Υψώνω το σύζυγό μου με προσευχή!

Κύριε, υψώνω το σύζυγό μου σε Σένα σήμερα και προσεύχομαι σύμφωνα με το λόγο Σου:

Να του δίνει δύναμη να ηγείται , χρόνο για να γνωρίζει την οικογένειά του (Ιωάννης 10:4) και άσβεστη επιθυμία να διοικεί σωστά το σπιτικό του (Α' Τιμόθεο 3:4).

Να ευλογείς τη δουλειά του και να του δείχνεις καθημερινά πως να Σε δοξάζει με τη συμπεριφορά του. Στερέωνε τα έργα των χεριών του, για να εκπληρωθεί το θέλημά Σου (Ψαλμός 90:16,17, Δανιήλ 6).

Να τον κάνεις σοφό διαχειριστή των χρημάτων μας και της περιουσίας μας και να θυμάται πως τα πάντα ανήκουν σ' Εσένα και μας τα έχεις εμπιστευθεί, για να εκπληρωθούν οι σκοποί Σου (Ματθαίος 6:19-21, Λουκάς 16:10-13).

Να Σε αγαπά μ' όλη την καρδιά, την ψυχή, τη διάνοια και τη δύναμή του και να μισεί το κακό (Μάρκος 12:30, Ψαλμός 97:10).

Να του δώσεις την επιθυμία να γίνει ένα πρότυπο χριστιανικού άντρα για τα παιδιά του (Δευτερονόμιο 6, Ψαλμός 78:5-7).

Να τον διδάσκεις και να τον καθοδηγείς στο δρόμο που πρέπει να πάρει (Ψαλμός 32:8), να του δίνεις ειρήνη μέσα σε κάθε κατάσταση και ακεραιότητα σε κάθε απόφαση που πρέπει να πάρει σήμερα (Α' Κορινθίους 14:33, Παροιμίες 11:3).

Να συλλογίζεται μέρα και νύχτα το Λόγο Σου και να προσεύχεται αδιάλειπτα (Ψαλμός 1:1-3, 119:18,37, Α' Θεσσαλονικείς 5:17).

Να μένει πιστός στο Χριστό μέχρι το τέλος (Εβραίους 12:1-2).

 πηγή

Ο Άγιος Νεκτάριος και το... management

Όλα αυτά τα χρόνια που εργάστηκα (και εξακολουθώ να εργάζομαι) σαν στέλεχος εταιριών, το καυτό πρόβλημα είναι το ίδιο: Πώς μπορεί ο κάθε διευθυντής να εμπνεύσει και να οδηγήσει τους ανθρώπους που είναι κάτω από αυτόν...
Εκατομμύρια σελίδες γράφτηκαν πάνω σε αυτά τα θέματα. Επιστήμονες προσέγγισαν τα δύσκολα προβλήματα της διοίκησης με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, από τους πιο έντιμούς, μέχρι τους πιο τιποτένιους...
Αλήθεια, αν ένας άγιος άνθρωπος ήταν manager, πώς θα διοικούσε...πολλά χρόνια αναρωτιόμουνα... να όμως που όποιος ψάχνει βρίσκει... 
Ο άγιος Νεκτάριος ήταν διευθυντής της Ριζαρείου σχολής, στις αρχές του εικοστού αιώνα... υπάρχουν πολλές μαρτυρίες από ανθρώπους που έζησαν ενώ ζούσαμε και εμείς... Αλήθεια, υπάρχει Χριστιανικό management? Αν μου το έλεγε κάποιος σίγουρα θα γέλαγα... μήπως όμως... τι έκανε ο Νεκτάριος; 
Γεννήθηκε το 1846 στην Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης από το Δημοσθένη και τη Μαρία Κεφαλά. Ονομάστηκε Αναστάσιος. Η οικογένεια του ήταν φτωχή, έτσι αφού τελείωσε το Δημοτικό και το Σχολαρχείο, δεκατεσσάρων χρονών παιδί, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και δούλεψε, αρχικά μόνο για στέγη και τροφή. Το 1868 πηγαίνει στη Χίο και γίνεται δάσκαλος στο Λιθί, έως το 1873. Μετά, γίνεται μοναχός με το όνομα Λάζαρος. Το 1877 χειροτονείται διάκονος και παίρνει το όνομα Νεκτάριος.
Το 1886 χειροτονείται πρεσβύτερος και λίγο αργότερα Αρχιμανδρίτης στο Κάιρο. Το 1889 χειροτονείται μητροπολίτης Πενταπόλεως. Η αγιότητα του, τόσο πολύ φανερή στον κόσμο, έστρεψε εναντίον του τα διεφθαρμένα στοιχεία της εκκλησίας. Κάποιοι φιλόδοξοι κληρικοί διέβαλαν τον¨Άγιο στον ενενηντάχρονο Πατριάρχη... τάχα ο Νεκτάριος εποφθαλμιούσε τη θέση του... Ο Νεκτάριος διώκεται άδικα, μέχρι που διώχνεται από την Αίγυπτο... Έρχεται στην Αθήνα χωρίς χρήματα ψάχνοντας για δουλειά για να ζήσει! Μένει στα Εξάρχεια και δεν έχει χρήματα να πληρώσει το νοίκι του... Παίρνει τη θέση του ιεροκήρυκα στην Εύβοια.. μετά στη Φθιώτιδα και Φωκίδα.... Οι εντυπώσεις που αφήνει παντού είναι εξαιρετικές, οι άνθρωποι τον αγαπούν...Το 1894 αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής. Γίνεται manager με τα σημερινά δεδομένα... Χωρίς ΜΒΑ και μέσο στο HR...

