Το αντιπαθητικό γεροντάκι

Κάποτε πολύ παλιά σε ένα μοναστήρι στο Όρος, πριν ακόμα η ανθρωπότητα μάθει τι είναι το ηλεκτρικό ρεύμα, ήταν μία μικρή αδελφότητα νέων κατά βάσει μοναχών με τον Γέροντά τους, ο οποίος ήταν και αυτός σχετικά νέος. Μέσα σε αυτήν την αδελφότητα υπήρχε όμως και ένας μεγάλος σε ηλικία παππούλης. Ο παππούλης της ιστορία μας, λοιπόν, δεν έλεγε ποτέ καλημέρα και περπατούσε πάντα με κατεβασμένο το βλέμμα. Όποτε συναντούσε κάποιον αδελφό του σταματούσε μπροστά του χωρίς να σηκώσει τα μάτια του από το έδαφος και κατευθίαν γυρνούσε την πλάτη του και άλλαζε πορεία. Δεν πήγαινε ποτέ στης Παρακλήσεις και στους Εσπερινούς. Μπορεί να τον έβλεπαν καμιά φορά στο απόδειπνο μετά την τράπεζα, αλλά θα έφευγε πριν τελειώσει. Μονάχα τις Κυριακές πήγαινε στην Λειτουργία καθυστερημένος και καθόταν μέχρι να τελειώσει. Όλοι οι αδελφοί του τον χαρακτήριζαν μονόχνοτο, παράξενο και τον συκοφαντούσαν συνέχεια στον Γέροντά τους. Πολλές φορές ο Γέροντας μπήκε στον πειρασμό να τον επιπλήξει για την συμπεριφορά του αυτή, αλλά κάθε φορά κάτι τον σταματούσε και τον δικαιολογούσε λέγοντας πως είναι ’’καμώματα της ηλικίας’’. Κάποια μέρα λοιπόν κάλεσε ο Καλός Θεούλης τον Παππούλη μας και αυτός έφυγε για πάντα για ένα πολύ μακρινό ταξίδι.

Οι αδερφοί του δεν στεναχωρήθηκαν καθόλου για την απώλεια του. Ίσα, ίσα χάρηκαν κιόλας, γιατί δεν θα έβλεπαν άλλο το ξινισμένο γέρικο πρόσωπό του. Αναρωτιόντουσαν όμως:τι κατάληξη θα έχει η ψυχούλα αυτού του παράξενου γεράκου που δεν τελούσε κανένα από τα θρησκευτικά του καθήκοντα;’’ Το ρώτησαν στο Γέροντά τους και αυτός με την σειρά του είπε να κάνουν για 40 μέρες προσευχή και νηστεία και τότε θα τους φανερώσει ο Καλός Θεούλης τι έγινε με την ψυχούλα του γέρου αδελφού τους. Μετά από 40 μέρες Άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στο Γέροντα και του αποκάλυψε ότι ο Γεράκος τους είναι στον Παράδεισο κοντά στον Καλό Θεούλη και προσεύχεται για αυτούς και για την σωτηρία της ψυχής τους. Ο Γέροντας απόρησε. Ρώτησε τον Άγγελο: ’’Μα πως; Αφού…’’ Πριν προλάβει όμως να τελειώσει αυτό που ήθελε να πει του απάντησε ο Άγγελος: ’’Ο αδελφός σας είναι στον Παράδεισο γιατί ποτέ δεν είπε κακό λόγο για αδελφό του και ποτέ δεν κατέκρινε κανέναν σας! Πάντα το βλέμμα του κοιτούσε στο έδαφος για να μην δει κανέναν σας και τον κακολογήσει, δεν ερχόταν στις ακολουθίες για μην δει κανέναν αδελφό να κοιμάται στο στασίδι του, ή να μην κάνει τις μετάνοιες του και τον κρίνει’’. Ο Γέροντα έμεινε άφωνος. Τα νέα γρήγορα διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα όχι μόνο στο μικρό κοινόβιο αλλά και στις γύρω Μονές και Σκήτες. Αντί για χαρά όμως απλώθηκε μια απέραντη λύπη. Μέχρι και τα πουλιά σίγησαν εκείνη την μέρα. Ο αέρας δεν φύσηξε και τα λευκά προβατάκια της θάλασσας σταμάτησαν να γλύφουν τους τοίχους του μοναστηριού. Εκείνο το βράδυ ούτε τα άστρα βγήκαν στον ουρανό. Θρηνούσαν οι άνθρωποι, αλλά θρηνούσε και όλη η γη μαζί τους.

Μακάρι να μπορούσαμε και εμείς να έχουμε έστω λίγη από την ταπείνωση του Άγιου αυτού Παππούλη και ας μας λέγανε παράξενους…

πηγή

Η υπέρτατη θυσία μίας μάνας – Αρνήθηκε τη χημειοθεραπεία προκειμένου να γεννήσει την κόρη της

Ενώ διαγνώστηκε με καρκίνο αρνήθηκε να υποβληθεί σε χημειοθεραπεία, αφού έτσι θα σκότωνε το παιδί που κουβαλούσε στην κοιλιά της.
Η 41χρονη γυναίκα από την Αμερική, η οποία είχε διαγνωστεί ως στείρα, κατάφερε να συλλάβει προς έκπληξη τόσο δική της, όσο και των συγγενών της. Η χαρά της ήταν μεγάλη μπροστά στα ευχάριστα νέα, αλλά δυστυχώς δεν κράτησε πολύ. Λίγες μέρες μετά τη διάγνωση της εγκυμοσύνης, διαγνώστηκε με καρκίνο στο κεφάλι και στο λαιμό.
Η μετάσταση των όγκων σε όλο της το σώμα ήταν ραγδαία και η ίδια αρνήθηκε να υποβληθεί σε θεραπεία προκειμένου να παραμείνει υγιές το έμβρυο. Όταν, όμως, η καρδιά της σταμάτησε για λίγο να λειτουργεί οι γιατροί αναγκάστηκαν να της κάνουν καισαρική και να βάλουν το πρόωρο μωρό στη θερμοκοιτίδα.

