Για τη Θεομήτορα (Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου)

  Oταν η ψυχή κατέχεται από την αγάπη του Θεού, τότε, ώ, πώς είναι όλα ευχάριστα, αγαπημένα και χαρούμενα. Αυτή η αγάπη όμως συνεπάγεται θλίψη· κι όσο βαθύτερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερη είναι κι η θλίψη.
Η Θεοτόκος δεν αμάρτησε ποτέ, ούτε καν με το λογισμό, και δεν έχασε ποτέ τη Χάρη, αλλά κι Αυτή είχε μεγάλες θλίψεις. Όταν στεκόταν δίπλα στο Σταυρό, τότε ήταν η θλίψη Της απέραντη σαν τον ωκεανό κι οι πόνοι της ψυχής Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτεροι από τον πόνο του Αδάμ μετά την έξωση από τον Παράδεισο, γιατί κι η αγάπη Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από την αγάπη του Αδάμ στον Παράδεισο. Κι αν επέζησε, επέζησε μόνο με τη Θεία δύναμη, με την ενίσχυση του Κυρίου, γιατίήταν θέλημά Του να δει την Ανάσταση κι ύστερα, μετά την Ανάληψή Του, να παραμείνη παρηγοριά και χαρά των Αποστόλων και του νέου χριστιανικού λαού.

  Εμείς δεν φτάνουμε στην πληρότητα της αγάπης της Θεοτόκου, και γι᾽ αυτό δεν μπορούμε να εννοήσωμε πλήρως το βάθος της θλίψεώς Της. Η αγάπη Της ήταν τέλεια. Αγαπούσε άπειρα τον Θεό και Υιό Της, αλλ᾽ αγαπούσε και το λαό με μεγάλη αγάπη. Και τι αισθανόταν τάχα, όταν εκείνοι, που τόσο πολύ αγαπούσε η Ίδια και που τόσο πολύ ποθούσε τη σωτηρία τους, σταύρωναν τον αγαπημένο Υιό Της;

Αυτό δεν μπορούμε να το συλλάβωμε, γιατί η αγάπη μας για τον Θεό και τους ανθρώπους είναι λίγη. Κι όμως η αγάπη της Παναγίας υπήρξε απέραντη και ακατάληπτη, έτσι απέραντος ήταν κι ο πόνος Της που παραμένει ακατάληπτος για μας.

Άσπιλε Παρθένε Θεοτόκε, πες σ᾽ εμάς τα παιδιά Σου, πώς αγαπούσες τον Υιό Σου και Θεό, όταν ζούσες στη γη; Πώς χαιρόταν το πνεύμα Σου για τον Θεό και Σωτήρα Σου; Πώς αντίκρυζες την ομορφιά του προσώπου Του; Πώς σκεφτόσουν ότι Αυτός είναι Εκείνος, που Τον διακονούν με φόβο και αγάπη όλες οι Δυνάμεις των ουρανών;

 Πες μας, τι ένοιωθε η ψυχή Σου, όταν κρατούσες στα χέρια Σου το Θαυμαστό Νήπιο; Πώς το ανέτρεφες; Πώς πονούσε η ψυχή Σου, όταν μαζί με τον Ιωσήφ Τον αναζητούσες τρεις μέρες στην Ιερουσαλήμ; Ποιάν αγωνία έζησες, όταν ο Κύριος παραδόθηκε στην σταύρωση και πέθανε στο Σταυρό;

Πες μας, ποια χαρά αισθάνθηκες για την Ανάσταση ή πώς σπαρταρούσε η ψυχήΣου από τον πόθο του Κυρίου μετά την Ανάληψη;
Οι ψυχές μας λαχταρούν να γνωρίσουν τη ζωή Σου με τον Κύριο στη γη, αλλά Συ δεν ευδόκησες να τα παραδώσης όλ᾽ αυτά στη Γραφή, αλλά σκέπασες το μυστήριό Σου με σιγή.

  Πολλά θαύματα και ελέη είδα από τον Κύριο και τη Θεοτόκο, αλλά μου είναι τελείως αδύνατο ν᾽ ανταποδώσω κάπως αυτή την αγάπη.
Τι ν᾽ ανταποδώσω εγώ στην Υπεραγία Θεοτόκο, που δεν με περιφρόνησε ενώ ήμουν βυθισμένος στην αμαρτία, αλλά μ᾽ επισκέφθηκε σπλαγχνικά και με συνέτισε; Δεν Την είδα, αλλά το Άγιο Πνεύμα μου έδωσε να Την αναγνωρίσω απότα γεμάτα χάρη λόγια Tης και το πνεύμα μου χαίρεται κι η ψυχή μου παρασύρεται τόσο από την αγάπη προς Αυτήν, ώστε και μόνη η επίκληση του ονόματός Tης γλυκαίνη την καρδιά μου.
Όταν ήμουν νεαρός υποτακτικός, προσευχόμουν μια φορά μπροστά στην εικόνα της Θεομήτορος και μπήκε τότε στην καρδιά μου η προσευχή του Ιησού κι άρχισε από μόνη της να προφέρεται εκεί.