Τρία παραδείγματα Χριστιανικού Management - Απρόσμενου, συγκλονιστικού, υπέροχου!

Το περιβάλλον της Ριζαρείου

Στην ιερατική σχολή Ριζάρειο δεν φοιτούσαν μόνο πιστοί και παιδιά που ήθελαν να γίνουν ιερείς... φοιτούσαν και άπιστοι, παιδιά πολλών εύπορων οικογενειών, άτομα που ήρθαν γιατί το επίπεδο των σπουδών ήταν υψηλό κλπ.
Όποιος έχει μπεί έστω και μια φορά για μία ώρα σε τάξη τόσο ανομοιογενή, καταλαβαίνει τη δυσκολια... πόσο μάλλον όλοι αυτοί οι άνθρωποι να συμβιώνουν καθημερινά...

Παράδειγμα πρώτο

Κάποιοι μαθητές της ριζαρείου έκαναν σοβαρότατα παραπτώματα. Τους οδήγησαν στο διευθυντή λοιπόν για να τιμωρηθούν. Τι έκανε όμως ο Νεκτάριος;
Ζήτησε να μην του σερβίρεται φαγητό (του ίδιου, όχι των μαθητών...) για τρεις ημέρες. Θεώρησε ο Νεκτάριος τον εαυτό του υπεύθυνο, πίστεψε ότι ο ίδιος έκανε λάθος, δεν έμπνευσε τους μαθητές, δεν τους οδήγησε στη χάρη του Θεού. Την ώρα του κοινού δείπνου, ενώ οι άλλοι έτρωγαν, προσευχόταν στο Θεό για το πρόβλημα... Και δεν είναι δύσκολο για τον κάθε άνθρωπο να ξεχωρίσει τον υποκριτή από τον ειλικρινή...
Το ζήτημα αυτό συγκλόνισε την μικρή κοινότητα της ριζαρείου. Για πρώτη ίσως φορά στη ζωή τους οι άνθρωποι εκεί είδαν κάποιο διευθυντή να μην ψάχνει για ευθύνες στους άλλους αλλά στον εαυτό του. Η συγκλονιστική ταπείνωση του Νεκταρίου χώρισε το χρόνο στα δύο για την σχολή, το πριν και το μετά. Οι μαθητές άλλαξαν ριζικά. Οι φταίχτες του επεισοδίου δεν ήθελαν να φάνε ούτε αυτοί τις ημέρες που ο Νεκτάριος δεν έτρωγε...έκλαψαν πικρά... μετάνιωσαν... Μετά από αυτό όταν κάποιος έκανε ένα σοβαρό παράπτωμα έπεφταν πάνω του οι ίδιοι οι μαθητές να τον συνεφέρουν...τα λόγια τους ήταν συνήθως
¨θέλεις πάλι να μη τρώει ο Νεκτάριος... δεν τον βλέπεις πως αγωνίζεται εδώ μέσα... θα αρρωστήσει¨

Συμπέρασμα πρώτο

 Να νοιάζεσαι πραγματικά για τον άνθρωπο που διοικείς... φαίνεται.