Η 41χρονη Stacie συνέχισε να παλεύει μιας και ήθελε να γνωρίσει την κόρη της. Ο καρκίνος, όμως, «χτύπησε» το ένα μάτι της παραλύοντας τους μύες και η ίδια ήταν πολύ αδύναμη όχι μόνο να δει, αλλά και να κρατήσει το βρέφος. «Της δείχναμε φωτογραφίες του μωρού και έκλαιγε γιατί ήθελε να το κρατήσει. Ήθελα να τη βοηθήσω και δεν μπορούσα» λέει ο αδελφός της Ray.
Η Stacie κατάφερε να κρατήσει για μία φορά την κόρη της και τρεις μέρες μετά πέθανε. Η μικρή ζει τώρα με την οικογένεια του αδελφού της Stacie Ray στην Οκλαχόμα.
πηγή

Η ΟΣΙΑ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ-19 Οκτωβρίου

 

Στις 19 Οκτωβρίου η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη της Οσίας Κλεοπάτρας  και του Αγίου Ουάρου που μαρτύρησε κατά το διωγμό του Μαξιμιανού το 305 μ.Χ. στην Αίγυπτο,  αφού προηγουμένως βασανίστηκε.
    Στον τόπο του μαρτυρίου βρέθηκε και η Οσία Κλεοπάτρα που παρακολούθησε από κοντά το βασανισμό του Αγίου. Κατάγονταν από την Παλαιστίνη και ήταν σύζυγος αξιωματικού της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Είχε όμως την ατυχία να χάσει από νωρίς το σύζυγό της και ζούσε με το μονάκριβο παιδί της Ιωάννη, που ήταν η μοναδική ελπίδα στη ζωή της. ΄Ηταν πάρα πολύ πλούσια και συχνά στο μυαλό της ερχόταν η σκηνή του μαρτυρίου του Αγίου για τον οποίο ένιωθε μεγάλη θλίψη και υπόφερε κατάκαρδα. Παρακαλούσε λοιπόν το Θεό με νηστείες και προσευχές και ζητούσε να την πληροφορήσει ποιο είναι το κέρδος του  Μάρτυρα  στην άλλη ζωή.
   Αυτές τις σκέψεις έκανε η Οσία για το Μάρτυρα και κάποια στιγμή παίρνει τη μεγάλη απόφαση. Παρέα με το γιό της και με αρκετούς χριστιανούς τους οποίους επέλεξε προσεκτικά γιατί υπήρχε ο κίνδυνος να κατηγορηθεί ότι ήταν χριστιανή, πηγαίνει στον τάφο του Αγίου. Τον ανοίγει και αφού τον αρωματίζει κατάλληλα, παραλαμβάνει το σώμα του και το πηγαίνει στο σπίτι της. Το ενταφιάζει κάτω από το κρεβάτι της και άρχισε να το φροντίζει με ευλάβεια και να του διατηρεί άσβηστο το κανδήλι του.

   Μετά από λίγα χρόνια που βασίλεψε ο Μέγας Κωνσταντίνος και που σταμάτησαν οι διωγμοί εναντίον των χριστιανών, η Οσία Κλεοπάτρα ήθελε να φύγει από την Αίγυπτο και να επιστρέψει πίσω στην πατρίδα της, την Παλαιστίνη. Ήθελε όμως να πάρει μαζί της και τον πολύτιμο θησαυρό που είχε στο σπίτι της, το λείψανο του Αγίου. Δεν επιτρέπονταν όμως να μεταφέρει νεκρό σώμα, αν προηγουμένως δεν το δήλωνε στις τοπικές αρχές. Άρχισε λοιπόν να δρομολογεί τη διαδικασία που απαιτούνταν  να της δοθεί η άδεια, προκειμένου να μπορέσει να το μεταφέρει. Έπρεπε όμως προηγουμένως να δώσει και τις κατάλληλες εξηγήσεις που αναφέρονταν στην ταυτότητα του νεκρού αλλά και για τον τρόπο του θανάτου του. Προσποιείται λοιπόν, ότι το νεκρό σώμα ανήκει στον πεθαμένο σύζυγό της και ότι η τελευταία του επιθυμία ήταν, να ενταφιαστεί στον τόπο καταγωγής του  με τις τιμές που  ταιριάζουν σαν στρατιωτικός που ήταν, για τα ανδραγαθήματά του. Έτσι κατάφερε και της δόθηκε η άδεια της μεταφοράς του νεκρού, από τον έπαρχο της περιοχής.

