Αχαϊα:Επεισοδιακή βάπτιση.-Ξύλο εντός και εκτός της εκκλησίας

Ο παπάς διέκοψε το μυστήριο, γονείς και συγγενείς βγήκαν στο προαύλιο και τα όσα ακολούθησαν πολύ δύσκολα θα ξεχαστούν...

Πάτρα — Όλα αυτά συνέβησαν πριν από δύο εβδομάδες σε παραλιακό δήμο της Αιγιάλειας και το εν λόγω περιστατικό δεν έχει σταματήσει να συζητιέται στην τοπική κοινωνία. Οι γονείς του μωρού βρίσκονται σε διάσταση και κανόνισαν να γίνει η βάπτιση του αγοριού τους σε εκκλησάκι της Αιγιάλειας και τραπέζι σε παραλιακό εστιατόριο.

Μόνο που στη διάρκεια του μυστηρίου ήρθε στην επιφάνεια η διαφωνία των γονιών γύρω από το όνομα που θα δινόταν στο παιδί. Η μάνα ήθελε το όνομα του πατέρα της ενώ ο πατέρας του παιδιού, του δικού του... Το ζευγάρι άρχισε να διαφωνεί μέσα στην εκκλησία.

Σύμφωνα με το thebest.gr, το μυστήριο διεκόπη για να τα βρουν οι δύο πλευρές και οι γονείς μαζί με αδέλφια βγήκαν στο προαύλιο του ναού. Μόνο που η μία κουβέντα έφερε την άλλη και πατέρας, νονός και θείοι πιάστηκαν στα χέρια!

Ευτυχώς τα πνεύματα ηρέμησαν γρήγορα, το μυστήριο έγινε με τη συμφωνία να δοθούν και τα δύο ονόματα στο παιδί, ενώ στη συνέχεια ήταν αδύνατο να καθίσουν όλοι μαζί στο ίδιο τραπέζι και να γλεντήσουν σαν να μη συνέβη τίποτα.

Έτσι, η μάνα με το μωρό και τους συγγενείς της πήγαν κανονικά στην ταβέρνα που είχε κλειστεί, ενώ ο πατέρας με τον νονό και τους δικούς του συγγενείς πήγαν στο απέναντι κατάστημα!

πηγή

Άγιος Μεγαλομάρτυς Πρόκοπιος

Ο Άγιος Προκόπιος, έζησε και μεγάλωσε στην Ιερουσαλήμ τα χρόνια που 
αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Διοκλητιανός. Ο πατέρας του, ο Χριστοφόρος, ήταν ευσεβής άνθρωπος, σε αντίθεση με την μητέρα του που πίστευε στα είδωλα.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του τον πήγε στον αυτοκράτορα, ο οποίος τον έκανε ηγεμόνα της πόλης των Αλεξανδρέων και του έδωσε εντολή να καταδιώκει και να βασανίζει τους χριστιανούς. Έτσι ο Προκόπιος ξεκίνησε για την Αλεξάνδρεια.

Κατά την πορεία του όμως, ξαφνικά άρχισαν να πέφτουν αστραπές και βροντές και ταυτόχρονα άκουσε φωνή να τον καλεί με το όνομά του, που τον απειλούσε με θάνατο επειδή θα κατεδίωκε τους χριστιανούς και ταυτόχρονα και τον Αληθινό Θεό.

Μετά από αυτό το γεγονός ο Προκόπιος παρακάλεσε Εκείνον πού του μιλάει να του φανερωθεί περισσότερο για να δει ποίος είναι. Τότε εμφανίστηκε μπροστά του ένας Σταυρός από κρύσταλλο και ακούστηκε μία φωνή να του λέει: «Εγώ είμαι ο Εσταυρωμένος Υιός του Θεού». Μετά από αυτό το θαύμα πίστευσε και έγινε χριστιανός.

Λίγο αργότερα επιστρέφοντας από νικηφόρα αποστολή, η μητέρα του προσπάθησε να τον πείσει να θυσιάσει στα είδωλα. Κατάλαβε όμως ότι είχε γίνει χριστιανός και τον πρόδωσε στον αυτοκράτορα. Εκείνος διέταξε τον ηγεμόνα της Καισάρειας Ουλκιο να τον ανακρίνει. Αυτός τον χτύπησε πολύ μέχρι λιποθυμίας και μετά τον έκλεισε στην φυλακή. Με την χάρη του Κυρίου όμως οι πληγές επουλώθηκαν και απελευθερώθηκε από τα δεσμά.

Στη συνέχεια οδηγήθηκε στον ναό των ειδώλων όπου με την προσευχή του κατάφερε και συνέτριψε τα είδωλα. Το θαύμα αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πιστεύσουν σ' αυτόν πολλοί ανάμεσα τους και η μητέρα του. Αμέσως δόθηκε εντολή να αποκεφαλιστούν όλοι όσοι είχαν πιστεύσει. Μετά από αυτό, δόθηκε εντολή να γίνουν φρικτά βασανιστήρια στον Προκόπιο. Ο Άγιος υπέμενε με πάρα πολύ μεγάλη καρτερία όλα αυτό και μάλιστα κατάφερνε να τα ξεπερνά με την βοήθεια του Θεού. Τέλος δόθηκε εντολή να τον αποκεφαλίσουν και έτσι παρέλαβε το στεφάνι της αιωνίου ζωής.

Τα ξύλα του παπά(Περί κρυπτοχριστιανών)

  Πέμπτη τοῦ Πάσχα κι ὁ πάπα – Λευτέρης πρωΐ-πρωΐ φόρτωνε τό ζῷο του κι ἑτοιμαζόταν νά κατεβεῖ στήν Τραπεζούντα. Τήν ἴδια ὥρα ἀκούστηκαν οἱ πρῶτοι χτύποι τῆς καμπάνας. Ὁ συνεφημέριός του ὁ πάπα – Γαβριήλ φαίνεται πῶς εἶχε ἀϋπνίες. Χθές ἦταν ἡ σειρά του νά λειτουργήσει. Μετά πῆρε τά βουνά καί τά λαγκάδια νά μαζέψει ξύλα. Καί σήμερα νάτον ξημερώματα, ἕτοιμος νά κάνει τόν πραματευτή. Κανονικά ὄφειλε νά πάει στήν ἐκκλησιά. Τέτοια μέρα, ἀκόμη Πασχαλιά, ποῦ ξανακούστηκε νά λείπει ἀπ’ τή Λειτουργία! Ἄς ὄψονται, ὅμως, τά τόσα στόματα ποῦ περιμένουν στό σπίτι. Κάποιος ἔπρεπε νά νοιαστεῖ γιά τό καθημερινό τους...

Ὀκτώ του ἔδωσε ὁ Θεός κι ἄλλα τρία ὁ Ἀνάστασης ὁ κουμπάρος του: Τή γυναῖκα του, τήν πεθερά του, τήν «κυρά – ντουλάπα», καί τόν κουνιάδο του, ποῦ δέν φτουρᾶ σέ δουλειά…

Ἔκανε τό σταυρό του καί ξεκίνησε. ..
Εἶχε μπροστά του πολύ δρόμο. Ὑπολόγιζε πρίν τό μεσημέρι νά φτάσει στήν πόλη κι ἄν ὅλα πᾶν καλά, ἀργά τό βράδυ νά εἶναι πάλι πίσω. «Βαστᾶτε ποδαράκιά μου» ἀναστέναξε καθώς ἀναλογίστηκε τό δρόμο ποῦχε νά κάνει. Κατά πῶς τό εἶχε συνήθειο ἄρχισε τό ψάλσιμο, νά σπάει κι ἡ μονοτονία. Νά κάνει ὅμως καί τό κέφι του. Μέσα στήν ἐρημιά ποιός τόν ἀκούει; Μόνο ὁ Θεός. Ἀποφεύγει καί τά κοροϊδευτικά χαμόγελα τοῦ πάπα – Γαβριήλ ἤ τίς εἰρωνίες τοῦ Ἰορδάνη, τοῦ ψάλτη: «Ἐξαιρετικά τά λές παπά. Σάν μανάβης!» Τό ξέρει. Ἡ φωνή τοῦ ἀκούγεται ἄσχημα. Μά ὅτι λέει, τό ψέλνει μέ τήν καρδιά του κι αὐτό θέλει ὁ Θεός. Ὅπως τότε ποῦ ἦταν μικρός. Καί φλεγότανε ἀπ’ τό μεράκι τῶν ὕμνων…

