Ο ΠΙΟΝΕΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ

Σ’ ένα μικρό χωριό της Σοβ. Ένωσης ζούσε ένας πιονέρος.

Αυτός πίστευε ακράδαντα όλα όσα μάθαινε στο σχολείο. Αλλά πιο πολύ πίστευε στον Λένιν και στα ιδεώδη της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ο πιονέρος για τον οποίο μιλάμε περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του σκεπτόμενος τον Λένιν και τη σκληρότητα του γερμανικού φασισμού. Πρέπει να πούμε ότι οι πιονέροι είχαν το δικαίωμα να έχουν ελεύθερο χρόνο. Με τι ασχολούνταν τις υπόλοιπες ώρες; Διάβαζαν, πήγαιναν στο σχολείο, βοηθούσαν τους γέρους και βοηθούσαν τους μικρούς πιονέρους.
Όσον αφορά στο δικό μας πιονέρο, επειδή όπως είπαμε ζούσε σ’ ένα μικρό χωριό, έπρεπε να κόβει χόρτα για το γουρούνι και να τα βάζει σ’ ένα σάκο. Και δεν του άρεσε καθόλου. Ίσως θα του άρεσε αν δεν τον παρέκτρεπε από άλλες ασχολίες πιο σημαντικές. Γι’ αυτό μέχρι να γεμίσει ένα σάκο έκανε σχεδόν μια μέρα αν και υπήρχε άφθονο χορτάρι στα βουνά. Αφού τον γέμιζε έπεφτε επάνω του, σαν σ’ έναν εχθρό παραδομένο και ονειρευόταν.

Μαζί με τα φαντάσματα του ατομικού πολέμου που ετοιμάζουν οι Αμερικάνοι και την κακία των Γερμανών ο πιονέρος μας σκεφτόταν τα άγρια ζώα και το κυνήγι. Τ’ όνειρο του ήταν να πιάσει ένα αγριογούρουνο, μια αρκούδα, ένα ελάφι , μια αλεπού. Αυτή η επιθυμία ήταν πολύ έντονη μέσα στην καρδιά του.

Τις προάλλες ο πιονέρος παραλίγο να τσακωθεί μ’ έναν άλλο πιονέρο τον οποίο τον είπε βλάκα. Εκείνος έλεγε ότι ο Θεός υπάρχει κρυμμένος μέσα στα σύννεφα. Αν και ο πιονέρος μας ήξερε από το σχολείο ότι ο Θεός είναι μια επινόηση μπερδεύτηκε λιγάκι.

Τώρα όμως καθόταν πάνω στο σάκο με το χορτάρι για το γουρούνι στην μοναξιά του λόφου κοίταξε με περιέργεια τα σύννεφα.

Ποτέ δεν είχε προσέξει την ποικιλία των σχημάτων τους. Πόσο παράξενα ήταν. Είδε σ’ ένα μια αρκούδα να τρώει μέλι από ένα βαζάκι. Έπειτα έναν ποδοσφαιριστή να τρέχει πίσω από μια μπάλα. Ένα άλογο, μια μεγάλη πεταλούδα. Σε μια στιγμή είδε ένα γέρο που έμοιαζε με το Θεό.
Αυτή η σκέψη τον τρόμαξε πολύ

Ο πιονέρος περίμενε μέχρι να διαλυθεί το σύννεφο, πήρε το σακί και ξεκίνησε για το σπίτι, αποφασισμένος να μην κοιτάξει ποτέ ξανά τον ουρανό.

www.proskynitis.blogspot.com

ΑΓΙΟΙ ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΚΑΙ ΜΑΥΡΑ

Ένα ζευγάρι αγίων, που δολοφονήθηκαν βάναυσα με βασανιστήρια από τους ειδωλολάτρες. Και έγιναν παράδειγμα αυτοθυσίας, αγάπης και αφοσίωσης στον Κύριο της αγάπης, τον Ιησού Χριστό.




Στην Ακολουθία του Μυστηρίου του Γάμου ψάλλουμε μεταξύ των άλλων και τον ύμνο “Άγιοι μάρτυρες οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες...”, επειδή ταιριάζει με τον χαρακτήρα του Γάμου που είναι μαρτυρικός, αφού είναι το Μυστήριο της αγάπης. Η αγάπη από την φύση της είναι μαρτύριο, σταυρός.

www.athosmemory.com

Άνθρωποι ξένοι μεταξύ τους, δύο διαφορετικοί κόσμοι και χαρακτήρες, ο καθένας τους με την δική του νοοτροπία, τα ελαττώματα, και τις αδυναμίες του, καλείται να ζήση όλη του την ζωή κοντά στον άλλο, να τον υπομένη και να τον ανέχεται. Χρειάζονται πραγματικά μεγάλα αποθέματα αληθινής, ανιδιοτελούς αγάπης.