   Βάζει λοιπόν μπροστά τη διαδικασία της μεταφοράς, φροντίζοντάς το κατάλληλα και φορώντας του την πιο λαμπρή φορεσιά του συζύγου της. Όταν έφθασαν κοντά στο όρος Θαβώρ σε μια κωμόπολη που την ονόμαζαν Έδρα, το ενταφίασαν με όλες τις τιμές αλλά και με κάθε μεγαλοπρέπεια. Έτσι ενώ στην αρχή το μυστικό της Οσίας κρατήθηκε, όμως σιγά-σιγά άρχισε να αποκαλύπτεται από μόνο του. Ο τάφος του Αγίου άρχισε να εκπέμπει ευωδία και να ευωδιάζει όλη τη γύρω περιοχή.  Καθημερινά λοιπόν επισκέπτονταν τον τάφο του Αγίου οι χριστιανοί προσφέροντας θυμίαμα και κρατώντας άσβηστο το κανδήλι του. Συγχρόνως όμως γιατρεύονταν και από τις τυχόν αρρώστιες ή απαλλάσσονταν από τις επιθέσεις των πονηρών πνευμάτων, μόλις πλησίαζαν στον τάφο του. Η Οσία Κλεοπάτρα βλέποντας αυτή την τιμή για τον Άγιο, αποφάσισε να οικοδομήσει ναό στο όνομα του Μάρτυρα. Ο ναός χτίστηκε πολύ γρήγορα και άρχισε η Οσία να προγραμματίζει τα εγκαίνιά του που ήθελε να γίνουν με κάθε μεγαλοπρέπεια. Ήθελε όμως πριν από τα εγκαίνια να ζητήσει από την Ρωμαϊκή εξουσία να απονείμουν κάποια τιμητική διάκριση στο παιδί της. Η ανταπόκριση ήταν άμεση. Της στάλθηκαν τα μετάλλια τα οποία τοποθέτησε επάνω στον τάφο του Αγίου προκειμένου να ευλογηθούν πρώτα και μετά να τα φορέσει το παιδί της.

   Όταν πλέον ο ναός αποπερατώθηκε και ήταν όλα έτοιμα να γίνουν τα εγκαίνια, η Οσία κάλεσε όλους τους Επισκόπους,  τους Πρεσβυτέρους της Επαρχίας αλλά και όλους τους Χριστιανούς, να παρευρεθούν  στην τελετή των εγκαινίων. Η τελετή ξεκίνησε με ολονύκτιες ακολουθίες με κάθε λαμπρότητα και τελείωσε με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας. Είχε δε ετοιμαστεί πλούσιο τραπέζι από την Οσία για όλους τους καλεσμένους τους οποίους θα περιποιόταν προσωπικά η ίδια με το παιδί της. ΄Ετσι έφθασε στο τέλος της η γιορτή των εγκαινίων με κάθε μεγαλοπρέπεια και οι καλεσμένοι άρχισαν να αποχωρούν ο ένας μετά τον άλλο. Κατάκοποι και οι δυο τους από την κούραση προτίμησαν να ξεκουραστούν λίγο παρά να βάλουν κάτι στο στόμα τους, παρόλο που ήταν νηστικοί.

   Ο ύπνος άρχισε να πολιορκεί το παιδί της που μόλις και μετά βίας κρατούσε τα βλέφαρά του ανοικτά. Το πλησιάζει να το χαϊδέψει και διαπιστώνει με μεγάλη της έκπληξη, ότι το παιδί της έκαιγε στον πυρετό. Του αρχίζει αμέσως τα γιατροσόφια της και πριν ακόμη έλθει η χαραυγή, το μονάκριβο παιδί της νικημένο από την όποια αρρώστια είχε, βρίσκονταν νεκρό στο κρεβάτι του. Ο πόνος της μεγάλος και ο καημός της δυσβάστακτος. Χάθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη όλα της τα όνειρα και έχασε όλες τις  ελπίδες που έτρεφε για το παιδί της. Τα δάκρυα της έτρεχαν ασταμάτητα. Τα πόδια της άρχισαν να μην τη στηρίζουν. Βρήκε όμως το κουράγιο να σηκώσει το παιδί της και να το πάει στην Εκκλησία που οικοδόμησε για το Μάρτυρα. Το τοποθέτησε επάνω στη Λάρνακα των λειψάνων του Αγίου και γονατιστή ξέσπασε σε σπαρακτικό θρήνο. Απαιτούσε από τον Άγιο να της αναστήσει το παιδί της, υπενθυμίζοντάς του συγχρόνως και όλα εκείνα που έκαμε για τη Χάρη του. Μέσα στα αναφιλητά της, αποκαμωμένη από τον πόνο την παίρνει ο ύπνος και βλέπει ένα θαυμάσιο όνειρο, που παρηγόρησε την καρδιά της.

  Μπροστά στα πονεμένα μάτια της ανοίγει διάπλατα ο ουρανός και μέσα σ’ ένα υπέρλαμπρο φως παρουσιάζεται ο μάρτυρας του Χριστού στεφανωμένος με ολόχρυσο στεφάνι και να κρατά από το χέρι το παιδί της, που φορούσε και αυτό ολάνθιστο στεφάνι στο κεφάλι του. Αυτή είναι η ανταπόδοση για ότι έκαμες για μένα, όταν γονατιστή με παρακαλούσες και μου ζητούσες να κάμω τις όποιες χάρες ήθελα, για το παιδί σου.

  Αυτή τη δόξα γνώρισε το παιδί της, που σαν βάλσαμο παρηγοριάς χύθηκε στην πονεμένη της καρδιά. Βρήκε το κουράγιο και το έθαψε δίπλα στον τάφο του Μάρτυρα και φρόντιζε καθημερινά και τους δυο τάφους. Μοίρασε την περιουσία της στους πτωχούς και πέτυχε τέτοια ψυχική καθαρότητα με νηστείες και προσευχές, που κάθε Κυριακή έβλεπε τα δυο αγαπημένα της πρόσωπα, όπως της εμφανίστηκαν στο όνειρο.

  Όταν έφθασε σε προχωρημένη ηλικία παρέδωσε το πνεύμα της στο Θεό της ειρήνης έχοντας δώσει παραγγελία να ταφεί δίπλα στους δυο τάφους των αγαπημένων της προσώπων.