 Παραδειγμα δεύτερο

Οι άνθρωποι που καθάριζαν τις τουαλέτες της σχολής καβγάδιζαν γιατί ο ένας ήθελε να ρίξει τον άλλο... ο Νεκτάριος ξύπναγε νωρίς και καθάριζε ο ίδιος τις τουαλέτες για να μην υπάρχει καβγάς... δεν κατηγόρησε κανένα... οι άνθρωποι που θα έπρεπε να καθαρίζουν ντράπηκαν και βρήκαν λύση...

Συμπέρασμα δεύτερο...

 Να νοιάζεσαι πραγματικά για τον άνθρωπο που διοικείς... φαίνεται.

 Παράδειγμα τρίτο...

Μια άλλη χρονιά ένας από τους εργάτες καθαριότητας αρρώστησε... ο Νεκτάριος άρχισε να καθαρίζει ο ίδιος στη θέση του, φοβούμενος ότι θα απολυθεί ο άρρωστος άνθρωπος. Και αυτό συζητήθηκε πολύ ανάμεσα στους μαθητές,,, όλοι έτρεμαν πλέον μήπως και τον στεναχωρέσουν, μήπως και του προσθέσουν και άλλο βάρος...

Συμπέρασμα τρίτο...

 Να νοιάζεσαι πραγματικά για τον άνθρωπο που διοικείς... φαίνεται.

Το 1919 ο Νεκτάριος εισάγεται στο Αρεταίειο νοσοκομείο των Αθηνών... ένας γέροντας ιερέας με ένα φτωχό τριμμένο ράσο... Μετά από 50 ημέρες νοσηλείας χωρίς μέσο, και πριν ακόμη να εγχειρισθεί, παρέδωσε την Άγια ψυχή του στον Κύριο που τόσο αγάπησε στη ζωή του...,
Αν όλα είχαν μείνει εκεί, σήμερα ίσως κανείς δεν θα τον θυμόταν... Ο Κύριος όμως αποφάσισε κάτι άλλο...
Μόλις πέθανε στο νοσοκομείο ξεκίνησε η γνωστή διαδικασία με το σαβάνωμα... όμως, το νεκρό σώμα, μοσκομύριζε... Τα νέα διαδόθηκαν στο νοσοκομείο...Οι γιατροί και το προσωπικό άρχισαν να ρωτάνε, ποιός είναι ο φτωχός καλόγερος;... ποιός;... δεσπότης;, πρώην γενικός διευθυντής στη Ριζάρειο;
Και άρχισε η πορεία που έκανε τον Νεκτάριο γνωστό στην κάθε άκρη, στο κάθε μικρό χωριό της Ελλάδας, στην κάθε γωνιά του κόσμου που ζουν Έλληνες... Η νεκροφόρα έφθασε στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδος στον Πειραιά... και κόσμος, πολύς κόσμος που ήθελε να δει τον ιδρώτα που έβγαινε απο το άγιο πρόσωπο και μοσχομύριζε... Το καραβάκι "Πτερωτή" τον μετάφερε στην Αίγινα... έφθασε στις τέσσερις το απόγευμα στην Αίγινα... θα έλεγε κανείς ότι όλο το νησί περίμενε στην παραλία...Οι καμπάνες χτυπούσαν όπως τη μεγάλη Παρασκευή... Τρεις μέρες και τρεις νύχτες ο κόσμος ερχόταν να δει το άγιο σώμα...που αδιάκοπα ανάβλυζε μύρο και μοσχομύριζε... Και ήρθαν τα θαύματα...
Η εκκλησία που τόσο ο Νεκτάριος αγάπησε και υπηρέτησε και τόσο κάποια από τα δειφθαρμένα, φιλόδοξα ή κοσμικά μέλη της τον πρόδωσαν και τον αδίκησαν, αναγνώρισε την αγιότητα του... κάτι που ο απλός κόσμος είχε ήδη κάνει μετά τα τόσα σημάδια που έστειλε ο Κύριος... Ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται... και ο ταπεινός ιερέας έγινε το παράδειγμα των ευλαβών ιερέων τα χρόνια που ήρθαν... και τόσο πολλών ανθρώπων...

Γ. Λεκάτης/πηγή

Ο αδελφός του Ασώτου...

