ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ

Ἐξυψώνει τή γυναῖκα ὁ Χριστιανισμός

Ἡ Οἰκογένεια, κοινωνία θείας Χάριτος.

Ὁ πάνσοφος Δημιουργός ἔπλασε τόν ἄνθρωπον «κατ' εἰκόνα καί καθ' ὁμοίωσιν Αὐτοῦ»(Γενέσ. α΄26).
Καί εἶπεν ὁ Θεός· «Οὐ καλόν εἶναι τόν ἄνθρωπον μόνον· ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθόν κατ' αὐτόν»(Γενέσ. β΄18), καί ἔπλασε τήν γυναῖκα ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων καί σάρκα ἐκ τῆς σαρκός τοῦ Ἀδάμ.
«Ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, κατ' εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. Καί εὐλόγησεν αὐτούς» (Γενέσ. α΄ 27-28) καί πάντα ὅσα ἐδημιούργησε, τά ἔθεσε ὑπό τήν ἐξουσίαν τοῦ ἀνθρώπου (παρβλ. Γενέσ. β΄18 ἑξ.). Τίμησε ὁ Θεός τά πλάσματά Του. Καί εὐλόγησε τόν θεσμόν τῆς Οἰκογενείας, ὥστε νά εἶναι κοντά στόν Δημιουργό καί Εὐεργέτη, νά ἀπολαμβάνει τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ καί νά ζῇ ὡς κοινωνία Θείας Χάριτος.

Ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ προσφέρεται στόν ἄνδρα καί στή γυναῖκα μαζί, δηλαδή στόν ἄνθρωπον. Ἡ θέσι τῆς γυναικός μπροστά στό Θεό δέν διαφέρει ἀπό τή θέσι τοῦ ἀνδρός. Ὁ Θεός ἔταξε τή γυναῖκα δίπλα στόν ἄνδρα, σάν ἀγαθή, πιστή, ἀφοσιωμένη καί πολύτιμη σύντροφο. Χαρά τῆς ζωῆς.
Ἀναλογισθήκαμε ἄραγε ποτέ, ποιά θά ἦταν ἡ μορφή τῆς ζωῆς χωρίς τήν πολύτιμη καί ἀνεκτίμητη καί ἀπερίγραπτη παρουσία τῆς γυναικός; Θά ἦταν πράγματι ἡ ζωή μας ἕνα ἀπύθμενο κενό, πυκνό, βαθύ σκοτάδι.
Ἡ γυναῖκα σύντροφος, ἀδελφή καί πάνω ἀπό ὅλαμητέρα εἶναι «δόσις ἀγαθή καί δώρημα τέλειον ἄνωθεν καταβαῖνον ἀπό τοῦ Πατρός τῶν φώτων» (Ἰακ. α΄ 17). Ἡ ἐνάρετη γυναῖκα εἶναι τό δῶρον τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, πού νοηματίζει τή ζωή μας. Δίνει περιεχόμενο καί σκοπό. Εἶναι ζωντανή εὐλογία τοῦ κόσμου.

Ἡ συμβολή της στήν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων εἶναι εὐεργετική ἀπό κάθε ἄποψι. Ὁ σοφός Σειράχ λέγει: «Γυνή ἀγαθή, μερίς ἀγαθή» (Σοφ. Σειρ.κστ΄ 3). Ἡ ἐνάρετη γυναῖκα εἶναι ἕνας ἐπίγειος Ἄγγελος, εἶναι εὐτυχία, εἰρήνη καί γλυκύτητα, δῶρον τοῦ Θεοῦ σέ κείνους, πού Τόν σέβονται καί Τόν λατρεύουν. Ὅπως ὁ Ἥλιος, πού ἀνατέλλει καί ἀνεβαίνει στά ὕψη τοῦ οὐρανοῦ τοῦ Κυρίου, ἔτσι καί τό κάλλος τῆς ψυχῆς, τῆς ἀγαθῆς καί ἐνάρετης γυναίκας λάμπει στό τακτοποιημένο καλά σπιτικό της καί στό χῶρο τῆς δραστηριότητός της (πρβλ. Σ. Σειρ.κστ΄ 16).

Ὁ Χριστός ὕψωσε τή γυναῖκα.

Ὁ Χριστιανισμός ὑπερύψωσε τή γυναῖκα καί τήν κοινωνική της θέσι. Πρίν ἀπό τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ περιφρονήθηκε, κατάντησε δούλη στόν ἄνδρα. Ὁ Χριστός τήν τοποθετεῖ ψηλά, στή θέσι πού τῆς ἀνήκει. Διακηρύττει τήν ἰσότητα ἀνάμεσα στόν ἄνδρα καί τή γυναῖκα: «Οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ἡμεῖς εἷς ἐσμέν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (πρβλ. Γαλάτ. γ΄ 28).
Ἡ γυναῖκα πλάσθηκε «κατ' εἰκόνα καί καθ' ὁμοίωσιν Θεοῦ», ὅπως καί ὁ ἄνδρας. «Κρίθηκε δέ ἀναγκαία ἡ παρουσία της στή ζωή μας, σύμφωνα μέ τή διακήρυξι τοῦ Δημιουργοῦ «ὅτι οὐ καλόν εἶναι τόν ἄνθρωπον μόνον».
Ὁ Χριστός, ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, διαλύει τόν σκοταδισμό μας καί προσδιορίζει τή θέσι τῆς γυναικός στή ζωή τῆς ἀνθρωπότητος. Τονίζει ὅτι στά μάτια τοῦ Θεοῦ ἡ γυναῖκα ἀξίζει τό ἴδιο, ὅσο καί ὁ ἄνδρας. Ὅλοι εἴμαστε ἴσοι μπροστά στό Θεό. Καί ὁ καθένας θά κριθῇ καί θά πάρῃ τή θέσι του, ἀνάλογα μέ τά ἔργα του.
Ἡ γυναῖκα δέν εἶναι κατώτερη ἀπό τόν ἄνδρα. Οἱ διαφορές, πού ὑπάρχουν ἀνάμεσα στόν ἄνδρα καί τή γυναῖκα εἶναι βιολογικές. Καί δέν ἐπιτρέπεται οὔτε νά παραβλέπωνται οὔτε νά παραβλάπτωνται. Οἱ βιολογικές ὅμως αὐτές διαφορές δέν εἶναι ἐμπόδιο στήν ἠθική ἰσότητα τῆς γυναίκας μέ τόν ἄνδρα καί στήν πνευματική της τελείωσι.


Ὑγιής φεμινισμός

Εἶναι ἀναμφισβήτητη ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστιανισμόςὕψωσε τή γυναῖκα σέ ὑψηλό θρόνο τιμῆς καί διεκήρυξε τήν ἰσότητά της μέ τόν ἄνδρα. Πῆρε τή θέσι, πού δικαιωματικά τῆς ἀνῆκε μέσα στή ζωή.
Ὁ ὑγιής φεμινισμός δέν ἀπομακρύνεται ἀπό τήν χριστιανική πίστι καί συνεπῶς δέν ἐπιτρέπει νά προδίδωνται καί νά περιφρονοῦνται οἱ ἰδιότητες τοῦ φύλου, ὅπως ἐπίσης καί ἡ ὑψηλή καί ἀνεκτίμητη ἀποστολή τῆς γυναικός, κυρίως ὡς μητέρας καί πιστῆς καί ἀφοσιωμένης συντρόφου.
Ὁ ὑγιής «φεμινισμός» (feminismus) δέν λησμονεῖ ὅτι στήν Καινή Διαθήκη, σάν ὕψιστο παράδειγμα ἀρετῆς προβάλλεται ἡ Θεοτόκος, πού, χάρις στό κάλλος τῆς ψυχῆς της, καταξιώθηκε νά γίνῃ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἀναδείχθηκε «ὑψηλοτέρα τῶν οὐρανῶν καί καθαρωτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν», «τῶν φιλοθέων φιλοθεοτέρα καί τῶν Ἁγίων ἁγιωτέρα» Παναγία. Καί δίκαια ἐξυμνεῖται καί εἶναι «κλῖμαξ ἐπουράνιος δι' ἧς κατέβη ὁ Θεός», «γέφυρα μετάγουσα τούς ἐκ γῆς πρός οὐρανόν» καί «αἰτία τῆς τῶν πάντων θεώσεως».
Ὁ ὑγιής φεμινισμός γνωρίζει ὅτι ὁ Χριστιανισμός ὁδηγεῖ τή γυναῖκα στή δόξα, τήν κάνει μέλος τοῦ μυστικοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἠθικά ἰσότιμη πρός τόν ἄνδρα, ναόν τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἀδελφή καίΝύμφη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, θυγατέρα τοῦ οὐρανίου Πατρός καί Μητέρα τῶν τέκνων Του.

Ἀντιφεμινιστικός Φεμινισμός

Μολονότι ὁ Χριστιανισμός ὕψωσε τή γυναῖκα, ὁ κόσμος τῆς ἁμαρτίας δέν ἄφησε νά πάρῃ τή θέσι, πού διακαιωματικά τῆς ἀνήκει. Ἡ ἰσότητά της καθυστέρησε ἤ καί ἐμποδίσθηκε σέ διάφορες ἐποχές ἐξ αἰτίας τῶν συνθηκῶν καί τῶν ἐξελίξεων τῆς κοινωνίας, πού κατεπάτησε, μεταξύ ἄλλων, καί αὐτήν τήν ἀρχή τοῦ Χριστιανισμοῦ περί τῆς θέσεως τῆς γυναικός.
Κατά τά μέσα ὅμως τοῦ ΙΘ΄ αἰῶνος, δίκαια, ξέσπασε μιά Φεμινιστική Κίνησις, μέ σκοπό τή χειραφέτησι τῆς γυναίκας καί τήν ἐξίσωσί της μέ τόν ἄνδρα, σέ ὅ,τι ἀφορᾷ τά δικαιώματά της, ἀστικά, κοινωνικά, πολιτικά καί οἰκονομικά.
Χωρίς ἀμφιβολία «ὁ φεμινισμός», πού ἐμφανίστηκε, κατά τά νεώτερα αὐτά χρόνια, εἶχε πολλές ὑγιεῖς ἐπιδιώξεις. Ἀπέβλεπε στήν κατοχύρωσι τῶν δικαιωμάτων τῆς γυναικός, πού πρῶτος ὁ Χριστιανισμός τῆς ἀνεγνώρισε, ὅπως εἶναι π.χ. ἡ πνευματική καί ἠθική ἰσότητα μέ τόν ἄνδρα, ἡ ἐξασφάλισι τῆς συμμετοχῆς τῆς γυναικός στήν οἰκονομική καί ἐπαγγελματική ζωή, στήν ἐπιστήμη καί τόν πολιτισμό καί ἡ ἀνάλογη προπαρασκευή καί μόρφωσί της, γι' αὐτό τό σκοπό, κλπ.
Μέ τόν καιρό ὅμως, δυστυχῶς, μέσα στόφεμινιστικό κίνημα γεννήθηκε ἕνας ἄσχετος, ἀνεξάρτητος, κακόβουλος, «ἕνας ἀρρωστημένος, ἄθεος Φεμινισμός», πού χωρίσθηκε ἀπό τό Χριστιανισμό. Ἀρνήθηκε τήν Πίστι καί ἔπληξεθανάσιμα τό γνήσιο «φεμινιστικό ἰδεῶδες».
Ἡ κίνησι πῆρε καθαρά ὑλιστική καί ἀντιχριστιανική μορφή. Ὁ δῆθεν πολιτισμός παρουσίασε καί παρουσιάζει τήν γυναῖκα σάν ἕνα εἶδος πολυτελείας ἤ σάν κάποιο οἰκιακό κόσμημα, ἤ ἀκόμη χειρότερα, χρησιμοποιεῖ τή γυναῖκα, τήνἐμπορεύεται, τήν ξεγυμνώνει, τήν ἐξευτελίζει καί τήν «πλασάρει» ἤ τή χρησιμοποιεῖ σάν μέσον διαφημίσεως διαφόρων προϊόντων.
Μέ θεωρητικές καί πρακτικές ὑπερβολές καί ἀκρότητες ἡ φεμινιστική κίνησις ἔφθασε στό ἀξιολύπητο φαινόμενο παρανοήσεως καί παρεξηγήσεως τῶν λέξεων καί τῶν ἐννοιῶν καί ξέφυγε ἀπό τόν ἀληθινό της προορισμό.
Ὁ ἐκφυλισμένος αὐτός φεμινισμός, πολεμεῖτούς Οἰκογενειακούς καί ἠθικούς θεσμούς, κηρύττειτό δικαίωμα τῆς ἀπόλυτης, ἐλεύθερης ζωῆς τῶν γυναικῶν, χωρίς ἀπολύτως κανέναν ἠθικό φραγμό.Διδάσκει τόν ἐλεύθερο ἔρωτα καί τίς ἐλεύθερες ἐξωγαμικές γενετήσιες σχέσεις, ἐπιτρέπει τίς, χωρίς λόγο, ἐκτρώσεις, διασαλπίζει ὅτι τό αὐτόματο διαζύγιο εἶναι δικαίωμα τῆς «μοντέρνας» γυναίκας.Λησμονεῖ ὅτι κάλλιστον χρῶμα εἶναι τό τῆς αἰδοῦς ἐρύθημα. Εἰρωνεύεται καί ἐμπαίζει τήν σεμνότητα καί τίς ἄλλες χριστιανικές ἀρετές, πού ἀποτελοῦν τόν πραγματικό στολισμό τῆς γυναίκας.
Ὅπως εἶναι φανερόν, «ὁ ἀρρωστημένος αὐτός φεμινισμός» βλάπτει θανάσιμα τή γυναῖκα, εἶναι, οὐσιαστικά, ἀντιφεμινιστικός.
Δέν ἐξυψώνει , ἀλλά εὐτελίζει τή γυναῖκα.
Ἀντίθετα μάλιστα τήν ὁδηγεῖ στήν ἄβυσσο τοῦ ἐξευτελισμοῦ τῆς προσωπικότητός της. Τήν ἀποπροσανατολίζει. Τήν ἀπομακρύνει ἀπό τήν ὑψηλή της ἀποστολή καί καθιστᾶ τή συμβολή της ἐπιβλαβῆ. Ὁ ἀρρωστημένος φεμινισμός ἐξαφανίζειτή γαλήνη καί κυριολεκτικά διαλύει τήν Οἰκογένεια, καί γενικώτερα τήν κοινωνία.
Εἶναι εὔκολο νά καταλάβουν οἱ σύγχρονες γυναῖκες καί μάλιστα οἱ Νέες, τή δολιότητα, πού κρύπτεται στίς ψυχές ὅλων ἐκείνων τῶν δῆθενὑποστηρικτῶν τῆς φεμινιστικῆς κινήσεως. Καί εἶναι καιρός νά καταλάβουν ὅτι «κρύπτεται Ὄφις ὑπό τόν χόρτον» («Latet anguis in herba»).