ΠΗΓΗ

Αγ.Κοσμάς Αιτωλός:«Γονείς να δίνετε χριστιανικά ονόματα στα παιδιά σας»

Καθώς ο Ιωακείμ και η Άννα δεν επροτίμησαν το αρσενικόν από το θηλυκόν, έτσι και η ευγενία σας να μην προτιμάτε τα αρσενικά παιδιά σας από τα θηλυκά, διατί όλα τα πλάσματα του Θεού είνε. Καθώς ο Ιωακείμ και η Άννα έβγαλαν την Θεοτόκον το όνομα με νόημα Μαρία, ομοίως και η ευγενία σας, όταν βαπτίζετε τα παιδιά σας, να τα εβγάνετε εις το όνομα των Αγίων  ,οπού έχουμε νόημα. Μαρία θέλει να ειπή Κυρία, ωσάν οπού έμελλεν η Θεοτόκος να γίνη βασίλισσα του ουρανού και της γης και πάσσης νοητής και αισθητής κτίσεως, να παρακαλή δια τας αμαρτίας μας. Νικόλαος το όνομα λέγεται εκείνος οπού ενίκησε τούς λαούς, τούς δαίμονας, τα πάθη. Γεώργιος λέγεται γεωργημένον φυτόν, στολισμένον με καρπούς, με αρετάς χριστιανικάς. Παρασκευή λέγεται εκείνη που ετοιμάσθη δια τον Χριστόν.
Και εκείνην την ημέραν, οπού είνε ο άγιος του παιδιού σου, αν θέλης να κάμης κούρμπανο  να εορτάσης τον άγιον, πως πρέπει να κάμης , εγώ σε λέγω. Γινεται το κούρμπανο θεϊκόν, γίνεται και διαβολικόν.
Θεϊκόν κούρμοπανον είνε· τώρα θέλεις να δώσης τρία γρόσια να πάρης ένα πρόβατο· δόσε το ένα γρόσι του παπά σου να σου διαβάση τόσες Λειτουργίες, το άλλο γρόσι πάρε κερί , λιβάνι και λάδι και σύρ’ τα εις την εκκλησίαν να τα κάψουν εμπρός εις τον άγιον και το άλλο γρόσι μοίρασέ το με το χέρι σου κρυφά ελεημοσύνην, να μη σε ξεύρη κανένας. Αυτό είνε το θεϊκό κούρμπανο. Και να διαβάσης το συναξάρι του αγίου  να ακούη το παιδί σου. Και να του ειπής: Ακούεις , παιδί μου, τι έκαμνεν ο άγιός σου; Έτσι να κάμης και συ. Ακούοντας το παιδίον τέτοια θαύματα ζηλεύει και λέγει; Αχ , πότε να γίνω και εγώ ωσάν τον άγιόν μου!
Διαβολικόν κούρμπανο είνε να πάρης ένα πρόβατο , να το μαγειρέψης και να κράξης τούς φίλους σου , τούς συγγενείς σου, να τρώγετε , να πίνετε , να μεθάτε , να ξερνάτε ωσάν τούς σκύλους. Αυτό είνε το διαβολικόν κούρμπανο.

Από τις διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Ο γέροντας Παίσιος για τους κεκοιμημένους

 

Γέροντα, οι υπόδικοι νεκροί μπορούν να προσεύχωνται;

- Έρχονται σε συναίσθηση και ζητούν βοήθεια, αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Όσοι βρίσκονται στον Άδη μόνον ένα πράγμα θα ήθελαν από τον Χριστό: να ζήσουν πέντε λεπτά, για να μετανοήσουν. Εμείς που ζούμε, έχουμε περιθώρια μετανοίας, ενώ οι καημένοι οι κεκοιμημένοι δεν μπορούν πια μόνοι τους να καλυτερεύσουν την θέση τους, αλλά περιμένουν από μας βοήθεια. Γι’ αυτό έχουμε χρέος να τους βοηθούμε με την προσευχή μας...


Τους δίνει δηλαδή ο Θεός μια ευκαιρία, τώρα που είναι υπόδικοι, να βοηθηθούν μέχρι να γίνη η Δευτέρα Παρουσία. Και όπως σ’ αυτήν την ζωή, αν κάποιος είναι φίλος με τον βασιλιά, μπορεί να μεσολαβήση και να βοηθήση έναν υπόδικο, έτσι και αν είναι κανείς «φίλος» με τον Θεό, μπορεί να μεσολαβήση στον Θεό με την προσευχή του και να μεταφέρη τους υπόδικους νεκρούς από την μια «φυλακή» σε άλλη καλύτερη, από το ένα «κρατητήριο» σε ένα άλλο καλύτερο. Ή ακόμη μπορεί να τους μεταφέρη και σε «δωμάτιο» ή σε «διαμέρισμα».

Όπως ανακουφίζουμε τους φυλακισμένους με αναψυκτικά κ.λπ. που τους πηγαίνουμε, έτσι και τους νεκρούς τους ανακουφίζουμε με τις προσευχές και τις ελεημοσύνες που κάνουμε για την ψυχή τους. Οι προσευχές των ζώντων για τους κεκοιμημένους και τα μνημόσυνα είναι η τελευταία ευκαιρία που δίνει ο Θεός στους κεκοιμημένους να βοηθηθούν, μέχρι να γίνη η τελική Κρίση. Μετά την δίκη δεν θα υπάρχη πλέον δυνατότητα να βοηθηθούν.


