής σου και όχι του προφίλ σου

Βλέπω κάτι φωτογραφίες εδώ στο Facebook και σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα, από διάφορες γυναίκες που σε κάνουν να διερωτάσαι για το IQ , την ψυχολογική τους κατάσταση, τον αυτοσεβασμό, την αξιοπρέπεια, και την θέση τους σ' αυτή την κοινωνία..

Όταν, αυτές οι ίδιες, προωθούν με τέτοιο αισχρό τρόπο τον εαυτό τους, πως περιμένουν από τους άλλους να τις εκτιμήσει πόσο μάλλον να τους δώσει σημασία ή να τις πάρει στα σοβαρά..!

Ανεβάζουν φωτογραφίες με τα χείλη σαν πάπιες - τι γελοιότητα Θεέ μου! , με τις γλώσσες έξω, τι αηδία! φωτογραφίες που φαίνονται όλα τα επίμαχα σημεία ξεκινώντας από στήθος, πισινό και δεν ξέρω και γω τι άλλο, φωτογραφίες γεμάτες πρόκληση και δήθεν νάζι, ενώ στην πραγματικότητα φωνάζει από μακριά, η ανασφάλεια, η μοναξιά, η χαμηλή αυτοπεποίθηση, και είναι φως φανάρι πως ψάχνονται και είναι γυναίκες έτοιμες για όλα, αφού το μήνυμα που εκπέμπουν είναι ολοφάνερο..

Φυσικά, αν τις ρωτήσεις ουδέποτε θα παραδεχτούν την ωμή πραγματικότητα που εκπέμπει η όλη τους στάση, αλλά μπορεί να σου πουν ό,τι όλο αυτό είναι νάζι, και σέξι πόζες χωρίς κάποιο κρυφό μήνυμα και σίγουρα το ζητούμενο σε όλο αυτό το καρναβάλι χαμένου εαυτού και στημένης ποζας, είναι ό,τι ψάχνουν για αγάπη και τον έρωτα της ζωής τους, χωρίς να εξαιρούνται φυσικά οι παντρεμένες που έχουν γίνει χειρότερες από τις ελεύθερες.
Εδώ γελάμε και κλαίμε μαζί.

Εσύ φυσικά μετά από το πρώτο σοκ, γιατί μια γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της ουδέποτε δεν θα τον εκθέσει με τέτοιο τρόπο, δηλαδή του ξεπουλήματος, διερωτάσαι όλα οσα έχω αναφέρει πιο πάνω..

Που πας κουκλίτσα μου με τέτοια μυαλά;
Πώς είναι δυνατόν να πιστέψεις πώς υπάρχει άνδρας με μυαλό και καρδιά που θα γυρίσει να δει αυτή την κατάντια που συνειδητά εσύ προβάλεις με τόση άνεση και χωρίς ίχνος ντροπής ;
Γιατί το γελοίον της υπόθεσης είναι πως ολ' αυτά γίνονται εν γνώση σου, και όχι εν αγνοία σου, και αυτό είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε όλο αυτό το χάος και τον κυκεώνα των κοινωνικών δικτύων.

Αν εσύ η ίδια, προβάλεις αυτό τον εαυτό, κι άλλος που θα σε δει, αυτό ακριβώς θα δει!
Το να ζεις με την πεποίθηση, πως ο άλλος θα κάτσει να ασχοληθεί ό,τι πίσω από αυτό το χάλι κρύβεται η αδελφή ψυχή του και ο έρωτας της ζωής του, πλανάσαι πλάνη οικτράν! Το πολύ πολύ να κάνει το κέφι του, να περάσει τον καιρό του φλομώνοντας σε στα ψέματα, και μετά μην τον είδατε μην τον απαντήσατε, αφού ακόμη κι ο πιο χυδαιος άντρας, κάποτε θα αηδιάσει από αυτό που βλέπει, και δεν θα έχει κι άδικο..και μετά κλαίνε για δήθεν χαμένους έρωτες και η κατάθλιψη βαράει κόκκινο..

Κυρίες μου, μήπως ήρθε ο καιρός να ξαναβρείτε τη χαμένη και σωστή σας θηλυκότητα;
Μήπως επιτέλους ήρθε ο καιρός να ξαναβρείτε τον εαυτό σας, την αξιοπρέπεια και τον χαμένο αυτοσεβασμο σας;
Μήπως ήρθε ο καιρός να αλλάξετε πρότυπα αφού και αυτά έχουν το μερίδιο τους στην όλη κατάντια;
Γιατί, χωρίς αυτά, και συγνώμη που θα το θέσω ωμά, είστε οτιδήποτε άλλο εκτός από γυναίκες, και αυτό το λέω σηνειδητά σαν γυναίκα, που βλέπει και ξέρει και στεναχωριέται με όλο αυτό το καρναβάλι..

Μια σωστή γυναίκα δεν χρειάζεται τίποτα απ' όλα αυτά για να προσελκύσει και να ελκύσει έναν σωστό άνδρα.
Μια σωστή γυναίκα που προβάλλει με τον σωστό τρόπο τα χαρίσματα της με ευγένεια και συστολή αμέσως γίνεται αγαπητή και σεβαστή. Αν όμως προβάλλεται με λάθος τρόπο μην περιμένει σεβασμό από κανέναν αφού εσύ πρώτη δεν σέβεσαι τον εαυτό σου..!

Μήπως ήρθε ο καιρός της αλλαγής για να πάρει επιτέλους η γυναίκα τη θέση που της αναλογεί στη κοινωνία;
Μήπως ήρθε η ώρα για την ανατροπή των στερεότυπων που σας θέλουν ένα κομμάτι κρέας;
Μήπως είναι η ώρα της αξιοπρέπειας;

Φιλιώ Ροτσίδου
30•04•2018

ΠΗΓΗ

Αλύγιστη μάνα

Με αφορμή την ανάρτηση Οικογένεια στη δίνη της κρίσης αναζήτησα μετά από χρόνια στα ράφια της βιβλιοθήκης μου Τα σταφύλια της οργής του νομπελίστα συγγραφέα Τζων Στάινμπεκ. Το άνοιξα για να βρω ένα απόσπασμα και κατέληξα να το διαβάσω μονορούφι, όλη τη νύχτα, γιατί δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Είναι ένα έργο τραγικά επίκαιρο και ζωντανό, γραμμένο με ασύλληπτη μαεστρία και ρεαλισμό, με χαρακτήρες που μοιάζουν να σου μιλούν μέσα από τις πυκνογραμμένες σελίδες. Αυτή τη φορά (η πρώτη φορά που το διάβασα ήταν πριν από δέκα χρόνια και δεν είχα ακόμα παιδιά), με συγκλόνισε ο αγώνας της αρχετυπικής ηρωίδας μητέρας, που λυσσαλέα κάνει τα πάντα, μέσα στις αντιξοότητες, για να οδηγήσει την οικογένειά της ενωμένη σ΄ένα καλύτερο αύριο.