Μιά άλλη φορά άκουγα στην εκκλησία την ανάγνωση των προφητειών του Ησαΐα, και στις λέξεις «Λούσασθε και καθαροί γίνεσθε» (Ησ. α ́ 16) σκέφτηκα: «Μήπως η Παναγία αμάρτησε ποτέ, έστω και με το λογισμό;». Και, ώ του θαύματος! Μέσα στην καρδιά μου μια φωνή ενωμένη με την προσευχή πρόφερε ρητώς: «Η Θεοτόκος ποτέ δεν αμάρτησε, ούτε καν με την σκέψη». Έτσι το Άγιο Πνεύμα μαρτυρούσε στην καρδιά μου για την αγνότητά Της.

Εν τούτοις κατά τον επίγειο βίο Tης δεν είχε ακόμα την πληρότητα της γνώσεως και υπέπεσε σ᾽ ορισμένα αναμάρτητα λάθη ατέλειας. Αυτό φαίνεται από το Ευαγγέλιο· όταν επέστρεφε από την Ιερουσαλήμ, δεν ήξερε πού είναι ο Υιός Της και Τον αναζητούσε τρεις μέρες με τον Ιωσήφ (Λουκ. β ́ 44-46).

Η ψυχή μου γεμίζει από φόβο και τρόμο, όταν αναλογίζωμαι τη δόξα της Θεομήτορος.
Είναι ενδεής ο νους μου και φτωχή κι αδύναμη η καρδιά μου, αλλά η ψυχή μου χαίρεται και παρασύρομαι στο να γράψω έστω και λίγα λόγια γι᾽ Αυτήν.
Η ψυχή μου φοβάται να το αποτολμήση, αλλά η αγάπη με πιέζει να μην κρύψω τις ευεργεσίες της ευσπλαγχνίας Tης.

Η Θεοτόκος δεν παρέδωσε στη Γραφή ούτε τις σκέψεις Tης ούτε την αγάπη Tης για τον Υιό και Θεό Tης ούτε τις θλίψεις της ψυχής Tης, κατά την ώρα της σταυρώσεως, γιατί ούτε και τότε θα μπορούσαμε να τα συλλάβωμε. Η αγάπη Tης για τον Θεό ήταν ισχυρότερη και φλογερότερη από την αγάπη των Χερουβείμ και των Σεραφείμ κι όλες οι Δυνάμεις των Αγγέλων και Αρχαγγέλων εκπλήσσονται μ᾽ Αυτήν.

Παρ᾽ όλο όμως που η ζωή της Θεοτόκου σκεπαζόταν, θα λέγαμε, από την αγία σιγή, ο Κύριος όμως φανέρωσε στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας πως η Παναγία μας αγκαλιάζει με την αγάπη Tης όλο τον κόσμο και βλέπει με το Άγιο Πνεύμα όλους τους λαούς της γης και, όπως και ο Υιός Tης, έτσι κι Εκείνη σπλαγχνίζεται και ελεεί τους πάντες.

Ώ, και να γνωρίζαμε πόσο αγαπά η Παναγία όλους, όσους τηρούν τις εντολές του Χριστού, και πόσο λυπάται και στενοχωριέται για κείνους που δεν μετανοούν! Αυτό το δοκίμασα με την πείρα μου.
Δεν ψεύδωμαι, λέω την αλήθεια ενώπιον του Θεού, πως γνωρίζω πνευματικά την Άχραντη Παρθένο. Δεν Την είδα, αλλά το Άγιο Πνεύμα μου έδωσε να γνωρίσω Αυτήν και την αγάπη Tης για μας. Χωρίς την ευσπλαγχνία Tης η ψυχή θα είχε χαθή από πολύν καιρό. Εκείνη όμως ευδόκησε να μ᾽ επισκεφθή και να με νουθετήση, για να μην αμαρτάνω. Μου είπε: «Δεν μ᾽ αρέσει να βλέπω τα έργα σου». Τα λόγια Της ήταν ευχάριστα, ήρεμα, με πραότητα και συγκίνησαν την ψυχή. Πέρασαν πάνω από σαράντα χρόνια, μα η ψυχή μου δεν μπορεί να λησμονήση εκείνη τη γλυκειά φωνή και δεν ξέρω πώς να ευχαριστήσω την αγαθήκαι σπλαγχνική Μητέρα του Θεού.

