Πώς ο «ιδιωτικοποιημένος» γιατρός σκότωσε το παιδί του!

Mπορεί η αδελφή Πορφυρία, στης οποίας το βιβλίο  «Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης», αναφέρεται το περιστατικό  που ακολουθεί , να το θεωρεί σαν συμβάν σχετιζόμενο με την ατομική φιλαργυρία του συγκεκριμένου γιατρού, αλλά αυτό δεν είναι ολόκληρη η αλήθεια καθώς στις ΗΠΑ αν δεν έχεις να πληρώσεις πεθαίνεις στο δρόμο πιο εγκαταλελειμένος και από τα αδέσποτα ζώα , για τα οποία όλο και κάποιο σπίτι θα βρεθεί να τα φιλοξενήσει, να τα ταΐσει ή να τα περιθάλψει....

Νεοφιλελεύθερος ατομικισμός και θεσμική μαμωνολατρεία οδηγούν απευθείας στην μισανθρωπία και τον κανιβαλισμό...

Θα σας διηγηθώ ένα περιστατικό για να δείτε τι κακό μπορεί να κάνει η προσκόλληση στο χρήμα. Αυτό συνέβη σε μια ξένη χώρα. Το γεγονός αυτό το έζησε και μου του διηγήθηκε στο ταξί μία κυρία. Οδηγώντας σε μία μεγάλη λεωφόρο, μπροστά στα μάτια της έγινε ένα τροχαίο ατύχημα, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά ένας νέος.
Με τη βοήθεια κάποιων ανθρώπων, έβαλαν στο αυτοκίνητο της κυρίας, που ήταν παρούσα στο συμβάν του ατυχήματος, το τραυματισμένο παλικάρι. Ο νέος ήτανε περίπου 20 ετών και η κυρία ανέλαβε να τον μεταφέρει στο εφημερεύον Νοσοκομείο. Το παλικάρι αιμοραγούσε, η κυρία έφτασε στο νοσοκομείο, όσο πιο γρήγορα μπορούσε, οι τραυματιοφορείς της βάρδιας το πήραν μέσα. Μπήκε μαζί και η κυρία να μάθει ποιος είναι και να ειδοποιήσει τους συγγενείς του.
  Οι γιατροί της βάρδιας διέγνωσαν πως έπρεπε να μπει επειγόντως στο χειρουργείο. Ειδοποίησαν τον χειρουργό. Ο χειρουργός όμως για να τον χειρουργήσει ήθελε 1.000 δολάρια. Το είπαν στην κυρία. Η κυρία τους είπε τι ακριβώς συνέβει και πως δεν γνωρίζει το παλικάρι.
Εξήγησαν στο χειρουργό τι συνέβη, όμως εκείνος ανένδοτος, ήθελε τα χρήματα.
 Η κυρία βλέποντας το παλικάρι να αργοπεθαίνει από αιμοραγία, τους είπε: "Ξεκινήστε να το σώσετε το παιδί και πάω να σας φέρω τα χρήματα"...
 Η κυρία πράγματι έφερε τα χρήματα και τότε ήρθε ο γιατρός. Όμως...τί τραγική ειρωνεία;;;
 Τί οδυνηρό παιχνίδι του φύλαξε αυτή τη νύχτα, του χειρουργού, η Αγάπη του για το Χρήμα !!!
 Με το που είδε το παλικάρι, έμεινε ακίνητος, κιτρίνισε, άσπρισε, πήρε το χρώμα του νεκρού...
 Πέφτει πάνω στο παλικάρι ουρλάζοντας..."Παιδί μου!!!" Και το παιδί είπε τις τελευταίες του λέξεις: "Με σκότωσες πατέρα!" και...ξεψύχησε...
Η κυρία συγκλονισμένη από αυτο το συμβάν, πέταξε τα χρήματα στο πρόσωπο του πατέρα-φονιά λέγοντας του: "Πάρτα να κάνεις την κηδεία του παιδιού σου!"
Σημειωτέον πως τον είχε έναν... ο γιατρός δεν είχε άλλο παιδί...
Αυτό κάνει το χρήμα και η φιλαργυρία...σκοτώνει ανθρώπους...σκοτώνει ψυχές..
Πηγή

Η ΑΓΙΑ ΔΟΜΝΙΚΗ(+8 Ιανουαρίου)