Σας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα, στο οποίο ο Στάινμπεκ σκιαγραφεί αριστοτεχνικά το πορτραίτο της αλύγιστης –  μα και τόσο ανθρώπινης – ηρωίδας. Προσωπικά υποκλίνομαι στο μεγάλο αυτό συγγραφέα  που – μόλις μέσα σε μια σελίδα – χώρεσε τη διαδρομή μιας ανθρώπινης ζωής και την αντανάκλασή της στην προσωπικότητα της γυναίκας αυτής, που αυτόματα μέσα μου ταυτίστηκε με τη μάνα της Μικρασιατικής καταστροφής, τη μάνα της Κατοχής, τη μάνα του εμφυλίου, τη μάνα της προσφυγιάς, τημάνα σύμβολο που μένει όρθια ακόμα κι όταν όλα γύρω της έχουν γκρεμιστεί. Οι φωτογραφίες που πλαισιώνουν την ανάρτηση είναι του σπουδαίου Κώστα Μπαλάφα:

O Toμ στεκόταν και κοίταζε. Η μητέρα ήταν βαριά, μα όχι παχιά. Είχε βαρύνει απ΄ τη δουλειά κι από τις γέννες. Φορούσε μια φαρδιά ρόμπα από γκρίζο ύφασμα, που ήταν κάποτε σταμπαρισμένο με χρωματιστά λουλούδια, με το χρώμα να έχει ξεθωριάσει πια, κι έτσι τ΄ ανθουλάκια ξεχώριζαν μονάχα σαν ένα σχέδιο πιο ανοιχτόγκριζο από το σκούρο φόντο. Η ρόμπα τής ερχότανε ως τους αστραγάλους, και τα ξυπόλητα πόδια της, φαρδιά και γερά, μετακινιότανε πάνω στο πάτωμα γρήγορα και μ΄ευκινησία. Τα λεπτά της ατσαλόγκριζα μαλλιά ήταν μαζεμένα σ΄έναν αραιό κότσο που έπεφτε σαν φούντα πίσω απ΄ το κεφάλι. Δυνατά μπράτσα, όλο φακίδες, γυμνά ως τους αγκώνες, και χέρια ντελικάτα και παχουλά, ίδια τα χέρια στρουμπούλικου κοριτσιού.

Κοίταζε έξω τον ήλιο. Το γεμάτο πρόσωπό της δεν είχε τρυφερή έκφραση, είχε μια συγκρατημένη καλοσύνη. Τα φουντουκιά της μάτια φανέρωναν πως δοκίμασε όλες τις τραγωδίες της ζωής , και πως ανέβηκε σκαλί σκαλί τον πόνο και τα βάσανα, για να φτάσει σε μια υπέρτατα ήρεμη και υπεράνθρωπη κατανόηση. Φαινότανε να’χε κατανοήσει και δεχτεί τη θέση της μέσα στην οικογένεια – η ακρόπολη της οικογένειας, το άπαρτο οχυρό. Και όπως ο άντρας της και τα παιδιά της δεν έβλεπε τον κίνδυνο παρά μονάχα όπου τον έβλεπε η ίδια, συνήθιζε ν΄αρνιέται μέσα της κάθε κίνδυνο. Και όπως, όταν τύχαινε κάτι ευχάριστο, κοίταζαν να δουν αν ήταν χαρούμενη και η ίδια, πήρε τη συνήθεια να δημιουργεί χαρά και από ακατάλληλα περιστατικά.

Η ηρεμία όμως άξιζε περισσότερο από τη χαρά. Η αταραξία εξαρτιόταν από κείνη. Και από την υπέροχη και ταπεινή της θέση μέσα στην οικογένεια είχε αντλήσει αξιοπρέπεια και μια ήρεμη ολοκάθαρη ομορφιά. Σα θεράπαινα που ήταν, τα χέρια της απόχτησαν μια σίγουρη και ψύχραιμη ηρεμία’ και, σα διαιτητής που ήταν, είχε γίνει μια ύπαρξη απόμακρη κι αλάθευτη σε κρίση, όπως μια θεότητα. Φαινόταν να’χει τη συναίσθηση πωςαν εκείνη λύγιζε, θα κλονιζόταν η οικογένεια, και πώς, αν έχανε πραγματικά την πεποίθησή της ή αν απελπιζότανε, η οικογένεια θα διαλυόταν.

Πηγή αποσπάσματος: Τζων Στάινμπεκ, Τα σταφύλια της οργής, σε μετάφραση Κοσμά Πολίτη, εκδόσεις Γράμματα. Δείτε εδώ τη δικτυακή πύλη με κάθε είδους πληροφορίες για το κλασικό αυτό έργο  και  εδώ  ένα πορτραίτο του μεγάλου συγγραφέα όπως τον παρουσιάζει ο γιος του Τομ, που περιγράφει πώς ο πατέρας του έβρισκε χρόνο για να γράφει με πάθος και πώς τον άγγιζαν βαθιά τα βάσανα και οι ευαισθησίες των ανθρώπων. Ακόμα εδώ δείτε πώς περιγράφει ο Κώστας Μπαλάφας τη σχέση του με τη φωτογραφία και τη ζωή.

ΠΗΓΗ

Μαγειρική: Η κοσμική ασκητική της αγάπης

Της Βασιλικής Νευροκοπλή

 Η μαγειρική αποτελεί την εφαρμοσμένη ποιητική διάθεση του ανθρώπου μέσα στην καθημερινότητα. Είναι η γευστική έκφραση της ψυχής και του νου του. Φορέας παραδόσεων και συλλογικής μνήμης, αλλά και κράμα αλληλοεπιρροών με ξένες παραδόσεις, η μαγειρική είναι ένας σιωπηλός καθημερινός διάλογος του εγώ με τα υλικά, αλλά παράλληλα κι ένας διάλογος του εγω με τον άλλο, που αν δεν εμπίπτει στα υπαρξιακά ζητήματα, ωστόσο τα στηρίζει και τα υποστηρίζει με τρόπο αδιόρατο, πλην όμως καίριο. 

Η μαγειρική ικανότητα αποτελεί ένα τάλαντο και συνάμα μια καρδιακή πρόθεση προσφροάς και αγάπης προς τον πλησίον. Σπάνια κάποιος μαγειρεύει για τον εαυτό του κάτι στο οποίο να ενσταλάζει όλο το μεράκι και το κέφι του, όπως αν μαγειρεύει για τους άλλους. Και ακόμη απανιότερα μπορεί να μαγειρεύει κάποιος πολύ καλά, αν δεν έχει προγευθεί κατά την παιδική του ηλικία υψηλής ποιότητας γεύσεις που καθορίζουν τη γευστική του μνήμη. 