   Ἀκόμη κι ὁ δεσπότης τή μοναδική φορά ποῦ λειτούργησε μαζί του τοῦ εἶπε: «Σούς μπρέ. Δέν τό λέγεις καλά». Ἦταν ἕνα ὅριο ποῦ τοῦ ἔβαλε ὁ Θεός καί δέν μποροῦσε νά τό ξεπεράσει. Τί κι ἄν πάλαιψε; Τί κι ἄν προσευχήθηκε; Τί κι ἄν ἔκλαψε; Τό μόνο ποῦ κατόρθωσε εἶναι, ὅσα λέει, νά τά λέει μέσα ἀπ’ τήν καρδιά του. Κι αὐτό εἶναι ποῦ θέλει ὁ Θεός. Τήν καρδιά, ὄχι τό λαρύγγι! Ἡ παρηγοριά του γιά τή σιωπή ποῦ ἔχει ἐπιβάλλει στόν ἑαυτό του. Σιωπή γιά νά μήν ἐνοχλεῖ, ὅπως ἐνοχλοῦσε τότες ποῦ μικρός στεκόταν παράμερα στό ψαλτῆρι. Ὅπως ἐνοχλοῦσε ἀργότερα τούς φίλους του ποῦ προχώρησαν στήν ψαλτική κι ἄς πίστευε πῶς θά τόν θέλουν κοντά τους. Ὅπως ἐνοχλοῦσε τό φίλο του τόν Ἀποστόλη, ποῦ ἔγινε δεξιός ψάλτης στό διπλανό χωριό. Σταμάτησε, ἔτσι, νά ψέλνει μπροστά στόν κόσμο καί προτιμοῦσε τίς ἐρημιές. Μέ τά τροπάρια μετροῦσε τίς ἀποστάσεις. Ξεκίναγε μέ τόν ὄρθρο, ἔλεγε καί λίγα ἀπ’ τόν ἑσπερινό κι ἄν εἶχε κι ἄλλο δρόμο πρόσθετε καί μερικά σκόρπια τροπάρια. Αὐτό θά ἔκανε καί τώρα, μέρες τῆς Πασχαλιᾶς. «Μπρός, λοιπόν, παπά δῶσε του νά καταλάβει» μονολόγησε. Ἔκανε τό σταυρό του κι ἄρχισε: «Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν λαοί…».
Ἀφοῦ ἔψαλε ὅλον τόν κανόνα, προχώρησε καί στούς αἴνους κι ἐκεῖ κατά τό δοξαστικό ἔμπαινε πιά στά πρῶτα σπίτια τῆς Τραπεζούντας. Μέ τό ψάλσιμο κάπου εἶχε ἀφαιρεθεῖ. Ὅταν κατάλαβε πῶς ἦταν στόν τουρκομαχαλά σκέφτηκε νά γυρίσει πίσω. Στάθηκε λίγο νά προσανατολιστεῖ κι ὕστερα πῆρε ἕνα σοκάκι ἐκεῖ στ΄ ἀριστερά. Περίμενε νά τόν βγάλει ἔξω ἀπό τό Κάστρο, μ΄ αὐτό φιδογύριζε ἀνάμεσα στά τουρκόσπιτα. Σέ κάποια στροφή φάνηκε ἕνας καφενές κι ἀπόξω δύο τρεῖς τοῦρκοι ἀραχτοί, ἀπολάμβαναν τό ναργιλέ τους. Καθώς περνοῦσε μπροστά του ὁ ἕνας του φώναξε:
«Πόσο τά ξύλα παπά;»
«Πέντε γρόσια ἐφέντη μ’».
«Πολλά δέν εἶναι βρέ καραμπᾶς (μαυροκέφαλε;)»
«Ὄχι ἐφέντη μ’, ὄχι. Ἔρχουμαι ἀπό μακριά», ὁ πάπα – Λευτέρης ἤξερε ν’ ἀντιστέκεται στά παζάρια τῶν τούρκων. «Κι ὑστέρα τί παίρνεις μέ πέντε γρόσια;»
«Ἄντε νά σού δώσω τρία νά τά φέρεις καί στό σπίτι».
«Νά χαρεῖς τά νειάτα σου ἐφέντη μ’. Κάμε τά τουλάχιστο τέσσερα. Εἶμαι φτωχός κι ἔχω τόσα στόματα νά θρέψω».
«Καλά. Ἄς εἶναι. Θά σού δώσω τέσσερα». Σηκώθηκε ἀπ’ τό σκαμνί του, τεντώθηκε καί πλησίασε τόν παπά. Χαΐδεψε λίγο τό ζῷο καί μετά στράφηκε ἄγριος στό παπά.
«Δέν λυπᾶσαι τό ζῷο βρέ Γκιαούρ; Πῶς τό φόρτωσες τό καημένο; Κοντεύει νά ψοφήσει! Δέν φοβᾶσαι τό Θεό βρέ καραμπᾶς;»
«Ἀντέχει ἐφέντη μ’» τόλμησε ν’ ἀπαντήσει ὁ πάπα – Λευτέρης.
«Σούς μπρέ» ἔβαλε τίς φωνές ὁ τοῦρκος καί σήκωσε τό χέρι τοῦ ἀπειλητικά. «Πᾶμε σπίτι νά τό ταΐσεις λίγο καί νά τό ποτίσεις. Γκιαούρ. Διαβόλου γενιά!»
Γιόμισε ὁ μαχαλάς ἀπ’ τίς φωνές του. Ὁ παπάς, τόν ἀκολούθησε φοβισμένος. «Τρελός θάναι» σκέφτηκε κι ἀπό μέσα τοῦ ἔλεγε ὅσες εὐχές τοῦ ἐρχόντουσαν στό μυαλό. Μπροστά στήν αὐλόπορτα τοῦ σπιτιοῦ φώναξε ἕνα ὄνομα. Ὕστερα καί μέ μία κλωτσιά τήν ἄνοιξε διάπλατα.
«Μπές μέσα μπρέ γκιαούρ. Δέν φοβᾶσαι τό Θεό εἶσαι καί παπάς».
Μέ τόν ἴδιο τρόπο ἔκλεισε τήν πόρτα κι ἀμέσως δύο νεαροί ξεφόρτωσαν τό ζῷο. Ὁ τοῦρκος, μέ φωνές, τράβηξε σχεδόν τόν παπά Λευτέρη μέσα στό σπίτι, πού ἀπ’ τό φόβο τοῦ ἔχασε κάθε δύναμη ν’ ἀντισταθεῖ. Μόνο ἔτσι σάν ἀστραπή τοῦ πέρασε ἡ σκέψη: «Εἶδες τί ἔπαθες γιά νά μήν πᾶς στή Λειτουργία;»
Μέχρι τήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ χαλοῦσε τόν κόσμο μέ τίς φωνές του. Μόλις πέρασαν τό κατῶφλι τήν ἔκλεισε μέ τόση δύναμη λές κι ἤθελε νά τήν γκρεμίσει. Καί τότε ἔγινε ἡ μεταμόρφωση. Ὁ ἄγριος τοῦρκος, αὐτός ποῦ χωρίς αἰτία ἦταν ἕτοιμος νά κακοπαιδέψει τό φτωχό παπά, ἔπεσε στά γόνατα καί φίλησε τό χέρι του μέ σεβασμό. Ἡ φωνή τοῦ μόλις ἀκουγόταν.
«Σχώραμε παπούλη μου, σχώραμε» τοῦ εἶπε ἑλληνικά. «Δέν εἶχα κακό σκοπό. Γί΄ αὐτά τά σκυλιά φώναζα, ποῦ μᾶς ἔβλεπαν. Μήν καταλάβουν τίποτα καί χαθοῦμε. Χριστιανοί εἴμαστε κι ἐμεῖς κι ἄς φαινόμαστε τοῦρκοι».
Κατάλαβε. Εἶχε μπροστά του ἕναν ἀπ’ αὐτούς ποῦ οἱ ρωμιοί ὀνόμαζαν κλωστούς. 