Ὁ «Φεμινισμός», ὅπως τόν διδάσκει ὁ Χριστιανισμός εἶναι ἰδανικό. Δέν ἐπιτρέπεται νά γίνεται μέσον ἐκμεταλλεύσεως τῆς γυναικός, παιχνίδι στά χέρια δημοκόπων καί δημαγωγῶν.
Ἡ προσπάθεια ἀνδροποιήσεως τῆς γυναικός παραβλέπει τά δεδομένα τῆς φυσιολογίας καί τῆς βιολογίας καί δέν ὠφελεῖ. Βλάπτει τή γυναῖκα καί τό κοινωνικό σύνολο. Πρέπει ἐπίσης νά καταλάβουν οἱ γυναῖκες, ὅτι ἡ γυμνότητα καί ἡ ἐλευθεριότητά τους, μέ τήν πρόφασι τοῦ Φεμινισμοῦ, δέν τίς ἀνεβάζει πνευματικά, ἀλλά τίς ὑποβιβάζει, τίς ὑποτιμᾶ. Δέν τίς ἀπελευθερώνει, ἀλλά τίς ὑποδουλώνει.
Ἡ φιλοδοξία μερικῶν γυναικῶν νά καπνίζουνπερισσότερα τσιγάρα ἀπό τόν ἄνδρα, νά χορεύουν
περισσότερους χορούς, νά πίνουν περισσότερα ποτά, νά χαρτοπαίζουν καί νά γυρίζουν τό βράδυ πιό ἀργά ἀπό τόν ἄνδρα στό σπίτι, δέν εἶναι ἐλευθερία, εἶναι ἀσυδοσία καί ὑποδούλωσι. Εἶναι ὑπερβολές καί ἀκρότητες, πού δέν τίς ἀνυψώνουν, ἀλλά τίς κηλιδώνουν. Εἶναι «ἀρρωστημένος φεμινισμός», πούἐπιφέρει θανάσιμο πλῆγμα στήν Οἰκογένεια. Τήν διαλύει καί τήν ξεριζώνει σάν ἱερό, ἠθικό,οἰκονομικό καί νομικό θεσμό.
Ὁ ὑλιστικός καί ἀντιχριστιανικός φεμινισμός εἶναι ὀλέθριος γιά τή γυναῖκα. Οἱ Διακηρύξεις, γιά δῆθενἐλευθερίες καί τά κηρύγματα π.χ. γιά τό λεγόμενο «Αὐτόματο Διαζύγιο», γιά τόν «Πολιτικό Γάμο», γιά τό «Σύμφωνο συμβίωσεως» καί πολλά ἄλλα, βλάπτουν περισσότερο τήν γυναῖκα καί λιγότερο τόν ἄνδρα. Μᾶλλον ὠφελοῦν τόν ἄνδρα.
Ἡ χειραφέτησι τῆς γυναίκας, ὅπως παρουσιάζεται σήμερα στήν πρᾶξι, κάτω ἀπό τήν ἐπίδρασι τοῦ ἀντιχριστιανικοῦ, τοῦ ὑλιστικοῦ Φεμινισμοῦ, καταρρακώνει τήν ἀξιοπρέπεια καί τήν προσωπικότητά της, τήν κάνει ψυχικόν ράκος, παιγνίδι στίς χαμηλές ὀρέξεις τοῦ ἀνδρός, τήν προάγει στήν πορνεία, τήν καθιστᾶ δούλη στόν ἀλκοολισμό καί τήν τοξικομανία. Πολλά κορίτσια ξεγελάστηκαν ἀπό αὐτές τίς «ψευτοφεμινιστικές» ἰδέες καί βρέθηκαν σύντομα στό περιθώριο τῆς ζωῆς,σωστά κουρέλια, ἀξιοθρήνητα.

Μόνον ὁ Χριστός τιμᾶ καί ἐξυψώνει τή γυναῖκα.

Φωτεινά παραδείγματα:
1.- Ἡ Παναγία, ἡ Θεοτόκος, ἡ Μητέρα τοῦ Φωτός.
2.-Οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, πού ἀξιώθηκαν, χάρις στή θερμή Πίστι, τήν ἁγνή ἀγάπη τους καί τήν ὁλόψυχη ἀφοσίωσί τους, νά γίνουν «Εὐαγγελίστριες τῶν Εὐαγγελιστῶν» καί «Ἀπόστολοι τῶν Ἀποστόλων»
3.-Καί νέφος ἄλλων ἁγίων γυναικῶν, πού, ἀπό τήν ἀρχή τοῦ κόσμου καί μέχρι σήμερα, ἐγκολπώθησαν τόν Χριστόν καί τό Εὐαγγέλιον τῆς ἀγάπης Του καί ἀξιώθηκαν νά γεννήσουν καί νά ἀναθρέψουν Ἁγίους καί Εὐεργέτες τῆς ἀνθρωπότητος.
Ἅγιες γυναῖκες πού γνώρισαν τόν Κύριο. Τόν λάτρεψαν. Πίστεψαν καί ἀφοσιώθηκαν σ' Αὐτόν. Καί Ἐκεῖνος, δέν τίς ξεχώρισε ἀπό τούς ἄνδρες. Τίς δέχθηκε κοντά Του. Κι' αὐτές παρέμειναν πιστές στή θεία διδασκαλία Του. Οἱ Μυροφόρες, π.χ. ὄχι μόνον Τόν παρηκολούθησαν σέ ὅλη τήν εὐεργετική Του πορεία, ἀλλά ὅπως ἀναφέρει ὀ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, καί «διηκόνουν αὐτῷ ἀπό τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς» (Λουκ. η΄ 3). Ἐνσαρκώνουν τήν ἁγνή ἀγάπη καί σέ ὅλη τή ζωή τους προσφέρουν μῦρα καί δάκρυα εὐγνωμοσύνης στό λυτρωτή, στόν Ἠγαπημένο.
Αὐτές οἱ ἐξαγιασμένες ψυχές, μέ τήν τόλμη, τόν ἠρωϊσμό καί τήν ἁγνή τους ἀγάπη, ἄνοιξαν τό δρόμο, πού ὀφείλει νά ἀκολουθήσῃ κάθε γυναῖκα, πού σέβεται τόν ἑαυτό της, ἐάν θέλῃ νά κατορθώσῃ τήν τελειότητά της καί νά ἐπιτελέσῃ τήν ὑψηλή της ἀποστολή μέσα στόν κόσμο.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι εἶναι σπάνιον τό ἀγαθόν. Καί δίκαια ὁ Σοφός Σολομών(Παροιμ. κθ΄ 28) ἀναρωτιέται: «Γυναῖκα ἀνδρείαν τίς εὑρήσει; Τιμιωτέρα δέ ἐστί λίθων πολυτελῶν ἡ τοιαύτη».
Οἱ εὐσεβεῖς γυναῖκες δέν ἐνδιαφέρονται καί δέν καμαρώνουν, γιά τή φυσική καί ἐπίπλαστη Ὀμορφιά, ἀλλά γιά τήν Ὀμορφιά τῆς ψυχῆς.
Ἡ εὐσεβής γυναῖκα, «ἕν ἐπισταμένη κάλλος, τό τῆς ψυχῆς, καί τό τήν θείαν εἰκόνα ἤ συντηρεῖν ἤ ἀποκαθαίρειν εἰς δύναμιν... Μίαν δέ ἀληθινήν εὐγένειαν γινώσκουσα, τήν εὐσέβειαν, καί τό εἰδέναι πόθεν τε γεγόναμεν, καί ποῖ καταντήσομεν» (Γρηγ.Ναζιανζηνοῦ,Migne P.G. 35,993B).

Ἡ Μητέρα μας εἶναι τό πιό γλυκό, τό πιό ἱερό, τό πιό πολύτιμο καί τιμιώτερο ἀγαθό, πού ἔχουμε ὅλοι μας σ' αὐτό τόν κόσμο.

 Κάθε εὐσεβής γυναῖκα, σάν Μητέρα, ἀδελφή καί πιστή σύντροφος, μέ τή στοργή καί τήν τρυφερότητά της, μέ τήν παρουσία της καί τή θυσιαστικότητά της ρυθμίζει, κανονίζει, τήν εἰρήνη μέσα στήν Οἰκογένεια καί προάγει τήν εὐημερία γενικά τῆς ἀνθρωπότητος. «Ταμεῖον ἀρετῆς ἐστιν ἀνδρεία γυνή».
Ἄν πραγματικά οἱ σύγχρονες γυναῖκες καί μάλιστα οἱ Νέες ἐπιθυμοῦν νά σταθοῦν στό ὕψος, πού τίς ἀνέβασε ὁ Χριστός, ἄς ἔχουν στή ζωή τους Ὑπόδειγμα τήν Παναγία Μητέρα Του. Ἄς πάρουν τό δρόμο πού πῆραν οἱ ἅγιες καί ἁγνές Μυροφόρες, τό δρόμο τῆς ἀφοσιώσεως καί τῆς θυσιαστικῆς Ἀγάπης.
Τότε ἀσφαλῶς θά ἀξιωθοῦν νά δοῦν τόν Κύριο καί νά νοιώσουν τή Χαρά τῆς Ἀναστάσεως. Καί σάν πιστές, μέ τή θεία συμμαχία, πραγματικά θά δημιουργοῦν ἀξίες καί θά διαμορφώνουν μέ τρυφερότητα καί στοργή τήν κοινωνική ζωή, χωρίς ποτέ νά λησμονοῦν ὅτι τό πιό ὑψηλό, τό πιό ἱερό ἀγαθό στόν κόσμο εἶναι « ἡ Μητέρα».
 Καί δόξα τῷ Θεῷ, ὄχι μόνον ὑπῆρξαν γυναῖκες εὐσεβεῖς, πού ἡ συμβολή τους στόν κόσμο ὑπῆρξε ἀνεκτίμητη, ἀλλά καί σήμερα ὑπάρχουν γυναῖκες πιστές, εὐσεβεῖς, πού εἶναι πάντοτε ἕτοιμες νά θυσιασθοῦν στό βωμό τῆς Χριστιανικῆς Ἀγάπης. Ἕτοιμες νά σπογγίσουν τά δάκρυά μας, νά ἁπαλύνουν τόν πόνο μας, νά παρασταθοῦν στίς δύσκολες ὧρες, νά θεραπεύσουν τήν ψυχή μας. Καί αὐτές δίνουν νόημα στή ζωή μας, ὀμορφαίνουν τόν κόσμο μας.

πηγή

Ο αφρός του ωκεανού(Μάρω Βαμβουνάκη Ένα συνέδριο για τον φεμινισμό)

Μάρω Βαμβουνάκη
Ένα συνέδριο για τον φεμινισμό στη Βαρκελώνη

Το ότι είμαι μια γυναίκα-συγγραφέας, δημιουργεί στους άλλους, συχνότατα, την βιαστική πεποίθηση ότι πρέπει ασφαλώς να είμαι και μια μαχόμενη φεμινίστρια. Με καλούν σε εκπομπές επετειακές, μου θέτουν ερωτήσεις που αποζητούν πολεμοχαρείς απαντήσεις κι όλο με περιμένουν, κάπου, ν’ αναπτύξω το πόσο αδικημένο είναι το φύλο μου.
Στις αρχές του φετινού καλοκαιριού, βρέθηκα προσκεκλημένη στη Βαρκελώνη να πάρω μέρος με μια ομιλία μου στο 2ο διεθνές συνέδριο γυναικείας λογοτεχνίας.
Παρά το ότι, τέτοιες εκδηλώσεις σε γκέτο (γυναίκες μονάχα), με βάζουν σε υποψίες και παρά το ότι το θέμα της ομιλίας που μου δόθηκε όπως θα πω παρακάτω, ήταν εξοργιστικά χαζό, υπέκυψα στα πολύ ευγενικά γράμματα της Ισπανίδας οργανώτριας και στη σαγήνη της Ισπανίας κι είπα να πάω και να δοκιμάσω την τύχη μου.
Η θερινή Βαρκελώνη, νοσταλγός, ξαπλώνει με ηδυπάθεια σε περασμένα μεγαλεία. Το πανύψηλο άγαλμα του Χριστόφορου Κολόμβου δείχνει πάντοτε προς την αινιγματική, ένδοξη θάλασσα και τα κτίρια του Γκάουντι ανυψώνουν προς τον ουρανό προσευχές νέας αισθητικής.
Το δειλινό, ο κόσμος σεριανάει πάνω-κάτω στη Ράμπλας και τα περίπτερα ξεχειλίζουν από σημαίες της «Μπάρτσα», κλουβιά με εξωτικά πουλιά, κασέτες του Ντομίνγκο και του Καρέρας.
Το φεμινιστικό συνέδριο στεγάζεται στα τεράστια Μεσαιωνικά ναυπηγεία της προκυμαίας και το βήμα των ομιλητριών είναι τοποθετημένο κάτω ακριβώς απ’ την κοκκινόχρυση πλώρη της καραβέλας «Σάντα Μαρία».
Όλη η εκδήλωση υποστηρίζεται και ενισχύεται από το Δημαρχείο της Βαρκελώνης, απ’ το Ισπανικό Υπουργείο Πολιτισμού, απ’ τη Νομαρχία Καταλανίας, το Ινστιτούτο Γυναικών, το Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών κ.α.
Είναι εξαιρετικά καλοοργανωμένη και οι ομιλίες μεταφράζονται σε τρεις γλώσσες ταυτόχρονα. Προσφέρει έκθεση γυναικείου βιβλίου, συναυλίες γυναικών, εκθέσεις ζωγραφικής, φωτογραφίας κ.α. Προβάλλεται απ’ την τηλεόραση και τον Τύπο. Απ’ τη στιγμή που μια διεθνής μεγάλη συνάντηση περιβάλλεται με τόση επισημότητα είναι φυσικό οι απαιτήσεις σου για το περιεχόμενό της να πολλαπλασιάζονται, η προσοχή σου για το κύρος όσων ακούγονται να οξύνεται.