Η παιδική γευστική μνήμη διαμορφώνει ένα "μαγειρικό ένστικτο" που όσο κι αν καταχωνιαστεί, μεγαλώνοντας μπορείς να το ανακαλέσεις σαν ένα λησμονημένο νανούρισμα, να το καλλιεργήσεις σαν ένα φυτό που αφού αναπτύχθηκε αποζητά μεγαλύτερη γλάστρα, και μαγειρεύοντας, διαβάζοντας, αλλά κυρίως κάνοντας πειραματισμούς, να το εξελίξεις. Έτσι φτάνεις κάποτε στο σημείο να σε οδηγούν οι μυρωδιές που σε ανάθρεψαν, ξεπηδούν από μέσα σου εικόνες λησμονημένες της μητέρας σου στην κουζίνα, το χέρι σου γνωρίζει τόσο ασυνείδητα τις δοσολογίες όσο τα δάχτυλά του. 

Η αγάπη προς τη μαγειρική είναι συνήθως κληρονομική, όχι βέβαια με την γονιδιακή έννοια του όρου, αλλά με την έννοια της στοργικής και δοτικής μητέρας που στηρίζοντας με τα φαγητά της όλες τις στιγμές της ανήλικης ζωής μας, μάς κληρονόμησε, ως παράδειγμα, αυτή την ολοζώνανη πρακτική της αγάπης. Η μαγειρική αποτελεί την καθημερινή έμπρακτη αγάπη προς τους δικούς μας, αλλά και τους άλλους, φίλους ή ξένους. 

Η ελληνική κοινωνία δομήθηκε γύρω από το κοινό τραπέζι που αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο της οικογένειας και μέχρι σήμερα ακόμη ανθίσταται σε μεγάλο βαθμό, σε σχέση με άλλες κοινωνίες, στην εύκολη επιλογή του έτοιμου και αγορασμένου φαγητού, αλλά και στην κατά μόνας διατροφική διεκπεραίωση. 

Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές οικογένειες, σχεδόν όλα συμβαίνουν στο τραπέζι της κουζίνας. Εκεί, μικροί και μεγάλοι, όχι μόνον τρώνε, αλλα διαβάζουν, παίζουν, ζωγραφίζουν, πίνουν τον καφέ τους, εναποθέτουν τους λογαριασμούς, τα βιβλία ή τους δίσκους, τα κάθε λογής σημειώματα, τους τηλεφωνικούς καταλολόγους, εκεί πολλές φορές βρίσκεται και το εικονοστάσι. 

Το κοινό τραπέζι αποτελεί τον πιο στέρεο πυρήνα της οικογένειας. Οι μυρωδιές, τα αρώματα, οι καπνοί, η ανεβασμένη θερμοκρασία, τα χρώματα των υλικών, όλα δημιουργούν μια θαλπωρή στους ανθρώπους που καθώς βρίσκονται εκεί συναγμένοι και ευχαριστιούνται ένα φαγητό, ή το προσδοκούν ανυπόμονα,  ξεκλειδώνονται κι αρχίζουν να μιλούν, να γελούν, να συζητούν ή και να τσακώνονται. Το τραπέζι της κουζίνας είναι ένα ολοζώντανο πεδίο, όπου τα μέλη της οικογένειας συνυπάρχουν δυναμικά χτίζοντας τη σχέση τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το καλομαγειρεμένο και νόστιμο φαγητό μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά σ' αυτή τη σχέση. Είναι σε θέση να μαλακώσει τις καρδιές, να απαλύνει τις αντιθέσεις, να κάνει το πικραμένο χείλι να χαμογελάσει, να ενώσει τους μαλωμένους και να εξομαλύνει ακόμα και πολύ δύσκολες καταστάσεις. Ακόμα κι αν φύγουμε από το οικογενειακό περιβάλον και πάμε σε χώρους όπου οι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να συμβιώνουν για πολύ καιρό, ο καλός μάγειρας αποτελεί ένα σταθερό συνδετικό κρίκο της ομάδας. Από τα ποντοπόρα πλοία μέχρι τα μοναστήρια, ο μάγειρας είναι ο καταλύτης των σχέσεων της ομάδας. Μπορεί να την ενώσει ή να τη διαλύσει.

Η χαρά που προσφέρει ένα ωραίο φαγητό είναι μια χαρά που προσφέρεται απλόχερα και γενναιόδωρα και μπορείς να της αντισταθείς όσο μπορείς να αντισταθείς και στο χάδι του ήλιου. Εάν δε, το νόστιμο φαγητό συνοδεύεται και από ένα καλό κρασί, τότε η ευφροσύνη κατακλύζει όλους τους συνδαιτημόνες. Άνθρωποι που δεν τρώνε καλά, γίνονται πολλές φορές γκρινιάρηδες, εριστικοί ή μίζεροι. Όσοι πεινούν, μπορεί να γίνουν πολύ ευκολότερα επιθετικοί από τους χορτασμένους. 

Ακόμα και τον Θεό, τον τρώμε. Η Θεία Ευχαριστία αποτελεί το κέντρο της λατρείας μας. Το ψωμί και το κρασί μετουσιώνονται σε Σώμα και Αίμα του Κυρίου μας που θα στηρίξουν το σώμα μας και την ψυχή μας. Το Κοινωνικό της Προηγιασμένης Θείας Λειτουργίας, μάς προτρέπει: "Γεύσασθε και ίδετε ότι Χριστός ο Κύριος".

Πότε, όμως, είναι ωραίο κι επιτυχημένο ένα φαγητό; Κατά τη γνωμη μου, είναι με τρόπο ανάλογο μ' αυτόν κατά τον οποίο είναι ωραίο κι επιτυχημένο ένα ποίημα. Τα βασικά του χαρακτηριστικά είναι, η κατασκευή του να διέπεται από ειλικρινή πρόσθεση χωρίς διάθεση επίδειξης, να έχει λιτότητα στη χρήση των υλικών, έμπνευση, μέτρο, αρμονία και ισορροπία, αίσθηση του ρυθμού, καθώς και της θερμοκραασίας της φωτιάς, αλλά και άρτια εικόνα της παρουσίασής του στο πιάτο. Αυτό που στην ποίηση καλείται ποιητική φόρμα, στη μαγειρική είναι το πιάτο που επιλέγουμε και ο τρόπος με τον οποίο καταλαμβάνει το φαγηρό θέση σ' αυτό. Τα δυσκολότερα φαγητά είναι και τα απλούστερα, όπως τα χάι κου στην ποίηση.

animusanimus

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

 

Ο ευαγγελιστής Λουκάς, ο οποίος έχει ως κύρια πηγή για τη συγγραφή του ευαγγελίου του την Παναγία, διέσωσε τον διάλογο της Θεοτόκου με την συγγενή της Ελισάβετ, μητέρα του Προδρόμου, στον οποίο διάλογο περιέχεται και η φράση: «Ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού. Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί».