Οι Άγιοι στους οποίους αναφερόμαστε βίωσαν την χαρά αυτής της αγάπης, το μυστήριο και το μαρτύριο του σταυρού. Ο Άγιος Τιμόθεος ήταν Αναγνώστης και “ανεγίνωσκεν επ’ Εκκλησίας τα ιερά λόγια”. Γνώριζε πολύ καλά την αξία των ιερών αυτών βιβλίων, γι’ αυτό και αρνήθηκε να τα παραδώση στον Αρριανό, τον ειδωλολάτρη ηγεμόνα. Όταν εκείνος τα εζήτησε, με σκοπό να τα καταστρέψη, του έδωσε την καταπληκτική απάντηση: “Τα βιβλία των Χριστιανών τα θεωρώ παιδιά μου, από αυτά στηρίζομαι και δι’ αυτών φυλάττομαι από αγγέλους, επειδή η δύναμη των θείων νοημάτων που είναι γραμμένα στα βιβλία αυτά, προσκαλεί τους αγίους αγγέλους εις βοήθειά μου. Επειδή, λοιπόν, κανένας πατέρας δεν θανατώνει ποτέ τα παιδιά του με την θέλησή του, έτσι και εγώ δεν σου παραδίδω τα ιερά βιβλία για να τα κάψης”. Μετά την θαρραλέα αυτή ομολογία δέχθηκε στα αυτιά πυρακτωμένα σίδερα και πετάκτηκαν οι κόρες των ματιών του έξω. Έπειτα έφεραν μπροστά του την σύζυγό του Μαύρα (είχε νυμφευθή πριν από είκοσι ημέρες), για να τον πείση να αρνηθή τον Χριστό, αλλά συνέβη ακριβώς το αντίθετο.Ο Τιμόθεος έπεισε αυτήν να δεχθή και στην συνέχεια να ομολογήση την πίστη της στον Χριστό, που είχε σαν αποτέλεσμα τον βασανισμό της. Επειδή όμως έμεινε θαυματουργικά αβλαβής από τα βασανιστήρια, τελικά σταύρωσαν και τους δύο και έτσι είχαν την μεγάλη τιμή να έχουν το ίδιο τέλος με Αυτόν που αγάπησαν περισσότερο από όλα στην ζωή τους. Ενώ ήσαν κρεμασμένοι στον Σταυρό (δέκα ημέρες), δέχθηκαν λυσσαλέες επιθέσεις από τον διάβολο, που νόμισε ότι θα τους παρασύρη με απατηλές υποσχέσεις και γήινες απολαύσεις. Οι άγιοι τελικά τον ενίκησαν, παρά το ότι οι πειρασμοί αυτοί και δελεαστικοί ήσαν και επώδυνοι. Πάλαιψαν όμως με μεγάλη ανδρεία και ο ένας εστήριζε τον άλλον.




Η αγάπη, που είναι υπέρβαση της φιλαυτίας, αντέχει ως τον τάφο, αλλά και πέρα από αυτόν. Στις ημέρες μας, που γίνεται τόσος λόγος για τον έρωτα και την αγάπη, οι άνθρωποι αποξενώνονται όλο και περισσότερο και τα διαζύγια πληθαίνουν για ασήμαντες, τις περισσότερες φορές, αιτίες και αυτό διότι η αγάπη δεν είναι αληθινή. Είναι ανακατεμένη με τον εγωισμό και τα άλλα πάθη και εντελώς ξένη προς το πνεύμα του σταυρού, δηλαδή της θυσίας, της διακονίας και της προσφοράς. Ο φορέας της αληθινής αγάπης θυσιάζεται για να ζήσουν οι άλλοι, ενώ της ψεύτικης θυσιάζει τους άλλους για να ζήση αυτός.
Απόδειξη γνησιότητας της αγάπης αποτελούν τα στίγματα του Σταυρού. Οι μαθητές του Χριστού αναγνώρισαν τον Διδάσκαλό τους, μετά την Ανάσταση Του, από τα σημάδια του Σταυρού, που είναι η δύναμη και η δόξα του. Ήταν, όπως ψάλλουμε την Μεγάλη Εβδομάδα, “κατάστικτος τοις μώλωψι και πανσθενουργός”, δηλαδή γεμάτος πληγές, αλλά και παντοδύναμος. Έτσι συμβαίνει και με τους αληθινούς μαθητές του, οι οποίοι σταυρώνουν καθημερινά το θέλημά τους κάνοντας υπακοή στο δικό Του. Ξέρουν να υπερβαίνουν τις δυσκολίες και τους πειρασμούς, αφού έχουν υπερβή, στα όρια της προσωπικής τους ζωής και αυτό τον θάνατο. Άλλωστε η ζωή πηγάζει από τον Σταυρό και το κενό μνημείο, “δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω”.




Ο Τιμόθεος και η Μαύρα ήσαν σταυρωμένοι, αλλά και αναστημένοι. Έζησαν ενωμένοι με τα δεσμά της γνήσιας αγάπης, έφυγαν από τον κόσμο αυτό ενωμένοι και αγαπημένοι και εξακολουθούν να ζουν και να προγεύονται την βασιλεία του Θεού μέχρι την κοινή Ανάσταση. Ταυτόχρονα είναι φάροι πνευματικοί και οδοδείκτες και της δικής μας σταυροαναστάσιμης πορείας και ζωής.

πρωτ.π.Γεωρ.Παπαβαρνάβα

Αναδημοσίευση από το κλαμπ "Αντιαιρετικό Εγκόλπιο": http://clubs.pathfinder.gr/saints


 

Η κόρη ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Γουατεμάλα-πρώην καθολική καλόγρια- έγινε Ορθόδοξη

Η κόρη ενός από τους πιο πλουσίους ανθρώπους της Γουατεμάλας,πρώην καθολική καλόγρια,έγινε ορθόδοξη και έφτιαξε ένα ορθόδοξο μοναστήρι στα βουνά κοντά στη λίμνη Αματιτλάν,όχι μακρυα από ένα από τα ενεργά ηφαίστεια της περιοχής.