Η Αγία Δομνίκη σε τοιχογραφία της Μονής Πάσερεα(πηγή)

Στήν Καρθαγένη της Αφρικής, εκεί όπου ό  ήλιος ρίχνει τις πιο καυτές ακτίνες του και ή ασιτία δέρνει αλύπητα ακόμα και σήμερα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, γεννήθηκε ή Αγία Δομνίκη. Όταν έφτασε σε νεαρή ηλικία, για προσωπικούς λόγους έρχεται στην Κωνσταντινούπολη, το 384, μαζί με άλλες τέσσερις συνομήλικες. Τότε αυτοκράτορας  ήταν ό Μέγας Θεοδόσιος και Πατριάρχης ό Νεκτάριος. Μόλις γνωρίζει τη Δομνίκη ό Πατριάρχης Νεκτάριος(381-397)και μετά από θεία αποκάλυψη  την βαπτίζει και μετά την κάνει μοναχή. 

Στή χριστιανική μοναχική ζωή διακρίνεται νωρίς ή Αγία για την πίστη της, το ζήλο, την αφοσίωση της στη φιλανθρωπία και, προπάντων, για την αγνότητα της ψυχής της, αποδεικνύοντας και αυτή με τη ζωή της τα λόγια του Κυρίου μας στους μαθητές Του και, κατ' επέκταση, σε όσους Τον ακολουθούν: "Σεις τώρα είσθε καθαροί. Και σας έχει καθαρίσει ό λόγος της αληθείας, πού σας έχω πει και διδάξει"(Ιωαν ΙΕ,3).Έκανε και θαύματα.Μάλιστα προείπε στον αυτοκράτορα την ημέρα του θανάτου του Ή ηθική καθαρότητα της Αγίας Δομνίκης, συνδυασμένη με την αξιοθαύμαστη ταπεινοφροσύνη της, είχε τέτοια απήχηση στη συνείδηση της Εκκλησίας μας, ώστε να την κατατάξει στο χορό των Αγίων της. 