Ο προφητικός λόγος της Παναγίας φαίνεται να πέφτει στο κενό κατά την εποχή μας. Εμείς που έχομε συνηθίσει στις ποσοτικές εκτιμήσεις των πραγμάτων θεωρούμε ότι υπερέβαλλε αναφερόμενη στην απόδοση τιμής προς το πρόσωπό της από όλες τις γενιές στο διάβα της ιστορίας. Εν πρώτοις η χριστιανική πίστη διαδόθηκε σε τμήμα μόνο των λαών του πλανήτη, αρκετοί από τους οποίους την εγκατέλειψαν στη συνέχεια, για να ασπαστούν τον ισλαμισμό.Σήμερα οι χριστιανοί όχι απλώς αποτελούν μειοψηφία μεταξύ των κατοίκων του πλανήτη, αλλά και δοκιμάζονται από άνευ προηγουμένου κρίση θρησκευτικής ταυτότητας. Αρκετοί κάτοικοι στις θεωρούμενες χριστιανικές χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής διατηρούν τυπική σχέση με την Εκκλησία, αν δεν την έχουν διακόψει και αυτή ενσυνείδητα. Στα πλαίσια της τυπικής αυτής σχέσης μπορεί να συμμετέχουν στους εορτασμούς που η Εκκλησία του Χριστού καθόρισε προς τιμήν της Παναγίας και το όλο κλίμα τους διαμόρφωσε διαχρονικά η λαϊκή ψυχή, πλην όμως είναι ο εορτασμός αυτός ολοένα και πιο τυπικός και μακριά από το πνεύμα εορτασμού της Εκκλησίας, το πνεύμα που έχει ως βάση τη ρήση «εορτή σημαίνει μίμηση του τιμωμένου προσώπου».

Η Παναγία είναι για την Εκκλησία μας το αιώνιο γυναικείο πρότυπο. Παραμένει ταπεινή ακόμη και όταν δοξάζεται ο υιός της. Δεν προβάλλεται ως αυθεντία σε ουδεμία στιγμή του δημοσίου βίου του Χριστού, αλλά διδάσκει κυρίως με τη σιωπή της. Η σύγχρονη «χριστιανή» γυναίκα προβάλλει με έντονη τη διεκδίκηση δικαιωμάτων έναντι του ανδρός μάλιστα με συχνές επικρίσεις κατά της Εκκλησίας, γιατί τάχα αυτή συνετέλεσε στο σχηματισμό ανδροκρατούμενων κοινωνιών, στις οποίες η γυναίκα καταπιεζόταν. Και είναι μεν αναμφισβήτητο ιστορικά γεγονός η καταπίεση της γυναίκας, είναι όμως κατάφωρα άδικη η επίκριση κατά του Ευαγγελίου του Χριστού. Η σύγχρονη γυναίκα στην προσπάθειά της να χειραφετηθεί από τη δυναστεία του άνδρα προχώρησε σε επανάσταση για κατάκτηση δικαιωμάτων, τα οποία την έφεραν σε τρομακτικά δύσκολη θέση, χειρότερη από εκείνη του παρελθόντος. Χειραφέτηση θεωρείται η απεμπόληση της αιδούς, με την οποία κοσμούνταν οι γυναίκες και κατά την αρχαιότητα. Ακόμη και οι εισερχόμενες στους ναούς δεν συγκινούνται από τον τρόπο απεικόνισης της Θεοτόκου, αλλά είναι ντυμένες σύμφωνα με τις επιταγές της μόδας, η οποία γυμνώνει τη γυναίκα ολοένα και περισσότερο. Από αυτό επωφελείται στο έπακρο ο άνδρας, ο οποίος ρέπει στο να θεωρεί διαχρονικά τη γυναίκα σκεύος ηδονής! Και μπορεί να καυχάται η γυναίκα ότι στα πλαίσια της χειραφέτησης έχει πλέον τη δυνατότητα να συνάπτει κατά βούληση σχέσεις χωρίς να δακτυλοδείχνεται, να απατά τον άνδρα, όπως την απατούσε και αυτός, να καθορίζει, αν θα φέρει σε πέρας την κύηση ή θα τη διακόψει. Ιδιαίτερη υπήρξε για το τελευταίο αυτό δικαίωμα η καύχηση γυναικών κατά τις πρόσφατες δεκαετίες.

Σε τελευταία ανάλυση όμως η γυναίκα κατέστη τραγική. Εξήλθε για να εργαστεί, χωρίς να έχει εξασφαλίσει συμφωνία με τον άνδρα της να τη συνδράμει στις εργασίες της οικίας. Ακόμη και χριστιανοί που επισκέπτονται γέροντες σε μοναστήρια ξαφνιάζονται ακούγοντας την απάντηση στο ερώτημα «ποιος πρέπει να κάνει ετούτη ή την άλλη οικιακή εργασία;». Η απάντηση «όποιος προλάβει» προσβάλλει καίρια τον ανδρικό εγωισμό, τον εγωισμό που φρόντισε να καλλιεργήσει η γυναίκα που εναλλάσσει τον ρόλο της νύφης με τον άλλο της πεθεράς!

Η γυναίκα θεωρεί πλέον απαράδεκτο το του Ευαγγελίου «η δε γυνή ίνα φοβείται τον άνδρα». Βέβαια ο άνδρας κώφευε στο παρελθόν στην εντολή του Αποστόλου Παύλου να αγαπά τη γυναίκα όπως το σώμα του. Γνωρίζοντας η γυναίκα τι την περίμενε και έχοντας κακούς συμβούλους στο περιβάλλον επιχειρούσε να επιβληθεί κατά τη διάρκεια του μυστηρίου του γάμου με το πάτημα του ποδιού, σκηνή διακωμώδησης του μυστηρίου και αιτία εκνευρισμού χωρίς λόγο. Σήμερα δεν περιορίζεται στην χωρίς νόημα επίδειξη «ανεξαρτησίας» έναντι του άνδρα, αλλά διεκδικεί επί ίσοις όροις την αρχηγεία της οικογένειας. Και ο άνδρας αντιδρά και η οικογένεια διαλύεται. Και η μονογονεϊκή οικογένεια, αυτή στην οποία η γυναίκα, κατά κανόνα, αναλαμβάνει και τους δύο ρόλους και τα παιδιά δοκιμάζονται όχι μόνο ως την ενηλικίωση αλλά και μετά, θεωρείται μορφή φυσιολογικής οικογένειας υπό τις παρούσες κοινωνικές συνθήκες σε όλες τις «χριστιανικές» χώρες.