Ἕναν ἀπ’ αὐτούς ποῦ ἀντιστάθηκαν τόσα χρόνια στήν ὑποδούλωση τῆς ψυχῆς. Στή φαντασία τοῦ ὁ ἠρωϊσμός κι ἡ πίστη τούς ἔπαιρναν μυθικές διαστάσεις. Πᾶνε μερικά χρόνια ποῦ ἄκουσε γί΄ αὐτούς. Τότε θυμᾶται θέλησε νά τούς συναντήσει, νά ἔρθει σ’ ἐπαφή μαζί τους. Τόν συγκράτησαν οἱ πιό φρόνιμοι. Θάρθει ἡ στιγμή τοῦ εἶπαν, καλύτερα νά μή βιάζεσαι. Πέρασαν τά χρόνια κι ἡ στιγμή δέν ἦρθε. Στήν ἀρχή μάθαινε πῶς κάποιος παπάς βρέθηκε στή δίνη τῆς ἱστορίας τους, μά κι αὐτό σταμάτησε μέ τά χρόνια. Ἔτσι, κάπου μέσα του, ἄρχισε νά μήν πολυπιστεύει στήν ὕπαρξή τους. Ἄρχισε νά ἀμφιβάλλει γιά πολλά, ἤ νά τά δέχεται σάν μία χαριτωμένη ὑπερβολή. Καί νά τώρα ποῦ εἶχε μπροστά του ἕνα δικό τους. Τόν ἐπίασε ἀπό τά χέρια καί τόν σήκωσε. Ἐκείνη τή στιγμή φάνηκαν δύο γυναῖκες, ἡ μία νέα ἡ ἄλλη ἡλικιωμένη, καί τόν περιτριγύρισαν ἕνα τσοῦρμο παιδιά!
« Ἡ φαμιλιά μου παπούλη μου» τοῦ εἶπε ὁ κρυφός χριστιανός.
Σέ λίγο καθισμένοι στό σαλόνι ἀντάλασσαν τίς ἱστορίες τους. Αἰσθάνονταν γνωστοί ἀπό χρόνια. Ἦταν κι αὐτοί ὅπως ὅλοι οἱ δικοί τους. Χρόνια τώρα, ἀπό πατέρα σέ παιδί, κράταγαν μυστική τήν πίστη τους καί συνέχιζαν φανερά νά κάνουν τή ζωή τοῦ μουσουλμάνου. Πρῶτα κοντά τούς ἔμενε ἕνας χότζας ποῦ ἦταν κρυφός παπάς. Αὐτός τούς βάφτισε, αὐτός τούς πάντρεψε, αὐτός κήδευε τούς πατεράδες τους. Ὅλα στά κρυφά. Νύχτα πάνω στή νύχτα. Τή μέρα τούς πάντρευε τούρκικα. Τή νύχτα χριστιανικά. Γεννιόταν ἕνα παιδί; Τή μέρα ἔκανε σουνέτι. Τή νύχτα βαφτίσια. Στό θάνατο ὁ πρῶτος ποῦ ἔμπαινε στό σπίτι ἦταν αὐτός. Μόνος μέ τήν οἰκογένεια τοῦ νεκροῦ διάβαζε τρισάγιο. Τή νύχτα ἔκανε τήν κηδεία καί τό πρωΐ ὅλα τά ἔθιμα τῶν μουσουλμάνων. Διπλή ζωή, διπλό ξόδι. Ἀπό τότε ὅμως ποῦ πέθανε, ἔμειναν ὀρφανοί. Ἀλειτούργητοι. Ἀβάφτιστοι. Δύο χρόνια ἔχουν νά κάνουν Ἀνάσταση. Τή νύχτα τό Μεγάλο Σάββατο ἄκουσαν τίς καμπάνες ἀπ’ τό χριστιανικό μαχαλά. Ἄναψαν κερί καί ἔψαλαν σιγανά τρεῖς φορές τό «Χριστός Ἀνέστη».
«Νά κάνουμε τώρα τήν Ἀνάσταση», ἡ ἰδέα ἄστραψε στό μυαλό τοῦ πάπα – Λευτέρη. «Τί πειράζει; Πασχαλιά εἶναι ἀκόμη. Ἑτοιμαστεῖτε κι ἐδῶ εἴμ΄ ἐγώ».
Ἀπ’ τή στιγμή ἐκείνη ἕνας ὁλάκερος μηχανισμός μπῆκε σέ λειτουργία. Μέχρι τό βράδυ βρέθηκαν ἄμφια, σκεύη, πρόσφορα ἐνῷ ἕνα νιό παληκάρι, μέ γρήγορο ἄλογο, ἔτρεξε στό χωριό νά καθησυχάσει τήν παπαδιά, ποῦ δέν θά γύριζε ὁ παπάς ἐκεῖνο τό βράδυ.
Γύρω στά μεσάνυχτα γιόμισε τό σπίτι ἀπό κρυφοχριστιανούς. Ἄντρες, γυναῖκες, παιδιά πέρασαν τό κατώγι μ’ ἁγιοκέρια ποῦ εἶχαν μόνοι τους ἑτοιμάσει. Στήν ἀνατολική πλευρά μία κασέλα εἶχε γίνει Ἁγία Τράπεζα. Ὁ πάπα – Λευτέρης ἄρχισε τό ψάλσιμο μ΄ ἕνα γέροντα.
«Κύματι θαλάσσης τόν κρύψαντα πάλαι διώκτην τύραννον».
Τούτους ΄δῶ δέν ἐνοχλοῦσε ἡ φωνή του. Γι’ αὐτό δέν ἄκουσε ἐκεῖνο τό «σούς μπρέ», ποῦ τοῦ μαύριζε τήν ψυχή. Τούς ἔφτανε ποῦ ἄκουγαν τά λόγια. Κι ἄν ἔκρινε ἀπό τά βλέμματα, ἴσως καί νά φχαριστιόντουσαν ἀπ’ τό ψάλσιμό του. Στό τέλος ἄναψε τό κερί τοῦ ἀπ’ τό καντῆλι ποῦ τρεμόπαιζε καί κάλεσε τούς μυστικούς χριστιανούς του:
«Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός καί δοξάσατε Χριστόν τόν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν».
Μετά, ἐκεῖ στή μέση, ἔψαλε «τήν Ἀνάστασίν σου Χριστέ Σωτήρ», διάβασε τό Εὐαγγέλιο κι ἐνῷ ἡ πόλη ἡσύχαζε, ψάλανε ὅλοι μαζί τό «Χριστός Ἀνέστη». Γύρω του τά δακρυσμένα μάτια τοῦ σκλάβωναν τήν καρδιά. Ἦταν μία ἀπ’ τίς στιγμές ποῦ θά τόν συνόδευαν σ’ ὅλη του τή ζωή.
Ἦταν ἕτοιμη νά ξεπροβάλει ἡ νέα μέρα, ὅταν ξεκίναγε νά γυρίσει στό χωριό. Πίσω του ἄφηνε τό σπίτι, ποῦ ἔγινε ἡ κολυμπήθρα γιά ν’ ἀναβαπτιστεῖ στήν πίστη του κι ἕνα κομμάτι τῆς καρδιᾶς του. Θαρχόταν νά τό συναντήσει πάλι σέ λίγες μέρες. Τόν περίμεναν οἱ νέοι του χριστιανοί. Μαζί τους καί τά μικρά παιδιά, ποῦ εἶχαν μείνει ἀβάπτιστα.
Τώρα ἤξερε. Κάθε φορᾶ ποῦ ξεκίναγε μέ ξύλα γιά τήν Τραπεζούντα θά ἔφερνε κι ἕνα φόρτωμα στόν τουρκομαχαλά. Κάθε φορᾶ καί σέ διαφορετικό σπίτι. Τή νύχτα τό σπίτι αὐτό θά γινόταν ἡ ἐκκλησιά κι ἐκεῖ θά συνάζονταν οἱ κλωστοί. Ἄπ΄ τά πιό ἀπίθανα μέρη ξεφύτρωναν οἱ μαῦρες σκιές ποῦ ἀδιαφοροῦσαν γιά τήν προχωρημένη ὥρα. Τίς πιό πολλές φορές ἐρχόταν στό σπίτι τοῦ πεθαμένου κρυφοῦ παπᾶ ὅπου ὑπῆρχε ὁλάκερη ἐκκλησιά κρυμμένη ἄπ’ τά μάτια τοῦ κόσμου. Μυστικές πόρτες ἔφερναν τούς πιστούς ἀπό τούς σκοτεινούς δρόμους. Ἔξω οἱ νέοι εἶχαν ἀναλάβει τή φύλαξη. Τόσα χρόνια στή ζωή αὐτή ἔμαθαν νά φροντίζουν τήν ἀσφάλειά τους. Μαζί τους ἄρχισε κι αὐτός νά ζεῖ τούς φόβους καί τίς ἀγωνίες τους κι ὅταν γνωρίστηκαν καλά ἡ ἔγνοιά του σκλαβώθηκε στό μαχαλά τους.
«Τά παιδιά ἔχουν σήμερα μπαϊράμι» ἔλεγε στήν παπαδιά «κι ὅλη μέρα θά εἶναι νηστικά»…
 Γιώργη Θ Πρίντζιπα, Τό συναξάρι τῶν κρυφῶν ὀνείρων,  Τά ξύλα τοῦ παπᾶ (ἀποσπάσματα), σέλ. 113 -140, ἔκδοσις 1η , ἔκδοσις Τέρτιος