Ο Θεός θέλει να βοηθήση τους κεκοιμημένους, γιατί πονάει για την σωτηρία τους, αλλά δεν το κάνει, γιατί έχει αρχοντιά. Δεν θέλει να δώση δικαίωμα στον διάβολο να πη: «»Πως τον σώζεις αυτόν, ενώ δεν κοπίασε;». Όταν όμως εμείς προσευχώμαστε για τους κεκοιμημένους. Του δίνουμε το δικαίωμα να επεμβαίνη. Περισσότερο μάλιστα συγκινείται ο Θεός, όταν κάνουμε προσευχή για τους κεκοιμημένους παρά για τους ζώντες. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας έχει τα κόλλυβα, τα μνημόσυνα. Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Έχουν την δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν την ψυχή.
Πηγή

Μια κακιά γυναίκα μπορεί να είναι η ευκαιρία σου για τον παράδεισο

  

Σέ κάποιον πού είχε φόβο μήπως όταν παντρευτεί του τύχει καμιά κακιά γυναίκα, ό Γέροντας Πορφύριος είπε: «Μια κακιά γυναίκα μπορεί να είναι ή ευκαιρία σου για τον Παράδεισο».

Ένα κορίτσι που βασανιζόνταν επί τρεις μήνες!

Η Αγία Χρυσή γεννήθηκε στο χωριό Χρυσή του Ν. Πέλλας.

Ο πατέρας της Χριστιανός Ορθόδοξος, ήταν φτωχός και άσημος. Είχε τέσσερα κορίτσια μαζί με την Αγία Χρυσή. Η Αγία διακρίνονταν για πίστη, την αρετή και την αγνότητα του βίου της.

Μια μέρα μαζί με άλλες γυναίκες πήγε στο δάσος του χωριού για να μαζέψει ξύλα. Εκεί τη συνάντησε Αγαρηνός. Με υποσχέσεις και κολακείες προσπάθησε να τη φέρει στη θρησκεία του και να την κάνει σύζυγό του.

Την απείλησε ότι αν αρνηθεί, θα υποστεί φοβερά μαρτύρια. Η Χρυσή δεν δείλιασε, αλλά επικαλέστηκε τη βοήθεια του Κυρίου και απάντησε : “εγώ τον Χριστό μου πιστεύω και προσκυνώ και Αυτόν μόνον γνωρίζω δια Νυμφίον μου, τον οποίον δεν θέλω αρνηθεί πώποτε, καν μυρία μου κάνετε βάσανα, καν και εις λεπτά κομμάτια το σώμα μου κατακόψετε”. Τότε παραδόθηκε σε Μωαμεθανές γυναίκες μήπως τη μεταπείσουν. Ακόμη κατέφυγαν σε μαντεία και μαγείες. Επί έξι μήνες αγωνίζονταν να την αποσπάσουν από την πίστη της. Ζήτησαν ακόμη και την βοήθεια των γονέων και αδελφών της Αγίας προκειμένου να τη μεταπείσουν. Γονείς και αδελφοί με δάκρυα την παρακαλούσαν να αρνηθεί την πίστη της, για να αποφύγουν και αυτοί και η Αγία το μαρτυρικό θάνατο.

Η Αγία απάντησε με γενναιότητα : ” εσείς, οπού με παρακινείτε να αρνηθώ Χριστόν τον αληθινόν Θεόν, δεν είστε πλέον γονείς μου και αδελφοί μου. Ούτε θέλω να σας ηξεύρω ως τοιούτους εις το εξής. Αλλ’ αντί δι εσάς, Πατέρα μεν έχω τον Κύριόν μου Ιησούν Χριστόν, Μητέρα δε και αδελφάς έχω τους Αγίους και τας Αγίας”. Μετά την άκαμπτη στάση της Αγίας, άρχισαν τα φοβερά μαρτύρια. Επί τρεις ολόκληρους μήνες την ράβδιζαν καθημερινά. Κατόπιν έκοψαν λωρίδες από το δέρμα της και τις κρέμασαν εμπρός της. Ύστερα πέρασαν από τα αυτιά της ένα πυρωμένο σίδερο και την κρέμασαν σε μία άγρια αχλαδιά και με μαχαίρι έκοψαν τα μέλη του ιερού σώματός της.

Η Αγία Χρυσή μαρτύρησε στις 13 Οκτωβρίου 1795.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος γ’. Θείας Πίστεως.   Σκεῦος χρύσεον, τῆς παρθενίας, καὶ ἀκήρατος, νύμφη Κυρίου, ἐχρημάτισας Χρυσῆ καλλιπάρθενε· τὴν γὰρ ἁγνείαν ἀμέμπτως φυλάττουσα, ὐπὲρ Χριστοῦ θεοφρόνως ἐνήθλησας· Μάρτυς ἔνδοξε, ἱκέτευε τὸν Νυμφίον σου, δωρήσασθε ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον

Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον. Χρυσωθεῖσα Πνεύματι, Τῷ Παναγίῳ, τὴν ἁγνείαν ἔφθορον, τὴν σὴν ἐτήρησας Χριστῷ, καὶ ὑπὲρ φύσιν ἠγώνισαι, παρθενομάρτυς, Χρυσῆ ἀξιάγαστε.

Μεγαλυνάριον

Τὴν Παρθενομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, τὴν κεχρυσωμένην, σώματί τε καὶ τῇ ψυχῇ, Χρυσῆν τὴν ἁγίαν, αἰνέσωμεν βοῶντες· χαῖρε νύμφη Κυρίου, ἁγνὴ καὶ πάγχρυσε. πηγη/Αντιγραφή

Θαυμάστε τα μεγαλεία του Θεού! Μια αληθινή Ιστορία!