Εδώ, αμέσως αισθάνεσαι πως ένας πολυπληθής, πολύγλωσσος γυναικόκοσμος έχει κινητοποιηθεί δυναμικά και παίρνει θέση μάχης. Κι όπως κάθε μάχη προϋποθέτει εχθρό, εδώ ο εχθρός είναι βέβαια ο άντρας. Οι εισηγήσεις, οι συζητήσεις, οι δηλώσεις, ο τόνος της φωνής ακόμα και το ντύσιμο και ο αέρας των περισσότερων συνέδρων διακηρύττουν το γενικό αίτημα: Ο άντρας είναι ον μισητό κι επίφοβο, ελάτε να χτίσουμε έναν κόσμο γυναικείο!
Μέσα σε τούτη την εκρηκτική ατμόσφαιρα, σα νησάκια υγείας και ανθρωπιάς, στέκουν οι εμφανίσεις γυναικών του τρίτου κόσμου, Αφρικανές, Ινδιάνες, Ασιάτισσες, που προβάλλουν σπαραχτικά τη λαχτάρα των βασανισμένων λαών τους για απλή, ανθρώπινη δικαιοσύνη.

Όμως οι γυναίκες της κορεσμένης και κουρασμένης Δύσης, με θεοποιημένο το πανταχού παρόν ΔΙΚΑΙΩΜΑ, αγωνίζονταν με εμπάθεια για την επιβολή ισχύος τους. Όχι, το ζητούμενο σ’ αυτή την εκδήλωση, δεν ήταν η γνώση κι η βελτίωση των σχέσεων του αιώνιου ανδρόγυνου, το ζητούμενο ήταν η ανάδειξη του φύλου τους σε κυρίαρχο. Η αναγνώριση της γυναίκας σαν εξυπνότερης, σαν δικαιότερης, σαν αισθαντικότερης φύσης που, μέχρι τώρα, ο εκμεταλλευτής άντρας κακοποίησε άγρια. Ρηχά τσιτάτα που, πιστεύω, στην Ελλάδα θα ακούγονταν σαν παρωχημένες γραφικότητες. Οι ανακοινώσεις και οι συζητήσεις προχώρησαν στο σημείο ν’ ακουστεί απ’ την Ρωσίδα εκπρόσωπο πως, αν η Κομμουνιστική Επανάσταση έφτασε στα έκτροπα που την απομυθοποίησαν αυτό οφείλεται στο ότι την διαχειρίσθηκαν άντρες!
Όμως, σ’ ένα κόσμο όπου από το ζευγάρι διαγράφεται ο αντρικός πόλος είναι επακόλουθο ο πόλος τούτος ν’ αναζητά υποκατάστατα. Το λεσβιακό κίνημα μέσα στο συνέδριο ήταν αεικίνητο. Δεν μπόρεσα να καταλάβω το εύρος του, όμως η δραστηριότητά του ήταν επίμονη και, συχνά, καταλυτική.

Γυναίκες πολλές που μιμούνται τους άντρες, κυκλοφορούσαν παντού και μοίραζαν διακηρύξεις, προσκλήσεις για ειδικές συγκεντρώσεις σε στέκια, διαφημίσεις για ειδικά βιβλία και περιοδικά, προκαλώντας ένταση και σύγχυση για τους στόχους των εργασιών σε όσες έφτασαν ώς τη Βαρκελώνη καλοπροαίρετα και με αγωνία για τις ανθρώπινες σχέσεις.
Από μήνες πριν, μου είχαν ζητήσει να κάνω μια ομιλία με τον απαράδεκτο τίτλο, «Σεξουαλικότητα, τι θέλουν οι σημερινές γυναίκες;» Αν τελικά τον αποδέχθηκα ήταν ακριβώς γιατί ήθελα να πάω και να πω πως τούτος ο τίτλος είναι απαράδεκτος και κουτός.
Ορίσθηκε να εμφανιστώ την τελευταία μέρα των εργασιών μαζί με την Αυστραλέζα εκδότρια Σούζαν Χόθορν, την γνωστή Αγγλίδα συγγραφέα Άντζελα Κάρτερ και την Ισπανίδα κοινωνιολόγο Ραχήλ Όσμπορν.
Μετά από την δυναμική κατάθεση της Αυστραλέζας ότι οι ερωτικές σχέσεις θυμίζουν κατά κανόνα σχέσεις Χασάπη-Σφαγείου, όπου χασάπης είναι ο άντρας, μετά την επισήμανση της Αγγλίδας συγγραφέως ότι, δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε εκείνο το γνωστό «αντρικό» παραμύθι, «Η Πεντάμορφη και το Τέρας» διότι το τέρας ποτέ δεν γίνεται τελικά πρίγκιπας με την αγάπη της αγαθής πεντάμορφης, θέλω να ελπίζω, πως η ομιλία η δικιά μου που ακολουθεί, δεν εκπροσωπεί μονάχα εμένα αλλά αγγίζει τις ευαισθησίες και τους καημούς κι άλλων γυναικών. Γυναικών της δικιάς μου, της φωτεινής πατρίδας.

Βαρκελώνη, 23 Ιουνίου 1990:
Όταν ήμουνα μικρή, γύρω στο 1962 νομίζω, πήγαινα με την οικογένειά μου για παραθερισμό σε μια παραλία της Κρήτης. Εκεί, γνωρίστηκα μ’ ενα ωραίο κορίτσι, λίγα χρόνια μεγαλύτερό μου, τη Χριστίνα.
Κολυμπούσαμε στη θάλασσα, ξαπλώναμε στον ήλιο, γίναμε φίλες και, λίγο-λίγο, αρχίσαμε εκείνες τις μυστηριακές, κοριτσίστικες εξομολογήσεις για το τρομερό σώμα μας που, τότε, άλλαζε και για τη σκοτεινή θεότητα της καινούριας θηλυκότητάς μας.

Η Χριστίνα μου εμπιστεύτηκε ψιθυριστά πως ντρέπεται πολύ που μεγαλώνει το στήθος της, πως νιώθει να της συμβαίνει κάτι άσχημο και χυδαίο και, γι’ αυτό, κάτω απ’ το φουστάνι της σφίγγει το στέρνο της με μια λουρίδα ύφασμα για να μη φαίνεται η αλλαγή του.
Πέρασε πολύς καιρός από τότε. Περίπου 27 χρόνια! Ταξίδεψα πάλι πέρισυ στο νησί και, στην ίδια παραλία, ξαναβρήκα τη Χριστίνα, με την κόρη της αυτή τη φορά.
Η κόρη της τώρα, στεκόταν στην ίδια αμμουδιά, κάτω απ’ τον ίδιο ήλιο, έτοιμη να πέσει στη θάλασσα. Μ’ ενα μικρό μαγιό και μ’ ανάλαφρο ύφος που σε τίποτα δε θύμιζε εκείνες τις παλιές αναστολές και τους φόβους της μητέρας της.
Μην περιμένετε να βιαστώ και να πω τα εύκολα και χιλιοειπωμένα: Μπράβο! Η κόρη της Χριστίνας νίκησε τα ταμπού! Κέρδισε την ελευθερία, τη φυσικότητα, την απλότητα!
Οι έννοιες της ελευθερίας, της φυσικότητας, της απλότητας, είναι έννοιες που, ιδίως σήμερα που κάθε κώδικας ζωής αμφισβητείται, δύσκολα προσεγγίζονται στην πολυπλοκότητά τους.
Ποιος μπορεί εύκολα να πει ότι γνωρίζει τη φύση του; Η φύση είναι γεμάτη μυστικά κλειδιά, μάσκες και πρόσωπα απροσδόκητα, ιδίως σ’ εκείνο το βαθύτατο υπόγειό της που λέγεται: ερωτισμός.
Δέχθηκα να έρθω εδώ και να μιλήσω πάνω σ’ ένα θέμα που μου δόθηκε και λέγεται: «Σεξουαλικότητα, τι θέλουνε σήμερα οι γυναίκες;» Δέχθηκα να έρθω σαν συγγραφέας που στα βιβλία μου ο έρωτας είναι το κύριο θέμα, αλλά, πιο πολύ, σα γυναίκα που, όπως σε κάθε γυναίκα, ο έρωτας στη ζωή μου είναι το κύριο θέμα.

Δέχθηκα να έρθω εδώ για να πω πως, ο τίτλος της εργασίας μας, δεν είναι ένας τίτλος που με πείθει. Γιατί η σεξουαλικότητα δεν απομονώνεται, όπως δεν απομονώνεται απ’ τις ρίζες του μέσα στη γη ένας ανθός,
Δεν απομονώνεται και δεν «αναλύεται» ξεχωριστά όπως δεν ξεχωρίζεται ο αφρός του κύματος απ’ τον ωκεανό που τον γέννησε. Και ωκεανός είναι πάντοτε η ψυχή μας.
Ο άνθρωπος δεν διαιρείται σε χωριστούς τομείς προκειμένου ν’ αναζητηθεί η ικανοποίησή του κι η πληρότητά του. Το μυστικό της ικανοποίησης και της πληρότητας ανθίζει ακριβώς πάνω σ’ αυτό το αδιαίρετο του κόσμου του.
«Σεξουαλικότητα, τι θέλουν οι γυναίκες;» Εμείς οι γυναίκες λοιπόν, θέλουμε να μας αγαπούν και να μας εμπνέουν ν’ αγαπούμε. Αυτό μόνο, κι ας ακούγεται έτσι απλοϊκά. Όλα τα άλλα είναι εύκολο σήμερα να βρεθούν.

Γιατί ο έρωτας είναι γεμάτος φαντασία κι ευρηματικότητα κι όταν ανάψει η φλόγα του ανάμεσα σε δυο ερωτευμένα πλάσματα τα οδηγεί να κάνουν πρωτότυπα ταξίδια ο ένας στην ψυχή του άλλου και στο κορμί του άλλου, ελεύθερα κι έξω από κάθε δικιά μας συμβουλή. Ο έρωτας ο αληθινός σε αθωώνει όσο αμαρτωλός κι αν υπήρξες, σε κάνει να ξεχνάς εκείνα που ήξερες όσο έμπειρος κι αν υπήρξες, σε επιστρέφει στην αρχή του δρόμου σου για να μάθεις τον κόσμο ξανά με αλφάβητο νέο.
Σ’ αυτές, συνήθως, τις μεγάλες συναντήσεις και συζητήσεις, περιμένουμε να καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα, σε κάποιες συνταγές για να πούμε πως κάτι πετύχαμε.

Πού να τη βρεις όμως τη συνταγή τού έρωτα! Η μόνη συνταγή που μπορεί να δώσει κανείς είναι: να μην ψάχνετε για συνταγές. Οι άνθρωποι είναι εξαίσια μοναδικοί και πρωτότυποι, ιδίως όταν είναι ερωτευμένοι.
Ανακάλυψη της μοναδικότητας του άλλου είναι ο έρωτας και ποιος μπορεί να σε βοηθήσει σ’ αυτό το άγνωστο κι επικίνδυνο ταξίδι σου; Το μαγικό κι ανεξήγητο.
Η περιβόητη ερωτική ικανοποίηση δεν εξαρτάται απ’ τη σωματική κατασκευή ενός εραστή, αλλά από το πόσο διεγερτικός είναι αυτός ο εραστής σαν συνολική προσωπικότητα.
Στην Ελλάδα, οι γυναίκες της γενιάς μου, μέσα σε χρόνο ρεκόρ, κάναμε μιαν άγρια διαδρομή απ’ τη μιαν ακρότητα στην άλλη. Απ’ την υπερβολική αυστηρότητα και τον συντηρητισμό του πατρικού μας σπιτιού, στην εξέγερση και στην ελευθεριότητα της νιότης μας εκείνων των αναστατωμένων εποχών.
Τώρα, μαζευόμαστε και με όλα μας τα τραύματα ανοιχτά – τραύματα από αυστηρότητες και τραύματα από προοδευτικότητες – συζητάμε μεταξύ μας πόσο δύσκολος είναι τελικά ο «ελεύθερος έρωτας».
Το καταλαβαίνεις καλά αυτό πάνω στον απέραντο, κρύο και αμείλικτο καθρέφτη της ερωτικής σχέσης όταν, αναλόγως, αισθάνεσαι: πλούσια ή ζητιάνα, ποιητική ή χυδαία, πρόσωπο ή εργαλείο.