Ένας ιερομόναχος και μία ρωσίδα πιστή στα χρόνια της αθείας

Ενας Σέρβος ιεροµόναχος της Μονης Χιλανδαρίου του 'Αγίου Όρους, ύστερα από µιά του επίσκεψη στή Ρωσία γράφει:

«'Αφ' ότου φθάσαµε σ' αύτή τή χώρα είχα δυσκολίες νά γράψω στούς φίλους µου στόν «ελεύθερο κόσµο», ακόµα καί στούς δικούς µου στό Χιλανδάρι. Πουθενά δέν ύπάρχουν γι' αυτό κατάλληλες κάρτες. Σ' αύτές είκονίζονται πάντοτε πρωταγωνιστές της επαναστάσεως, ηρωες του έθνους καί πρωτοπόροι της έθελοντικής έργασίας. Μόνον εδώ στόν προθάλαµο του ξενοδοχείου, στίς κάρτες, είδα διάφορα πολιτιστικά µνηµεία, µεταξύ αυτών καί θαυµάσιους ναούς.

Πήρα κάµποσες απ' αύτές τίς κάρτες καί πλησίασα την υπάλληλο γιά νά πληρώσω. Πίσω από τό ταµείο στεκόταν μιά γυναίκα 40 περίπου ετών. Τό βλέµµα της ήταν συγγενικό. Όταν άκουσε στη γλώσσα της τήν έρώτηση γιά την τιµή, εδειξε περιέργεια καί ρώτησε από που είµαι. Όταν άκουσε γιά τό 'Άγιο "Ορος, άναστέναξε µέ θαυµασµό. Όσο εγώ έψαχνα ανάµεσα στά ρούβλια, γιά νά βρώ τά καπίκια καί νά συµπληρώσω τό ποσό, αύτή σκυµµένη εγραφε κάτι σ' ένα σηµείωµα. Γύρω µας δέν ύπήρχε κανείς. Έρριξε µατιές  δεξιά καί αριστερά, πηρε ένα χάρτη της πόλεως καί µαζί µ' εκείνο τό σηµείωµα µου τά εβαλε στό χέρι, προφέροντας µέ µισή φωνή: «'Εγώ είµαι πιστή».

Στό δρόµο µέχρι τό δωµάτιο διάβασα εκείνο τό σηµείωµα.

Σ' αύτό εγραφε «περί ύγείας καί σωτηρίας» καί µετά µερικά ονόµατα ανδρικά καί γυναικεία. 'Αµέσως από τόν ταξιδιωτικό µου σάκκο εβγαλα τό εγκόλπιο της Θεοτόκου της «Τριχερούσας» του Χιλανδαρίου, ένα ξυλόγλυπτο άγιορείτικο σταυρό, ενα κουτάκι λιβάνι καί µερικές είκονίτσες αγίων, πού άντιστοιχούσαν στά ονόµατα του σημειώματος, καί κατέβηκα κάτω στό χώλ. Ξανά, δέν ύπήρκε κανείς µπροστά στήν καντίνα.

 'Έδωσα σ' εκείνη την τυπική ρωσίδα τά δώρα µου. Μέ γρήγορη κίνηση τών χεριών της τά τοποθέτησε κάτω από τόν πάγκο καί πρόφερε µέ σιγανή φωνή: «Νά σας σώσει ό Θεός!». Στή φράση αύτή ήταν έναποτεθημένη όλόκληρη ή τρεµάµενη ψυχή της.Αύτή τήν ήµέρα καί την επόμενη, κάθε φορά πού περνούσα από εκεί, µέ τό φωτεινό της βλέµµα αναζητούσε εύκαιρία νά µου έκφράσει πάντοτε νέα εύχαριστία»,

(Μητροφάνους Χιλανδαρινού: Άγία Ρωσία στό Σοβιετική 'Ένωση. σ. 112-113).  

Οι ανθισμένες κερασιές της Ιαπωνίας

Στην Ιαπωνία τα ανθισμένα δέντρα, και συγκεκριμένα οι κερασιές, γίνονται κάθε χρόνο αφορμή για μια γιορτή σαν ζωγραφιά: το hanemi.
Αυτή τη φορά το hanemi, εκτός από μία παραδοσιακή ιαπωνική γιορτή, είναι για τους κάτοικους της χώρας και μία γιορτή ελπίδας μέσα στις δύσκολες στιγμές που ζουν μετά τον πρωτοφανή σεισμό και το ολέθριο τσουνάμι. Η αρχή της άνοιξης σηματοδοτείται από την άνθιση των κερασιών, κάτι που μεταφορικά μπορεί να ερμηνευτεί σαν ένα νέο ξεκίνημα για τους περισσότερους Ιάπωνες. Σύμβολο της άνοιξης, οι κερασιές έχουν μία περίοδο ανθοφορίας που διαρκεί μόλις μία εβδομάδα. Στο διάστημα αυτό οι κάτοικοι της χώρας γιορτάζουν το μεγαλείο της φύσης και οργανώνουν περιπάτους σε μέρη που κατακλύζονται από χρώματα και μυρωδιές. Μικροί και μεγάλοι ξεχύνονται σε δημόσια πάρκα και πλατείες κάνοντας πικ νικ και απολαμβάνοντας τις μαγικές εικόνες από τις ανθισμένες κερασιές που από μακριά μοιάζουν με ροζ σύννεφα.