Η υποχωρητικότητα στην συζυγία(Γέροντας Επιφάνιος)

«Όταν κάποιος είναι ελεύθερος, έ­χει δικαιώματα και υποχρεώσεις. Όταν γίνει έγγαμος, έ­χει ελάχιστα δικαιώματα καί πάρα πολλές υποχρεώσεις.Όταν όμως αποκτήσει καί τέκνα, δεν έχει καθόλου δι­καιώματα, αλλά μόνο υποχρεώσεις».

 «Γιατί στα αυτοκίνη­τα έχουν βάλει ρόδες από ελαστικό και με αεροθαλάμους;Για να υποχωρούν,  να  βουλιάζουν λίγο  σε κάθε μικρή πέτρα ή λακκούβα του δρόμου καί έτσι να ξεπερνούν τα εμπόδια. "Αν οι ρόδες ήταν συμπαγείς και ανένδοτες, δεν θα μπορούσε να προχωρήσει το αυτοκίνητο. Θα διαλυόταν σε μικρή απόσταση λόγω των κραδασμών από τίς μικροανωμαλίες του εδάφους. Το ίδιο συμβαίνει καί με την υπο­χωρητικότητα μέσα στην οικογένεια^ Με αυτά παρακάμ­πτονται  πολλά  προβλήματα και  εξασφαλίζεται  συνεχής πνευματική πρόοδος».(Γέροντας Επιφάνιος)

Εφιαλτικές νύχτες στην έρημο της Αραβίας-Συνέντευξη με την Αλεξάνδρα Συμεωνίδου - Αλ Μαντίλ

Του Νίκου Χιδίρογλου

Παντρεύτηκε έναν Σαουδάραβα ευγενή και κοντά του νόμιζε ότι θα βρει την ευτυχία. Όμως, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως περίμενε, καθώς οι οδυνηρές εκπλήξεις, ήταν πολλές...

Ο κόσμος του Ισλάμ, δεν είναι ό,τι ιδανικότερο για μια μορφωμένη Ευρωπαία, η οποία βρέθηκε εγκλωβισμένη σε έναν πολύ αφιλόξενο κόσμο...

Τα βιβλία της κ. Αλεξάνδρας Συμεωνίδου-Αλ Μαντίλ, είναι όλα ευπώλητα.

- Ποιους κινδύνους κρύβει ο κόσμος της Ανατολής για μια χριστιανή Ευρωπαία; Πόσο ρίσκο έχει σε γενικές γραμμές, ένας γάμος με αλλόθρησκο;

- Οι κίνδυνοι είναι εμφανείς και αφανείς. Ο κόσμος της Ανατολής για μια Ευρωπαία δεν είναι ο ιδανικός. Οι άνθρωποι λόγω θρησκείας έχουν παρωπίδες και αδυνατούν να αντιληφθούν αυτά τα οποία συντελούνται στις σύγχρονες κοινωνίες.

Είναι γαλουχημένοι και εμποτισμένοι από την έξη μιας θρησκείας που χειραγωγεί μέσα από το φόβο της τιμωρίας, τις πράξεις τους, είναι βαθειά νυχτωμένοι, περιρρέει ένας αιώνιος σκοταδισμός που παρά την εξέλιξη του ανθρώπου, δεν του δίνει καμμία ευκαιρία προς αναπροσαρμογή του σε αυτή.

Η γυναίκα λοιπόν παραμένει όπως ακριβώς περιγράφεται στο ιερό τους βιβλίο, ήτοι όχι μόνο υποτακτική, αλλά ενέχει θέση «έμψυχου αντικειμένου». Το ίδιο ακριβώς ισχύει και ακόμη σε μεγαλύτερο βαθμό σε οποιαδήποτε Ευρωπαία ή δυτική εμπλακεί σε αυτές τις κοινωνίες που μυρίζουν άρωμα Ισλάμ.

Ο γάμος δεν συνίσταται, όσο και να θελήσεις να κάνεις την υπέρβαση, διότι το Ισλάμ είναι μια δυνατή θρησκεία, που αποθεώνει ένα φαλλοκρατικό σύστημα, ενώ καταβαραθρώνει τη γυναίκα. Τα ανόμοια στοιχεία που υπάρχουν μεταξύ μιας Ευρωπαίας και ενός μουσουλμάνου, οδηγούν σε καταστάσεις αβάστακτες που συμβαίνει ακόμη και στις καλύτερες οικογένειες.

Το συμπέρασμα επομένως που συνάγεται, είναι αρνητικό και αντενδείκνυται ένας τέτοιος γάμος ο οποίος εκ προοιμίου θεωρείται αποτυχημένος αλλά και μ’ενα αθεράπευτο ψυχικό τραυματισμό που θα υποστεί η άλλη πλευρά. Ο σεβασμός προς τη γυναίκα και οι βασικές αξίες εκλείπουν και όλα βασίζονται στο χειρισμό του άντρα.

- Βιώσατε μια οδυνηρή περιπέτεια στη διάρκεια του γάμου σας με Σαουδάραβα εμίρη και της ζωής σας σε μια αραβική κοινωνία, την οποία περιγράψατε στα βιβλία σας. Πώς μπορεί μια γυναίκα, σε μια μουσουλμανική χώρα, να διεκδικήσει το αυτονόητο, την αξιοπρέπειά της;

- Μα δεν μπορεί! Δεν της δίνεται το δικαίωμα μέσα από τους νόμους της Σαρία και του Κορανίου αλλά και μέσα από το οικογενειακό κύταρρο που λειτουργεί σαν πρωτοπυρήνας αυτής της θεωρίας, να διεκδικήσει το αυτονόητο, είναι υποτακτική, πειθήνιο όργανο και μια ζωή αγορασμένη από τον σύζυγο δυνάστη για να υπακούει και να τεκνοποιεί. Αυτός είναι ο ρόλος της γυναίκας εν ολίγοις, χωρίς δικαιώματα, με τη μόνη χαρά ότι νωρίς θα αποχωρισθεί την οικογένεια για να γίνει κτήμα ενός συζύγου.