Γιατί ο έρωτας, ιδίως ο έρωτας, είναι πράξη πνευματικότατη. Άρα, δεν εξαγοράζεται, δεν ξεγελιέται, δεν εξορκίζεται με πράξεις μιμητικές.
Τελικά, χωρίς αγάπη και ευθύνη, έτσι κι αλλιώς, «συντηρητική» ή «απελευθερωμένη», είσαι αβάσταχτα μόνη. Και πιο πολύ μόνη, μέσα στην αγκαλιά ενός άλλου.

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο 36ο τχ (Οκτώβριος - Δεκέμβριος 1990) του περιοδικού ‘‘Σύναξη’’

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του Γιώργου Κόρδη.
πηγή κειμένου: Αντίφωνο
ΠΗΓΗ:http://www.antifono.gr/geromorias.blogspot

Γιατὶ ἀπουσιάζουν οἱ φεμινίστριες ἀπὸ τὸ δράμα των γυναικών – θυμάτων των τζιχαντιστών;

ΕΙΝΑΙ ὁλοφάνερο ὅτι οἱ ὅπου γῆς φεμινίστριες «κατάπιαν τὴ γλώσσα» τους τελευταῖα! Τὸ ἀνείπωτο δρᾶμα τῶν πολλῶν χιλιάδων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες βιάζονται, ἀκρωτηριάζονται καὶ πωλοῦνται ὡς σκλάβες ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους τζιχαντιστὲς στὸ μαρτυρικὸ Ἰρὰκ καὶ ἀλλαχοῦ, τὶς ἀφήνει παγερὰ ἀδιάφορες! Οὔτε μία διαμαρτυρία ἀκούσαμε ἀπὸ κάποια ὀργάνωση. Οὔτε μία φωνὴ συμπαράστασης στὰ φρικτὰ θύματα τῶν «πολεμιστῶν τοῦ Ἀλλάχ». Ἀντίθετα, μᾶς ἔχουν συνηθίσει κάθε λίγο καὶ λιγάκι νὰ «τὰ κάνουν λίμπα», ὅπου γῆς, ὅταν πρόκειται νὰ ὑπερασπισθοῦν τὸν λεσβιασμὸ ἢ τὸ «δικαίωμα» τῶν γυναικῶν στὴν ἔκτρωση!

Ἀποῦσες εἶναι ἐπίσης τελευταῖα καὶ οἱ ὀργισμένες ἀκτιβίστριες Femen, οἱ ὁποῖες «τσιτσιδώνονται» καὶ τὰ «σπᾶνε» ἐνώπιον τῶν «μεγάλων» τῆς γῆς, ὅταν νομίζουν ὅτι «ἀδικοῦνται» οἱ γυναῖκες. Φαίνεται πὼς οἱ δυστυχισμένες γυναῖκες – φρικτὰ θύματα τοῦ ἰσλαμικοῦ φανατισμοῦ δὲ συγκινοῦν οὔτε τὶς φεμινίστριες οὔτε τὶς Femen. Αὐτὲς «συγκινοῦνται» μόνο ὅταν διαπιστώνουν ὅτι οἱ γυναῖκες κωλύονται νὰ διαπράξουν τὴν ἁμαρτία!

Οἱ δεινοπαθοῦσες γυναῖκες τῆς Μ. Ἀνατολῆς καὶ τῆς Ἀφρικῆς, τυχαίνει νὰ εἶναι Χριστιανὲς καὶ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν πίστη τους καὶ τὴν τιμή τους, κι αὐτὸ εἶναι μεγάλο «μειονέκτημα», γιὰ νὰ τύχουν τῆς συμπαραστάσεως τῶν ὡς ἄνω εἰρημένων ὀργισμένων «κυριῶν»! Ἰδοὺ λοιπόν, ἀγαπητοί μας ἀναγνῶστες, μία τρανὴ ἀπόδειξη αὐτῶν, ποὺ φωνάζουμε χρόνια: ὅτι (καὶ) ὁ φεμινισμὸς εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πάμπολλα ἐργαλεῖα τῶν νεοεποχιτῶν γιὰ τὴν ποδηγέτηση τῶν γυναικῶν στὴν ἀκολασία!

 Ορθόδοξος Τύπος,3/10/2014

ΠΗΓΗ

''Φεμινίστριες'': Να απαγορευτούν τα παιδικά παραμύθια επειδή προβάλουν την παραδοσιακή οικογένεια

 Να προβάλλεται η "διαφορετικότητα" (ανωμαλία), ενώ "ειδικοί" προτείνουν ...τσόντα!!! (Για τους μαζικούς βιασμούς από μουσουλμάνους μέσα στην Ευρώπη, κουβέντα οι "φεμινίστριες"...)

Τα Ευρωπαϊκά νηπιαγωγεία και σχολεία μπορούν να απαγορεύσουν τα παιδικά βιβλία και παραμύθια που απεικονίζουν την παραδοσιακή οικογένεια. Αυτό είναι ένα αίτημα της επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Σύμφωνα με την επιτροπή, τα παραμύθια θα πρέπει να μιλάνε για τη σεξουαλική διαφορετικότητα. 

Νορβηγοί "ειδικοί" πιστεύουν ότι τα παιδιά επωφελούνται βλέποντας πορνό. Η Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα Δικαιώματα των Γυναικών και την Ισότητα των Φύλων παρασκευάζουν μια έκθεση που ζητά την απαγόρευση όλων των βιβλίων που παρουσιάζουν την παραδοσιακή οικογένεια όπου ο πατέρας είναι ο αρχηγός και κουβαλητής της οικογένειας και η μητέρα φροντίζει για τα παιδιά, στα σχολεία και τα κέντρα ημερήσιας φροντίδας της Ευρώπης. Σύμφωνα με τους συγγραφείς, τα βιβλία αυτά είναι κακά για την μελλοντική ζωή των παιδιών, ιδιαίτερα στα κορίτσια, και την προώθηση της λάθος συμπεριφοράς. Στο μέλλον, μπορεί να τα αποτρέψει από την οικοδόμηση μιας σταδιοδρομίας. Οι φεμινίστριες ανησυχούν ότι τα παιδιά από μικρή ηλικία έρχονται συνεχώς αντιμέτωποι με «αρνητικά στερεότυπα των φύλων» σε τηλεοπτικές εκπομπές και διαφημιστικά. Η λέξη "αρνητικό" της έκθεσης είναι συνώνυμη με τη λέξη "παραδοσιακό". Με την πάροδο του χρόνου, η απαγόρευση θα επεκταθεί και στην τηλεόραση και τη διαφήμιση. Μέχρι στιγμής, αποφασίστηκε να αρχίσει με τα σχολικά βιβλία. 

Οι συντάκτες της έκθεσης συνιστούν επειγόντως νομοθετικά μέτρα στον τομέα της παιδικής λογοτεχνίας. Συγκεκριμένα, προτείνουν την εισαγωγή μιας πολιτικής της "ισότητας όλων των κοινωνικών τομέων". Ένα παράδειγμα αυτής της εναλλακτικής λογοτεχνίας για τα παιδιά είναι ένα βιβλίο με τίτλο "Ο Βασιλιάς και ο Βασιλιάς" με εξώφυλλο δυο άνδρες να φιλιούνται. Σύμφωνα με την έκθεση, αυτό θα βοηθήσει τα παιδιά να μάθουν για την "πραγματική σεξουαλική διαφορετικότητα της κοινωνίας". Στην πραγματικότητα, τα εν λόγω μέτρα έχουν ήδη ληφθεί σε ορισμένες χώρες, ιδιαίτερα στις Σκανδιναβικές από αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους ως την εμπροσθοφυλακή της Δυτικής δημοκρατίας. Η "Pravda.Ru" ανέφερε πριν λίγο καιρό για έναν Σουηδό κατασκευαστή παιχνιδιών που εξέδωσε έναν κατάλογο πριν από τα Χριστούγεννα, όπου τα κορίτσια απεικονίζονται με όπλα λέιζερ να χτυπούν φανταστικούς εχθρούς και τα αγόρια αποτυπώθηκαν να παίζουν με κούκλες. Αυτό ήταν μια απαίτηση του Σουηδικού ΕΣΡ για τις διαφημίσεις, που κατηγόρησε τον κατασκευαστή παιχνιδιών για σεξισμό και της επιβολής των αρνητικών στερεοτύπων των φύλων. Στα Νορβηγικά νηπιαγωγεία το 2010 εισήχθηκε ένα πρόγραμμα υποχρεωτικής εκπαίδευσης, με επίκεντρο το φύλο των σεξουαλικών μειονοτήτων. Η έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επέμεινε επίσης ότι "η ομοφυλοφιλία πρέπει να διδάσκεται στο νηπιαγωγείο ως μια μορφή της εμπειρίας και της γνώσης". Σύμφωνα με αυτούς, αυτό θα επεκτείνει την έννοια της «ταυτότητας φύλου» για τα παιδιά. «Η σεξουαλική διαφορετικότητα θα πρέπει να είναι εμφανείς στα παιδιά. Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν ότι αυτό είναι φυσιολογικό, όταν οι γονείς τους είναι γκέι ή λεσβίες." 

Για κάποιο λόγο, δεν είναι όλοι οι γονείς πρόθυμοι να πιστέψουν ότι αυτό είναι «φυσιολογικό». Στη Νορβηγία η μουσουλμανική κοινότητα αντιτίθεται σθεναρά σε αυτή την εκπαίδευση στα νηπιαγωγεία. Απειλούσαν να αποσύρουν τα παιδιά τους από τα εν λόγω ιδρύματα ή να δημιουργήσουν μια εναλλακτική λύση. Για τους "νυχτωμένους" γονείς οι οποίοι δεν είναι ενήμεροι για τις τελευταίες τάσεις στον τομέα της εκπαίδευσης σχετικά με το φύλο στη σύγχρονη κοινωνία, η μεγαλύτερη εφημερίδα της Νορβηγίας VG Nett, δημοσίευσε πρόσφατα μια γνώμη των ψυχολόγων και σεξο-θεραπευτών, οι οποίοι είπαν ότι ήταν ευεργετικό για τα παιδιά να παρακολουθούν πορνό στο διαδίκτυο. "Οι γονείς δεν θα πρέπει να φοβούνται τη σεξουαλικότητα των παιδιών τους. Αντίθετα, από την άποψη της υγείας, είναι ευεργετικό να παρακολουθούν πορνό σε μια εποχή που οι γονείς και τα παιδιά πρέπει να μιλήσουν ανοιχτά για αυτά τα θέματα", δήλωσε ο ψυχολόγος και ερευνητής του σεξ Andres Lindskog. Ήταν μια δήλωση που εξέδωσε πρόσφατα, σχολιάζοντας έναν εμπειρογνώμονα από την οργάνωση Save the Children, ο οποίος εξέφρασε την ανησυχία του για το γεγονός ότι όλο και περισσότερα παιδιά και έφηβοι εθίζονται να παρακολουθούν πορνογραφικές ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο. Ο Anders Lindskog είναι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει καμία εξάρτηση ή ζημιά από αυτό. «Είναι σημαντικό για τους γονείς να κατανοήσουν ότι τα παιδιά γεννιούνται με τη σεξουαλικότητα και ακολουθούν τη βιολογία τους. Τα παιδιά έχουν τα ίδια συναισθήματα με τους ενήλικες», είπε ο εμπειρογνώμονας. 

Μετά από αυτό, θα πρέπει να μας εκπλήσσει ότι ο αριθμός των περιπτώσεων παιδοφιλίας αυξάνεται στη Νορβηγία; Οι περισσότερες από αυτές συμβαίνουν μέσα στην οικογένεια. Πριν από λίγες ημέρες, οι εφημερίδες έγραψαν για άλλη μια τέτοια περίπτωση. Ένα ζευγάρι, ο σύζυγος και η σύζυγος, υπέβαλλαν τα τρία παιδιά τους κάτω των 10 ετών στη βία και σε σεξουαλικές διαστροφές για χρόνια. Τα παιδιά επιβεβαίωσαν την βία στην αστυνομία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η τιμωρία θα είναι αρκετά σοβαρή. Στη Νορβηγία, η παιδοφιλία θεωρείται μια ασθένεια και είναι εισηγμένη στο Μητρώο Ιατρών. Για το λόγο αυτό, παιδεραστές δίδονται σύντομες ποινές - από μερικούς μήνες έως αρκετά χρόνια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η τιμωρία θα μπορούσε να περιοριστεί σε κύρωση μόνον. Στο τέλος, οι γονείς μπορούν πάντα να λένε ότι ασκείται «ποικιλία των σεξουαλικών σχέσεων."

ΠΗΓΗ

Δεν θέλω να κάνω παιδιά πριν κλείσω τα 40..."

Του Πρωτ. Αντωνίου Καλλιγέρη

Μέ αὐτό τό σύνθημα μία πολύ γνωστή ἑταιρεία διαφημίζει τό προϊόν της τό ὁποῖο κρατᾶ στά χέρια του ἕνας χαμογελαστός νέος μία καί ἡ διαφήμιση ἀπευθύνεται στούς συνομηλίκους του.