...και τον σταυρό τον έπιασε

Ήταν τότε, πρίν από χρόνια, το παιδί άρρωστο. Η μάνα σαν είδε κι απόειδε πώς οι γιατροί δεν το γιάνανε, έβγαλε την ποδιά της, εύπρέπισε τον κότσο της, στέριωσε τη μαντήλα στο κεφάλι της. Απέ άναψε την καντήλα και παρακαλέθηκε.
Χριστέ μου, να γιάνει ό Στράτος μου! Σώσε τον, Παναγία μου! Τάμα σου κάνω, εννιάχρονος να πέσει για τη χάρη Σου στη θάλασσα, να βουτήξει ανήμερα τα Φώτα να πιάσει τον τίμιο Σταυρό Σου.
Απέ ή μάνα - ή καπετάνισσα- έβαλε σαράντα μέρες το εικόνισμα της Μεγαλόχαρης πάνω στην Αγία Τράπεζα. Έκανε και το σαρανταλείτουργο. Καί τώρα πού έγιανε το παιδί καί τώρα πού τα 'κλεισε πια τα εννιά του χρόνια, καιρός να γίνει καί το τάμα.
Τα φώτα ήταν αύριο...
Οι νοικοκυρές είχαν ασπρίσει αυλές, πρεβάζια, σκάλες, γλάστρες. Μύρισε το νησί πάστρα κι ασβέστη. Τα παιδιά ολημερίς είπαν τα κάλαντα. Τώρα πρίν καλοπέσει το σκοτάδι μαζεύτηκαν στα σπίτια τους. Απόμεινε έρημο το λιμάνι.
Τα καΐκια καλοπλυμένα, στολισμένα, γιορτινά με σημαίες λικνίζονται καθώς παίζει μαζί τους το ελαφρύ κυματάκι. Αναμμένα τα φωτάκια της πρύμνης καί της πλώρης ξενύχτησαν καθώς λαγοκοιμόταν το νησί.Ύπνος βαθύς δεν μπόραγε να πιάσει τους νησιώτες από την έγνοια του Σταυροϋ.
Γιατί το ξέρουνε άπ' τους πατέρες τους, κι αυτοί άπ' τους δικούς τους τους πατέρες: Καλότυχο το σπιτικό, καλότυχο καί το καΐκι ό καπετάνιος καί το τσούρμο καλότυχο αν δικός ήταν αυτός πού θα 'πιανε τον Σταυρό από τη θάλασσα αυτή τη μέρα!
Γιατί μεγάλη ή μέρα «των Θεοφανείων» για το νησί... Κατά τα μεσάνυχτα γύρισε ό καιρός. Ένας μανιασμένος μαΐστρος ήρθε καί σβούρηξε το νησί.Λυσσοκόπησε ό τόπος, αναστέναξε.
Ό Στρατής κάτω άπ' τη βελέντζα αφουγκράστηκε τον καιρό, το τριζοβόλημα του σπιτιού,τον βόγγο της θάλασσας. Το νησί δεν είναι απάνεμο. Το χτυπούν οι άγέρηδες. Μ' αυτούς τους ήχους μεγάλωσαν τα παιδιά του νησιού. Όπως καί τα γονικά τους. Ή φύτρα είναι μουσκεμένη στην αρμύρα. Άνεμοδαρμένη φύτρα, περήφανη.
Αφουγκράστηκε το παιδί καί φοβήθηκε. Ξέρει για το τάμα της μάνας του, για την τιμή καί για την ευλογία. Μα όσο να πεις, παιδί πράμα είναι, φοβάται. Καί με τούτον τον καιρό...
Αξημέρωτα πετάχτηκε επάνω. Έσπρωξε τα παντζούρια καί λιγοστό αχνό φως μπήκε στην κάμαρη. Ό καιρός είχε αγριέψει κι άλλο. Ή θάλασσα έβραζε, δερνότανε στους βράχους, καβαλούσε τα καΐκια, τις ψαρόβαρκες. Ή καπετάνισσα άναψε την καντήλα της,θύμιασε, έκανε τίς μετάνοιες της, ετοίμασε τις γιορτινές άλλαξιές. Καί τότε ακούστηκε ό πρώτος ήχος της καμπάνας. Στήν αρχή απόμακρος. Ήταν σαν ή καμπάνα να δοκίμαζε τη φωνή μα καί τη δύναμη της. Γλυκός σαν βραχνός ό πρώτος ήχος. Μετά θαρρείς ξεθάρρεψε. Καί άρχισαν παρέα να της κάνουν οι καμπάνες άπ' όλο το νησί. Να παραβγαίνουν σε φωνή, σε κάλεσμα, σε μελωδία. Σκεπάσαν έτσι τη βοή της θάλασσας. Το καταλάβανε τούτο το παιχνίδι τα κύματα κι αγρίεψαν. Μα οι καμπάνες δυνατότερα χτυπήσανε. Κι ό ουρανός χαμογέλασε καί σαν να μέρωσε λίγο...
Του καπετάνιου ό γιος, ό Στρατής, γονατιστός στην εκκλησιά παρακαλούσε: «Χριστέ μου, φέτος, μονάχα φέτος να τον πιάσω τον τιμημένο Σου Σταυρό». Κι ή καπετάνισσα -ή μάνα- το ϊδιο παρακάλαγε τον "Αη-Νικόλα. Έχει καί μία σφίξη στην καρδιά" τόσο μικρό παιδί δεν πέφτει τέτοια μέρα μέσ' στη θάλασσα! Πολύ φοβάται ή καπετάνισσα. Μα το 'χει τάμα! Έφτασε ή ώρα πού κατεβαίνουνε στη θάλασσα, να ρίξουν τον Σταυρό.