Αληθινά, Αυτή είναι η βοήθειά μας ενώπιον του Θεού και μόνο τ᾽ όνομά Της χαροποιεί την ψυχή. Αλλά κι όλος ο ουρανός κι όλη η γη χαίρονται με την αγάπη Tης.

Αξιοθαύμαστο κι ακατανόητο πράγμα. Ζη στους ουρανούς και βλέπει αδιάκοπα την δόξα του Θεού, αλλά δεν λησμονεί κι εμάς τους φτωχούς κι αγκαλιάζει με την ευσπλαγχνία Της όλη τη γη κι όλους τους λαούς.
Αυτή την Άχραντη Μητέρα Του ο Κύριος την έδωσε σ᾽ εμάς.

Αυτή είναι η χαρά και η ελπίδα μας.

 Αυτή είναι η πνευματική μας Μητέρα και βρίσκεται κοντά μας κατά τη φύση σαν άνθρωπος και κάθε χριστιανική ψυχή ελκύεται από την αγάπη πρός Αυτήν

agios-dimitrios

ΣΟΦΙΑ ΝΟΤΣΕΤΙ – ΚΛΕΠΑΤΣΚΑ -Πουλά το «χάλκινο» για να βοηθήσει 5χρονη με κυστική ίνωση

ΣΟΦΙΑ ΝΟΤΣΕΤΙ – ΚΛΕΠΑΤΣΚΑ

Πουλά το «χάλκινο» για να βοηθήσει 5χρονη με κυστική ίνωση

Το χάλκινο μετάλλιο που κέρδισε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου βγάζει σε δημοπρασία η Πολωνή αθλήτρια της ιστιοπλοΐας Σοφία Νοτσέτι-Κλεπάτσκα, προκειμένου να βοηθήσει ένα 5χρονο κορίτσι που πάσχει από κυστική ίνωση.

Η αθλήτρια είχε υποσχεθεί ότι αν κέρδιζε μετάλλιο, θα το έβγαζε σε πλειστηριασμό προκειμένου τα χρήματα να δοθούν για την θεραπεία της 5χρονης, που ζει στο διπλανό σπίτι από αυτό της Πολωνής ολυμπιονίκη.

Η μικρή Ζούζια έχει ήδη υποβληθεί σε πέντε χειρουργικές επεμβάσεις και η μητέρα της δίνει μάχη για να αντεπεξέλθει στα έξοδα των φαρμάκων που χρειάζεται το κοριτσάκι.

http://www.ethnos.gr/Αντέγραψα από...

Από ολυμπιονίκης...καλόγρια!

Στὰ ἐφηβικά της χρόνια ὑπῆρξε ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ταλέντα τῶν ΗΠΑ στὶς παγοδρομίες. Πλέον, εἶναι καλόγρια.

Ὁ λόγος γιὰ τὴν Κίρστιν Χόλουμ, ἡ ὁποία συμμετεῖχε στοὺς Χειμερινοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ Ναγκάνο, σὲ ἡλικία 17 ἐτῶν, κατακτώντας μία 6η καὶ μία 7η θέση.

Εἶχε τερματίσει πρώτη στὸ Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ἐφήβων/Νεανίδων, ἕνα χρόνο πρίν, ἔχοντας μάλιστα σπάσει τὸ δικό της παγκόσμιο ρεκὸρ στὰ 3.000 μέτρα, ἀλλὰ ὅπως ἀποδείχθηκε δὲν τὴν ἐνδιέφερε ὁ πρωταθλητισμός. Στὰ 32 τῆς, ὀνομάζεται πλέον Ἀδερφὴ Κάθριν. 

newsbomb.gr

Και εδώ-catholiccourier

Θαυμαστό γεγονός στο Κορωπί ανήμερα της Αγίας Παρασκευής

Θαυμαστό γεγονός συνέβη σε οικογένεια την ημερομηνία της εορτής της Αγίας Παρασκευής στο Κορωπί Αττικής.

Η μαρτυρία της οικογένειας έχει ως εξής: Υπάρχει στο Κορωπί ένα παντρεμένο ζευγάρι όπου ο άντρας είναι το πιστό μέλος της οικογένειας και η γυναίκα του είναι άπιστη και είρωνας της πίστης.

Ο άντρας είχε πολύ μεγάλη ευσέβεια στην Αγία Παρασκευή. Πάντα στην παραμονή και ανήμερα τις εορτής της άναβε το καντήλι στο σπίτι του. Αντίθετα η σύζυγος του δεν το άναβε ποτέ.