Μέχρι τα 36 της χρόνια η μοναχή Ινέσα,ηγουμένη της μονής της Αγίας Τριάδος,ήταν αδελφή σ΄ένα καθολικό μοναστήρι.
Διαβάζοντας το βίο του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ η ζωή της άλλαξε ριζικά-άρχισε να διαβάζει τους Άγιους Πατέρες και τελικά βαπτίστηκε ορθόδοξη.
Η μεγάλων διαστάσεων εκκλησία χτίστηκε με τη βοήθεια ενός τοπικού ολιγάρχη-πατέρα της μοναχής-ο οποίος είναι ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Γουατεμάλα.
Στην αρχή ήταν αντίθετος με το να γίνει ορθόδοξη η κόρη του,τελικά όμως στα 84 του χρόνια βαπτίστηκε και αυτός
ορθόδοξος

http://www.stiri.lacasuriortodoxe.ro/

ΣΟΚ!ΕΜΒΡΥΟ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΕΠΕΖΗΣΕ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ

Ενα σοκαριστικό γεγονός έγινε στην Ιταλία.Ένα αγοράκι επέζησε δυο μέρες μετά την έκτρωση.Τη στιγμή της έκτρωσης η γυναίκα βρισκόνταν στην 22η εβδομάδα κύησης.Οι γιατροί αποφάσισαν να διακόψουν την κύηση επειδή παρουσιάστηκαν στο έμβρυο κάποιες ανωμαλίες,αναφέρει η Telegraph.

Είκοσι ώρες μετά την έκτρωση το παιδί ο πατέρας διαπίστωσε ότι ζούσε.''Ανέπνεε και κινούνταν''ανέφερε ο Antonio Martello
Mετά τη χειρουργική επέμβαση το παιδί εζησε δυο ημέρες.Το εισήγαγαν στην μονάδα εντατικής θεραπείας στην πόλη Ροσσέτο και το άφησαν να πεθάνει.
Η Eugenia Roccela,εκπρόσωπος του υπουργείου υγείας της Ιταλίας ζητησε από τις αρχές τη διενέργεια ανάκρισης επειδή ένας νόμος στην Ιταλία υποχρεώνει να κρατήσεις το παιδί στη ζωή εαν επιζήσει μετά από μία έκτρωση.
Μια παρόμοια περίπτωση έλαβε μέρος στη Μεγ.Βρετανία το 2005.Ένα παιδί στο Μάντσεστερ επέζησε μετά από τρεις αποπειρες έκτρωσης.Σήμερα το παιδί είναι πέντε χρονών και είναι υγειέστατο.

Η απάτη του ωροσκοπίου

Το ωροσκόπιο είναι μια μεγάλη απάτη. Άνθρωποι που δεν θέλουν να επωμιστούν την ευθύνη των πράξεών τους, θέλουν να ρίξουν ένα μέρος της ευθύνης στους πλανήτες. “Ω, ερωτεύτηκα επειδή ο Κρόνος ήταν σε συζυγία με τον Άρη!” Ή “ερωτεύτηκα επειδή έτσι έγραφε το ωροσκόπιό μου, ότι εγώ σήμερα έπρεπε να ερωτευτώ!”. “Ω, κοιμήθηκα με τη γειτόνισσά μου επειδή έτσι λένε τα’ άστρα, ότι βρίσκομαι σε μια ερωτική ανύψωση ξεχωριστή”.

Είναι ενδιαφέρον πως μια χρονιά οι συντάκτες ενός περιοδικού θέλοντας να κάνουν οικονομία, δημοσίευσαν κάποιες προβλέψεις που είχαν εμφανιστεί στο ίδιο περιοδικό πολλά χρόνια πριν. Κανένας αναγνώστης όμως δεν παρατήρησε ότι δεν του ταιριάζουν οι συγκεκριμένες προφητείες.

Επίσης, κάποτε, για να δοκιμάσουν τον κόσμο, έδωσαν σε κάποια συγκέντρωση σ’ όλους τους παρευρισκόμενους τις ίδιες προβλέψεις. Ο καθένας βρήκε τον εαυτό του σ’ αυτές, παρότι ήταν ο καθένας βέβαια κάποιο διαφορετικό ζώδιο.

Αυτό το γεγονός δείχνει τη διάθεση της πλειοψηφίας να πιστεύει στις προβλέψεις επειδή οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στο Θεό δε ξέρουν τι τους περιμένει και μη έχοντας ελπίδα στο Θεό και στην πρόνοιά Του προσπαθούν να μεταβιβάσουν την ευθύνη σ’ άλλα πράγματα.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΦΤΩΧΟΙ

Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Οπως ήμασταν πάντα. Οπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Οπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθήσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους. Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ. Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Εθνους. Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «μαλ...» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας. Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βοϊδόπουτσες, βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας.

Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.



Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.



Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον. Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Ελληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; ΠΟΙΟΣ θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις.




Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς.



Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει, τώρα μάλιστα που ξεκινά και το Τριώδιο. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.

Του Γιάννη Ξανθούλη-δημοσιεύτηκε στην ''Ελευθεροτυπία''

Ο πολιτισμός άρχισε όταν πρωτοχαμογέλασε ο άνθρωπος...