Θά μπορούσαμε νά μή σχολιάσουμε τό μήνυμα αὐτό. ῎Αλλωστε ὑπάρχουν πολλές ἀνόητες διαφημίσεις. Πιστεύουμε ὅμως ὅτι στήν περίπτωση αὐτή, δέν ἔχουμε νά ἀντιμετωπίσουμε μία κακή διαφήμιση, ἀλλά μία προσπάθεια δημιουργίας ἀξιῶν.

Τί εἶναι λοιπόν ῝ἂὼ῍ὦ, μία καί τέτοιο προϊόν διαφημίζεται; Τί φαίνεται νά εἶναι περιττό; Τά παιδιά!

Στόν καιρό πού γίνεται μιᾶς γιγάντια προσπάθεια νά προστατευτοῦν τά παιδιά ἀπό τήν ἀνωριμότητα τῶν ἐνηλίκων καί πολλές φορές ἀπό τήν ἐγκληματική δράση ἤ τήν ἀμέλειά τους, κάποιοι θεωροῦν ὅτι τά παιδιά εἶναι ἕνα ῝ἂὼ῍ὦ ἀνθρώπινο παράγωγο. ῾Η ἰδέα δέν εἶναι φασιστική, εἶναι φρικιαστική καί δυστυχῶς ὑπαρκτή.

῾Ο διαφημιστής στήν περίπτωση αὐτή φαίνεται νά ἀποκαλύπτει ὅ,τι ἐπιμελημένα κρύβει ἡ κοινωνία μας. Δέν εἶναι ἄστοχο, ἑπομένως, νά παρατηρήσουμε τήν εἰκόνα πού ἔχουν οἱ ἐνήλικες γιά τά παιδιά.

῾Η κοινωνία μας ἀντιμετωπίζει τά παιδιά σάν παράγωγα τῶν ἐνηλίκων καί ὄχι σάν πρόσωπα πού ἔχουν ἀξία σέ συγκεκριμένη στιγμή. Τά παραδείγματα εἶναι πολλά·

῞Οσοι ἐνήλικες ἀναφέρονται σέ μέτρα πού πρέπει νά παρθοῦν γιά τήν προστασία τῶν παιδιῶν ἰσχυρίζονται ὅτι αὐτά πρέπει νά ληφθοῦν ἐπειδή οἱ νέοι εἶναι τό μέλλον μας. ῾Επομένως τά παιδιά καί οἱ νέοι δέν ἔχουν ἀξία γιά αὐτό πού εἶναι ἀλλά γιά αὐτό πού θά γίνουν.

῎Ας ἀναρωτηθοῦμε τούς λόγους γιά τούς ὁποίους γίνεται ἡ ἄμβλωση. ῎Αν τούς μελετήσουμε προσεκτικά κανένας δέν συνδέεται πραγματικά μέ τό παιδί, ἀλλά μέ τόν ἐνήλικα καί τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀντιμετωπίζει τόν κόσμο.

Πέρα ὅμως ἀπό αὐτή τήν ἀποτρόπαια ἰδέα, ἴσως πρέπει νά σταθοῦμε λίγο καί στά ἄλλα στηρίγματα τοῦ κεντρικοῦ μηνύματος.

῾Η σύλληψη καί ἡ γέννηση ἑνός παιδιοῦ φαίνεται ὅτι συνδέεται μέ τήν ἐπιθυμία τοῦ «ἐγώ» καί μόνο. ᾿Ακούγεται πολύ συχνά «θά κάνω παιδιά ὅταν εἶμαι ἕτοιμος» ὑπονοώντας μόνο τήν οἰκονομική κυρίως προετοιμασία, ὄχι ὅμως τήν ψυχο-συναισθηματική ὁλοκλήρωση. ῾Η ἄποψη αὐτή εἶναι ἀπό τίς περισσότερο ἰσχυρές καί τή συναντᾶμε καί μέ ἄλλες παραλλαγές. Μερικές φορές αἰσθάνομαι ὅτι εἶναι ὅλα τόσο προγραμματισμένα, ἀκόμα καί στήν ἡμέρα, ὥστε νά ἀναρωτιέμαι, ἡ ὀμορφιά τῆς σχέσης δύο ἀνθρώπων πού ἀγαπιοῦνται ποῦ εἶναι; ῾Η Χάρη τοῦ Θεοῦ πόσο χῶρο ἔχει ἀπό τούς ἀνθρώπους γιά νά δράσει; ῾Η ἄποψη αὐτή εἶναι ἀπό τίς πιό ἰσχυρές καί τή συναντᾶμε καί μέ ἄλλες παραλλαγές.

῎Αλλες φορές ζευγάρια ἰσχυρίζονται ὅτι ἕνα παιδί εἶναι ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ γάμου τους. ῾Η λογική τῶν ἑνηλίκων πού θέλει τό παιδί πού πρόκειται νά ἔρθει νά συμπληρώσει τή σχέση τους ἡ ὁποία πολλές φορές εἶναι ἀνώριμη εἶναι δονκιχωτική. ῞Οταν ὁ ῞Αγ. ᾿Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος ὑποστήριζε ὅτι τά παιδιά εἶναι γέφυρα πού συνδέουν τούς γονεῖς, ἐννοοῦσε ἕνα ζευγάρι τό ὁποῖο συνδέεται μέ τήν ἀγάπη πού ἔχει πρότυπο τή σχέση Χριστοῦ καί ᾿Εκκλησίας καί ὄχι τό σημερινό, πού διέπεται ἀπό τή λογική τῆς μισάνοικτης πόρτας.

Μερικές φορές συναντᾶμε τήν ἴδια εἰκόνα μέ τή λογική του δικαιώματος. Κυρίως γυναῖκες ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ μητρότητα εἶναι δικαίωμα. Νομίζουμε ὅμως ὅτι τά δικαιώματά μας ἔχουν ὅριο τόν ἑαυτό μας καί δέν προεκτείνονται σέ ἄλλα πρόσωπα.

Τό διαφημιστικό μήνυμα πιστεύουμε ὅτι ὑπονοεῖ ἐπίσης ὅτι τά παιδιά εἶναι μπελάς. ῾Επομένως πρέπει νά ἀπολαύσουμε τή ζωή μας, πρίν ἕνα μικρό πλασματάκι μᾶς στερήσει τό ὑπόλοιπο τῆς ἐλευθερίας πού περίσεψε ἀπό τό γάμο. ᾿Αξίζει νά ἀναρωτηθοῦμε πόσο ὥριμοι ἄνθρωποι εἶναι αὐτοί πού διέπονται ἀπό μία τέτοια ἀντίληψη; Τό παιδί - μπελάς στή σκέψη τῶν ἐνηλίκων μετατρέπεται πολύ ἁπλά σέ παιδί - θύμα. ῞Ενας γονέας πού αἰσθάνεται αἰχμάλωτος ἀπό τό ἴδιο του τό παιδί πόσο ἀληθινά τό ἀγαπᾶ; Πόσο ἀληθινά μπορεῖ νά θυσιάσει τόν ἑαυτό του καί τίς προσδοκίες του γιά χάρη του ἀκόμα καί ὅταν φθάσει στήν κατάλληλη γι αὐτόν ἡλικία;

Παράλληλα ὑπηρετεῖ καί τή λογική «ὁ γάμος ὑπάρχει γιά νά κάνουμε οἰκογένεια, δηλαδή παιδιά» ἡ ὁποία εἶναι πολύ ἰσχυρή στήν ἑλληνική κοινωνία. Μία ἀντίληψη ἡ ὁποία εἶναι λανθασμένη, ἐπειδή ὑποβιβάζει τήν ἀξία τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου, καί ἀδιέξοδη ὅταν σέ ἕνα γάμο οἱ σύζυγοι δέν μποροῦν νά τεκνοποιήσουν. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι πολλές ἔρευνες τῶν τελευταίων χρόνων δείχνουν ὅτι ἡ ἀξία ''οἰκογένεια'' εἶναι πολύ ἰσχυρή καί σταθερά πρώτη στή συνείδηση τῶν νέων ἐνῶ ἡ ἀξία "γάμος" σταθερά ὑποτιμᾶται.

῾Η ᾿Εκκλησία μας διδάσκει ὅτι ὁ γάμος δέν εἶναι μιά παραχώρηση στόν ἄνδρα καί τή γυναίκα. ᾿Αλλά ἕνα θαῦμα πού ἀπορρέει ἀπό τήν πίστη μας στό Χριστό. Εἶναι τό μυστήριο ἐντός τοῦ ὁποίου «ὁ ἄνδρας, ὡς φυσική ὀντότητα, ἑνώνεται μέ τή διαφορετική βιολογικά φυσική ὀντότητα τῆς γυναίκας του εἰς σάρκα μίαν (᾿Εφ. 5.31), γίνονται μία ὕπαρξη, ἀκριβῶς ὅπως ὁ ῾Υιός τοῦ Θεοῦ μέ τή σάρκωσή του παύει νά εἶναι μόμο ὁ ἑαυτός Του, δηλαδή Θεός, καί γίνεται ἐπίσης ἄνθρωπος, ἔτσι ὥστε ἡ σύναξη τοῦ λαοῦ Του νά μπορεῖ νά ἀποτελέσει τό σῶμα Του.»*

᾿Εντός τοῦ γάμου οἱ σύζυγοι βρίσκουν τίς πραγματικές διαστάσεις τῆς ἑλευθερίας τους. ῾Η ὡρίμανση συζύγων-ἔρωτα ἑλκύει τήν εὑλογία τοῦ Θεοῦ, ὁδηγεῖ στήν τεκνογονία.

Καί ἑπομένως εἶναι καρπός ἐλευθερίας. Καλλιεργούμε αὐτή τήν ἀγάπη στή διάρκεια τῆς συζυγίας μας; ῾Ετοιμάζουμε τούς ἑαυτούς μας πνευματικά ὥστε νά δεχθοῦμε ἀκόμα ἕνα δώρο ἀπό τό Θεό; Νά δούμε ἀκόμα ἕνα θαῦμα;

Από το βιβλίο του Πρωτοπρεσβυτέρου Αντωνίου Καλλιγέρη "Γονείς - παιδιά «...κάπου θα συναντηθούμε!»" από τις εκδόσεις "ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ"

ΠΗΓΗ

Φεμινιστικές οργανώσεις δεν υπάρχουν πια; Τις πάτησε το τραίνο;

Στο προχθεσινό «αντιρατσιστικό» και αντισυνταγματικό συλλαλητήριο, πλήθος λαθρομεταναστών παλλόμενο από μένος μάλλον παρά πάθος διαδήλωσε κατά των «ελλήνων ρατσιστών» λίγα μέτρα πιο πέρα από ένα μαρμάρινο τείχος, πάνω στο οποίο είναι σμιλεμένα με αίμα διάφορα ..

περίεργα τοπωνύμια όπως Θερμοπύλες, Μαραθώνας, Γράμμος, Μπιζάνι., Κορυτσά, Αετορράχη και άλλα πολλά εκατέρωθεν ενός νεκρού αρχαίου έλληνα οπλίτη σε ύπτια στάση.

Ασφαλώς και στα τοπωνύμια δεν καταλέγεται το Ισλαμαμπάντ.

Ασφαλώς και από το πλήθος απουσίαζε το γυναικείο φύλο.

Καμμία φεμινιστική οργάνωση δεν έχει πάρει θέση μέχρι στιγμής για το γεγονός ότι οι διαδηλωτές άφησαν τις γυναίκες, τις αδελφές και τις θυγατέρες τους στο σπίτι και στην πρόοδο. Ούτε και την προοδευτική migromate κ. Αφροδίτη Αλ Σαχλέ πήρε το μάτι μου.

Αν δεν με απατά η μνήμη μου, τελευταία φορά που άκουσα για φεμινισμό ήταν που παραπονιόντουσαν κάτι κλώσσες για την απαγόρευση εισόδου τους στο Άγιον Όρος. Έκτοτε, μούγκα στην πολυπολιτισμική στρούγκα.

Σωτήριος Καλαμίτσης

taxalia.blogspot

Φεμινίστρια πήγε να βοηθήσει μουσουλμάνα γυναίκα που κουβαλούσε ψώνια και βρέθηκε κατηγορούμενη για «έγκλημα μίσους»

Ο κόσμος της Αγγλίδας φεμινίστριας δημοσιογράφου, CinnamonHeathcote-Drury, αναποδογύρισε κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, και όλη η ‘προοδευτική’ της κουλτούρα της κλονίστηκε σοβαρά.

Αυτό είναι το σκηνικό. Μια Βρετανίδα φεμινίστρια δημοσιογράφος (φωτογράφος για την ακρίβεια) βλέπει μπροστά της, στο ταμείο ενός super market, μια έγκυο γυναίκα με μαντίλα να κουβαλάει ένα μεγάλο αριθμού από ψώνια. Η φεμινιστική της συνείδηση την οδηγεί να επέμβει, καθώς οργισμένη βλέπει τον σύζυγο της μουσουλμάνας να στέκεται άπραγος χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα για να βοηθήσει την καταπονημένη γυναίκα του με τα ψώνια.