Την ημέρα λοιπόν της εορτής της σηκώθηκε πρωί – πρωί και αφού άφησε την γυναίκα του και την πεθερά του να κοιμάται, ντύθηκε και με προσοχή έφυγε από το σπίτι για την Εκκλησία. Έκλεισε και την εξώπορτα και την κλείδωσε δυο φορές.

Πήγε λοιπόν στην εκκλησία και αφού λειτουργήθηκε γύρισε πίσω για το σπίτι.

Μόλις έφτασε βρήκε τις δυο γυναίκες τρομοκρατημένες και πανικοβλημένες.

Τις ρώτησε τι είχε συμβεί και αυτές τον ρώταγαν εάν το πρωί που έφυγε κλείδωσε την πόρτα του σπιτιού. Η απάντηση του άνδρα ήταν βεβαίως και την κλείδωσα αφού ξέρουμε εδώ στο Κορωπί τι πρόβλημα έχουμε με τους κλέφτες και τους κακοποιούς. Γιατί είστε τόσο ανήσυχες όμως τις ρώτησε ο σύζυγος.

Να του λέει: Μόλις έφυγες μετά από λίγο ακούσαμε να ξεκλειδώνεται η πόρτα. Δυο φορές κρακ, κρακ. Κοκαλώσαμε!!! Είδαμε τότε μπροστά μας μια γυναίκα να μπαίνει μέσα στο σπίτι με μαύρα ρούχα, ψιλή, πολλή όμορφη, να μας κοίτα αμίλητη και να πηγαίνει στο δωμάτιο που είναι η καντήλα.

Πηγαίνει λοιπόν εκεί, παίρνει το καντήλι πηγαίνει κατόπιν στην κουζίνα βάζει λαδί, βάζει λουμινάκι και το ανάβει. Το παίρνει το καντηλάκι και το τοποθετεί πάλι στο δωμάτιο. Μας κοίτα με πολλή αυστηρό τρόπο και μας λέει, «σήμερα είναι η εορτή μου», και φεύγει πάλι από όπου ήρθε.

Οι γυναίκες ήταν συγκλονισμένες δεν μπορούσαν να μιλήσουν καθόλου με αυτό το θαυμαστό γεγονός που τους συνέβη. Ο δε άντρας είχε συγκινηθεί από αυτό το Θαύμα που έκανε η Αγία Παρασκευή στην άπιστη γυναίκα του.

 ΠΗΓΗ/Αντέγραψα από ...

Τον συνέλαβαν επειδή δεν χαμογελούσε!

Στη σύλληψη ενός 54χρονου, πάσχοντος από τη νόσο του Πάρκινσον, επειδή δεν χαμογελούσε και έδειχνε να μην απολαμβάνει το αγώνισμα της ποδηλασίας, προχώρησε η βρετανική αστυνομία πριν από μερικές μέρες.

Παθών είναι ο Μark Worsfold, δάσκαλος πολεμικών τεχνών και πρώην στρατιωτικός, ο οποίος υποστήριξε ότι ξαφνικά είδε τους αστυνομικούς να τον ξαπλώνουν στο έδαφος και να του φορούν χειροπέδες.

Η σύζυγός του ανακάλυψε τι είχε συμβεί όταν αναγκάστηκε, το βράδυ της ίδιας ημέρας, να δηλώσει ως «εξαφανισμένο» στις Αρχές τον άνδρα της αφού εκείνος δεν πήγε σπίτι για το πάρτυ γενεθλίων της 9χρονης κόρης τους.

Ο 54χρονος υπεβλήθη σε έλεγχο DNA, του πήραν δακτυλικά αποτυπώματα, τον φωτογράφισαν ως ύποπτο κρατούμενο και ανακρίθηκε για πέντε ώρες για τους λόγους που έδειχνε περίεργος στη διάρκεια του αγωνίσματος της 28ης Ιουλίου.

Η επίσημη ανακοίνωση της ασρτυνομίας αναφέρει ότι ο Worsfold κρατήθηκε «για τη συμπεριφορά του, τον τρόπο που ήταν ενδεδυμένος και την εγγύτητά του προς το σημείο του αγωνίσματος».

Στον κ. Worsfold διαγνώστηκε Πάρκινσον το 2010, νόσος που ανάμεσα σε άλλα συμπτώματα εμφανίζει και την μυϊκή ακαμψία η οποία μπορεί να προκαλέσει ανέκφραστη όψη.

Πηγή: ΕΘΝΟΣ

Οι εικόνες στο σπίτι και στη ζωή μας...