Πόσα χρόνια να 'ταν αλήθεια πού ζούσε μακριά άπ' το σπίτι του Πατέρα! Πόσα χρόνια Θέ μου... πεθαμένος. Πόσα χρόνια να 'ταν αλήθεια πού τρεφόταν με τα ξυλοκέρατα της αμαρτίας! Πόσα χρόνια Θέ μου... πεινασμένος.
Μια φωνή από τα περασμένα του θύμισε κείνη την παλιά ιστορία... Πόσα χρόνια να 'ταν αλήθεια πού την είχε επιμελώς θαμμένη στα βάθη της καρδιάς του!
Να 'ταν τάχα παραμύθι ή να 'γινε στ' αλήθεια;
Είχε κάτι άπ' τη μαγεία του παραμυθιού... κάτι άπ' τη δύναμη της αλήθειας...
Μιλούσε για έναν «νεκρό πού άνέζησε».
Για έναν πεινασμένο πού χόρτασε με «τον μόσχον τον σιτευτόν».
Πώς έγινε αλήθεια το θάμα;
«...και άναστάς ήλθε προς τον πατέρα αύτοϋ...», ψιθύρισε ή φωνή άπ' τα περασμένα, «...είδεν αυτόν ό πατήρ αύτοϋ και έσπλαγχνίσθη, και δρα-μών ένέπεσεν επί τον τράχηλον αύτοϋ καί κατεφίλησεν αυτόν».
Να γίνονταν τάχα καί στις μέρες μας τέτοια θαύματα;
Καί άναστάς έπορεύθη με την ελπίδα να υπάρχει καί γι' αυτόν σε κάποιο σταυροδρόμι ένας πατέρας με ανοιχτή αγκάλη.
Τα βήματα του τον έφεραν σέ μια εκκλησιά.
Ένιωσε το δακρυσμένο βλέμμα του Πατέρα να τον αγκαλιάζει.
Γονάτισε κι απόθεσε όλα αυτά τα χρόνια της πίκρας, της πείνας, του θανάτου πάνω σ' ένα πετραχήλι.
«Μετά φόβου Θεού, πίστεως καί αγάπης...». Ή φωνή του Πατέρα τον καλούσε.
Καί πάνω στην Τράπεζα «ό μόσχος ό σιτευτός»... «το άρνίον το έσφαγμένον».
Κίνησαν κι άλλοι μαζί του στην πρόσκληση του Πατέρα.
Καί τότε συνειδητοποίησε πώς έχει αδερφούς.
Γύρεψε να βρει στη ματιά τους κάτι άπ' τη στοργή του Πατέρα.
Πόσα παγωμένα βλέμματα συνάντησε το δικό του, πόσες άδειες καρδιές!
Πόσα κεφάλια κουνήθηκαν στο αντίκρισμα του!
Πόσα χείλη ψιθύρισαν «ιδού τοσαυτα έτη δουλεύω σοι καί ουδέποτε έντολήν σου παρήλθον... ό δε υιός σου ούτος, καταφαγών σου τον βίον μετά πόρνων...».
Ήταν αλήθεια άνθρωποι σοβαροί, δίκαιοι οι αδερφοί του. Μα τόσο μακριά άπ' τη σφαίρα της μετάνοιας, της αγάπης, του ελέους...
Είχα τόσες φορές ακούσει εκείνη την παλιά ιστορία.
Την είχα τόσες φορές διαβάσει.
Είχα ζήσει τόσες φορές κι εκείνη τη σημερινή, με τον σύγχρονο άσωτο.
Την είχα δεϊ τόσες φορές να επαναλαμβάνεται μπρος στα μάτια μου.
«Πόσο πλήθυναν οι άσωτοι στην εποχή μας!», συλλογίστηκα.
«Πόσο πλήθυναν... οι αδερφοί του ασώτου στην εποχή μας!», αισθάνθηκα να απαντούν τα δακρυσμένα μάτια του Πατέρα.
Εκείνου του Πατέρα, πού αιώνες τώρα στέκεται σ' ένα σταυροδρόμι με την αγκαλιά ανοιχτή για κάθε άσωτο.
Του δικού μου Πατέρα...
Κι άλλοίμονο, πρώτη φορά κατάλαβα πώς ήμουνα κι εγώ ένας άπ' τους αδερφούς του ασώτου!
Είχα τόσες φορές ακούσει καί ζήσει την επιστροφή του ασώτου.
Δώσε, Θέ μου, να ζήσω καί την επιστροφή του αδερφού του ασώτου.
Τη δική μου επιστροφή... 