Έτσι αποφασίζει να μιλήσει στον άντρα αιφνιδιαστικά και να του πει ότι πρέπει να βοηθήσει και αυτός στο κουβάλημα. Αλλά, χωρίς να χάνει και καιρό, τον προσπερνάει και αρχίζει να βοηθά τη μαντιλοφορούσα γυναίκα, διότι, "αυτό σημαίνει φεμινισμός  - γυναίκες να βοηθούν γυναίκες"

Όμως η κίνησή της δεν φαίνεται να… συγκίνησε τον άντρα, ούτε και τη γυναίκα του, οι οποίοι δεν είχαν όρεξη για "κοινωνικά μαθήματα". Και, όπως κάνουν τόσοι πολλοί μουσουλμάνοι στη Βρετανία, χρησιμοποίησαν τον φιλελευθερισμό των Βρετανών εναντίον τους. Το ζευγάρι άρχισε να φωνάζει «ρατσισμός!» και η δημοσιογράφος συνελήφθη για «έγκλημα μίσους».Προηγουμένως ο άντρας την είχε βρίσει και η γυναίκα την είχε χαστουκίσει και την είχε κλωτσήσει…

Όπως και οι περισσότεροι δημοσιογράφοι, έτσι και αυτή η γυναίκα σκέφτηκε να ακολουθεί τις προδιαγραφές των φιλελεύθερων αρχών. Ήταν, βλέπετε, η ‘βασίλισσα του φεμινισμού’, που τα ήξερε όλα και φρόντιζε για τη «δεινή κατάσταση των μειονοτήτων», όπως της έμαθαν. Έλα όμως, που την κατηγορούν τώρα για «ρατσισμό» και για «έγκλημα μίσους», ακόμη! Τι στο καλό, πήγε στραβά;

Δεν ήξερε, ότι η αδιαφορία αυτού του μουσουλμάνου άνδρα μπροστά στην σύζυγό του που σήκωνε όλα τα βάρη είναι χαρακτηριστική σε πολλές μουσουλμανικές κοινωνίες; Ότι τα ψώνια είναι μια «γυναικεία δουλειά»; Ότι οι γυναίκες συχνά είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας; Και ότι στον ανδροκρατούμενο μουσουλμανικό κόσμο, οι γυναίκες κάνουν όλές τις δουλειές για το σπίτι και τα παιδιά;

Νόμιζε η φεμινίστρια δημοσιογράφος ότι με την ιδεολογία της επρόκειτο να φοβερίσει τον μουσουλμάνο. Ωστόσο, ακόμη και αν νόμιζε ότι θα έδινε σε αυτόν τον ‘σοβινιστή’ ένα μικρό μάθημα ‘δυτικού φιλελευθερισμού’, η ιδεολογία της είναι αυτή που επέτρεψε αμέτρητους παράνομους μετανάστες να έρθουν και να εγκατασταθούν στην χώρα της, φέρνοντας μαζί τους, τους σοβινιστικούς τους τρόπους και φέροντας σε αδιέξοδο την νοοτροπία της ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι «ίδιοι» και κάθε κουλτούρα είναι «καλή», είτε η δική μας η δυτική, είτε των «άλλων».

Η ‘φιλελεύθερη’ ιδεολογία της είναι υπεύθυνη που δεν έδωσε σε αυτό το ζευγάρι των μουσουλμάνων κανένα λόγο για να υιοθετήσουν τις δικές της πολιτιστικές διαδρομές. Έτσι, γιατί αυτός ο άνθρωπος δηλαδή, θα πρέπει να βοηθήσει τη μουσουλμάνα σύζυγό του; Η κουλτούρα του δεν του επιτρέπει κάτι τέτοιο, και η κουλτούρα της δημοσιογράφου του λέει ότι η κουλτούρα του είναι "εντάξει".

Το γεγονός ότι το μουσουλμανικό ζευγάρι χρησιμοποίησε στη συνέχεια την αδυναμία της κουλτούρας της δημοσιογράφου για να της επιτεθεί κατηγορώντας την ως υπαίτια «εγκλημάτων μίσους», κάνει το περιστατικό αστείο.

Στις πολυπολιτισμικές κοινωνίες που υποστηρίζουν την «ισότητα» και τον «σεβασμό στην διαφορετικότητα», οι αυτόχθονες ιθαγενείς κάτοικοι θα είναι πιο …ένοχοι από τους υπόλοιπους, ειδικά στο άκουσμα της διάπραξης ενός «εγκλήματος μίσους» που θα καταγγείλει κάποιος τριτοκοσμικός (λαθρο) μετανάστης.

ΠΗΓΗ

Η θέση της γυναίκας στην Ορθόδοξη εκκλησία

Από την προσφώνηση τoυ Αρχιεπισκόπου Αθηνών στο 14ο διεθνές συνέδριο
του δικαίου των ανατολικών εκκλησιών
( Αἴθουσα Τελετῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Σεπτ. 1999)
Ἡ παρουσία τῆς γυναίκας στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ταυτόσημη καί ἰσότιμη μέ ἐκείνη τοῦ ἄνδρα, διότι καί οἱ δύο ὡς πιστοί καί μέλη τοῦ ἰδίου σώματος ἑνώνονται μεταξύ τους καί μαζί μέ τή Θεία Κεφαλή τοῦ σώματος σέ μία "ἐν Χριστῷ" ζωή, μέ τήν ἐνέργεια τῆς Θείας Χάριτος. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν ἀντιλαμβάνεται τήν ἰσότητα ὡς ἰσοπέδωση. Ἡ ποικιλία σ' αὐτή δέν ἀντιστρατεύεται τήν ἑνότητα. Γι' αὐτό καί στόν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας δέν ὑπῆρξαν ποτέ ἐπαναστάσεις καί κινήματα διορθωτικά τῶν τάσεων πού εἶχε κατά καιρούς ἡ ἑνότητα. 
 Στήν Ὀρθοδοξία ἀνέκαθεν ἴσχυσεν ὁ κανών τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: Τό σῶμα ἔχει πολλά μέλη καί τό κάθε μέλος ἔχει τή δική του ἀποστολή, πού ἐκπληρούμενη συμβάλλει, μέ τήν ἀξία καί μοναδικότητά της, στή γενική ἁρμονία. Τό νά θέλουν ὅλα τά μέλη νά ἐκτελοῦν τήν ἴδια λειτουργία στό σῶμα ἀποτελεῖ ἔνδειξη σοβαρᾶς ἀσθένειας τῶν ἴδιων καί τοῦ σώματος. "Μή πάντες ἀπόστολοι; μή πάντες προφῆται; μή πάντες διδάσκαλοι; μή πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων; μή πάντες γλώσσαις λαλοῦσι; μή πάντες διερμηνεύουσι;" Στό ὀρθόδοξο ἦθος ὁ σεβασμός τῆς ἰδιαιτερότητος ἀποτελεῖ θεμελιώδη ἀρχή, τήν ὁποία οἱ σύγχρονες δυτικές κοινωνίες δέν ἀποδέχονται εὔκολα. Ἔτσι καί ἡ ἰδιαιτερότητα τῆς γυναίκας καί τῶν λειτουργημάτων πού ἐπιτελεῖ μέσα στήν Ἐκκλησία δέν ἔχει στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τό νόημα τῆς ὑποτιμήσεώς της. 

Πράγματι, οἱ γυναῖκες ὄχι μόνο εἶναι ἰσότιμες μέ τούς ἄνδρες, ἀλλά κατέχουν καί τό κέντρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ὡς ἀναπόσπαστα μέλη τῆς δομῆς τῆς Ἐκκλησίας. Εἰδικότερα, ἡ γυναίκα συμβολίζει τήν ἴδια τήν Ἐκκλησία, τόν ναό τοῦ Θεοῦ, πού δέχεται τό σῶμα τῶν πιστῶν· γι' αὐτό καί τό διακονικό της ἔργο στήν Ἐκκλησία εἶναι ἔργο ἀγάπης καί φιλανθρωπίας πρός τόν πλησίον, μέ τήν ἐσωτερική καί τήν ἐξωτερική της ἱεραποστολή. Ἡ συμβολική προσφορά τῆς γυναίκας στήν ἐκκλησιαστική ζωή εἶναι ἔργο πού ἀγκαλιάζει ὅλο τό ποίμνιο καί δέν συγκρίνεται μέ ἀξίωμα ἀναγόμενο στή συνήθη ἱεραρχική δομή.

Ἡ θέση τῆς γυναίκας στήν Ἐκκλησία ἔχει τήν ἀξία της ἤδη ἀπό τή Θεοτόκο, πού προβλήθηκε, μέσα στό ἔργο τῆς θείας οἰκονομίας, ὡς ὁ τύπος τῆς Ἐκκλησίας. Πρίν προχωρήσουμε στήν τυπολογική αὐτή σχέση, θά πρέπει νά ἐπισημανθεῖ ὅτι ὁ χριστιανισμός δέν ὑποβάθμισε τή γυναικεία ὑπόσταση. Ἀντίθετα πρός τόν ἀρχαῖο ἑλληνικό κόσμο, στόν ὁποῖο ἡ γυναίκα δέν εἶχε τό δικαίωμα νά ἀποκτήσει μιά εὐρεία μόρφωση καί νά συμμετέχει στίς κοινωνικές ἐκδηλώσεις τῆς πόλης, στόν χριστιανικό κόσμο ἡ γυναίκα προσφέρει, διακονεῖ, ἐνῶ στή χριστιανική διδασκαλία στηρίζονται τά ἀναγνωρισθέντα σέ αὐτήν ἀνθρώπινα δικαιώματα, πού ὁδηγοῦν καί στήν ἰσοτιμία τῶν δύο φύλων. "Ἀρετῆς δεκτικόν τό θῆλυ, ὁμοτίμως τῷ ἄρρενι παρά τοῦ Κτίσαντος γέγονε. Τό στερρόν καί εὔτονον καί ὑπομονητικόν ἐξ ἴσου τοῖς ἀνδράσι καί παρ' ἡμῶν ὀφείλεται τῷ Δεσπότῃ", εἶπεν ἡ ἁγία μάρτυς Ἰουλίττα ὀλίγον πρό τοῦ μαρτυρίου. Καί ὁ Μέγας Βασίλειος παρατηρεῖ πρός τίς γυναῖκες: "Πρός οὐδέν ὑμῖν τῶν ἀγαθῶν τό ἐλάττωμα τῆς φύσεως ἐμποδίζει".

Ὅμως, ὁ σημαντικός καί διακεκριμένος ρόλος τῶν γυναικῶν ἐκφράζεται στήν τυπολογική ἀναλογία Εὔας-Μαρίας, στήν ὁποία ἐμπεριέχεται μία "ἀνακύκληση", καθώς ἡ ἀνυπακοή τῆς Εὔας ἀποκαταστάθηκε μέ τήν ἀποδοχή τῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπό τήν Παρθένο Μαρία γιά τήν Ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἡ Εὔα παρίσταται ὡς ἡ ἐκπέσουσα ἀρχαία ἀνθρωπότητα, ἡ ὁποία γιά τήν παρακοή της "τήν κατάραν εἰσωκίσατο", ἐνῶ ἡ Μαρία ὡς ἡ ἀνακαίνιση τῆς ἀρχαίας πεσούσης ἀνθρωπότητος, ἡ ὁποία συντελέσθηκε μέ τή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ καί ἐμφανίζεται ὡς νέα ἀνθρωπότητα, ἡ "καινή ἐν Χριστῷ κτίσις". Ἀπό τή θέση αὐτή γίνεται κατανοητό ὅτι τό κεντρικό πρόσωπο στό σχέδιο τῆς σωτηρίας εἶναι ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἡ Θεοτόκος. Ἀντιπροσωπευτικό τοῦ λειτουργήματός της εἶναι τό εἰδικό λειτούργημα τῆς γυναίκας, πού τιμᾶται ὡς ἡ πηγή τῆς ζωῆς καί τῆς διαιώνισης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καί ὡς λειτούργημα σιωπῆς εὔγλωττης. 

Ἡ συμβολική ἐπέλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν Παρθένο Μαρία ἀναδεικνύει τήν ἐπικουρική σημασία τοῦ ἔργου τῶν γυναικῶν στό πεδίο τῆς ἐκκλησιαστικῆς δραστηριότητας. Ἤδη ἀπό τήν ἀρχέγονη καί μετέπειτα Βυζαντινή Ἐκκλησία εἶχε ἀνατεθεῖ στίς γυναῖκες ἀφ' ἑνός μέν ἡ συμμετοχή στή λειτουργική ζωή διά τοῦ θεσμοῦ τῶν διακονισσῶν, ἀφ' ἑτέρου δέ ἡ συνεισφορά των στίς θρησκευτικές καί στίς ἄλλες ἀνάγκες τοῦ γυναικείου κόσμου, ὅπως στά πτωχοκομεῖα, στά νοσοκομεῖα, σέ διάφορες ἀδελφότητες κ.ἄ. Κατ' οὐσίαν, οἱ γυναῖκες εἶχαν ἀναλάβει τό κοινωνικό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, καί κυρίως ὅ, τι ἀφοροῦσε στήν περίθαλψη καί στήν ἀνατροφή τῶν παιδιῶν στά διάφορα ἐκκλησιαστικά ἱδρύματα.

Μέσα στό πλαίσιο τοῦ γυναικείου ἱεραποστολικοῦ ἔργου δέν πρέπει νά παραλειφθεῖ ἡ σπουδαιότητα τοῦ γυναικείου μοναχισμοῦ, πού συνέβαλε στήν ἀνύψωση τῆς θέσης τῶν γυναικῶν στήν Ἐκκλησία. Μέ αὐτό τό πρίσμα δηλώνεται ὄχι μόνο ἡ κοινωνική προσφορά τῶν γυναικῶν στήν κοσμική ζωή, ἀλλά καί ἡ πνευματική δύναμή τους. Ὁ μοναχισμός εἶναι ἕνα ἰδιαίτερος τρόπος ζωῆς, τόν ὁποῖο ἑκούσια διάγουν ἄνδρες καί γυναῖκες καί ὑπόκεινται στή δοκιμασία καί στήν ἐγκράτεια ἀνάλογα μέ τίς ἰδιαίτερες κλίσεις τους· γεγονός πού ἀναιρεῖ τήν πεποίθηση γιά διάκριση ἀρσενικοῦ καί θηλυκοῦ μέσα στήν Ἐκκλησία, ἐφ' ὅσον καί τά δύο φύλα ἔχουν τό δικαίωμα νά ἀναχθοῦν στό θεῖο, ἐπιτυγχάνοντας τήν ὑπεροχή τους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό ἕναν σχετικά δυσκολότερο δρόμο ἀπό ἐκεῖνον τοῦ ἐγκόσμιου βίου.