Κάθε οικογένεια, όταν συγκρο­τήσει το σπιτικό της, ένα δω­μάτιο το χρησιμοποιεί ως χώ­ρο υποδοχής των επισκεπτών της. Στο δωμάτιο αυτό υπάρχουν διάφο­ρες φωτογραφίες. Είναι φωτογραφίες ζώντων και κεκοιμημένων προσώπων, πού συνδέουν και παρουσιάζουν την οικογένεια με την ιστορία της. Υπάρχουν και φωτογραφίες όχι μόνο μεμονωμένων προσώπων αλλά και γεγονότων: γάμων, βαπτίσεων, φοιτητικών στιγμών, όπως όταν το παιδί τους παίρνει το δίπλωμα του, ή στρατιωτικών, όταν το παιδί τους υπηρετεί στο στρατό.
Είναι μια ιστόρηση και περιγραφή της ζωής της οικογενείας του παρόντος και του παρελθόντος. Στις ερωτήσεις των επισκεπτών ό οικοδεσπότης ή ή οικοδέ­σποινα άπαντα: Έδώ είναι ό παππούς, ή γιαγιά μας, έδώ είναι ό μεγάλος γυιός πού παίρνει το δίπλωμα του. Έδώ ό γά­μος μας, έδώ ό γάμος της κόρης μας. Κα­θεμιά φωτογραφία γίνεται μια ζωντανή περιγραφή της ιστορίας της οικογένειας.
Είμαστε όμως σ' ένα Ορθόδοξο σπίτι. Και αυτό το σπίτι θα πρέπει να έχει και ιερές εικόνες στο χώρο υποδοχής των ξένων. Την εικόνα του Χριστού, της Παν­αγίας και την εικόνα πού ιδιαίτερα τιμά ή οικογένεια. Μια εικόνα δηλαδή στην ό­ποια εικονίζεται ό Άγιος τού οποίου το όνομα φέρει ό οικοδεσπότης, ή μία ει­κόνα πού έρχεται κληρονομιά από το παρελθόν.
Στο δωμάτιο της Ορθόδοξης οικογένει­ας υπάρχουν τα στέφανα μέσα σε κα­σετίνα με εικόνα τού Χριστού και της Παναγίας, θα υπάρχει όμως και ό Ε­σταυρωμένος πάνω από κάθε κρεβάτι όλων των μελών της οικογενείας. Στο δωμάτιο των αγοριών εικόνες με τούς Αγίους πού έχουν τα ονόματα τους και στο δωμάτιο των κοριτσιών αντιστοίχως. Ακόμα κάπου πρέπει να υπάρχει το ει­κονοστάσι της οικογένειας με το καντήλι αναμμένο.
Αλήθεια, τί προσφέρουν οι άγιες ει­κόνες στη ζωή της οικογένειας και στους επισκέπτες; Γράφει ένας συγγραφέας πού ασχολείται με το βαθύ νόημα των εικόνων ότι ή εικόνα είναι ό ορατός λό­γος. Όταν διαβάζουμε τον λόγο του Θε­ού στην Αγία Γραφή, Παλαιά και Και­νή, έχουμε τον γραπτό λόγο του Θεού-όταν ακούμε μία κατήχηση ή ένα λόγο εκκλησιαστικό, ένα κήρυγμα, έχουμε τον προφορικό λόγο τού Θεού. Όταν βλέπουμε μια εικόνα, έχουμε τον ορατό λόγο τού Θεού. Δηλαδή όταν βλέπουμε την εικόνα της Σταυρώσεως, έχουμε μπροστά μας το γεγονός της Σταυρώ­σεως. Όταν βλέπουμε την εικόνα του ά­γιου Δημητρίου, έρχεται στη σκέψη μας το μαρτύριο του Αγίου. Με αυτό τον τρό­πο ξαναθυμίζει ή εικόνα την πίστη της Εκκλησίας μας, την πίστη πού θέλει τον χριστιανό να νιώθει εγγύτητα προς το ει­κονιζόμενο πρόσωπο.
Οι εικόνες μας θυμίζουν τη ζωή του Χρίστου, τα θαύματα Του, τις ευλογίες Του στα παιδιά, τη δράση Του, τον Μυ­στικό Δείπνο και τόσα άλλα. Η εικόνα της Θεοτόκου μας θυμίζει ότι Εκείνη εί­ναι ή Μητέρα όλων μας. Είναι αυτή πού πρεσβεύει κάθε στιγμή στον Χριστό, τον Υιό της, για τη σωτηρία μας. Ό λαός μας την τιμά ξεχωριστά με τόσους ιερούς Ναούς και εκλεκτή εικονογραφία. Οι ει­κόνες στα δωμάτια των παιδιών όμιλούν για τη ζωή και το έργο του Αγίου πού φέρουν το όνομα του και πού ό πατέρας και ή μάννα το επαναφέρουν στη μνή­μη τους περιγράφοντας τον βίο του Α­γίου.
Ένα ερώτημα πού το θέτουν ίσως όλοι εκείνοι πού τις εικόνες τις θεωρούν διακοσμητικό στοιχεία και όχι ιερά αν­τικείμενα πού βοηθούν στον αγώνα και την προσευχή: 
«Οι εικόνες ακούνε; Οι εικόνες βλέπουν; Οι εικόνες εκπληρώ­νουν το αίτημα του πιστού πού το θέ­τει μπροστά τους με προσευχή, με κλά­μα, με πόνο;» Να ανατρέξουμε στον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο. Λέει ό Άγιος ότι μία κόρη πού ήταν έτοιμη να υ­ποκύψει σε αμαρτία, καθώς είδε τη σε­βάσμια εικόνα του αγίου Πολέμωνος, συγκλονίστηκε τόσο πολύ, ώστε ντρά­πηκε γι’ αυτό πού πήγαινε να κάνει και ανέστρεψε την πορεία της και έφυγε από τον πειρασμό.
Έχουμε την όσια Μαρία την Αιγύπτια. Είναι γνωστή ή μετάνοια της. Είναι γνω­στή ή αγιότητα της. Ή Εκκλησία την τιμά δύο φορές τον χρόνο. Λόγω της απρόσεκτης ζωής της, μια αόρατη δύ­ναμη την εμπόδιζε να εισέλθει για να προσκυνήσει τον Σταυρό του Κυρίου. Τότε, ατενίζοντας την εικόνα της Θεοτό­κου στην είσοδο του ναού της Αναστά­σεως, ζήτησε από την Παναγία να της επιτρέψει να μπει, και ή Παναγία της το επέτρεψε.
Αλλά ρωτάνε σήμερα μερικοί: Τί κά­νουν οι εικόνες; Ποιους ρωτάτε και για­τί τούς ρωτάτε; Να ρωτήσετε τις μαννάδες πού ξενυχτούν γονατιστές, τούς πατεράδες, τις αδελφές, τούς αδελφούς. Αυτούς θα ρωτήσετε και θα σάς πουν. Ναι, θα σάς πουν ότι οι εικόνες δεν είναι απλώς διακοσμητικοί πίνακες, Οι εικό­νες μας φέρνουν σε επαφή με τα εικο­νιζόμενα πρόσωπα, και αυτά τα πρό­σωπα, οι Άγιοι, μάς ακούν, βλέπουν και πρεσβεύουν για τα αιτήματα των προσευχομένων. Ναι- δοκιμάστε, αν θέλετε, θα το δείτε κι εσείς.
Θα τελειώσουμε με κάτι ακόμη για το τί ρόλο έχουν οι εικόνες στο σπίτι μας. Οι εικόνες είναι οι φύλακες του σπιτιού και τού ήθους του σπιτιού μας και του ήθους των μελών της οικογένειας. Ό επισκέ­πτης βλέπει τις εικόνες, αντιλαμβάνεται την πίστη της οικογένειας και προσαρ­μόζει κατά την επίσκεψη του τα λόγια του και τη συμπεριφορά του προς την πίστη και το ήθος αυτής της οικογένειας. Αυτό είναι ή ασφάλεια της οικογενείας. Και την προσφέρουν οι εικόνες με την παρουσία τους.
Δεν είναι ούτε τα ξύλα ούτε τα χρώμα­τα ούτε οι μπογιές. Είναι οι εικόνες. Είναι εικόνες ζωντανών προσώπων πού έζησαν κάποτε, μαρτύρησαν την αλή­θεια του Χριστού, αλλά και εξακολου­θούν να ζουν. Γι’ αυτό και ακούν τις προσευχές μας και βοηθούν να έλθουν λύσεις στα προβλήματα μας με την ευ­λογία του Θεού
ΠΗΓΗ 