Η γυναίκα εξακολουθεί να παραμένει φιλάρεσκη και απ’ αυτό επωφελούνται οι «μαίτρ» της μόδας, περιέργως όχι και πολύ άνδρες κατά κανόνα, για να την ξεγυμνώσουν. Η φωτογραφία γυμνής γυναίκας συνοδεύει κάθε διαφήμιση, ακόμη και της πιο απίθανης συσκευής. Και η τέχνη, ιδίως αυτή του κινηματογράφου, αξιοποιεί στο έπακρο την «ελευθερία» που της παρέχεται από τις μη πουριτανικές πλέον κοινωνικές δομές, ώστε να φέρει γυμνή τη γυναίκα σε κάθε οικία ακόμη και μπροστά στα μάτια μικρών παιδιών. Βέβαια το ότι η οφθαλμοπορνεία κυρίως μέσω του διαδικτύου έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις και το ότι οι έμποροι δεν περιορίζονται στην επίδειξη κατά φύσιν ερωτικών σκηνών αλλά ολοένα και περισσότερο προβάλλουν την ανωμαλία της γενετήσιας σφαίρας ελάχιστα απασχολεί τις «χριστιανικές» κοινωνίες!

Η «χριστιανή» γυναίκα φαίνεται αποποιείται το μεγάλο δώρο του Δημιουργού μας να γίνει συνδημιουργός στη νέα ζωή. Έχοντας στη διάθεσή της τα μέσα που της παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία, καυχάται ότι έχει το δικαίωμα αυτοδιαχείρισης του σώματός της, προς μεγάλη τέρψη του άνανδρου άνδρα, ο οποίος διεκπεραιώνει με ευχέρεια την κάθε ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, απόρροια σχέσεως υπό προθεσμία και χωρίς δεσμεύσεις και από τις δύο πλευρές! Έτσι η γυναίκα αποφασίζει αργά συνήθως να κυοφορήσει με τη φοβερή εμπειρία περισσότερων από μια εκτρώσεων! Και ο «χριστιανικός» κόσμος αντιμετωπίζει σήμερα τρομακτικό πρόβλημα δημογραφικής γήρανσης του πληθυσμού.

Η Παναγία δεν έσφαλε όταν προφήτευσε για την τιμή που θα της αποδίδουν διαχρονικά οι άνθρωποι και ιδίως οι γυναίκες. Απλώς δεν εννοούσε τα πράγμα όπως εμείς. Δεν εννοούσε τους πολλούς, αλλά τους εκλεκτούς, εκείνους που επιλέγουν στον βίο τους τη στενή και τεθλιμμένη οδό του Υιού της. Και αυτοί δεν θα εκλείψουν όσο και αν διαφθαρούν οι «χριστιανικές» κοινωνίες. Πάντοτε θα υπάρχουν ευλαβείς ψυχές, που θα προσέρχονται με κατάνυξη στις παρακλήσεις του Δεκαπενταυγούστου και θα ζητούν ταπεινά τη μεσιτεία της, όπως τότε που προσφιλή πρόσωπα διέτρεχαν κίνδυνο σε πολέμους και αναστατώσεις, τότε που η μάνα, η γυναίκα, η αδελφή τα ξεπροβοδούσε με ένα Φυλακτό της Παναγιάς και την προσευχή η Μεγαλόχαρη να τα προστατεύει. Μήπως και σήμερα δεν διατρέχουν τα αγαπημένα μας πρόσωπα κινδύνους;  Όταν ο έφηβος περιχαρής ανεβαίνει στη «μηχανή» για να κατακτήσει τον κόσμο, όταν ο άλλος ξεκλειδώνει περί το μεσονύκτιο το αυτοκίνητο του πατέρα, για να επιστρέψει χαράματα, όταν η κόρη βγαίνει με κάποιον άγνωστο, όταν…, πού εναποθέτει άραγε την αγωνία της η σύγχρονη μάνα; Αλλοίμονο αν δεν γνωρίζει την Γοργοεπήκοο, στην οποία κατέφυγαν γενεές και γενεές.

Μέσα στην κρίση που μας μαστίζει κάποιοι νέοι παίρνουν την απόφαση να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια και να αποτραβηχθούν στο Άγιο Όρος, στο Περιβόλι της Παναγίας, όπου θα περάσουν τον βίο τους αγρυπνώντας και ζητώντας το έλεος του Θεού και της μητέρας του για τους ίδιους και τον σύμπαντα κόσμο. Λίγοι ασφαλώς, όμως δεν θα πάψουν, όσο και αν ο κόσμος βυθίζεται στο υπαρξιακό κενό λόγω της πνευματικής κρίσης που τον μαστίζει. Αυτούς, τους μοναχούς και τους ταπεινούς ανθρώπους του λαού, εννοούσε η Παναγία και όχι τα εκατομμύρια των χριστιανών των ταυτοτήτων.

   ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΠΗΓΗ

Ο υποβιβασμός τής γυναίκας στις αρχαίες Παγανιστικές κοινωνίες

Τολμούν οι απατεώνες τού Νεοπαγανισμού να κατηγορήσουν τους Χριστιανούς, ότι δήθεν υποβίβασαν την "τιμημένη" θέση τών γυναικών τής αρχαίας Ελληνικής κοινωνίας. Και τα λένε αυτά σε ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΥΣ και άσχετους, που ωραιοποιούν την αρχαιοελληνική σκοταδιστική θρησκεία και κοινωνία. Αλλά έτσι μας αναγκάζουν να πούμε την αλήθεια. Και όπως πάντα, Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΝΑΕΙ ΠΟΛΥ! Γιατί η θέση της γυναίκας στην "προοδευμένη" αρχαιοελληνική κοινωνία της Κλασικής εποχής, ήταν πολύ χειρότερη και από την Εβραϊκή του 1500 π.Χ.!

Για την θέση της γυναίκας στην αρχαιότητα ισχύουν τα παρακάτω:

Έγκλειστες στο σπίτι

Στην Αρχαία Ελλάδα τα ανύπαντρα κορίτσια δε μπορούσαν να κυκλοφορούν ελεύθερα και να συναναστρέφονται νέους. Είναι περιορισμένα στο χώρο του σπιτιού που είναι προορισμένος για τις γυναίκες, τον γυναικωνίτη. Μόνο σε μερικές θρησκευτικές γιορτές είχαν τη δυνατότητα να βούν από το σπίτι ή να λάβουν μέρος στην πομπή. Σε μερικές επιτρέπονταν να τραγουδήσουν και να χορέψουν σε αυτές. Όμως οι χοροί των κοριτσιών και των αγοριών ήταν πάντα χωριστοί κατά πολύ αυστηρό τρόπο.
 