Λέγεται ότι «ό πολιτισμός άρχισε στον κόσμο όταν πρωτοχαμογέλασε ό άνθρωπος». Όχι όταν γέλασε, γιατί το γέλιο διαφέρει από το χαμόγελο. Το γέλιο έχει διαφορετικές αίτιες. Γελά ό καλόκαρδος και ό καλωσυνάτος, γελά και ό κακός, για πράγματα και γεγονότα ευχάριστα ή και δυσάρεστα».


Το χαμόγελο είναι κάτι υψηλότερο από το γέλιο, κάτι άβρότερο, κάτι εύγενικότερο, κάτι λεπτότερο και πνευματικότερο. Είναι καρπός της καλωσύνης, της αρμονίας και της γαλήνης του εσωτερικού πνευματικού κόσμου του ανθρώπου. Είναι ακόμη μια προσφορά αγάπης και πραότητας στο γύρω κόσμο πού μας περιβάλλει.


Όταν τα χείλη μας είναι μισάνοικτα και το πρόσωπο μας διαστέλλεται, τα μάτια μας χωρίς να το καταλάβουμε, αλλάζουν. Παίρνουν αμέσως το νόημα και τη οημασία του χαμόγελου πού ανθίζει στο στόμα μας. Γίνονται φωτεινά, σπινθηροβόλα, εκφραστικά. Ζωγραφίζεται μέσα τους ένας κόσμος όμορφος, ιδανικός.

Το χαμόγελο είναι ή ταυτότητα της καρδιάς. Καί όταν το χαμόγελο είναι πνευματικό, γίνεται μία σπουδαία δύναμη πολιτισμού οτόν κόσμο αυτό, σύνδεσμος των ανθρώπων και αποκάλυψη του ενός στον άλλο.
Ένα απροσποίητο, φωτεινό, πλατύ, εκφραστικό χαμόγελο, μας συμφιλιώνει με όλα γύρω μας καί μας προετοιμάζει να αγαπήσουμε, όλα τα ζηλευτά πράγματα του κόσμου τούτου, τη φιλία, τη συνεργασία, την εμπιστοσύνη. Ποτέ όμως δεν μπορεί να μας ενθουσιάσει καί να μας σαγηνεύσει ένας σκυθρωπός καί συνοφρυωμένος άνθρωπος. Μπορεί να τον σεβώμεθα καί να τον εκτιμούμε για τον ακέραιο χαρακτήρα του, για την εργατικότητα του καί για πολλά άλλα προσόντα, αλλά ποτέ δεν θα τον αισθανθούμε να έχει μια ξέχωρη θέση στην καρδιά μας, να μπαίνει μέσα στη ζωή μας καί να την αλλοιώνει, να γίνεται απαραίτητος στην πορεία του εσωτερικού μας κόσμου.


Υπάρχουν όμως καί άσχημα χαμόγελα. Υπάρχουν χαμόγελα ειρωνικά πού προκαλούν αηδία καί κρύβουν πολλά υπονοούμενα. Υπάρχουν χαμόγελα χαιρεκακίας, χαμόγελα πονηρίας, χαμόγελα προσβλητικά, χαμόγελα προσποιητά. Όλα αυτά τα χαμόγελα κρύβουν πίσω τους την εσωτερική ακαθαρσία του ανθρώπου, γιατί το χαμόγελο δεν εκδηλώνει μόνον το χαρακτήρα του ανθρώπου, αλλά φανερώνει καί τη διάθεση καί τις εσωτερικές σκέψεις πού τον κατέχουν τη στιγμή πού χαμογελά.


΄Αν θελήσει κανείς να γνωρίσει τις ανθρώπινες φυσιογνωμίες, μπορεί θαυμάσια να το επιτύχει από το χαμόγελο τους. Έτσι πίσω από χαμόγελο διακρίνει τον πονηρό, τον απλό, τον είρωνα, τον ειλικρινή, τον επιπόλαιο, το συνετό, το χαιρέκακο, τον καλοκάγαθο, τον ύπουλο, τον αφελή, το ματαιόδοξο, τον έντιμο. Ό άνθρωπος πολλές φορές αγωνίζεται να προσποιηθεί, το χαμόγελο του όμως τον διαψεύδει, γιατί έκείνο μαρτυρεί την αλήθεια.
Ένα προσποιητό καί ανέκφραστο χαμόγελο μας μεταδίδει μια παγωνιά στην καρδιά καί μας κόβει το θάρρος για συνεργασία καί εμπιστοσύνη. Μας βάζει σε καλούπια καί δημιουργεί στην ψυχή μας άγχος καί αμφιβολία. Μας ραγίζει δεσμούς μακροχρόνιους καί μας αναγκάζει να περιμανδρωθούμε στον εαυτό μας.
Υπάρχουν άνθρωποι πού πιστεύουν καί ομολογούν πώς εκείνοι πού χαμογελούν είναι όλιγώτερο σοβαροί από τους συνοφριωμένους. Μα σοβαρός δεν είναι εκείνος πού δεν χαμογελά, αλλά εκείνος πού σοβαρά αντιμετωπίζει τη ζωή καί τα προβλήματα της.