Της Δασκάλας ΣΟΦΙΑΣ ΒΑΛΜΑ ΓΙΑΝΝΙΣΗ

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ-Εγκαταλείπει τη Δαμασκό μέσα σ'ένα καλάθι

Τι είδε ό Σαούλ στο εκτυφλωτικό φως, πού τον τύλιξε στη Δαμασκό ; Το αποκαλύπτει στις Επιστολές του : δεν ήταν ακαθόριστο, θαμπό όνειρο. Ήταν ό ίδιος ό Χριστός, πού είχε ξεψυχήσει στο Σταυρό και είχε άναστηθή. Πολλοί πίστευαν τώρα στον άναστηθέντα Χριστό : όχι μονάχα εκείνοι πού τον εϊχαν δει με τα ίδια τους τα μάτια (γι'αυτόν ακριβώς το λόγο ώνομάζονταν «μάρτυρες»). Ό Σαούλ διακηρύττει πώς ανήκει κι' αυτός στην ομάδα των «μαρτύρων» και διεκδικεί τον τίτλο του Αποστόλου : Γράφει προς τους Κορινθίους : «Ουκ ειμί απόστολος ; Ουχί Ίησούν Χριστόν, τον Κυριον ημών έώρακα ;» Θα μείνη για πάντα προσηλωμένος σ' Εκείνον, πού, όπως γράφει, «τον συνήρπασε και τον αιχμαλώτισε». "Αν ή μεταμέλεια του υπήρξε ακαριαία, το ίδιο έπρεπε να συμβή και με την πνευματική μεταμόρφωση του Ραββίνου, πού εϊχε προσκολληθή στην άκαμπτη ιδεολογία των Φαρισαίων. "Επρεπε να συνδυάση τις παλαιές αλήθειες με την καινούργια αλήθεια, πού του είχε άποκαλυφθή. "Επρεπε να έμβαθύνη τη σημασία της και να αναμόρφωση τη σκέψη του. Αυτή ή εσωτερική διεργασία τον ανάγκασε να άποσυρθή στην έρημο της Αραβίας. Δεν είναι γνωστό πόσο παρέμεινε εκεί. "Εξη μήνες, δύο χρόνια ; Ή ψυχή του πάσχιζε, στην έρημο, να συμβιβάση τον παλαιό και τον νέο άνθρωπο, την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. "Ετσι θεμελίωσε τη διδασκαλία, πού ονομάζεται «θεολογία του Παύλου».Επανειλημμένως — μας λέει ό Παΰλος — του απεκάλυψε ό Θεός τα μυστήρια και τις βαθειές σχέσεις ανάμεσα στις αλήθειες, ώστε να μπορή να διαβεβαιώνη ότι είναι ό θεματοφύλακας «ενός θεϊκού Ευαγγελίου». Επιστρέφοντας στη Δαμασκό, παρουσιάζεται στις συναγωγές και μιλάει με τόση θέρμη και δύναμη, ώστε φέρνει σε δύσκολη θέση τους αντιπάλους του. Επειδή δεν μπορούν να τον αντιμετωπίσουν, στήνουν ενέδρα για να τον εξοντώσουν. Ό αντιπρόσωπος του βασιλιά Άρέτας, Κυβερνήτης (τοπάρχης) της Δαμασκού, διατάζει να φρουρούνται μέρα και νύχτα οί πύλες της πολιτείας, για να μη μπόρεση ό Σαούλ να δραπέτευση. Σώζεται όμως χάρι σ' ένα τέχνασμα, πού διηγείται ό ίδιος με χιούμορ : «Εν Δαμασκω, ό εθνάρχης Άρέτα του βασιλέως έφρούρει την Δαμασκηνών πάλιν πιάσαι με θέλων και δια θυρίδος εν σαργάνη (σ' ένα καλάθι) έχαλάσθην δια του τείχους και έξέφυγον τάς χείρας, αύτοΰ». "Ετσι αρχίζει ό Απόστολος Παΰλος το μεγάλο αποστολικό του έργο.