Μπροστά ό Δεσπότης, οι παπάδες, τα έξαπτέρυγα, μετά όλα τα τσούρμα, όλοι οί νησιώτες. Γιόμισε το νησί ψαλμωδία καί θυμίαμα.
Ή θάλασσα άναρριγάει από προσμονή. Να πέσει ό Σταυρός, να αγιάσει το νερό, να ημερέψει. Να πέσει ό Σταυρός! Έτοιμοι οί βουτηχτάδες κοιτάν στο στόμα τον Δεσπότη. Άπόσωστα, πρίν καλοπεί το «Εν Ιορδάνη» να πέσουν, να παλαίψουν για τη Χάρη του Χρίστου.
Σηκώνει ό Δεσπότης το χέρι του, στράφτει στο φως της μέρας ό Σταυρός. Μεγαλόπρεπα, με δυνατό τίναγμα πετάει ό Δεσπότης στο αφρισμένο κύμα τον Σταυρό. Σφυρίζουν τα καράβια, τρελλαίνονται οί καμπάνες καί τραγουδάνε, τραγουδάνε. Ό κόσμος μόλις πρόκανε κι είδε τα παλληκάρια πού χώθηκαν στη μανιασμένη θάλασσα κάτω άπ' τους αφρούς.
Προκάνει ή καπετάνισσα καί βλέπει τον Στρατή πρίν χαθεί κάτω από το κύμα. Σφίγγει το εικόνισμα -αυτό πού σαραντάμερο βλογήθηκε στην "Αγια Τράπεζα- στις χούφτες της, πού ίδρωσαν.
Άνασεμιά δεν παίρνει ό κόσμος. Να τα κεφάλια, σα να βγήκαν άπ' τη θάλασσα. Όχι, είναι να πάρουν μια ανάσα να κάνουνε πιο βαθιά βουτιά. Κι εκεί πού είχανε όλοι παγώσει από το κρύο, μα κι άπ' την αγωνία, ένα κεφάλι φάνηκε μέσα άπ' τους αφρούς. Ό Στρατής! Σταυροκοπήθηκε ή μάνα.
Το κεφάλι του παιδιού σκεπάσθηκε άπ' το κύμα. Το χέρι μόνο φαίνεται πού κρατάει τον Σταυρό. Παλεύει το καπετανόπουλο, ή θάλασσα θέλει να το αρπάξει, δύσκολο με το ένα χέρι να κολυμπήσει. Ώρες φανήκανε στην καπετάνισσα ότι περάσανε. Το φως λιγόστεψε άπ' τα μάτια της, στηρίζεται στον πιο μεγάλο γιο της. Σάν τα ξανάνοιξε τα βλέφαρα, τον είδε τον Στρατή της εκεί, πλάι στον Δέσποτα να του δίνει τον Σταυρό. Μετά να κάνει μια βαθιά μετάνοια καί πρώτος να τον ασπάζεται.
Ξανασφυρίζουν τα καράβια, οί καμπάνες δεν σταμάτησαν στιγμή. «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε», ψέλνει το νησί ολόκληρο. Κι ό Στρατής, το μικρό καπετανόπουλο, νοιώθει πώς μπλέχτηκε ή αρμύρα με το δάκρυ του καί βιάζεται για να μη το δει κανείς, να ξανακάνει μια μετάνοια. 

Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη

''Πειραική Εκκλησία''Ιανουάριος 2002

Εικόνα με θαλασσινό θαύμα.Αμοργός,Ι.Μ.Παναγιας της Χοζοβιώτισσας-proskynitis.blogspot

Τα Χριστούγεννα και η Μητέρα

Τα Χριστούγεννα είναι το μεγαλύτε­ρο γεγονός της παγκοσμίου ιστορίας, αφού αυτό έγινε το χρονικό ορόσημο δύο κόσμων: της προ Χριστού καί της με­τά Χριστόν ανθρωπότητας. Ή ένανθρώπησις του Θεού είναι: «το μόνον καινόν (καινούργιο) υπό τον ήλιον καί το πά­ντων των καινών καινότατον», κατά τον "Αγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό.

Επίσης στο Συναξάριον της ημέρας διαβάζουμε: «Θεός το τεχθέν, ή δε μήτηρ Παρθένος· τί μείζον άλλο καινόν είδεν ή κτίσις;». Γι' αυτό καί ή επί γης στρατευόμενη Εκκλησία του Χριστού εορτάζει το γεγονός με εξαιρετική λα­μπρότητα καί άγάλλεται θεοπρεπώς, μα­ζί με τις στρατιές των αγγέλων καί των αγίων, πού βρίσκονται στους ουρανούς, ψάλλοντας το: «Δόξα εν ύψίστοις Θεώ καί επί γης ειρήνη εν άνθρώποις ευδο­κία»!

Προεκτείνοντας λίγο το νόημα της εορτής, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τα Χριστούγεννα, εκτός των άλλων, καί ως την κατ' εξοχήν εορτή, πού προβάλ­λει το μυστήριο της Μητέρας, υπό τις εξής τρεις διαστάσεις του.