Είναι βέβαια αλήθεια πώς στην ορθόδοξη αγιογραφία μας δεν εμφανίζεται ό Χριστός μας, οι άγγελοι καί οι άγιοι να χαμογελούν. Εδώ όμως παρουσιάζεται ή σοβαρότητα καί γλυκύτητα του θείου καί επομένως εξυπηρετείται άλλος σκοπός.
Καί όμως πρέπει να πιστεύουμε, ότι ό καλός Θεός τότε μόνον ευχαριστείται καί χαίρεται, όταν με καλωσύνη καί αγαθότητα χαμογελούμε στους αδελφούς μας καί όταν ακόμη παιδικά χαμογελούμε καί σ' Αυτόν. Το χαμόγελο δεν κουράζει ούτε βλάπτει, αντιθέτως ξεκουράζει καί χαροποιεί. Μια οικογένεια καί μια κοινωνία πού οί άνθρωποι της έπαψαν να χαμογελούν, είναι δυστυχισμένη καί άρρωστη.

Ό κόσμος της εποχής μας καί ιδιαίτερα πολλοί από τους νέους μας, είναι καί στο χαμόγελο τους παράδοξοι. Ή νέα γενεά πού αγωνίζεται να ανεβεί καί να προκόψει με τα άφθονα μέσα πού διαθέτει σήμερα ή ζωή, δυστυχώς δεν ξέρει να χαμογελά.


Συνήθως παρουσιάζει ένα άψυχο καί ανέκφραστο πρόσωπο πού φέρνει ανατριχίλα. Ή μπορεί να χρησιμοποιεί «το χαμόγελο της έτικέττας». Αυτό όμως δεν είναι χαμόγελο αλλά παραποίηση του πραγματικού. Κάτω από αυτό το χαμόγελο, κρύβεται πολλές φορές ένα πρόσωπο δυστυχισμένο, μια μορφή σακατεμένη από την πίκρα καί την απόγνωση πού φορεί ένα χαμόγελο, για να κρυφτεί καί να ζήοει μοναχή τη θλίψη της. Καί έτσι ψευτίζει το μέγα δώρο του χαμόγελου.
Καί 'μείς κουρασμένοι από το φόρτο της αγωνίας, του άγχους καί της βιοτικής μέριμνας, αναζητούμε καί γυρεύουμε το γνήσιο, το ειλικρινές, το πηγαίο, το αυθόρμητο, το πλατύ καλοσυνάτο χαμόγελο. Γιατί αυτό είναι μια δύναμη γλυκύτητας καί ακτινοβολίας πού ευεργετεί διαρκώς. Αυτό το χαμόγελο έχει τη χάρη καί την ομορφιά της πρωινής δροσοσταλίδας. Καί είναι τότε μόνον όμορφο καί εκφραστικό, Οταν χαμογελά πρώτα ή καρδιά ή γεμάτη καλωσύνη καί αγάπη.
"Ενα χαμόγελο καλωσυνάτο έχει τη δύναμη να παρηγορήσει τον πονεμένο, τον άρρωστο, το δοκιμασμένο, τον έγκαταλελειμένο, τον περιφρονημένο. Είναι το βάλσαμο πού σταλάζει γαλήνη καί ηρεμία καί μαλακώνει ακόμη καί την πιο σκληρή ανθρώπινη καρδιά.



Είναι γνώρισμα του δυνατού ανθρώπου, να χαμογελά γλυκά, απλά, απαλά, όχι μόνον όταν χαίρεται αλλά καί όταν πονά καί δοκιμάζεται. Καί ϊσως αυτό το πονεμένο, ευγενικό χαμόγελο, να εϊναι το πιο εκφραστικό καί περισσότερον περιεκτικό άπ' όλα τ' άλλα. Γιατί αυτό είναι το χαμόγελο της ψυχικής ωριμότητας

Γεωργίας Κουνάβη

''Νεανικοί Προβληματισμοί''

Οι μάρτυρες γονείς του Αγίου Γεωργίου -Συγκλονιστικά παραδείγματα πίστεως και θάρρους

H μητέρα του Αγίου όλες αυτές τίς ήμερες πού βασανιζόταν προσπαθούσε όχι μόνο να τον ενδυναμώνει, να του δίνει θάρρος καί να του υπενθυμίζει τον παράδεισο πού θα κερδίσει αν μείνει σταθερός στην πίστη του, αλλά προσευχόταν, νήστευε καί καθημερινά του πήγαινε τα Άχραντα Μυστήρια.


Μια μέρα τη συνάντησε στη φυλακή ό Διοκλητιανός.Όταν την είδε να είναι κοντά στο Γεώργιο καί να μιλά μαζί του, την ρώτησε: «Ποια είσαι συ πού μιλάς με το στρατιώτη;»

Ή μητέρα του μάρτυρα με θάρρος του άπαντα: «Με λένε Πολυχρόνια καί είμαι χριστιανή, όπως κι ό γιος μου, πού τόσες μέρες τώρα τον βασανίζεις. Να ξέρεις βασιλιά ότι με όσα υποφέρει του ετοιμάζεις στεφάνι αμάραντο στον ουρανό καί μια θέση αξιοζήλευτη κοντά στο θρόνο του Θεού».


Όταν ακούσε τα παραπάνω ό Διοκλητιανός, της λέγει: « Εσύ τον δίδαξες να μη σέβεται τους αθάνατους καί δοξασμένους Θεούς μας; Εσύ τον συμβουλεύεις να μην θυσιάζει σ' αυτούς;» Ή του Χριστού αθλήτρια του απαντά άφοβα: «Μάθε, βασιλιά, Οτι έμείς γεννηθήκαμε χριστιανοί. Την πίστη στο Χριστό μας την δίδαξαν οι γονείς μας. Ό Θεός μας πού είναι καί ό μόνος αληθινός καί παντοδύναμος ποτέ δεν μας αρνήθηκε ό,τι κι αν του ζητήσαμε, γι' αυτό κι εμείς δεν θα τον αρνηθούμε ποτέ. Μύρια βασανιστήρια κι αν υποφέρουμε θα τα υπομείνουμε με καρτερία για χάρη Του».