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ-Εβαπτίσθη και ανέβλεψε

Άφοΰ πέρασε τον πελώριο πύργο, πού φρουρούσε την είσοδο της πολιτείας, ό τυφλός Σαούλ οδηγήθηκε σε κάποιον Ιούδα, πού κατοικούσε στην «Ευθεία Όδό», τον δρόμο πού διασχίζει ακόμα και σήμερα σ' όλο της το μήκος τη Δαμασκό. Εκεί έμεινε τρεις μέρες, χωρίς να φάη, χωρίς να πιή, με τα μάτια στο σκοτάδι, αλλά με την καρδιά όλοφώτεινη και έτοιμη για προσευχή. Περιμένει να του άποκαλυφθή το θέλημα Εκείνου, πού του μίλησε και τώρα τον κρατάει αιχμάλωτο κοντά του. Και ή φωνή ξανακούγεται : «Ην δε τις μαθητής εν Δαμασκω ονόματι Άνανίας» — σίγουρα από τα πιο σημαίνοντα πρόσωπα της χριστιανικής κοινότητος —, Και είπε προς αυτόν ό Κύριος : «Άναστάς πορεύθητι, έπϊ την ρύμην την καλουμένην Ευθείαν και ζήτησον εν οικία Ιούδα Σαΰλον ονόματι, Ταρσέα». Ό άγιος άνθρωπος ακούει το όνομα και νοιώθει τρόμο : «Κύριε», άπαντα, «άκήκοα από πολλών περί του ανδρός τούτου, όσα κακά έποίησε τοις άγίοις σου εν Ιερουσαλήμ" και ώδε έχων έξουσίαν παρά των αρχιερέων, δήσαι πάντας τους επικαλούμενους το όνομά σου». Ό Κύριος, όμως, τον καθησυχάζει : «Πορεύου, ότι σκεύος εκλογής μοι εστίν ούτος, του βαστάσαι το όνομα μου ενώπιον εθνών και βασιλέων. ..». Ό Άνανίας δεν διστάζει πια. Φθάνει στο σημείο του μεγάλου δρόμου πού του έχει ύποδειχθή και βρίσκει τον Σαούλ, βυθισμένο πάντα στο σκοτάδι και στην ταραχή : «Σαούλ, αδελφέ, ό Κύριος άπέσταλκέ με, Ίησοϋς ό όφθείς σοι εν τη όδώ ή ήρχου, όπως άναβλέψης και πλησθής Πνεύματος Άγιου». Κι' ενώ του μιλάει, αγγίζει με τα δάχτυλα του τα βλέφαρα του Σαούλ και «ευθέως άπέπεσον από των οφθαλμών αύτοΰ ώσεί λεπίδες, άνέβλεψέ τε παραχρήμα και άναστάς έβαπτίσθη».



"Ολα γίνονται με μυστηριώδη τρόπο, όπως τρεις μέρες πριν στο δρόμο της Δαμασκού. Ό Σαούλ εισάγεται στη χριστιανική κοινότητα, χάρη σε μιαν ανώτερη δύναμι, στην οποία δεν μπορεί ν' άντισταθή. Εκείνο το εκτυφλωτικό φως, είναι ή αλήθεια πού έχει πλημμυρίσει το πνεύμα του. Μόλις συνέρχεται από την ταραχή, θεριεύει μέσα του όλος ό δυναμισμός πού τον χαρακτηρίζει. Ό Λουκάς τελειώνει μ' αυτά τα λόγια το ημερολόγιο εκείνων των ήμερων : «... και ευθέως εν ταΐς συναγωγαίς έκήρυσσε τον Χριστόν, ότι αυτός εστίν ό υίός του Θεού». Ό ορμητικός του χαρακτήρας, προωρισμένος να μεταβάλλη σε δραση τις επιταγές του πνεύματος, δεν μπορεί να μείνη αργός. Και ό Σαούλ εισβάλλει στις συναγωγές, για να μαρτυρήση στους Ιουδαίους, όσα είδε και όσα άκουσε.

ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ ΖΗΛΕΥΟΥΜΕ ΤΑ ''ΜΥΡΑ'' ΣΑΣ!

Τρία χρόνια έζησαν στον ϊσκιο Του...



Δεν έλαβαν ιαματικά χαρίσματα.


Δεν είδαν το Φως της Μεταμόρφωσης.