Ας πάμε και στους παντρεμένους. Οι Αρχαίοι άνδρες παντρεύονταν όχι από έρωτα αλλά για να αποκτήσουν παιδιά τα οποία θα τους γηροκομούν. Δηλαδή για συμφέρον.

Με το ζόρι παντριά

Ποινικό αδίκημα ήταν για τους Σπαρτιάτες (και γενικά για τους Αρχαίους Έλληνες) το να μην παντρευτείς. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα και τον Πλούταρχο υπήρχαν ειδικοί κανόνες γι’ αυτό το «αδίκημα». Οι Αρχαίοι Σπαρτιάτες είχαν την «γραφήν αγαμίου», δηλαδή την καταγγελία με την οποία ο ανύπαντρος δικαζόταν δημόσια επειδή δεν παντρεύτηκε  (δίκη αγαμίου), επειδή άργησε να παντρευτεί (δίκη οψιγαμίου), ακόμα και διότι παντρεύτηκε αταίριαστα (δίκη κακογαμίου). Ειδική νομοθεσία κατά των ατόμων που δεν είχαν παντρευτεί είχαν κι οι Αρχαίοι Ρωμαίοι, αφού επέβαλλαν οικονομικές επιβαρύνσεις, μέσω των κηνσόρων που ήταν αρμόδιοι για τα ήθη (τι ηθικο-λαγνεία παγανιστική κι αυτή), με στόχο τον περιορισμό της αγαμίας. Αυτό λέγεται μάλλον «Σπαρτιατικά ανθρώπινα δικαιώματα». Δεν έχει σημασία τι θέλει ο καθένας να κάνει με την προσωπική ζωή του. Πρότυπο ελευθερίας η Αρχαία Σπάρτη κι η Παγανιστική Ρώμη. 

Αστυνομία που κυνηγούσε... γυναίκες!

Αντίστοιχα, στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν ..οι «γυναικονόμοι» ή «γυναικοκόσμοι», άρχοντες που επιτηρούσαν τη διαγωγή των γυναικών στην πόλη. Αυτοί υπήρχαν και πριν ακόμη το Σόλωνα. Αργότερα αποτελούσαν ένα είδος αστυνομίας ηθών και ήταν υπάλληλοι του Αρείου Πάγου. Είχαν έργο την περιστολή κάθε παρεκτροπής που γινόταν. Φρόντιζαν να φυλάσσεται η ευκοσμία στις δημόσιες εκδηλώσεις, αλλά και στην ιδιωτική ζωή των πολιτών. Επέβαλαν πρόστιμα ώς και χιλίων δραχμών σε όσες φέρονταν άσχημα στους δρόμους και ανέγραφαν τα ονόματά τους σε ένα πλάτανο στον Κεραμεικό.

Αν βέβαια οι «Γυναικονόμοι» υπήρχαν όχι στην αρχαία Αθήνα αλλά στη Ρωμανία/Βυζάντιο, οι ...Ολύμπιοι θα άρχιζαν τα δικά τους πάλι: ότι είναι απαράδεκτο να αστυνομοκρατούνται τα ήθη, ότι μόνο στο μισαλλόδοξο Βυζάντιο αυτά γίνονταν, ότι είναι απόδειξη ότι τότε η γυναίκα ήταν ζώο, ότι μόνο στο μονοθεϊσμό εξευτελίζεται δημοσίως η προσωπικότητα της γυναίκας με αναγραφή του ονόματός της. κ.ο.κ. Δυστυχώς για τους  Νεοπαγανιστές, αυτά συνέβαιναν στην παγανιστική Αθήνα. Κι επειδή η Αθήνα της εποχής εκείνης δέν ήταν χριστιανική, οι Νεοαρχαιολάτρες σιωπούν. Αυτή είναι η «αρχαιολατρία» τους και η «επιστήμη» τους :  Η συγκάλυψη κάθε πράγματος που δεν τους συμφέρει, με σκοπό να χτυπήσουν ιδεολογικά μια άλλη θρησκεία.

  Ο θρησκευτικός θεσμός τού γάμου

«Μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων ήταν σεβαστός ο θεσμός του γάμου και είχε χαρακτήρα θρησκευτικό. Προσθέτονταν σ' αυτόν και η περιεσκεμμένη σκοπιμότητα για την απόκτηση ισόβιας και πιστής οικονόμου για διαχείριση του σπιτιού. Συναισθηματικοί λόγοι για την εκλογή συζύγου είχαν δευτερεύουσα αξία. Η Σπάρτη και η Αθήνα (νομοθεσία Σόλωνος) προέβλεπαν τή «γραφή αγαμίου» (μήνυση δηλαδή γιατί δεν παντρεύτηκαν), για όσους απέφευγαν το γάμο, και επομένως την ενίσχυση της πολιτείας διά της τεκνοποιΐας. Η Σπάρτη επίσης προέβλεπε την «γραφή οψιγαμίου» για τους νυμφευομένους σε μεγάλη ηλικία, και τη «γραφή κακογαμίου» (μήνυση για όσους έκαναν κακό γάμο), για τους νυμφευομένους με κόρη όχι ελεύθερου πολίτη. Σκοπός του γάμου πρώτος και κύριος ήταν η δημιουργία τέκνων (Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς διέσωσεν έκφρασιν κατά τους γάμους των αρχαίων. Ο πατήρ παραδίδων την θυγατέρα του, έλεγε· «Παίδων επ' αρότω γνησίων διδωμί σοι γε την εμαυτού θυγατέρα». (Κλήμης, Στρωματείς, 11, 23. Β 7, 358, 17-18)). Χαρακτηριστικά γιά τους Σπαρτιάτες λέει ο Ξενοφώντας ότι γνώμονας του γάμου ήταν το «συμφέρον τη ευγονία» (συμφέρον για καλούς απογόνους).» (Νίκος Θ. Μπουγάτσος, Η Ορθόδοξη Θεολογία για το σκοπό του Γάμου, Αθήνα 1989, Εκδόσεις Επτάλοφος) 
 

Διαπόμπευση και φόνος τών μοιχών

Εάν ένα μοιχευόμενο ζευγάρι συλλαμβανόταν επάνω στην πράξη, τότε επιτρεπόταν ακόμη και η θανάτωση του μοιχού. Αυτή η αυστηρή ποινή προβλεπόταν ακόμη και από το νομικό κώδικα του Δράκοντος του τέλους του 7ου αι. Μάλιστα κατά τον 4ο π.Χ. αιώνα πρέπει η θανάτωση του μοιχού από τον θιγμένο σύζυγο να ήταν ακόμη τόσο αποδεκτή, ώστε το αθηναϊκό δίκαιο αυτήν ειδικά την περίπτωση εξακολουθούσε να την προβλέπει συνέχεια (Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία 57, 3). Η μοιχευόμενη γυναίκα κατά τον νόμο έπρεπε να αποπεμφθεί.