Ό Διοκλητιανός, όταν άκουσε τα θαρραλέα λόγια της Πολυχρόνιας, οργίστηκε καί προστάζει να την κτυπήσουν καί στη συνέχεια να την κατακάψουν με αναμμένες λαμπάδες. Μεγάλος ό πόνος μα ή πίστη καί ή γλυκιά προσμονή του παραδείσου τον εξαφάνιζαν. Κάποια στιγμή ή μάρτυς ανάφωνεί: «Κύριε Ίησοϋ Χριστέ, δέξου το πνεύμα της δούλης Σου».

"Ετσι ή πιστή καί ταπεινή δούλη του Κυρίου παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια φωτεινών αγγέλων οι όποιοι την έφεραν χαρούμενοι μπροστά στο θρόνο του Κυρίου από τον όποιο έλαβε τον στέφανο της αιωνίου δόξης.

Το βράδυ οι χριστιανοί παρέλαβαν κρυφά το τίμιο λείψανο της καί το ένταφίασαν δοξάζοντας καί αίνουντες τον Θεόν.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ- Στα χρόνια αυτά αυτοκράτορας στη Ρώμη ήταν ό Διοκλητιανός, φοβερός πολέμιος του Χριστιανισμού. Ό Διοκλητιανός, βλέποντας πόσο γρήγορα διαδιδόταν ή θρησκεία του Ναζωραίου, αποφάσισε να κηρύξει για μια ακόμα φορά διωγμό ένατίον των χριστιανών.

Απεσταλμένοι του μετέφεραν σε όλη την αχανή αυτοκρατορία την επείγουσα διαταγή. Όλοι οί διοικητές, μόλις την έλαβαν, προσπάθησαν με περισσό ζήλο να την εφαρμόσουν.

Το ίδιο έγινε καί στην επαρχία της Καππαδοκίας. Από τους πρώτους χριστιανούς πού συνελήφθησαν ήταν καί ό πατέρας του Γεωργίου. Ό δεκάχρονος Γεώργιος μαζί με τη μητέρα του παρακολούθησε την δίκη καί την ομολογία του πατέρα του ότι είναι χριστιανός καί ότι την πίστη του δεν την αλλάζει με τίποτε. Άκουσε δε τον πατέρα του να άπαντα στον έπαρχο: «προτιμώ να πεθάνω για την πίστη του Χρίστου παρά να τον αρνηθώ, έστω κι αν μου προσφέρεις, δλα όσα μου έταξες». "Ακουσε ακόμα από το στόμα του έπαρχου την απόφαση ότι καταδικάζεται σε θάνατο, διότι περιφρόνησε τους Θεούς της Ρώμης.Στή συνέχεια είδε βάρβαρους στρατιώτες να τον σέρνουν στον τόπο οπού εκτελούνταν οί θανατικές καταδίκες. Εκεί μπροστά στα μάτια εκατοντάδων ειδωλολατρών που φώναζαν, είδε τον πατέρα του να παραδίδει την αγία του ψυχή στα χέρια φωτεινών αγγέλων, οί όποιοι την μετέφεραν στο θρόνο του Θεού.


«Ό πατέρας σου, παιδάκι μου, του είπε ή αγία του μητέρα, πήγε κοντά στο θρόνο του Θεού, έκεϊ πού τόσο πολύ ποθούσε να ζήσει. Εμείς μπορεί να μην τον βλέπουμε, αλλά αυτός όμως είναι κοντά μας καί μας φυλάγει από κάθε κακό. Το σπίτι μας απέκτησε έναν μεγάλο καί ισχυρό προστάτη. Μακάρι να μας αξιώσει ό Θεός να ομολογήσουμε την πίστη μας καί να προσφέρουμε τη ζωή μας θυσία σ' Αυτόν. Δεν πρέπει, παιδί μου, να λυπάσαι. γιατί έχασες τον πατέρα σου, μια μέρα καί πάλι θα συναντηθούμε. Έμεΐς οι χριστιανοί πιστεύουμε, όπως γνωρίζεις, ότι έχουμε ψυχή αθάνατη καί ότι κάποια μέρα θα αναστηθούμε καί θα ζοϋμε ατελεύτητα κοντά στο θρόνο του Θεού».

Ειρήνη,αγάπη,θάρρος.Οι λέξεις που καθημερινά παρερμηνεύονται...

Είναι εκπληκτικό πως οι άνθρωποι αλλάζουν αξίες από γενιά σε γενιά. Όλες οι λέξεις- κλειδί έχουν παρερμηνευτεί. Ειρήνη, αγάπη, θάρρος. Η λέξη θυσία δε χρησιμοποιείται πια, επειδή η θυσία δε μπορεί να παρερμηνευτεί. Γι’ αυτό είναι καλύτερα να μη μιλάς γι’ αυτή. Όλα κερδίζονται με την ¨ειρήνη¨ και την ¨ανεκτικότητα¨. Έτσι είναι. Με την ¨ ανεκτικότητα¨ τη δική μας και το αίμα των άλλων. Το αίμα αυτών που δεν ξέρουμε και ούτε θέλουμε να γνωρίσουμε. Επειδή γίναμε τέκνα του αιώνος τούτου που κυριαρχείται από τον πατέρα του ψεύδους, τον διάβολο.