'Anti-sex Leagues'

Η οικογένεια είναι κυρίως ένα μέρος της παλιάς τάξης του κόσμου, όπως είναι οι παραδοσιακοί ρόλοι των ανδρών και γυναικών των οποίων οι διαφορές θεωρούνται ότι έχουν δημιουργηθεί σκόπιμα από το Θεό. Διαφορετικοί ρόλοι ανάμεσα στα φύλα θεωρούνται επίσης ότι έχουν θεσπιστεί από το Θεό. Αυτό είναι κρίσιμο στην περίπτωση της οικογένειας. Μια υγιής Χριστιανική κοινότητα δεν θα μπορέσει να αναπνεύσει στο είδος της ατμόσφαιρας την οποία η ατζέντα των φεμινιστικών μειονοτήτων έχει υπόψη της να επιβάλλει.

Στο σκληροπυρηνικό φεμινιστικό δόγμα οι γυναίκες περιγράφονται σαν να είναι τα «καταπιεσμένα θύματα» χιλιετίας ανδρικής κυριαρχίας και πατριαρχίας. Ως θύματα δεν μπορόυν να κάνουν κακό. Αυτές είναι υπεράνω κατηγορίας. Είναι ευγενικά θύματα ανδρικής βαρβαρότητας και φαίνεται ότι τα κοινωνικά κακά προέρχονται από τον λανθασμένο κυβερνητικό χειρισμό των υποθέσεων του κόσμου από τους άνδρες. (Μόνο μια μερική αλήθεια).

Τα σημερινά κακά είναι απόδειξη ότι οι άνδρες απέτυχαν και δεν είναι φτιαγμένοι για τη δουλειά αυτή. Υπονοείται ότι οι γυναίκες θα έκαναν μια πολύ καλύτερη δουλειά. Θα είχαν δημιουργήσει μια ουτοπία εάν τους δινόταν η ευκαιρία. Ο νέος μύθος είναι ο εξής: Των γυναικών η ανώτερη «φροντίδα», «περιποίηση» και «θηλυκή διαίσθηση και ο συντονισμός με τους ρυθμούς της γης» δεν θα επέτρεπαν ποτέ πόλεμο ή άλλες μορφές καταπίεσης.

Έτσι ποιά είναι η πηγή των κακών της ιστορίας; «Τα αρσενικά σωβινιστικά γουρούνια» (Βλέπετε είναι ελεύθερες να τα ονομάζουν έτσι), ειδικά όταν είναι ενσωματωμένα σε ανδροπρεπείς αρσενικούς. Οι πιο ασφαλείς, πιο ανεκτοί άνδρες είναι οι περισσότερο εκθηλυνομένοι ή οι εξαντλημένοι αρσενικοί. Αυτοί θα συμβιβαστούν με το φεμινστικό πρόγραμμα, σε αντίθεση με τους εκτός μόδαςJohn Wayne τύπους οι οποίοι είναι επικίνδυνοι και δεν θααλλάξουν ποτέ.

Κάποιος μπορεί να καταλάβει ότι αν αυτές οι υπερ-φεμινίστριες έπαιρναν τον έλεγχο της αστυνομίας, του στρατού, της αεροπορίας και της κυβέρνησης αυτές θα φυλάκιζαν κάθε αρσενικό του οποίου την συμπεριφορά έβρισκαν προσβλητική. Εάν ήταν δυνατόν πέρα από την φαντασίωση, θα βρισκόταν φυλακή οι ιδρυτές του έθνους, οι οργανωτές του (Αμερικανικού) Συντάγματος και 200 έτη στρατιωτών, οι οποίοι υπερασπίστηκαν την ελευθερία της Αμερικής. Όλοι, εκτός από τους «ασφαλείς αντρόγυνους άνδρες θα τοποθετούνταν εκτός κοινωνίας. Ελάτε να εισχωρήσετε στο νέο ιδανικό: φεμινιστική μητριαρχική κουλτούρα.

Ποιος λοιπόν εις το όνομα της αμεροληψίας διαγράφεται; Οι Λευκοί άνδρες. Όχι μόνο αυτό, αλλά και οι λευκοί συντηρητικοί Χριστιανοί άνδρες. Δείξτε σε ένα οποιοδήποτεgroup την φωτογραφία του Jerry Farwell (Αμερικάνος συντηρητικός χριστιανός τηλευαγγελιστής που ίδρυσε την ‘Moral Majority’ ‘Ηθική Πλειοψηφία’) και θα τον μισήσουν. Κοροϊδεύουν και περιφρονούν γιατί αυτός αντιπροσωπεύει τον δυνατό, παραδοσιακό, πεπαλαιωμένο αρσενικό, ο οποίος πιστεύει στο Θεό, στη χώρα, και στην οικογένεια με τον άνδρα ως κορυφή της οικογένειας.

Σχεδόν κάθε βδομάδα οι Θεολογικές σχολές του Ivy leagueκαι οι ιερατικές σχολές φιλοξενούν (δίνουν διαλέξεις) γεγονότα σχετικά με την αφύπνιση της γυναικείας συναίσθησης. Είναι ο δικός τους ακούραστος γύρος της υπενθύμισης της δικής τους καταπίεσης. Δίνονται ομιλίες και φιλμ σχετικά με την κακομεταχείρηση της συζύγου, φιλμ και σεμινάρια σχετικά με τη βία στο σπίτι, φιλμ και σεμινάρια σχετικά με πατέρες και πατριούς που κακοποίησαν τις κόρες τους. Η οικογένεια είναι ένα ίδρυμα μη κατάλληλο που καταρρέει, το οποίο πρέπει να αλλάξει ή να καταργηθεί. 

Γίνονται σεμινάρια και μαθήματα προγραμματισμού πάνω σε τελείως ισοπεδωτικούς γάμους. Θα έπρεπε να είναι ένας κόσμος ευνουχισμένων ανδρών που να υποκύπτουν σε διεκδικητικές γυναίκες. Σε ένα τέτοιο κόσμο η ομοφυλοφιλική φατρία, μπορεί να προτείνει την ομοφυλοφιλία σαν νέα αρετή. Θα είναι μια χρυσή εποχή λεσβιών και ομοφυλοφίλων και ίσως της κατάργησης τέτοιων κακών όπως του γάμου. Ο Θεός να αποτρέψει να μη δούμε ξανά μια τέτοια εποχή όπως «Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι».

Υπάρχει ένα νέο ιδανικό ανδρόγυνης (μορφής). Αυτοπροσδιοριζόμενες «μειονότητες» (ομοφυλόφιλες - λεσβιακές δυνάμεις κ.λπ.) έχουν αναπτύξει το νέο ιδανικό σαν τη συγχώνευση του θηλυκού και αρσενικού μέσα κατά το οποίο οι σεξουαλικές διαφορές θα μειώνονταν. 

Οι άνδρες θα καυχώνται για την θηλυπρέπειά τους και οι γυναίκες θα γίνουν ψευδοαρσενικοί. Σύμμαχοι αυτών των γυναικών έχουν γίνει οι θηλυπρεπείς, γυναικουλίστικοι άνδρες οι οποίοι είτε αισθάνονται έλξη για άλλους άνδρες ή αυτοί που ντρέπονται για την ανδρική τους φύση και οι οποίοι έχουν αναγνωρίσει την ήττα τους στους λεσβιακούς και φεμινιστικούς σκοπούς. Χωρίς αμφιβολία, η αντρογυνία στο μέλλον θα αυξήσει περαιτέρω τον διχασμό και την αποξένωση ανάμεσα στα φύλα. Και αυτό είναι που θέλουν οι ομοφυλόφιλοι! Είναι σχεδόν μια εκστρατεία στρατολόγησης και κοινωνικής αλλαγής.

Οι καιροί έχουν αλλάξει. Στη δεκαετία των ‘60 πήγα να δω το φιλμ του Franco Zeffirelli ‘Ρωμαίος και Ιουλιέττα’. Έφυγα με δάκρυα να τρέχουν από τα μάτια μου, καθώς οδηγούσα τη μοτοσικλέτα μου μέσα στην εξοχική περιοχή της Virginia. Είχα καταβληθεί από την επιθυμία για την ομορφιά της αληθινής θηλυκότητας, η οποία γοητεύει και την οποία οι θηλυκές γυναίκες έχουν. Όταν ερωτευόμουνα εκείνες τις μέρες, ερωτευόμουνα πραγματικά. Τα κορίτσια από τα κολλέγια των με τα όμορφα φορέματά τους και τα μακριά μαλλιά εμφανιζόταν για χορούς στο Πανεπιστήμιο και η έλξη που ένιωθα ήταν σαν ένας τεράστιος μαγνήτης. Τα κορίτσια εκείνης της εποχής εκτιμούσαν υπερβολικά το μυστήριο θέλγητρο της θηλυκότητάς τους. Θέλω να δω τέτοιες γυναίκες ξανά.

Ας ασχοληθώ με την αφήγηση: Αντί να έχουμε την λυγερή και θηλυκή Olivia Hussey τα 19 της να παίζει την Ιουλιέττα με τα ωραία της μάτια και το όμορφο πρόσωπό της, έχουμε την«Ms Betsy Gombler» (?) να κουνάει τους γοφούς της στην οθόνη ανακοινώνοντας στον Romeo τα μη διαπραγματευόμενά της με την φανταστική φωνή που έχουν μερικές απ’ αυτές (μια μίμηση της αντρικής φωνής πριν έρθει καλά καλά η εφηβεία - όχι ακόμη βαθιά, αλλά προσπαθώντας αρκετά ώστε να γίνει). Ονομάστε το Romeo and Ms Gombler, η σημερινή διασκευή μιας παλιάς ιστορίας. 

Ίσως ο George Orwell ήταν όντως ένας προφήτης όλων αυτών των πραγμάτων με την «antisex league» (sex = φύλλο). Χωρίς αντίθετα, δεν υπάρχει έλξη - τουλάχιστον αυτό είναι αλήθεια ανάμεσα στα φύλα. Όταν οι φεμινιστές γλωσσολόγοι μετατρέπουν όλα τα μεγάλα έργα της λογοτεχνίας όπως αυτοί επιθυμούν, ίσως μπορούν να εισαγάγουν στο μεγάλο πολυθαύμαστο Σαιξπηρικό έργο τη δική τους περιεκτική γλώσσα καθώς και το νέο ιδανικό των νέων γυναικών, την Ιουλιέττα αντικατεστημένη από ένα αντρογύναικο άτομο, γνωστό ίσως σαν «Άτομο 1» στο έργο.

 / Από το βιβλίο του Tal Brooke‘Όταν ο Κόσμος Γίνει Ένας’, εκδόσεις ΣΤΕΡΕΩΜΑ

redskywarning

Η κόρη της φεμινίστριας

Της Sandra Gallagher (henrymakow.com)

Είμαι η κόρη μίας φεμινίστριας (3ης γενιάς), και έτσι στον κόσμο μου ήταν φυσιολογικό ότι η μητέρα είχε μια καριέρα και τον έλεγχο της αναπαραγωγής της.

Όταν ρώτησα γιατί θα έπρεπε να έχει παιδί, η μητέρα μου μου έριξε μια μακρινή ματιά και μου είπε, «κανονικά μισώ τα παιδιά, αλλά εσένα σ 'αγαπώ. Ένα πράγμα που πρέπει να ξέρεις είναι ότι η ζωή σου τελειώνει εντελώς όταν έχεις παιδιά".

Μου το είπε αυτό ξανά και ξανά και δεδομένου ότι είχα μια πολύ καλή ζωή, δεν ήθελα να αλλάξει. Έτσι, φυσικά, ποτέ δεν ήθελα παιδιά.

Σαν μωρό, αφέθηκα στα χέρια ανίκανων νταντάδων από την ηλικία των 6 εβδομάδων. Η μητέρα μου σταμάτησε την άδεια μητρότητας και διέκοψε την φροντίδα μου γιατί "μισούσε να είναι μόνη της με ένα μωρό και έπρεπε να επιστρέψει στην εργασία," σαν να ήταν η δουλειά της η μοναδική πηγή ελευθερίας και δύναμης.

Η μητέρα μου με μεγάλωσε να είμαι κάπως σανανδρογυναίκα. Επέμενε να μάθω να οδηγώ ποδήλατο, να απολαμβάνω την άγρια ​​φύση, να ελέγχω τις οικονομίες μου στην Τράπεζα και να μην ανησυχώ για την παρασκευή γευμάτων, τις δουλειές του σπιτιού, κλπ.

Με μεγάλωσε σαν αγόρι και θαύμαζα το πόσο ισχυρό και ανεξάρτητο άτομο ήμουν. Στην ηλικία των εννιά χρονών ήμουν υπεύθυνη να κλείνω η ίδια ραντεβού με το γιατρό μου, να χρησιμοποιώ τα μέσα μαζικής μεταφοράς και να φτιάχνω τα γεύματά μου. Ποτέ δεν κοίταξα σε ενήλικες για να με βοηθήσουν και ως εκ τούτου με θεωρούσαν μια ολοκληρωμένη έφηβη, με μια υγιή δόση αυτοπεποίθησης.