Κέικ νηστίσιμο

230 γρ. (1 & 1/2 φλιτζάνι) Ζάχαρη: 230 γρ. (1 φλιτζάνι) Νερό κρύο: 125 γρ. (1/2 φλιτζάνι) Ελαιόλαδο: 110 γρ. (1/2 φλιτζάνι) Χυμός Πορτοκαλιού: 130 γρ. (1/2 φλιτζάνι) Κακάο: 50 γρ. (7 κουταλιές) Σόδα: 5 γρ. (1 κουταλάκι) Ξύδι: 5 γρ. (1 κουταλάκι) Αλάτι: 2,5 γρ. (1/2 κουταλάκι) Βανίλια: 1 κουταλάκι.
 ΕΚΤΕΛΕΣΗ
 Αναμιγνύουμε σε ένα μεγάλο μπολ όλα τα στερεά και προσθέτουμε σταδιακά όλα τα υγρά συστατικά, ανακατεύοντας συνεχώς, μέχρι το μίγμα να ομογενοποιηθεί. Λαδώνουμε καλά μια φόρμα και πασπαλίζουμε με αλεύρι και μαύρη ζάχαρη. Βάζουμε το μίγμα στην φόρμα και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 35 λεπτά στους 1800C. Αν θέλουμε διακοσμούμε με γλάσο, το οποίο φτιάχνουμε χτυπώντας ζάχαρη άχνη με χυμό από μισό πορτοκάλι.
πηγή