Οι άνθρωποι πεθαίνουν σήμερα όπως στα βιβλία της ιστορίας, σκοτωμένοι από τύραννους, αφανισμένοι από την πείνα και τις αρρώστιες. Μόνο που σήμερα σπάνια ακούγεται μια φωνή να τους παρηγορήσει στο όνομα του Χριστού. Οι Χριστιανοί έφτασαν να φοβούνται να πάρουν το μέρος κάποιου και αυτό μας δείχνει ότι μας καθοδηγεί τα βήματα ο φόβος και όχι η αγάπη.

Τουλάχιστον, πριν από έναν αιώνα μπρος στην κομμουνιστική τρομοκρατία ξεσηκώθηκαν 200.000 κληρικοί μόνο στη Ρωσία και οι οποίοι δολοφονήθηκαν.

Σήμερα οι επίσκοποι και οι ιερείς κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τον τύραννο και τους εγκωμιάζουν δημόσια επί πινάκι φακής. Άλλοι, πιο μικροί ακόμη τρώνε τα σκουπίδια που πέφτουν κάτω από αυτά τα τραπέζια, άλλα μιλούν στους ανθρώπους με στίχους από την Αγ. Γραφή. Ο Χριστός είπε. ¨ Να επισκέπτεστε τους φυλακισμένους, τους αρρώστους¨. Ενώ οι σημερινοί χριστιανοί όχι μόνο δεν το κάνουν, αλλά ούτε δεν υποφέρουν να ακούν ότι υπάρχουν φυλακισμένοι και άρρωστοι. Όταν τους λες ότι άνθρωποι ξένοι θέλουν να μας υποδουλώσουν με τα δαιμονικά μικροτσίπ, πολλοί πεισμώνουν, γιατί σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους. Όταν τους λες ότι ένας τύραννος χτυπάει, βασανίζει και σκοτώνει στ’ όνομα του νόμου και ότι αυτό δεν είναι δίκαιο αυτοί δε βιάζονται να πάρουν το μέρος αυτών που υποφέρουν αλλά του τύραννου. Αυτός είναι ο χριστιανισμός προς τον οποίο οδεύουμε. Ο Χριστός όμως και χθες και σήμερα και εις τον αιώνα είναι ίδιος.

ΟΙ ΕΛΙΕΣ ΕΒΓΑΛΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΕΝΑΝ ΛΥΓΜΟ...

Tην ίδια μέρα πού ξεκίνησαν να πάν' οί Μυροφόρες μύρα να ρίξουν στο σώμα του Δάσκαλου, την ίδια μέρα εκεί προς το σπερνό, δυο μαθητές πηγαίνανε στους Έμμαούς, σ' ένα χωριό πιο 'κεϊ από την πόλη την ιερή, τα Ιεροσόλυμα.


Ήταν ή ώρα πού σωπαίνουν οί ελιές,την ώρα πού το σούρουπο τίς αγκαλιάζει, και αυτές κρατώντας την ανάσα τους ακίνητες θεωρούν το θαύμα της νυχτιάς πού φτάνει. Άλαφροπάτητο, γλυκό το δειλινό. Μα τούτοι οί δυο, μολύβι έχουν στην καρδιά, μαχαίρι κοφτερό, πληγή έχει ανοίξει μες στα σπλάχνα τους. Και προχωράν στο δειλινό πού πέφτει αχνό καί τον καημό τους λένε.

Τι θ' άκουσαν κείνο το βράδυ οί ελιές!

Τον τρίτο που 'ρθε στην παρέα τους οϋτε τον πρόσεξαν, θολά τα μάτια άπ' τα δάκρυα τα καυτά.

Καί ξαφνικά:

«Τί είναι αυτό πού κουβεντιάζετε καί γιατί είστε σκυθρωποί;» ρώτησ' αυτός πού στην παρέα αναπάντεχα είχε 'ρθεί.

Παραξενεύτηκαν κι οι δυο μαθητές κι ό ένας με μια κατηγόρια στη φωνή είπε: «Θα 'σαι ό μόνος στην πόλη την ιερή, πού δε θα έμαθες τί έγινε εκεί, τούτες τίς μέρες».

«Τί έγινε εκεί;»

Κι αυτοί απάντησαν καί δίναν εξηγήσεις:

«Να, για τον Ιησού από τη Ναζαρέτ. Πού είχε δύναμη άπ' το Θεό παρμένη καί ήταν δυνατός καί σ' έργα καί σε λόγια καί τον έθαύμασ' ό λαός, τον πίστευε καί τον ακολουθούσε. Μα οί άρχοντες καί οί αρχιερείς τον παραδώσανε να δικαστεί. Καί τον καταδικάσανε να σταυρωθεί καί τον σταύρωσαν».

Οί ελιές σα να ζωντάνεψαν, βγάλαν κι αυτές έναν λυγμό. Ίσως δεν ήταν όμως οί ελιές πού βόγγηξαν, μα οί μαθητές.