Πρώτον- Στό γεγονός των Χριστου­γέννων τονίζεται καί το μυστήριο της Μητέρας του Κυρίου μας. Καθώς πλη­σιάζουμε εύσεβώς καί εύλαβώς στο θεοδόχο Σπήλαιο της Βηθλεέμ, παρατη­ρούμε ότι σε πολύ κεντρική θέση υπάρ­χει ή Παναγία Μορφή Της. Είναι εκείνη πού έπαιξε τον πρωτεύοντα καί καθορι­στικό ρόλο στην εκπλήρωση του θείου σχεδίου της άπολυτρώσεώς μας. Είναι αυτή πού, κατά τον 'Αγιο Ίω. Δαμασκηνό καί πάλι: "άπαν το Μυστήριον της θείας Οικονομίας συνίστησιν». Διότι, κατά τον ίδιο πάντοτε "Αγιο Πατέρα: «ή Θεοτό­κος εχορήγησε τω κτίστη το κτισθήναι καί τω Πλάστη το πλασθήναι καί τω Υίω  του Θεού και Θεώ το σαρκωθήναι και ανθρωπισθήναι.

Ή Παναγία Μητέρα του Χρίστου είναι η υψίστη προσφορά του ανθρωπί­νου γένους προς τον Θεό. Στόν εσπε­ρινό των Χριστουγέννων ψάλλουμε: «Τί σοί προσενέγκωμεν Χριστέ ότι ώφθης επί της γης ως άνθρωπος δι'ημάς; "Εκαστον γαρ των υπό Σού γενομένων κτισμάτων, την εύχαρίστίαν Σοί προσά­γει.... ημείς δε (Σού προσφέρουμε) Μη­τέρα Παρθένον».

Συγχρόνως όμως ή Ύπεραγία Θεο­τόκος είναι καί ή πλέον γενναιόδωρη αντιπροσφορά του Θεού προς την ανθρωπότητα. "Ετσι, ή Μητέρα του Θεού, γίνεται η σπλαχνική μητέρα καί των ανθρώπων καί μάλιστα των χρι­στιανών. Καθώς την βλέπουμε να κρατά στην αγκαλιά Της τον Χριστό, είναι σαν να βαστάζη καί όλους εμάς, πού πιστεύ­ουμε σ' Αυτόν.

Δεύτερον-Στήν Μορφή της Μητέ­ρας του Κυρίου μας αντικατοπτρίζεται καί το Μυστήριο κάθε μητέρας. Το θαύμα της μητρότητας παίρνει από αυτήν ένα απέραντο βάθος καί μια ασύλ­ληπτη αξία. Επιβεβαιώνεται έτσι αυτό πού είπε κάποιος, ότι: «ή μητέρα μας είναι το άγιώτερο καί ίερώτερο πλάσμα στην ζωή μας». Ή ύπαρξη της κρύβει κάτι το θεϊκό, έφ' όσον καί αυτή γίνεται μια άλλη πηγή ζωής. Είναι δε επί πλέον καί μοναδική, έφ' όσον ό καθένας μας έχει μόνο μία μητέρα. Καί για να χρησι­μοποιήσουμε, κάπως διαφοροποιημένο τον Παύλειο λόγο: «εάν γαρ μύριους παιδαγωγούς έχωμεν... άλλ' ου πολλάς μητέρας».

Η μητέρα γεννώντας ένα παιδί, φέρ­νει στον κόσμο ένα πλάσμα, πού είναι πλασμένο «κατ' εικόνα» Θεού καί ακρι­βέστερα του Χριστού. Αυτήν την νέα ΰπαρξι ή Μητέρα καλείται να την οδη­γήσει από το «κατ' εικόνα» στο «καθ'όμοίωσιν», όπως λένε οί Πατέρες. Δη­λαδή να την κάνει ένα ομοίωμα του Χρι­στού. Αυτός είναι ό μέγας προορισμός της! Με το αίμα και το γάλα της, την αγά­πη και την στοργή της, την αγωγή και διαπαιδαγώγησα της, έχει αποστολή να μόρφωση τον Χριστό «εν τη καρδία» του παιδιού της (Γαλ. 4, 19), όπως έμορφοποιούσε μέρα με την ήμερα επί εννέα μήνες μέσα στα σπλάχνα της, την φυσι­κή του υπόσταση. Βεβαίως το έργο αυτό δεν είναι απλό. Είναι τεράστιο και το πλέον εύθυνοφόρο μέσα στη ζωή.