- Οι εξεγέρσεις που εξελίσσονται τον τελευταίο καιρό, πιστεύετε ότι θα αλλάξουν το κοινωνικό τοπίο στις αραβικές χώρες;

- Θεωρώ ότι είναι άκαρπες ενέργειες μερικών που ίσως έχουν αφυπνισθεί και έχουν συνειδητοποιήσει σε ποιον αιώνα ζουν. Αλλά προσωπικά πιστεύω ότι τίποτα δεν θα αλλάξει από ένα τοπίο με βαθειά ακλόνητες ρίζες, επομένως αυτές οι εξεγέρσεις θα μείνουν πάντα μικρού βεληνεκούς.

- Το Ισλάμ, έχει καταλυτική επίδραση στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του ανθρώπου. Πώς μπορεί μια κοινωνία, εμποτισμένη από τις αρχές του, να αλλάξει; Το θεωρείτε δυνατό;

- Το θεωρώ πρακτικά αδύνατον. Διότι για να αλλάξουν, πρέπει να αλλάξουν και πολλά στοιχεία μέσα από την θρησκεία τους, δηλ μια τέτοια αναπαλαίωση είναι πρακτικώς αδύνατη, διότι θα πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγμα εκ θεμελίων, όπερ άτοπο. Σε μερικές χώρες που η πολιτεία έχει διαχωρίσει την θρησκεία, ίσως εκεί είναι καλύτερα τα πράγματα, πάντα με επιφύλαξη.

- Οι μουσουλμανικές κοινωνίες, ελάχιστα επηρεάστηκαν από τα δυτικά πρότυπα, αναδεικνύοντας τις πολιτισμικές αντοχές τους, αλλά και την ισχύ του Ισλάμ. Μήπως αντίθετα, η έλευση εδώ μεγάλου αριθμού μουσουλμάνων μεταναστών, θα θέσει σε κίνδυνο τις δικές μας αρχές και αξίες;

- Πολλά πράγματα τείνουν να αλλάξουν μπροστά σε αυτή την σχεδιασμένη επέλαση των μουσουλμάνων, οι οποίοι δεν αλλάζουν με τίποτα αλλά τουναντίον, η ανοχή της πολιτείας, εις το όνομα της παγκοσμιοποίησης, ενδέχεται ν’ αλλάξει εις βάρος της δικής μας κληρονομιάς. Οι αξίες μας, πιστεύω με την παρουσία τόσων μεταναστών σε μια τόσο μικρή χώρα, απειλούνται κατάφωρα, το Ισλάμ είναι και παραμένει ένας ανοικτός κίνδυνος.

- Πολλοί μιλούν εύκολα για «πολυπολιτισμικότητα» και «ανοχή». Πρέπει όσοι έρχονται στον τόπο μας, να αφήνουν πίσω τους τα ήθη και τα έθιμά τους, που δεν συνάδουν με τα δικά μας και αποτελούν κατάφωρες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βάσει του πολιτισμού και της νομοθεσίας μας;

- Κατ’ αρχάς, ας δώσουμε μια έμφαση στον όρο «πολυπολυτισμικό». Τι εννοείτε με τον όρο αυτό; Είναι πολύ σημαντικό κανείς να κατανοήσει το βάθος των μακροχρονίων αποτελεσμάτων από την επέλαση των διαφόρων λαών-φορέων διαφορετικών θρησκειών και πολιτισμών εις βάρος άλλων. Και απαντώ ότι και φυσικά και όχι δεν θα έπρεπε να γίνεται κάτι τέτοιο, όμως η πραγματικότητα μας οδηγεί ανησυχητικά αλλού, διότι μεθοδευμένη ως τοιαύτη, γίνεται προσπάθεια παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με απώτερους σκοπούς.

Νίκος Χιδίρογλου/ΠΗΓΗ-Αντέγραψα από...

Βρήκαν μετά από 4 χρόνια τους γονείς τους!