Γράφει ο Πλούταρχος για την διαπόμπευση των μοιχαλίδων αρχαίων Παγανιστριών, ότι την μοιχαλίδα την έβαζαν πάνω σε λίθο ώστε να την δει όλη η πόλη, και μετά την ανέβαζαν πάνω σε ένα γαϊδούρι και τη διαπόμπευαν σε όλη την πόλη, κυκλικά. Μετά, η πομπή επέστρεφε στην αρχική θέση και πάλι την έδειχναν σε όλο τον κόσμο. Από το σημείο αυτό και για όλη της τη ζωή, η μοιχαλίδα Παγανίστρια θεωρούνταν «άτιμη» και την αποκαλούσαν «Ονοβάτιν», επειδή την διαπόμπευσαν πάνω σε γάιδαρο (Ελλην, τ. 2): «των γυναικών την επί μοιχεία ληφθείσαν αγαγόντος εις αγοράν, επί λίθον τινός εμφανή πάσι καθίστασαν˙ είτα ούτως ανεβίβαζον επί όνου και την πόλιν κύκλω περιαχθείσαν έδει πάλι, επί τον αυτόν λίθον καταστήναι, και το λοιπόν άτιμον διατελείν, Ονοβάτιν προσαγορευομένην».<Περί του ιδιωτικού βίου των αρχαίων Ελλήνων, Θ.Β. Βενιζέλου, α' έκδοση Αθήναι 1873, επανέκδ. Δημιουργία>(σ.45)

Επιπλέον, οι νόμοι τής απαγόρευαν να μπαίνει στα δημοτελή ιερά, για να μη διαφθείρει τις αναμάρτητες γυναίκες, συναναστρεφόμενη με αυτές. Άτιμος ήταν και όποιος συγκατοικούσε πλέον μαζί της (Δημ. Κατά Νεαίρ. 1374) .

  Προγαμιαίες σχέσεις

Κορίτσια που είχαν γενετήσια επικοινωνία προ του γάμου, μπορούσε ο πατέρας τους να τα πουλήσει στο σκλαβοπάζαρο (Πλούταρχος, Σόλων 23, 2). Αληθοφανέστερη φαίνεται η αφαίρεση ορισμένων δικαιωμάτων, την οποία παραδίδει ο Αισχίνης (Αισχ. I, 183). Τα κορίτσια αυτά δεν έπρεπε να φορούν κανένα στολίδι κι ούτε να επισκέπτονται κανένα ιερό. Αν παρέβαιναν αυτές τις απαγορεύσεις, τότε ο καθένας μπορούσε να τα δείρει και να τα κακοποιήσει, εφόσον αυτό δεν είχε ως συνέπεια τραυματισμούς ή και το θάνατο.<Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, Carola Reinsberg,  εκδ. Παπαδήμα >(σ. 59) 

Η ατυχία να είσαι αρχαία Παγανίστρια γυναίκα

«Έβαλε νόμο ο Σόλων, απαγορεύοντας στη γυναίκα να βγαίνει έξω φορώντας περισσότερα από τρία φορέματα, είτε να κρατά φαγώσιμα ή πιοτό που να αξίζει περισσότερο από ένα οβολό, είτε να νυχτοπερπατεί, εξόν με αμάξι που μπορστά του φέγγει λυχνάρι.» (Πλουτ. Σόλων, 21 )

Ο Πλάτων, ο οποίος στην Πολιτεία εξισώνει άνδρες και γυναίκες, ωστόσο στον Τιμαιο 42 Β γράφει:
«όποιος όμως άνδρας αποτύχει σε αυτά (να ζήσει μέσα στη δικαιοσύνη), θα μεταμορφωθεί κατά τη δεύτερη γέννησή του σε γυναίκα».
Είναι, με άλλα λόγια, αποτυχία να είσαι γυναίκα, σύμφωνα με τον Πλάτωνα.

Ενώ ο Δημόκριτος, που ήταν δημοκρατικός κι όχι αντιδραστικός, όπως ο Πλάτωνας, λέει:   

(Απ. 110) «γυνή μη ασκείτω λόγον˙ δεινόν γαρ» («η γυναίκα να μην εξασκείται στο ρητορικό λόγο, γιατί είναι κακό πράγμα»).

και:

«Είναι η πιο μεγάλη προσβολή για τον άντρα να κυβερνάται από γυναίκα» (Απ. 111).

Και είναι φυσικό για έναν Παγανιστή, που η θρησκεία του δεν έχει ούτε μία γυναίκα στα νησιά των Μακάρων, να θεωρεί εξωφρενικό οι γυναίκες να κυβερνούν. Αντίθετα, για έναν Χριστιανό, για τον οποίο ο ανώτερος άνθρωπος σ’ όλες τις εποχές, πάνω κι από αγγέλους, θεωρείται μια γυναίκα, είναι πολύ φυσιολογικό να μην θεωρεί ντροπή να κυβερνάται από γυναίκα.
 Απόδειξη αυτού οι αυτοκράτειρες που διακυβέρνησαν την Ρωμανία. 

Ο Ησίοδος, αφού μας ιστορεί στη Θεογονία τον τρόπο που ο σιδηρουργός θεός Ήφαιστος σκάρωσε τη γυναίκα, την ξομπλιάζει με όλα τα δώρα που πήρε από την Αφροδίτη, με φλυαρία, μοχθηρό γέλιο και πονηριές. Και επιπλέον:

Ποτέ μην αφήσεις να σε ξεμυαλίσει η γυναίκα
η κουνοκώλα ούτε η κολακείες της που
μ’ αυτές να σε τυλίξει θέλει.
Κι ακόμα
Η γυναίκα είναι μια συμφορά, μια ωραία
συμφορά, μια καλοστημένη παγίδα που μέσα
της πέφτουν οι άνθρωποι. 

Κι ο Μένανδρος δεν υπολείπεται ευγενικών χαρακτηρισμών:

Φύτρο κακό είναι η γυναίκα στη ζωή
αλλά σαν αναγκαίο κακό την αγοράζουμε.
Αλλά βρίσκει επιπλέον ότι
Φορτίο δεινών είναι η γυναίκα για τον άνδρα.