Για την ακρίβεια, στην Ιαπωνία υπάρχουν πάνω από 100 ποικιλίες κερασιών που  καλλιεργούνται σε όλη τη χώρα, ομορφαίνοντας κήπους και πάρκα, με πιο γνωστή και διαδεδομένη την ποικιλία με την ονομασία Somei Yoshino. Τα περισσότερα άνθη κερασιάς έχουν 5 πέταλα, παρόλα αυτά μπορεί κανείς να συναντήσει και ποικιλίες με 10 ακόμα και 20 πέταλα τα οποία ονομάζονται yaezakura. Το χρώμα των ανθών τους είναι απαλό ροζ και λευκό, αλλά υπάρχουν και άλλα πιο σπάνια με σκούρα ροζ, κίτρινα και πράσινα άνθη. Ειδικά μετεωρολογικά δελτία ενημερώνουν για τη διάρκεια του hanemi που φέτος έχει ξεκινήσει από τα τέλη Μαρτίου και σε μερικές περιοχές θα διαρκέσει έως τις αρχές Μαΐου.

Αγαπημένα μέρη για να απολαύσει κανείς το θέαμα των κερασιών βρίσκονται στο Τόκιο, το Κιότο και την Οσάκα. Ειδικά στο Τόκιο, παράλληλα στον ποταμό Nakameguro υπάρχει ένα από τα ομορφότερα μέρη το οποίο επισκέπτονται οι Ιάπωνες την περίοδο του hanemi. Εξίσου δημοφιλείς είναι οι κήποι Shinjuku Gyoen, με πάνω από χίλια δέντρα κερασιάς και πάνω από 10 ποικιλίες, αλλά και το Ueno Park που βρίσκεται κοντά στο Εθνικό Μουσείο της πόλης. Ένα ακόμη θεαματικό σκηνικό από ανθισμένες κερασιές δημιουργείται στο Edo Caslte, στο πάρκο Kitanomaru, όπου γίνονται και βαρκάδες στο ποτάμι. Στο πιο παραδοσιακό Κιότο, βόρεια της πόλης, υπάρχει το Μονοπάτι του Φιλοσόφου (Philosopher’s Path), αγαπημένο μέρος των κατοίκων της πόλης με εκατοντάδες κερασιές. Στην Οσάκα, στο πάρκο Kema Sakuranomiya περίπου 5.000 δέντρα βρίσκονται παράλληλα με τον ποταμό Okawa καλύπτοντας αρκετά χιλιόμετρα και εντυπωσιάζοντας κάθε επισκέπτη. 


Και άλλες φωτογραφίες ΕΔΩ

ΤΑ ΠΕΤΑΜΕΝΑ ΛΕΦΤΑ...!

Του μακαριστού μητροπολίτου Πρεβέζης κυρού Μελετίου

Μοῦ γράφει ὁ κ. Ἀθαν. Κόλλιας:

Τό 1971 ἐπήγαμε μέ τήν σύζυγό μου Ἑλένη στήν Ρόδο. Ἐμείναμε ἐκεῖ μία ἑβδομάδα. Τό τελευταῖο βράδυ καθίσαμε στήν παραλία. Δίπλα μας ἦταν καί ἕνα ἄλλο ἀνδρόγυνο. Στίς 8 τό βράδυ ἦλθε καί ἕνα βαποράκι. Ἦρθαν δύο νέα παιδιά καί ἔκατσαν στό ἴδιο τραπέζι. Καί ἄρχισαν νά διηγοῦνται, τί εἶδαν στό μοναστήρι πού εἶχαν πάει.

Τά λόγια τους μοῦ ἄρεσαν. Ζήτησα συγγνώμη καί ἐρώτησα. 
-Ποῦ εἶναι τό μοναστήρι αὐτό;
-Στήν Σύμη.
-Καί πῶς πᾶνε ἐκεῖ;
-Τό πρωΐ θά πάρετε ἀπό ἐδῶ τό καραβάκι. Θά πᾶτε. Καί τό βράδυ θά σᾶς φέρει πάλι ἐδῶ. 
-Κρῖμα! Πολύ θά τό ἤθελα. Ἀλλά αὔριο πρωΐ φεύγουμε γιά τήν Ἀθήνα. 
-Ἄ, δέν πειράζει. Ἄν θέλεις, βάλε κάτι μέσα σέ ἕνα μπουκαλάκι, πέταξέ το στήν θάλασσα, καί παρακάλεσε τόν ἅγιο Ταξιάρχη νά τό πάει στό μοναστήρι του. Καί θά τό πάει.
- Θά στείλω!
Μά ἀμέσως παρενέβη ἡ σύζυγός μου. Εἶπε αὐστηρά:
-Νά μήν στείλεις. Θά πᾶνε τά λεφτά χαμένα.
-Θά στείλω! Καί ἄς πᾶνε χαμένα. 

Ἦταν νύχτα. Ἐφύγαμε γιά ὕπνο. Καί στό δρόμο ἀλλάξαμε γνώμη.
-Δέν πᾶμε αὔριο γιά λίγες ἡμέρες στήν Κῶ;
Ἐπήγαμε καί ἐμείναμε ἐκεῖ μιά ὁλόκληρη ἑβδομάδα. Καί ἐξέχασα ἐντελῶς τόν Ταξιάρχη καί τό μπουκάλι. Τό θυμήθηκα, ὅταν πηγαίναμε γιά τό καράβι, νά γυρίσωμε στήν Ἀθήνα. 
Λέω λοιπόν στήν Ἑλένη:
-Προχώρει σύ. Ἐγώ θά πάω μιά στιγμή νά πάρω ἕνα πεπονάκι καί λίγα σταφύλια γιά τό δρόμο. Δεκαπενταύγουστος εἶναι. Τί θά φᾶμε;
Δέν ἤθελε. Ἀλλά ἐγώ δέν τήν ἄκουσα.

Γύρισα βιαστικά στό σπίτι πού ἐμείναμε καί ζήτησα ἀπό τήν οἰκοδέσποινα ἕνα μπουκαλάκι. Μοῦ ἔδωκε. Ἐπῆρα καί λίγα φροῦτα ἀπό τό μανάβη (πεπόνι καί σταφύλια) καί μπήκαμε στό βαπόρι γιά Ἀθήνα.
Ἄκουσα τά σχολιανά μου. Ἀλλά ἔκαμα τόν κουφό. Καί ἐπέρασε.

Στόν δρόμο, κοιτούσαμε τά παράλια καί ξεχαστήκαμε. Τό βράδυ κοιμηθήκαμε. Καί ξυπνήσαμε στό Σούνιο. Μοῦ λέγει ἡ γυναίκα μου.
-Δέν φέρνεις τά φροῦτα νά φᾶμε κάτι; Θά φθάσωμε στό σπίτι στίς 11.00.
Ἄνοιξε τήν τσάντα καί βρῆκε μέσα τό μπουκάλι.
-Ὥστε τό πῆρες!
-Τό πῆρα. Ἀλλά δέν τό ἔρριξα γιά νά μήν πᾶνε τά λεφτά μας χαμένα.

Μετά ἀπό λίγο βγήκαμε στό κατάστρωμα. Εὑρῆκα μία πρόφαση καί κατέβηκα πάλι κάτω. Ἐπῆρα τό μπουκαλάκι. Ἔβγαλα 50 δρχ. (χαρτονόμισμα τότε· 150 € σημερινά). Τό δίπλωσα σέ λίγο χαρτί. Καί τό ἔβαλα μέσα στό μπουκάλι. Ἀλλά δέν εἶχε φελλό. Ψάχνω στό καράβι νά βρῶ. Πουθενά φελλός. Βούλωσα τό μπουκάλι μέ χαρτί ἐφημερίδας. Τό ἔδεσα καί μέ μιά κλωστή. Καί τό ἐπέταξα στήν θάλασσα· καί εἶπα:
-Ἄν τό θέλει ὁ ταξιάρχης νά πάει, θά πάει.
Στήν Ἑλένη δέν εἶπα τίποτε.