Η Τζοάνα πλέον δεν κρύβει το... καραφλό κεφάλι της

Το ομαδικό πουρσουίτ των γυναικών μόλις έχει ολοκληρωθεί και η Μεγάλη Βρετανία πανηγυρίζει την πρώτη θέση στους «δικούς» της Ολυμπιακούς Αγώνες.

Η Τζοάνα Ρόουσελ, μέλος της «χρυσής» ομάδας, βγάζει το κράνος και οι θεατές μένουν άφωνοι όταν βλέπουν πως δεν έχει καθόλου μαλλιά! Η 23χρονη Ολυμπιονίκης χαμογελά -όχι πια αμήχανα- καθώς έχει μάθει να ζει με αυτό το «πρόβλημα».

Η αλωπεκία έκανε την εμφάνισή της όταν η Τζοάνα ήταν 10 ετών. Στην αρχή «έχασε» τα φρύδια της και μετά σιγά σιγά έπεφταν τα μαλλιά της. «Θυμάμαι ένα βράδυ να κλαίω ασταμάτητα και να ρωτώ τους γονείς μου τι μου συμβαίνει», λέει.

Και θυμάται: «Όταν ήμουν μικρή δεν έβγαινα και δεν έκανα ό,τι έκαναν τα παιδιά της ηλικίας μου. Δεν είχα αυτοπεποίθηση λόγω της εμφάνισής μου και το μόνο που έκανα ήταν να αφοσιωθώ στο διάβασμα.

Όταν όμως άρχισα να ασχολούμαι με την ποδηλασία, τότε πραγματικά δεν με ένοιαζε το πως φαινόμουν στους άλλους. Ήμουν πάνω στο ποδήλατο και ο κόσμος έπρεπε να με κρίνει για αυτό και όχι για την εμφάνισή μου. Όταν δε άρχισα να κερδίζω, τότε ένιωθα ακόμα καλύτερα»

Πλέον όμως, με μεγάλη σιγουριά, τονίζει: «Δεν θα άφηνα το θέμα αυτό να με ταλαιπωρήσει άλλο και να με κρατήσει πίσω. Μια φορά ζούμε, ας το απολαύσουμε»!. Παράλληλα, η Ρόουσελ, που ελπίζει να δώσει δύναμη και σε άλλα κορίτσια που αντιμετωπίζουν παρόμοιο πρόβλημα να ζήσουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

«Ελπίζω να εμπνεύσω κι άλλα κορίτσια», τονίζει με χαρά, καθώς τα μηνύματα που λαμβάνει καθημερινά είναι ενθαρρυντικά, αν και στην αρχή και η ίδια το φοβόταν: «Δεν έβγαζα ποτέ το κράνος. Δεν ήθελα να γίνω γνωστή ως η... καραφλή ποδηλάτισσα. Τώρα όμως, καταλαβαίνω πως έχω ευθύνη για τα υπόλοιπα κορίτσια».

Επιμέλεια: Δήμητρα Σώκου/ΠΗΓΗ

Challenge to Orthodox Parents: Start Reading the Bible with your Kids

“So, how many of you guys read the Bible at home?” I asked a Sunday school class full of 4^th-6^th grade kids about a year ago.

About ten pairs of eyes stared back at me, totally blank.

“You guys don’t read the Bible at home…?”

More blank stares.

“Ever?”

That was an enlightening experience. Here we are, the one true church, and our kids aren’t learning the stories of the early Christians who went before them. Their lives aren’t being touched by the daily reminders and wisdom of proverbs and comfort of the psalms. Instead of reading the daily reading, they’re playing video games and watching TV. Not exactly spiritual fulfillment.

I am guilty of this as a parent myself. I get busy and life gets in the way. I forget to set aside a few minutes in silence and set my day right with scripture and prayer. As a result, my kids don’t get that either.