 Κι ο Ησίοδος επιβεβαιώνει:

Έτσι ο Δίας έστειλε στους άνδρες τις γυναίκες σαν
επιδημία, γεμάτες σχέδια ύπουλα.

Και ακόμα:

Μέτρο κανένα δε γνωρίζουν, σε όλα είναι άσωτες,
Κι έτσι μοιάζουν με τους κηφήνες που δεν
κατέχουν καμμιά δουλειά παρά κατεβάζουν
στην κοιλιά τους των άλλων το μόχθο...όποιος
λοιπόν γλιτώσει από το γάμο και τα αισχρά
έργα των γυναικών, αυτός σώζει το βιό του.
Αλλά όποιος παίρνει ένα πλάσμα βλαβερό,
 αυτού η ζωή γίνεται μαρτύριο αδιάκοπο και τα βάσανα είναι αβάστακτα.
...γιατί οι γυναίκες στραγγίζουνε τον άνδρα
και τον παραδίδουν σε θλιβερά γεράματα.

Αλλά, ο Αντιφάνης την εμπιστεύεται κάπου:

Μόνο σ’ ένα εμπιστεύομαι τη γυναίκα: πως
σαν πεθάνει δεν θα ξαναζήσει. Σε τίποτε
άλλο δεν της έχω εμπιστοσύνη ώσπου να
πεθάνει.»

Μόνο ο πατέρας δικαιούται να λέγεται «γονιός»:

«ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ:
Δεν είναι η μάνα που γεννάει αυτό που λένε
παιδί της˙ θρέφει μονάχα το νέο το σπέρμα˙
ο άνδρας που σπέρνει αυτός γεννά˙ εκείνη, σαν ξένη,
το φύτρο σώζει, αν ο θεός γερό τ’ αφήσει.
Και θα σου φέρω απόδειξη σ’ αυτό που λέω:
πατέρας γίνεται να υπάρξει δίχως μάνα,
να, μάρτυρας εμπρός του Ολύμπιου Δία η κόρη,
που μέσα σε κοιλιάς δε θρέφηκε σκοτάδια.»
(Αισχύλος, Ευμενίδες) (Θαυμάστε "φως" Απολλώνιο!!!)

Να μην υποτάσσεται η γυναίκα στον Παγανιστή άνδρα της; Δεν είναι άνδρας τότε:

«Είσαι γυναίκας δούλος;
(....) όσο εγώ θα ζω, γυναίκα δε θα διαφεντεύει.
(...) Άνδρας δε θα είμαι εγώ, αν αυτή ατιμώρητα
κλωτσάει την ισχύ μου»
(Σοφοκλής, Αντιγονη)

 Δεν γίνεται να μη χρειάζονταν οι Παγανιστές το γένος των γυναικών;

«Σαν το κρεββάτι πάει καλά, όλα τα έχετε˙(..)
από κάπου αλλού να αποχτούνε παιδιά θά πρεπε
οι θνητοί. Το γένος σας αν έλειπε
και τα κακά του ανθρώπου θα χανόταν»
 (Ευριπίδης, Μηδεια)

Δία, γιατί έφτιαξες τις Παγανίστριες:

«Ω Δία, γιατί στου ήλιου το φως να
φέρεις τις γυναίκες τις δολερές, τα πλάσματα
των ανδρών τον όλεθρο;(...)
Να χαθείτε, ποτές δε θα χορτάσω να σας
μισώ, γυναίκες....
γιατί οι γυναίκες είναι πάντα κακές.(....)
Κι αν κρεμαστεί των γυναικών η φάρα
ολάκερη... εγώ τη γνώμη δεν αλλάζω.
( Ευριπίδης, Ιππόλυτος)

Ενώ ο συμπαθής Παλλαδάς γράφει, προφανώς ως κύκνειο άσμα της άποψης του Παγανισμού για τη γυναίκα (Π.Α., XI 381):

Κάθε γυναίκα είναι χολή˙ δυο στιγμές καλές χαρίζει:
τη μια στον νυφικό θάλαμο, και την άλλη στον θάνατό της.

Αφού, λοιπόν, οι Ν/Π κατηγορούν τον Χρυσόστομο ως μισογύνη, να κατηγορήσουν πρώτα τον τρομερό μισογύνη Ευριπίδη, τον Ησίοδο, τον Πλάτωνα, τους ποιητές˙ πρώτα να κοιτάξουν τι είπαν οι αρχαίοι και μετά να ασχολούνται με το Χρυσόστομο. Επιπλέον, τα πατερικά εκκλησιαστικά κείμενα στα οποία βρίσκει κανείς φαινομενικά μισογυνικές και προσβλητικές για τη γυναίκα εκφράσεις, δεν είναι εναντίον της γυναίκας αυτής καθεαυτής, αλλά οι συγγραφείς τους έχουν κατά νου την πιθανότητα η (άπιστη) γυναίκα να σπρώξει τον άνδρα σε αμαρτία. Αυτό το γεγονός αποστρέφονται οι συγγραφείς. Τη γυναίκα καθεαυτή, όμως, όπως είδαμε τη θεωρούν κατ’ εικόνα και καθομοίωση Θεού, ίση με τον άνδρα, και σε καμμιά περίπτωση δεν ζητούν να μην είχε δημιουργηθεί το γυναικείο φύλο. Άλλωστε αλλού λένε και τα κουσούρια τού ανδρικού φύλου.Αντίθετα, δεν υπάρχει τέτοια αντιστοιχη προβληματική στους αρχαίους μισογύνηδες: ούτε στον Πλάτωνα, όταν αποκαλεί την γυναικεία κατάσταση «αποτυχία» ούτε στον Ευριπίδη, όταν ζητά από το Δία να μην είχε πλάσει τις γυναίκες ούτε στον Ησίοδο, όταν κατηγορεί για χίλια μύρια τη γυναίκα.
Ύστερα από όλα αυτά, δεν είναι να απορεί κανείς, γιατί οι γυναίκες τής αρχαιότητας υπέστησαν κάθε είδους βασανιστήρια για τρεις αιώνες από ειδωλολάτρες, προκειμένουν να μην αρνηθούν την ελευθερία τού Χριστού. Προτιμούσαν το θάνατο από την επιστροφή στη δουλεία που τους είχαν επιβάλλει οι ψευτοθεοί - δαίμονες!
Άραγε τα ξέρουν αυτά οι γυναίκες που ονειρεύονται μια αρχαιοελληνική κοινωνία; Πολύ θα ήθελα να ζούσαν έτσι για λίγο, για να εκτιμήσουν τη Χριστιανική ελευθερία που απολαμβάνουν! Τότε ακόμα και ο Ισλαμικός φερετζές θα τους φαινόταν παραδεισένιος!
http://www.oodegr.com/neopaganismos/politismos/gynaika2.htm