Πέρασαν ἀπό τότε Αὔγουστος, Σεπτέμβριος, Ὀκτώβριος, Νοέμβριος. Στά τέλη τοῦ Νοέμβρη ἐπῆγα στό χωριό μου. Ἐκεῖ  ξαναθυμήθηκα τό μπουκαλάκι.
-Βρέ, τί νά ἔγινε;
Στίς 12 Δεκεμβρίου γύρισα.
Ὅταν μπῆκα στό σπίτι ἡ γυναίκα μου μέ περίμενε μέ ἕνα γράμμα στό χέρι. Ἦταν ἀπό τή Μονή τοῦ Πανορμίτη στή Σύμη. Γράμμα τοῦ ἡγουμένου. Καί ἀπόδειξη γιά 50 δρχ. Τά ἔδειξα στή γυναίκα μου μέ τά λόγια.
-Βλέπεις, ἄπιστε Θωμᾶ; Τό ἔρριξα. Καί τά λεφτά σου δέν πῆγαν χαμένα.
-Ἴσως ὁ ταξιάρχης δέν μέ ἄφησε νά ρίξω τό μπουκαλάκι στή θάλασσα τότε πού ἤμαστε κοντά (δηλαδή στήν Ρόδο ἤ στήν Κῶ), ἀλλά στό μακρινό Σούνιο, γιά νά στερεώσει τήν πίστη τῆς κυρίας μου.
* * *
Πόσα τέτοια συμβαίνουν.
Μεγάλα τά ἔργα τοῦ Ἁγίου.
Μεγάλα τά τῆς πίστεως κατορθώματα.
πηγή

...πρέπει επειγόντως να φυσήξει Θεός…

από την παράσταση “Κορίτσι μπαταρία” με την Όλια Λαζαρίδου σε 

σκηνοθεσία Ευριπίδη Λασκαρίδη

πηγή

Η αντιμετώπιση μίας ατίθασης κόρης(Από επιστολή του γέροντα Παισίου)

Αγαπητέ μου αδελφέ κύριε Β. 
«Χαίρε εν Κυρίω». Σχετικά με το παιδί σας πού μου γράφετε, έχω τη γνώμη ότι μια αυστηρή στάση θα το κάνει πολύ χειρότερα. Να του λέτε το καλό με καλό τρόπο καί να μην το πιέζετε μετά αλλά να δείχνετε ότι στενοχωρείστε για τον δρόμο πού τραβάει (πράγμα πού θα φαίνεται μόνο του, γιατί ούτε ή χαρά κρύβεται ούτε καί ή στενοχώρια) . θα κάνετε εσείς το καθήκον σας με τίς συμβουλές καί μετά να το εμπιστευθείτε στον Θεό. Νομίζω ότι περισσότερα αποτελέσματα θα φέρει, όταν ό πόνος αξιοποιηθεί στην προσευχή, παρά να πονάτε για τίς αταξίες του παιδιού επιμένοντας, γιατί το παιδί τώρα είναι αναστατωμένο από την σάρκα καί υπό την επίδραση του πονηρού, γιατί του έδωσε δικαιώματα.

Μπόρα είναι καί θα περάσει. Μην στενοχωρείστε, θα συνέλθει αργότερα. Ούτε καί να το πάρετε κατάκαρδα, πού θα χάση την αγνότητα του καί τι θα γίνει μετά, γιατί οι άνθρωποι της εποχής μας έχουν άλλο τυπικό, την αμαρτία την έκαναν μόδα Ό Θεός να μας ελεήσει. Κοιτάξετε όσο μπορείτε να μην το αποπαίρνετε, όπως ανάφερα, για να μην κόψη το σχοινί καί φυγή από την οικογένεια, γιατί θα συνέλθει μετά καί δεν θα θέλει να πλησίαση από εγωισμό, οπότε θα χαθεί τελείως. Ως αναφορά για τον γιατρό πού μου γράφετε. Στην κατάσταση πού βρίσκεται καί να παρουσίαζε καί κάτι, νομίζω θα πάθη ζημιά, γιατί από το ένα μέρος ό μεγάλος εγωισμός του, από το άλλο μέρος ό λογισμός ότι κάτι έπαθε, μαζί με τίς σαρκικές επιθυμίες πού δεν θα εκπληρώνονται, θα πάθη ένα τρακ, καί θα γίνει χειρότερα, ενώ το παιδί δεν έχει τίποτα, παρά μόνο τη σαρκική παιδική τρέλα της ηλικίας, ή οποία έχει αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό, γιατί άναψε μόνη της την πυρκαγιά με την απρόσεκτη ζωή της. 

Εάν νομίζετε ότι κάτι έχει, καί ό γιατρός σας λέγει να της δίνετε φάρμακα, δεν φέρω καμιά αντίρρηση, αλλά να κάνετε ένα μικρό διάστημα υπομονή, να παραβλέπετε τίς αταξίες της, να σας πλησίαση λίγο περισσότερο, καί με την πρώτη ευκαιρία πού θα σας δώσει ή ίδια (ότι νιώθει λίγο αδιάθετη) η έστω να βρείτε καμιά αφορμή με τρόπο, τότε να την πάτε στο γιατρό. Πάντως μη στενοχωρείστε, δεν θα αφήσει ό Θεός, ούτε καί τίς αμαρτίες των παιδιών της εποχής μας θα τίς κρίνει με τίς αμαρτίες των παιδιών της δικής μας εποχής. 

Εύχεστε, καί εγώ θα εύχομαι, καί ό καλός Θεός να βοηθήσει καί το παιδί σας καί όλα τα παιδιά σας καί όλα τα παιδιά του κόσμου. 

Με αγάπη Χριστού Μον Παΐσιος

Η ανταπάντηση στον ξενόφερτο καθολικό άγιο των ερωτευμένων

Η ανταπάντηση στον ξενόφερτο καθολικό άγιο των ερωτευμένων,Βαλεντίνο,έρχεται από την Κρήτη και λέγεται Άγιος Υάκινθος.
Ο Άγιος Υάκινθος,Άγιος της αγάπης,του έρωτα,προστάτης των ζευγαριών,της σχέσης άνδρα και γυναίκα,γιορτάζεται πλέον κάθε χρόνο,στον ίδιο τόπο,12 χιλιόμετρα νότια των Ανωγείων,στους ορεινούς Φούρνους,στο ομώνυμο πέτρινο εκκλησάκι (σε στυλ ΜΙΤΑΤΟΥ) που χτίστηκε στην χάρη του,και σε υψόμετρο 1200 μέτρα(στον Ψηλορείτη)."στις 3 Ιουλιου

…ο Αγιος Υάκινθος σαν ιδεολογία λέγεται με τρεις κουβέντες: ο Αγιος των αισθημάτων, της ανάμνησης και της προσδοκίας τους. Γι’ αυτό τους λέω, όταν θα πηγαίνετε στον Αγιο Υάκινθο θα ανάβετε δυο κεριά, ένα στην ανάμνηση και ένα στην προσδοκία. Σ’ έναν τέτοιο χώρο παράκλησης οφείλω, από τη μια, να θυμηθώ μιαν αγάπη μεγάλη που έχασα, αλλά μπορώ από την άλλη, να παρακαλέσω να με επισκεφθεί πάλι το αίσθημα. Επομένως, δεν είναι ο Αγιος του Έρωτος ο Υάκινθος, αλλά ο Αγιος της ανάμνησης των αισθημάτων και της προσδοκίας τους". 