Ό Θεός έχει δώσει στην Μητέρα μια θέση μέσα στο σπίτι, κεντρική και ουσια­στική. Το σπίτι και ή οικογένεια είναι το πραγματικό της βασίλειο. Είναι το θερ­μοκήπιο, πού πρέπει να εκτρέφει χαρι­τωμένους ανθρώπους. Όπως λέγει ό "Αγ. Γρηγ. Νύσσης «από της εστίας ή χάρις ενταύθα το των αγαθών έργαστήριον». Καί σ' αυτό το θεϊκό έργο καλεϊται να διακονήση κυρίως ή Μητέρα. Καλείται να εντείνει τον αγώνα καί την αγωνία της, ιδίως κατά τις ήμερες των Χριστουγέννων, ώστε το σπίτι της να γί­νει μια άλλη Βηθλεέμ καί ή καρδιά των παιδιών της μια νοητή φάτνη.

Τρίτον- Καθώς εξετάζουμε το ύπέρθειο γεγονός της Γεννήσεως του Χρι­στού καί τον ρόλο της Μητέρας, πρέπει να τονίσουμε καί μια άλλη διάσταση του, την μυστική καί πνευματική.

Είπε κάποιος σύγχρονος συγγρα­φεύς: «Χίλιες φορές καί αν έχει γεννη­θεί ό Χριστός στη Βηθλεέμ, δεν έχει καμμιά σημασία, αν δεν γεννηθή μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου».Την αλήθεια αυτή υπογραμμίζει καί ό θεοφόρος "Αγ. Μάξιμος ό Όμολογητής με τα έξης λόγια: «Ο του Θεού Λόγος, έφ' άπαξ κατά σάρκα γεννηθείς, αεί γεννάται κατά πνεύμα τοις θέλουσι καί γίνεται βρέφος εαυτόν εν έκείνοις διαπλάττων ταίς άρεταϊς». Επομένως ό Χριστός έγεννήθη, για να... γεννάται μέ­σα στίς καρδιές μας. Έτέχθη, για να... τί­κτεται. Ήλθε, για να έρχεται στην προ­σωπική ζωή του καθενός μας. 
Ό 'Αγ. Συμεών ό νέος Θεολόγος, αναλύοντας το μυστήριο αυτό, λέγει: «Όταν πιστεύου­με ολόψυχα καί μετανοήσουμε θερμά, θα συλλάβουμε τον Λόγο του Θεοϋ στίς καρδιές μας, καθώς τον συνέλαβε ή Παρθένος, προσφέροντας Του καί εμείς τις ψυχές μας παρθενικές καί αγνές». Καί συνεχίζει: «Είναι καλότυ­χος όποιος θα ίδή τον Χριστό να μορ­φώνεται μέσα του. Αυτός γίνεται Μήτηρ Χρίστου, έχοντας μέσα του σαν βρέφος τον Χριστό». Δηλαδή, όπως ή μητέρα, όταν κυοφορεί αισθάνεται τα σκιρτήμα­τα του βρέφους καί αντιλαμβάνεται ότι κάτι ζωντανό υπάρχει στα σπλάχνα της, έτσι καί η χριστιανική καί αναγεννη­μένη ψυχή - σύμφωνα καί με την διαβεβαίωση του Αγίου Διαδόχου, Επισκόπου Φωτικής - αισθάνεται εντός της ως άλλα «βρεφοπρεπή σκιρτήματα», την παρου­σία του Χριστού. Αυτό άλλωστε ύπεσχέθη ό Κύριος σε αυτούς πού θα τον δε­χθούν μέσα τους: «ένοικήσω εν αϋτοϊς καί έμπεριπατήσω» (Β' Κορ. 6,16).
Κατόπιν τούτων αντιλαμβάνεται κα­νείς ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι μια απλή έπετειακή εορτή του κάθε χρόνου, αλλά ένα οριακό βιωματικό γεγονός, πού μπορεί να συμβεί σε κάθε άνθρωπο σε ανύποπτο χρόνο «εν παντί καιρώ καί τόπω» καί όχι μόνο την 25ην Δεκεμβρί­ου. "Ετσι τα Χριστούγεννα, από ένα ιστορικό καί εξωτερικό γεγονός, γίνεται εμπειρία εσωτερική καί υπαρξια­κή. Από αφορμή εορτα­σμού για μια μόνο ήμε­ρα, αποβαίνει γεγο­νός πού κάνει όλη την ζωή μας μια πανευφρόσυνη εορτή!...

Του Αρχ.Αθηναγόρα Καραματζάνη Πειραική Εκκλησία