Δεν γεύτηκαν το Σώμα καί το Αίμα Του λίγο πριν το Πάθος.


Έζησαν ταπεινές στην αφάνεια... Δε του έδωσαν μεγαλόστομες υποσχέσεις σαν τον Πέτρο.


Έζησαν ταπεινές στη σιωπή...
Έκαναν όμως πράξη τα λόγια του Πέτρου: «Κύριε, μετά σου έτοιμος ειμί καί εις φυλακήν καί εις θάνατον πορεύεσθαι». Πορεύτηκαν μαζί Του...

Όταν οί άντρες, οι χαρισματούχοι, οι εκλεκτοί διασκορπίστηκαν, εκείνες πήραν μαζί Του κλαίγοντας τον ανήφορο του Γολγοθά.
Το αποκορύφωμα της αγάπης...
Όταν οί άντρες, οί χαρισματοϋχοι, οί εκλεκτοί έτρεμαν «δια τον φόβον των Ιουδαίων», εκείνες ξεκίνησαν για τον Τάφο Του. Το αποκορύφωμα της ανδρείας...

Ξεκίνησαν νύχτα για να πάνε στο Φως.


Πήραν το δρόμο πού οδηγεί στην Όδό.


Αψήφησαν τη ζωή τους πορευόμενες προς τη Ζωή.


Όλα τα εμπόδια έσβησαν μπροστά στον πόθο να πάνε κοντά Του, να εκπληρώσουν τα καθήκοντα τους απέναντι Του. Το αποκορύφωμα της αφοσίωσης...Η νύχτα,ο φόβος των Ιουδαίων.οι στρατιώτες...όλα παραμερίστηκαν
 Ό νους τους καρφωμένος στο τέρμα. Στόν Τάφο. Καί μόνο ό λίθος πού τον έφραζε πλάκωνε καί τις δικές τους ψυχές, «ην γαρ μέγας σφόδρα». «Τις άποκυλίσει ήμϊν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;».
"Ηταν άραγε εκεί όταν ό Κύριος είπε: «εάν έχητε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, έρείτε τω όρει τούτω, μετάβηθι εντεύθεν έκεϊ, καί μεταβήσεται...»: Το άκουσαν ή το διαισθάνονταν με τη γυναικεία τους διαίσθηση; Πάντως είχαν πίστιν ως κόκκον σινάπεως γιατί ούτε ό λίθος τους φράζει τελικά το δρόμο. Προχωρούν...
Προχωρούν και αξιώνονται να ακούσουν πρώτες το πιο θαυμαστό, το πιο μεγαλειώδες, το πιο χαρούμενο μήνυμα πού ακούστηκε ποτέ πάνω στη γη καί μάλιστα από χείλη αγγελικά: «Ήγέρθη, ουκ εστίν ώδε». Αξιώνονται να γίνουν ευαγγελίστριες της Αναστάσεως.


Δε ζητούν να δουν Τον Αναστημένο Κύριο. Δε ζητούν να βάλουν το δάκτυλο «επί τον τύπον των ήλων. Δε ζητοϋν να πιάσουν στα χέρια τους τα όθόνια. Δεν μπαίνουν καν στον Τάφο.


Τους αρκούν τα λόγια του Άγνωστου καί το «ότι άποκεκύλισται ό λίθος».
Το αποκορύφωμα της πίστης...
Γι' αυτό αξιώνονται πρώτες να δουν τον Κύριο τους καί τον Θεό τους καί ν' ακούσουν τον πιο γλυκό χαιρετισμό από χείλη θεϊκά: «Χαίρετε».
"Ανοιξη... Όλα γύρω πλημμυρισμένα από το άρωμα της γαρδένιας, των τριαντάφυλλων, της βιολέτας, της πασχαλιάς... ευλαβική προσφορά της φύσης στον Αναστημένο Κύριο.
Δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα... Όλα γύρω πλημμυρισμένα από το άρωμα της αγάπης, της ανδρείας, της αφοσίωσης, της πίστης... ευλαβική προσφορά της γυναικείας ψυχής στον Αναστημένο Κύριο.

Μυροφόρες, ζηλεύουμε τα «μύρα» σας!

Σοφίας Βαλμά-Γιαννίση

Πρεσβυτέρας-Εκπαιδευτικού

΄΄Πειραική Εκκλησία''(Μάιος 2000)