Ο ΑΓΙΟΣ ΥΑΚΙΝΘΟΣ 
Καταγόταν από την Καισαρεία της Καππαδοκίας και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού (98-117). Ήταν άνθρωπος με εξαιρετική συμπεριφορά και διετέλεσε κουβικουλάριος (θαλαμηπολος)του αυτοκράτορα. Διεκπεραίωνε τα καθήκοντα του μέσα στο παλάτι κατά τον καλύτερο τρόπο. Ήταν προσεκτικός και  δε μολύνθηκε από τη χλιδή των ανακτόρων. Ή ψυχή του ολόκληρη ήταν δοσμένη στο Σωτήρα Χριστό. Γι' αυτό, όταν ό Τραϊανός διέταξε διωγμό κατά των χριστιανών, ό Υάκινθος δε δίστασε να ομολογήσει μπροστά στον αυτοκράτορα ότι είναι χριστιανός. Ό Τραϊανός εξεπλάγη και του είπε ότι είναι αχάριστος, για την εμπιστοσύνη και την υπόληψη πού του πρόσφερε το παλάτι. Τότε ό Υάκινθος με ψυχική άνεση απάντησε: 
Ό Τραϊανός, στενοχωρημένος από τα λόγια του Υακίνθου, διέταξε να τον φυλακίσουν χωρίς να του δίνουν καθόλου φαγητό, εκτός και αν ήθελε να φάει ειδωλόθυτα. Σαράντα μέρες πέρασε έτσι ό Υάκινθος, χωρίς να αγγίξει τα ειδωλόθυτα. Την 41η, όμως, παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο. ( το 98 μ.Χ.),σε ηλικία 20 χρόνων

 Θα τελειωσω την αφηγηση μου με στιχους από ένα τραγουδι του Αλκινοου Ιωαννιδη…

Ο Άγιος Υάκινθος ξυπνάει τα μεσημέρια
παίρνει την Κρήτη στα φτερά, τον έρωτα στα χέρια
κατηφορίζει το βουνό το μονοπάτι πέρνει
και ο ήλιος μόλις τον κοιτά χαμογελά και γέρνει

Ο Άγιος Υάκινθος ανοίγει παραθύρια
σμίγει τα στήθια τα κορμιά και χτίζει τα γιοφύρια
ν' αγαπηθούν οι άνθρωποι να ομορφήνει ο κόσμος
ν' ανθίσει ο βασιλικός η ρίγανη κι ο δυόσμος

Ο Άγιος Υάκινθος ξυπνάει στον Ψηλορήτη
να 'ρχότανε να πέρναγε κι απ 'το δικό σου σπίτι
να σου'φερνε να σου'λεγε των δέντρων τον έρωτά του
να ξύπναγες απ'την αρχή να 'ρχόσουνα κοντά του....

Νίκησα καρκίνο και «μισή» μήτρα!

Η 30χρονη Ελληνίδα διηγείται πώς κατάφερε να γίνει μητέρα 

Από το "πω, πω, τι έπαθα, γιατί να με βρει εμένα τέτοιο κακό;", στη μάχη και τελικά στο "απολαμβάνω ένα δώρο Θεού, είμαι μια ευτυχισμένη χαζομαμά! Κρατώ στα χέρια μου το πρώτο μου παιδάκι." Δεν το πίστευα ότι παρά την κατάστασή μου, χωρίς τράχηλο, κυοφορούσα. Έβλεπα την κοιλιά μου να μεγαλώνει και αναρωτιόμουν: "Αυτό συμβαίνει σε μένα;". Αργότερα, όταν πια ένιωθα το μωρό να κλωτσά μέσα μου, πείστηκα. Η χαρά μου τότε έγινε απερίγραπτη! Εδώ και λίγες μέρες απολαμβάνω ένα δώρο του Θεού, είμαι μια ευτυχισμένη χαζομαμά! Κρατώ στα χέρια μου το πρώτο μου παιδάκι. 
Στο πρώτο άκουσμα, όταν οι γιατροί σου λένε ότι έχεις προχωρημένη κακοήθεια στον τράχηλο, σου έρχεται κεραμίδα. Λες το αυτονόητο, "πω, πω, τι έπαθα, γιατί να με βρει εμένα τέτοιο κακό;". Από την πρώτη στιγμή ωστόσο, πριν από δύο χρόνια, πίστεψα πως θα καταφέρω να το ξεπεράσω όλο αυτό. Μπόρεσα να το αντιμετωπίσω πιο ψύχραιμα, μόλις σκέφτηκα πως δεν είμαι και η μοναδική σ΄ όλο τον κόσμο που έρχεται αντιμέτωπη με κάτι τόσο άσχημο. Μπορεί στον καθένα, ανεξαρτήτως ηλικίας, να τύχει. Έπρεπε λοιπόν να μεταβώ σε ειδικό κέντρο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι γιατροί υποχρεώθηκαν να προχωρήσουν σε ριζική τραχηλεκτομή, αλλά και αφαίρεση λεμφαδένων. Ευτυχώς δεν επέλεξαν να αφαιρέσουν και τη μήτρα μου στο σύνολό της, ακριβώς για να μη μου στερήσουν τη δυνατότητα να μπορέσω να κάνω ένα παιδί. 

Πάλευα με τον φόβο
 
Έβαζα για καιρό στην άκρη τις κακές σκέψεις για την υγεία μου. Προτιμούσα να παλεύω με το κυρίαρχο μέσα μου συναίσθημα, τον φόβο. Δεν ήξερα αν θα μπορούσα να φέρω αυτό το μωρό στον κόσμο. Στο μυαλό μου όμως δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μόνο αυτή η επιθυμία μου, να γίνω πάση θυσία μητέρα! Πράγματι, τρεις μήνες αφότου επέστρεψα υγιής πια στην Ελλάδα, το πήρα απόφαση να κάνουμε επιτέλους πράξη με τον σύζυγό μου το όνειρό μας. Ανέκαθεν ήταν πιο ψύχραιμος από εμένα και τον είχα πάντα στο πλευρό μου. Το ίδιο και τους γονείς μου. Αλλά και ο γιατρός μου με στήριξε, εξαρχής. "Μην ανησυχείς, ό,τι και να γίνει παιδί θα κάνεις!", με εμψύχωνε, την ώρα που εγώ είχα το δικό μου, εμφανέστατο άγχος, για το αν θα μπορέσω τελικά να μείνω έγκυος με "μισή" μήτρα! 

Υψηλού κινδύνου 

Μόλις πια, δόξα τω Θεό, με την κατάλληλη ιατρική βοήθεια και την υποβοηθούμενη γονιμοποίηση, τα κατάφερα, τότε ήταν που το στρες και η φόρτισή μου κορυφώθηκαν: γνώριζα εκ των προτέρων ότι η εγκυμοσύνη μου θα ήταν υψηλού κινδύνου, πως θα χρειαζόταν να περάσω από πολλά ενδιάμεσα ψυχοφθόρα στάδια. Στο πρώτο δίμηνο ακόμα δεν είχα καταλάβει καλά καλά τι γινόταν, απλώς πρόσεχα τον εαυτό μου, όπως κάνουν όλες οι εγκυμονούσες. Όσο όμως το παιδί μεγάλωνε και εγώ έπαιρνα κιλά, ο γιατρός μου μού συνιστούσε να προσέχω ακόμα περισσότερο από μια συνηθισμένη έγκυο, ακριβώς λόγω της ιδιαίτερης κατάστασής μου. Από τότε όλα έγιναν εξαιρετικά δύσκολα για μένα, αφού έπρεπε πλέον να μην κυκλοφορώ καθόλου. Ουσιαστικά έμεινα κατ΄ οίκον όλο αυτό το διάστημα της εγκυμοσύνης μου, μονίμως ξαπλωμένη από τον έκτο μήνα, τον τελευταίο ενάμιση- ώσπου να γεννήσω με καισαρική- παρέμεινα στο νοσοκομείο. Αυτό ήταν και το λιγότερο που με απασχόλησε, το ίδιο κι ότι χρειάστηκε να αφήσω στην άκρη επί μήνες την κοινωνική μου ζωή και τη δουλειά μου. 