 Παιδιά ενός κατώτερου θεού. Τέσσερα ολόκληρα χρόνια πίστευαν ότι οι γονείς τους έχουν φύγει από τη ζωή. Τέσσερα αγγελούδια, που στην αρχή της ζωής τους η μοίρα τούς έδειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο.
 Από τα συντρίμμια ενός μακροχρόνιου πολέμου στο Αφγανιστάν τα αδελφάκια βρέθηκαν στην Ελλάδα, στο νοσοκομείο παίδων. Τις πληγές τους προσπάθησε να επουλώσει πριν από οχτώ μήνες ο πατέρας Αντώνιος φιλοξενώντας τα στην «Κιβωτό του Κόσμου», προσφέροντάς τους την οικογενειακή γαλήνη που στερήθηκαν. Παράλληλα, ο πατέρας Αντώνιος αναζητούσε εναγωνίως τους γονείς τους. Η είδηση που μετέφερε πριν από λίγες μέρες στα αδελφάκια ήταν συγκλονιστική: οι γονείς τους ζουν και πολύ σύντομα θα τα σφίξουν στην αγκαλιά τους. 
 Πρόκειται για μια ανθρώπινη ιστορία που στο άκουσμά της σε διαπερνά ένα απίστευτο ρίγος. Ακόμα και για τους ανθρώπους της «Κιβωτού», που καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με τη δυστυχία και τον πόνο, όπως δηλώνουν στην «Espresso», η ιστορία αυτή δεν έχει προηγούμενο.
 Στις αρχές Φεβρουαρίου από τη διοίκηση του νοσοκομείου παίδων επικοινωνούν με τον πατέρα Αντώνιο στην «Κιβωτό του Κόσμου» προκειμένου να του παραδώσουν για φιλοξενία τέσσερα μικρά παιδάκια που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Από τον πόλεμο του Αφγανιστάν είχαν βρεθεί μέσω ανθρωπιστικής βοήθειας στην Ελλάδα και για τρία ολόκληρα χρόνια έβρισκαν προστασία στο νοσοκομείο.
  «Κάποια στιγμή ήρθαν σε εμάς μερικά εγκαταλειμμένα παιδιά τα οποία χάθηκαν στον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Πρόκειται για τέσσερα αδέλφια, τα αδέλφια Αμπάσι: τη Μαρίνα, τη Σαμίρα, τον Αλί Σινά και τον Αλί Ρεζά» δηλώνει στην «Espresso» ο πατέρας Αντώνιος ξετυλίγοντας τον μίτο της τραγικής αυτής ιστορίας. 
  «Τα παιδιά χάθηκαν πριν από τέσσερα χρόνια και η αστυνομία τα οδήγησε στο νοσοκομείο. Κανείς, ωστόσο, δεν  τα αναζήτησε. Η κοινωνική υπηρεσία απευθύνθηκε σε εμάς διότι τα χρόνια περνούσαν και έπρεπε να έχουν μια φυσιολογική εξέλιξη. Με δυο λόγια, να υπάρξει κοινωνική επανένταξή τους, να πάνε σχολείο να μάθουν γράμματα και ό,τι άλλο χρειάζεται ένα παιδάκι για να του δώσει χαρά στην ψυχή του. Τα δεχτήκαμε, και όλοι στην Κιβωτό τα αγκαλιάσαμε σαν οικογένειά μας. Μιλάμε για παιδάκια που ακόμα και σήμερα δεν έχουν ξεπεράσει το δέκατο έτος της ηλικίας τους, και στην ψυχούλα τους νιώθουν ότι έχασαν τα πάντα. Παράλληλα, έκανα προσπάθεια μέσω του Ερυθρού Σταυρού να βρούμε τους γονείς τους».
Οχτώ ολόκληρους μήνες οι άνθρωποι της «Κιβωτού» προσπαθούσαν όχι απλά να διώξουν τη θλίψη από το πρόσωπό τους, αλλά και να τα βοηθήσουν να προσαρμοστούν στις συνθήκες μιας νέας οικογένειας. Κατά βάθος, ακόμα και οι εθελοντές στην «Κιβωτό» δεν πίστευαν ότι οι προσπάθειες του πατέρα Αντώνιου να ξαναβρεθεί η οικογένειά τους θα απέδιδαν καρπούς.

Τα παιδιά σιγά-σιγά άρχισαν να μπαίνουν σε ένα πρόγραμμα. Ξεκίνησαν να πηγαίνουν σε σχολείο, παρακολουθούσαν μαθήματα θεάτρου και μουσικής προκειμένου να ξεφεύγουν από τις δυσάρεστες σκέψεις, και με εντατική προσπάθεια οι άνθρωποι που τα φρόντιζαν προσπαθούσαν να αναδείξουν τα χαρίσματά τους. Μέχρι που ήρθε η χαρούμενη είδηση από τον πατέρα Αντώνιο. Υστερα από μεγάλη προσπάθεια και έρευνα εντοπίστηκαν οι γονείς των παιδιών σε άσυλο προσφύγων στο Βέλγιο. 
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΟΥΣ
«Τα παιδιά έκλαιγαν και γέλαγαν παράλληλα. Τρελάθηκαν, έγινε χαμός. Το ίδιο και ο κόσμος στο κέντρο φιλοξενίας. Είναι μια εικόνα που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου» λέει ο πατέρας Αντώνιος αναφερόμενος στη στιγμή που τους ανακοίνωσε ότι οι γονείς τους ζουν.
«Ηδη τα παιδιά έχουν επικοινωνήσει με τους γονείς τους μέσω Skype. Το ίδιο συναισθηματικά φορτισμένοι είναι και οι γονείς, που όλα αυτά τα χρόνια δεν είχαν τη δυνατότητα να μάθουν το παραμικρό για τα παιδιά τους. Πρώτα ο Θεός, αύριο Τετάρτη ταξιδεύουμε αεροπορικώς για Βρυξέλλες, όπου θα παραδώσουμε τα παιδιά στους γονείς τους. Στόχος μας, και εκεί εστιάζεται ο αγώνας μας, είναι όποια παιδιά έχουν πρόβλημα να νιώσουν ότι υπάρχει κι ένας άλλος κόσμος πέρα από αυτόν που έχουν γνωρίσει. Μόνο κίνητρό μας είναι η αγάπη και σε αυτή βασιζόμαστε». 
Η «Κιβωτός» ιδρύθηκε το 1998 από τον 26χρονο τότε ιερέα, που διαπιστώνοντας τις πολύ άσχημες συνθήκες διαβίωσης των παιδιών θέλησε να βοηθήσει με σκοπό να ανατρέψει και να βελτιώσει αυτή την άσχημη κατάσταση και να αποτελέσει η «Κιβωτός» μια εστία φροντίδας, συμπαράστασης και ελπίδας για το μέλλον αυτών των παιδιών της… άλλης Αθήνας.
ΣΑΣΑ ΣΤΑΜΑΤΗ 
http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=79&la=2&catid=1&artid=1434630 /Αντέγραψα από...