Μου είπαν, ότι οτιδήποτε ήθελα να επιχειρήσω θα μπορούσα να το πετύχω. Δεν είχα κανένα πρόβλημα να κάνω φίλους, αν και οι περισσότερες φιλίες μου ήταν αγόρια. Δεν είχα σχέση με "κοριτσίστικα κορίτσια".

Εξαιτίας της ‘τύπου Gloria Steinem’ (διάσημη ακτιβίστρια του φεμινιστικού κινήματος) αναζήτησης της 'ισότητας' της μητέρας μου, ήμουν αρκετά άχρηστη για μία παραδοσιακή, ετεροφυλοφιλική σχέση, και για το λόγο αυτό στη εφηβία μου και στα είκοσί μου ήμουν γεμάτη με σύγχυση καθώς πάλευα με την γυναικεία ταυτότητά μου. Ήμουν πολύ ντόμπρα, επιθετική και ανεξάρτητη και ήμουν άνετη με αυτό.

Διακρίθηκα στα μαθηματικά και την επιστήμη και αποφάσισα να ακολουθήσω μια σταδιοδρομία στη μηχανική και την τεχνολογία. Μπήκα σε μία σχολή αρχιτεκτονικής πριν από 15 χρόνια και ήμουν μία από τις μόλις 4 γυναίκες, κάτι για το οποίο αισθάνθηκα πολύ φυσιολογικά εκείνη τη χρονική στιγμή.

Είχα μπερδέψει την σεξουαλική ενέργεια με την ασυδοσία και αισθάνθηκα κενό σε όλες τις σχέσεις, με τις γυναίκες και τους άνδρες. Παντού όπου πήγαινα οι άνθρωποι εντυπωσιάζονταν με τα επιτεύγματά μου, όμως κανείς δεν γνώριζε πως ένιωθα εγώ μέσα μου. Γνωρίστηκα με μερικά αγόρια στο πανεπιστήμιο και μερικά μόλις αποφοίτησα, και κάθε "σχέση" διαρκούσε 2 με 6 μήνες, και πάντοτε με κατηγορούσαν ότι εγώ ήμουν που τελείωνα τις σχέσεις. Θυμάμαι τα τελευταία αγόρια με τα οποία έβγαινα, να μου λένε αξιοθρήνητα ότι ήμουν απλώς "πολύ ισχυρή" γι’ αυτούς. Φαινόταν ότι τα αγόρια στα είκοσί τους, δεν θέλουν να είναι με κορίτσια που μοιάζουν να έχουν εκείνα το πάνω χέρι.

Η ζωή ήταν "απίστευτη"

Παρά τη μοναξιά, η ζωή ήταν απίστευτη. Είχα πολλά χρήματα, οδηγούσα καταπληκτικά αυτοκίνητα και ευτυχώς πίστευα ότι το πεπρωμένο μου ήταν να είμαι μόνη και άτεκνη. Οι φίλες μου φαινόταν να κάνουν παρόμοιες σιωπηλές συμφωνίες. Η μητέρα μου έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για να με ενθαρρύνει προς αυτή την κατεύθυνση.

Καθώς έλεγα τις λέξεις, "Όχι παιδιά για μένα!" αισθανόμουν έναν πόνο στην καρδιά μου. Ήξερα ότι ήταν ένα ψέμα. Είπα στον εαυτό μου ότι ήμουν αρκετά ισχυρή για να είμαι μόνη, όμως ήξερα ότι λαχταρούσα να με αγαπήσει και να με φροντίζει κάποιος άντρας. Κατά τη γνώμη μου, ο τύπος του άντρα που χρειαζόμουν ήταν ένας μύθος, τουλάχιστον έτσι μεγάλωσα να πιστεύω.

Η δουλειά μου ως τεχνικός διευθυντής έργου με έκανε να εργάζομαι σε βάρος των γυναικών περισσότερο από ό, τι μαζί τους. Κατά τη διάρκεια των είκοσί μου, κατά πάσα πιθανότητα είχα πει το «μισώ τις γυναίκες» εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες φορές. Ήμουν φίλη με γυναίκες που είχαν τις ίδιες απόψεις με εμένα και ευχαριστιόμασταν πάρα πολύ να βασανίζουμε επιπόλαιες, ανίδεες, εξαρτώμενες γυναίκες γύρω μας.

Το μίσος προς τις γυναίκες φαινόταν να προέρχονται μέσα από την ποπ κουλτούρα. Ήταν ‘in’ να μισείς τις γυναίκες, και ‘cool’ να σχετίζεσαι με θηλυπρεπείς άνδρες. Αστειευόμουν ότι αν οι γυναίκες ήταν λίγο πιο έξυπνες και ακολουθούσαν το στόχο, θα ήθελα να "αλλάξω ομάδα", θεωρώντας ότι αυτό πρέπει να είναι το επόμενο λογικό βήμα.

Συναντώντας ένα πραγματικό άνδρα

Ο κόσμος μου άλλαξε ριζικά όταν ερωτεύτηκα έναν άνδρα ο οποίος, παρά το νταηλίκι μου, με είδε ως μια θηλυκή γυναίκα. Σε αντίθεση, αυτός ήταν πολύ πιο αρρενωπός από τους περισσότερους ετεροφυλόφιλους με τους οποίους έβγαινα στην πόλη.

Αυτό το αγόρι της πόλης που συνάντησα με αποσυντόνισε εντελώς. Ένιωθα απολύτως αδύναμη όταν ήμουν μαζί του. Μόνο με το να είμαι στην παρουσία του είχα εκπλαγεί με το πως μια πιο ήπια φύση αναδυόταν από μέσα μου, που φαινόταν να κολακεύει και των δυο μας τις δυνάμεις τέλεια. Για πρώτη φορά αισθάνθηκα ότι μπορούσα πραγματικά να είμαι ο εαυτός μου με κάποιον, παρατώντας την εικόνα του "σκληρού κοριτσιού".

Ήθελα κάποιος να εισέλθει μαγικά στη ζωή μου με όλα τα αγαθά, αλλά αντί για αυτό αυτός ήταν ένας πρόσφατα χωρισμένος, εργάτης, με μία 8χρονη κόρη.

Δεν μου άρεσε η σκέψη να είμαι η δεύτερη επιλογή κάποιου, αλλά κάτι μέσα μου μου είπε να μην είμαι τόσο ρηχή. Αποφάσισα να ενδώσω στα συναισθήματά μου που έμοιαζαν «σωστά» ακόμα κι αν ερχόταν σε σύγκρουση με ό, τι μου έλεγε το μυαλό μου.

Όταν τον σύστησα στους φίλους μου και στην οικογένειά μου, οι άνθρωποι νόμιζαν ότι είχα χάσει το μυαλό μου. Το συμπέρασμά τους ήταν ότι είχα σχέση με έναν μηχανικό για να μάθω πώς να κάνω μόνη την αλλαγή των λαδιών μου. Πάλεψα με την ιδέα να μπλεχτώ με έναν διαζευγμένο. Φοβόμουν στην ιδέα του να πρέπει να αντιμετωπίζω ένα παιδί κάθε δεύτερη εβδομάδα, αλλά στο τέλος το ότι τον έβλεπα με την κόρη του, με βοήθησε να ξελύσω τα συμπλέγματά μου. Και οι δύο αντιμετώπιζαν δυσκολίες μέσα από τον χωρισμό, και το ότι τους έβλεπα κατά το διάστημα εκείνο που ήταν μαζί, με έκανε να αγαπήσω αυτόν και την κόρη του. Άρχισα να βλέπω μια θέση για μένα και δεν ήθελα τίποτα περισσότερο από το να δώσω σε αυτόν τον άντρα περισσότερα παιδιά.

Σαν να με οδηγούσε μια γυναικεία διαίσθηση, αποφάσισα να αφήσω μια απίστευτη καριέρα για να αφοσιωθώ στο να κάνω οικογένεια και να φροντίζω μωρά με τον πιο φυσικό τρόπο. Η ζωή δεν ήταν ποτέ η ίδια από τότε που έφυγα από τον επιχειρηματικό κόσμο. Δεν με ένοιαξε που έχασα τον ωραίο μισθό, το όμορφο γραφείο, τα δυνατά γεύματα, τα επαγγελματικά ταξίδια, κλπ.

Παρόλο που εργάζονται από το σπίτι ήμουν σε θέση να μαθαίνω περισσότερα για την τοπική κοινότητα μου (μόλις είχαμε μετακομίσει στα προάστια) και να μάθω για εναλλακτικές επιλογές τοκετού. Τα ενδιαφέροντά μου γρήγορα αυξήθηκαν με ήπιες επιλογές γέννησης, εναλλακτική ιατρική, εναλλακτική εκπαίδευση, μη-συμβατικές πρακτικές εκτροφής και επεξεργασίας τροφίμων, το attachment parentingκαι άρχισα να ψάχνω για τα πάντα. Τώρα κοιτάζω πίσω μου και εγώ ακόμη δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να προσπαθεί να εκπαιδευτεί με τις επιλογές μας από το γραφείο μου σε ένα μεσημεριανό διάλειμμα.

Πριν έρθει ο γιος μας είχα δημιουργήσει ένα σπίτι με βάση τις επιχειρήσεις άμεσων πωλήσεων βγάζοντας κάποια χρήματα. Η ειρωνεία είναι τώρα εργάζομαι με γυναίκες και πωλώ προϊόντα αποκλειστικά για γυναίκες! Μου πήρε κάποιο χρόνο, αλλά τώρα καταλαβαίνω, από πού προερχόταν το κίνητρο μου για την απόρριψη των γυναικών και βλέπω πως αυτή η στάση εξυπηρετεί την κοινωνία, αλλά όχι εμένα.

Όλοι έχουμε εξαπατηθεί να υποτιμάμε την ιερή θηλυκή ενέργεια. Πιστεύω ότι οι περισσότερες μορφές καταστολής αυτής της ζωτικής ενέργειας γίνονται χωρίς συναίσθηση, όμως οι γυναίκες έχουν γίνει όλο και πιο εχθρικές προς άλλες γυναίκες.

Αυτή η κοινωνική στάση με είχε κάνει να αναζητώ άλλες "που μισούν τις γυναίκες" να κάνω παρέα.

Τώρα βλέπω τις γυναίκες, σαν τη μητέρα μου / τη δασκάλα μου / τη φίλη μου και δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς την γλυκιά επιρροή τους.

Εργάζομαι από τα έξι και είμαι τώρα στα μέσα των 30 μου με 2 παιδιά ηλικίας κάτω των τεσσάρων ετών, και έχοντας σχέδια για περισσότερα. Αισθάνομαι τον εαυτό μου να έχει αποτραβηχτεί από την κοινωνία, ώστε να μπορώ να ζήσω μια ζωή αφιερωμένη στη γαλούχηση μιας οικογένειας που πραγματικά αξίζει (έτσι δεν είναι όλες;)

Δεν μπορώ να φανταστώ για μια στιγμή να στερώ από τα παιδιά μου τα βασικά, όπως είναι η προσοχή και η φροντίδα μου. Αυτή η σκέψη με αρρωσταίνει πραγματικά. Δεν θέλω τίποτα περισσότερο από τους φροντίζω, να φτιάχνω θρεπτικά γεύματα για όλους και να είναι μια απόλαυση για τον άντρα μου, ο οποίος εργάζεται σκληρά για να μας παρέχει τα πάντα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Στην παλιά ζωή μου, δεν θα πίστευα ποτέ αν κάποιος μου έλεγε ότι οι μεγαλύτερες χαρές στη ζωή μου θα ήταν να θηλάσω τα παιδιά μου, να τα γεννήσω χωρίς βοήθεια μέσα στο σπίτι μου, ή απλά να παρακολουθώ τα παιδιά μου να χαμογελούν.

Αυτές οι χαρές είναι η μεγαλύτερη ικανοποιήση από οτιδήποτε θα μπορούσα να φανταστώ με μια ζωή χωρίς σύντροφο. Είμαι απλά πολύ χαρούμενη που αντί να καθοδηγούμαι από την αριστερή πλευρά του εγκεφάλου μου, επέτρεψα στον ανώτερο εαυτό μου να έχει μεγαλύτερη επιρροή στην κατεύθυνση της ζωής μου. Ο ανώτερος εαυτός μου έψαχνε για τις πραγματικές μου ανάγκες και επιθυμίες μου.

Μέσα από την καρδιά μου και τα συναισθήματα έχω εμπιστοσύνη στην διαισθητική φύση μου και είναι η ισορροπία των δυνάμεων άνδρας / γυναίκα στη σχέση μου που προσθέτει τον ενθουσιασμό που μας κρατά σε αυτή την απίστευτη ένωση.

Έχω πλήρη επίγνωση ότι η κοινωνία που ζω, ο περίγυρός μου και το περιβάλλον μου δεν υποστηρίζουν αυτόν τον τρόπο ζωής. Είναι μόνο η επιθυμία μου να δώσω ένα εξαιρετικό παράδειγμα συζύγου, μητέρας και νοικοκυράς για την οικογένειά μου, που μου έδωσε το θάρρος να πάω κόντρα στον "κανόνα". Ήταν δύσκολο, αλλά άκρως ικανοποιητικό και έχω διαπιστώσει ότι συναντώ σήμερα όλο και περισσότερες γυναίκες με παρόμοιες αξίες με τη δική μου.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ/ Πηγή