Το τάμα

Τώρα πια, που σε λίγες μέρες θα επιστρέψουμε στο σπίτι μας, δεν μένει παρά να πάω να εκπληρώσω κι εγώ το τάμα μου στην Παναγία. Η πίστη με βοήθησε πολύ στη διάρκεια αυτής της μεγάλης περιπέτειας στην υγεία μου. Είναι αλήθεια πως θέλει χαρακτήρα, να το πάρεις απόφαση, να το παλέψεις: εσωτερική δύναμη που στο τέλος σε εκπλήσσει και εσένα, γιατί δεν πίστευες ότι θα την είχες μέσα σου! Αυτό θα ήθελα, αν μου επιτρέπεται, να πω τώρα που είμαι μια χαρά, απολύτως υγιής και δυνατή, και στις άλλες γυναίκες που αντιμετωπίζουν τον καρκίνο: να μη το βάζουν ποτέ κάτω, να μην κλονίζεται με τίποτα το ηθικό τους. Σήμερα η επιστήμη έχει προοδεύσει σε μεγάλο βαθμό. Κρίσιμο είναι και η ίδια η ασθενής να πιστέψει πως αξίζει πραγματικά να το προσπαθήσει περισσότερο. Η δική μου περίπτωση μαρτυρά αδιάψευστα πως τίποτα τελικά δεν είναι ακατόρθωτο! Προσωπικά, θέλω και το αγοράκι μου να είναι γερό, τυχερό σαν κι εμένα και τον πατέρα του τώρα. Η επιστήμη έχει προοδεύσει. Κρίσιμο είναι και η ίδια η ασθενής να πιστέψει πως αξίζει πραγματικά να το προσπαθήσει περισσότερο. 

Από τις ελάχιστες περιπτώσεις σε όλο τον κόσμο 

Η περίπτωση της «Μαρίας» μιας γυναίκας 30 ετών, πρώην καρκινοπαθούς, που ζει στην περιφέρεια και για λόγους κοινωνικούς δεν ήθελε να μιλήσει επώνυμα, είναι σπάνια διεθνώς. Κατάφερε, δίχως τράχηλο, να γεννήσει και πιθανότατα είναι η πρώτη στην Ελλάδα. Την παρακολούθησαν σε όλη αυτή την περίοδο ο γυναικολόγος ενδοκρινολόγος κ. Εμμανουήλ Καπετανάκης, ο γιος του Βασίλης και η υπόλοιπη ομάδα τους. "Είναι λίγες, μετρημένες παγκοσμίως μέχρι τώρα οι παρόμοιες εγκυμοσύνες γυναικών, δηλαδή που ξεπέρασαν οριστικά, χωρίς μεταστάσεις, την κακοήθη νόσο που εμφάνισαν και μπόρεσαν να γεννήσουν. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι πως ακόμα και γυναίκες στις οποίες έχει διαγνωστεί καρκίνος στο γεννητικό σύστημά τους είναι τελικά σε θέση με την κατάλληλη χειρουργική επέμβαση, ιατρική θεραπεία και συνεχή παρακολούθηση να τεκνοποιήσουν, χωρίς να διακινδυνέψουν την υγεία τους. Μπροστά τους, ωστόσο, έχουν να ξεπεράσουν τρία εξίσου δύσκολα στάδια: σε πρώτη φάση να υπερνικήσουν χειρουργικά το εμπόδιο της ίδιας της νόσου. 

Κατόπιν, να μείνουν έγκυοι χωρίς τράχηλο παρά μόνο με τη μήτρα τους, με υποβοηθούμενη γονιμοποίηση. Και τρίτον, αυτή η εγκυμοσύνη τους να προχωρήσει ομαλά μέχρι τέλους, πράγμα κρίσιμο και σπάνιο, γιατί συνήθως οι γυναίκες αυτές αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο αποβολών ή άλλων επιπλοκών, παίρνουν φάρμακα ακριβώς για να τις αποφύγουν", λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Εμμανουήλ Καπετανάκης. Μετά και την ευτυχή κατάληξη στην προκειμένη πρόσφατη περίπτωση που ανέλαβε, ο ίδιος έχει κάθε λόγο να νιώθει ικανοποίηση: "Σήμερα η γυναίκα αυτή έχει πετύχει κάτι που αρχικά φάνταζε πάρα πολύ δύσκολο. Στον καρκίνο του τραχήλου συνήθως αφαιρείται τελείως και η μήτρα, οπότε αποκλείεται η δυνατότητα για τεκνοποίηση. Προσωπικά, έχω κάνει χιλιάδες περιστατικά, είκοσι χρόνια τώρα, αλλά όχι κάτι αντίστοιχο προηγουμένως. Ήταν, λοιπόν, και για μένα ένα προσωπικό στοίχημα, που ευτυχώς κερδήθηκε!" 


ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ 
ΠΗΓΗ

Το κήρυγμα των Αποστόλων

Του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Και να ηξεύρετε, παιδιά μου, ετούτην την γην, όπου κατοικούμεν, την έχει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

Καθώς έχει ένας βασιλεύς και μαζώνει όλα τα βασιλικά χρέη και παίρνει από χωράφια, από αμπέλια και από τους ανθρώπους, και στέλνει ανθρώπους ιδικούς του και τα μαζώνουν κάθε χρόνον, και όταν τα πηγαίνουν εκείνοι έμπροσθεν εις τον βασιλέα χαίρεται ο βασιλεύς και τους δίδει μεγάλα χαρίσματα και τους έχει φίλους ήγαπημένους, έτσι έχει ο Χριστός την γην ωσάν αμπέλι, όλον τον κόσμον.

Και έβαλεν εργάτας τους δώδεκα Αποστόλους, τους ευλόγησε και τους έδωκε την χάριν του Αγίου Πνεύματος και ευθύς έμαθον τα γράμματα και όλες τις γλώσσες, ότι πρώτον οι Απόστολοι ήταν αγράμματοι και μίαν γλώσσαν μόνον ήξευραν, και αφού τους ηυλόγησε και τους εφύσησε εις το στόμα τους και έλαβον χάριν, όλα τα γράμματα και τις γλώσσες τις εμαθον. Και τους εστειλεν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο αληθινός Θεός, εις όλον τον κόσμον και τους είπεν: Σύρτε εις όλον τον τόπον και εις όλην την γην, κάστρα και χωριά, και ειπέτε τους, αν ίσως θέλουν να ζήσουν και εδώ καλά και ειρηνικά και να τους βάλω εις τον παράδεισον, να πιστεύσουν και να βαπτίζωνται εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, και να φυλάγουν τα προστάγματα του αγίου Ευαγγελίου. Και εις οποίαν χώραν επήγαιναν οι Απόστολοι, είπεν ο Κύριος να ευλογούν την χώραν εκείνην. Και εις οποίαν χώραν και δεν τους δέχονται οι άνθρωποι, είπεν ο Κύριος: Να τινάζετε και τα παπούτσια σας από τον κονιορτόν και να φύγετε. Και ωσάν έλαβον οι Απόστολοι την χάριν και την ευλογίαν του Αγίου Πνεύματος, ευθύς έτρεξαν ωσάν αστραπή εις όλον τον κόσμον και μετ’ εκείνην την χάριν του Αγίου Πνεύματος ιάτρευον τυφλούς, λεπρούς, αρρώστους και τους δαιμονιζομένους, και, το μεγαλύτερον, με το όνομα του Χριστού μας επρόσταζαν τους νεκρούς και ανεσταίνονταν. Και εις οποίαν χώραν επήγαιναν οι Απόστολοι και τους εδέχονταν οι άνθρωποι, αρχιερείς, ιερείς, διακόνους, αναγνώστας έκαμναν και εκκλησίας, και ευλογούνταν η χώρα εκείνη και εγίνονταν ένας επίγειος παράδεισος, μία μεγάλη χαρά και ευφροσύνη, κατοικία των Αγγέλων, κατοικία του Χριστού μας. Και εις οποίαν χώραν επήγαιναν οι Απόστολοι και δεν τους εδέχονταν οι άνθρωποι, δεν ευλογούνταν η χώρα εκείνη, έμενε κατάρα και όχι ευλογία, κατοικία του διαβόλου και όχι του Χριστού μας.
πηγή