«Κι εμείς πού ελπίζαμε σ' Αυτόν!». Πιστέψαμε πώς τον Ισραήλ αυτός θα τον λυτρώσει! Σήμερα, ήμερες τρεις πού γίνηκαν αυτά, κι εμείς, σε σύγχιση βρισκόμαστε μεγάλη, γιατί κάτι γυναίκες πήγανε στον τάφο του αξημέρωτα, μα το σώμα του Δάσκαλου δεν ήταν εκεί. Καί στην επιστροφή, μας είπανε πώς ήτανε στο μνήμα ένας "Αγγελος. Καί πώς τους είπε ό άγγελος ότι ό Ναζωραίος ζεί!

Επήγαν τότε μερικοί από τους μαθητές εκεί

στο μνήμα. Όλα, τα σάβανα, το περιτύλιγμα της

κεφαλής ήταν εκεί, όπως το είχαν οί γυναίκες

δει. Μα εκείνος δεν ήτανε εκεί!!!»

Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη

''Πειραική Εκκλησία''

ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ ΖΗΛΕΥΟΥΜΕ ΤΑ ''ΜΥΡΑ'' ΣΑΣ!

Τρία χρόνια έζησαν στον ϊσκιο Του...



Δεν έλαβαν ιαματικά χαρίσματα.


Δεν είδαν το Φως της Μεταμόρφωσης.


Δεν γεύτηκαν το Σώμα καί το Αίμα Του λίγο πριν το Πάθος.


Έζησαν ταπεινές στην αφάνεια... Δε του έδωσαν μεγαλόστομες υποσχέσεις σαν τον Πέτρο.


Έζησαν ταπεινές στη σιωπή...
Έκαναν όμως πράξη τα λόγια του Πέτρου: «Κύριε, μετά σου έτοιμος ειμί καί εις φυλακήν καί εις θάνατον πορεύεσθαι». Πορεύτηκαν μαζί Του...

Όταν οί άντρες, οι χαρισματούχοι, οι εκλεκτοί διασκορπίστηκαν, εκείνες πήραν μαζί Του κλαίγοντας τον ανήφορο του Γολγοθά.
Το αποκορύφωμα της αγάπης...
Όταν οί άντρες, οί χαρισματοϋχοι, οί εκλεκτοί έτρεμαν «δια τον φόβον των Ιουδαίων», εκείνες ξεκίνησαν για τον Τάφο Του. Το αποκορύφωμα της ανδρείας...

Ξεκίνησαν νύχτα για να πάνε στο Φως.


Πήραν το δρόμο πού οδηγεί στην Όδό.


Αψήφησαν τη ζωή τους πορευόμενες προς τη Ζωή.


Όλα τα εμπόδια έσβησαν μπροστά στον πόθο να πάνε κοντά Του, να εκπληρώσουν τα καθήκοντα τους απέναντι Του. Το αποκορύφωμα της αφοσίωσης...Η νύχτα,ο φόβος των Ιουδαίων.οι στρατιώτες...όλα παραμερίστηκαν
 Ό νους τους καρφωμένος στο τέρμα. Στόν Τάφο. Καί μόνο ό λίθος πού τον έφραζε πλάκωνε καί τις δικές τους ψυχές, «ην γαρ μέγας σφόδρα». «Τις άποκυλίσει ήμϊν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;».
"Ηταν άραγε εκεί όταν ό Κύριος είπε: «εάν έχητε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, έρείτε τω όρει τούτω, μετάβηθι εντεύθεν έκεϊ, καί μεταβήσεται...»: Το άκουσαν ή το διαισθάνονταν με τη γυναικεία τους διαίσθηση; Πάντως είχαν πίστιν ως κόκκον σινάπεως γιατί ούτε ό λίθος τους φράζει τελικά το δρόμο. Προχωρούν...
Προχωρούν και αξιώνονται να ακούσουν πρώτες το πιο θαυμαστό, το πιο μεγαλειώδες, το πιο χαρούμενο μήνυμα πού ακούστηκε ποτέ πάνω στη γη καί μάλιστα από χείλη αγγελικά: «Ήγέρθη, ουκ εστίν ώδε». Αξιώνονται να γίνουν ευαγγελίστριες της Αναστάσεως.


Δε ζητούν να δουν Τον Αναστημένο Κύριο. Δε ζητούν να βάλουν το δάκτυλο «επί τον τύπον των ήλων. Δε ζητοϋν να πιάσουν στα χέρια τους τα όθόνια. Δεν μπαίνουν καν στον Τάφο.


Τους αρκούν τα λόγια του Άγνωστου καί το «ότι άποκεκύλισται ό λίθος».
Το αποκορύφωμα της πίστης...
Γι' αυτό αξιώνονται πρώτες να δουν τον Κύριο τους καί τον Θεό τους καί ν' ακούσουν τον πιο γλυκό χαιρετισμό από χείλη θεϊκά: «Χαίρετε».
"Ανοιξη... Όλα γύρω πλημμυρισμένα από το άρωμα της γαρδένιας, των τριαντάφυλλων, της βιολέτας, της πασχαλιάς... ευλαβική προσφορά της φύσης στον Αναστημένο Κύριο.
Δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα... Όλα γύρω πλημμυρισμένα από το άρωμα της αγάπης, της ανδρείας, της αφοσίωσης, της πίστης... ευλαβική προσφορά της γυναικείας ψυχής στον Αναστημένο Κύριο.

Μυροφόρες, ζηλεύουμε τα «μύρα» σας!

Σοφίας Βαλμά-Γιαννίση

Πρεσβυτέρας-Εκπαιδευτικού

΄΄Πειραική Εκκλησία''(Μάιος 2000)