But, look at the world around us. We are spiritually starved. Our souls need nourishment, and our children need something to grab onto to keep them anchored. It’s not easy growing up in today’s world, but when your daughters remember how Esther risked her life to save her people, they can be inspired to stand up for their Orthodox values. When your sons struggle with doubt, they can remember the Apostle Thomas, that he doubted too.

My husband went to an Evangelical Christian private school when he was growing up. He learned the order of the books of the Bible, memorized scripture verses and psalms, and became familiar with both Old and New Testament scripture. As a father, he still tells the stories he learned and shares the miracles and moral lessons with our children. What did I learn, growing up in the Greek Orthodox Church? A lot about the sacraments, and a few things in Sunday school, but not much in the way of daily, practical Bible knowledge.

I know Orthodox Christian parents who homeschool their children usually incorporate scripture into their learning. Wouldn’t it be great if we could do that with all of our Orthodox children, whether they go to public or private school, or are homeschooled?

A good friend of our family works in prison ministries. He prays with young inmates and shares the Bible and God’s love with them. Many of them beg for more, because they have not had this experience in their life.

As I write this, my Orthodox Study Bible sits on my office shelf. I know that I need to use it more, and I need to share it more, both in my life and as a parent.

So, what are you waiting for? Pull your Bible off the shelf and read it to your kids. Make God’s Word an everyday part of their life.

ΠΗΓΗ/

Αυτοκτονία STOP ! Δεν τελειώνεις μ΄ αυτό, σκέψου τι σε περιμένει μετά…

Τις μέρες αυτές, σε γνωστό καφενείο της πόλης συνάντησα για μια ακόμη φορά έναν παλιό δάσκαλο και κατασταλαγμένο φιλόσοφο με πρωτοπόρες πάντα ιδέες στα κοινωνικά θέματα αλλά και εντρυφής παραδοσιακός…

Ήταν βαθιά στενοχωρημένος, ανήσυχος, και αγανακτισμένος θα έλεγα, μ΄ αυτό το κύμα των αυτοκτονιών πού κάθε μέρα βλέπουμε στις εφημερίδες και πού τελειωμό δεν φαίνεται να έχει. Σημείωσα ...
( ώς Patrablog ) κάποιες σκέψεις του, πού άξιζαν ίσως, και τις μεταφέρω…

«Αυτό το πρωτόγνωρο κακό» μού είπε, «πού θερίζει τελευταία την χώρα μας, όπου για ένα χρέος και ένα ξόδι πάνε κάποιοι και σκοτώνουν τους εαυτούς τους, ούτε σε υποανάπτυκτες και Τριτοκοσμικές χώρες δεν συμβαίνει…

Μας έρχεται λοιπόν ένας λογαριασμός, ένας πλειστηριασμός, μια κατάσχεση, ή ένα απαιτητό Τραπεζικό δάνειο της τάδε ημερομηνίας και λήξεως πού κάποτε, και καλώς εχόντων των πραγμάτων είχαμε πάρει, και επειδή δεν έχουμε να πληρώσουμε «μπάμ» τραβάμε μια πιστολιά, σφίγγουμε μια θηλιά, κάνουμε ένα άλμα μπαλκονίσιο και άντε μετά ξαπλωνόμαστε σαν κούκλα άψυχη κάτω…

Αυτός ο άνθρωπος, εκτός από την ζωή του θά χάσει καί την ψυχή του. 
Θα χάσει τα πάντα...
Και αντί η πιστολιά για λόγους δικαιοσύνης να απευθύνεται σε όλους αυτούς πού μας έφεραν σε απόγνωση κλέβοντας και κουρεύοντας μισθούς, συντάξεις, και καταθέσεις, σκοτώνουμε τους εαυτούς μας !

Δεν είναι βλακοειδές και παράλογο;

Γιατί αδελφέ;

Και μάλιστα την ίδια ώρα πού οί υπαίτιοι κάνουν κανό στις θάλασες και παίζουν στα νησιά με τις μπουρμπουλήθρες…

Θα λέγαμε κυριολεκτώντας ότι μεγαλύτερη βλακοειδή και δαιμονική απελπισία δεν έχει φανεί σαν τσουνάμι στην χώρα μας από την αρχαία εποχή μέχρι σήμερα, και ουδεμία επιδημία παρομοίου είδους δεν βρίσκουμε καταχωρημένη στα παλιά βιβλία μας, ούτε και επί βαριάς Τουρκοκρατίας ακόμη πού οί Έλληνες πραγματικά υποφέρανε…

«Θα σού πώ κάτι» μούπε ο κύρ δάσκαλος, κοιτάζοντάς με διερευνητικά και αν συμφωνώ, στα μάτια…
« Ο άνθρωπος πού αυτοκτονεί ( αιωνία αυτού η μνήμη, μού πρόσθεσε…) είναι ένας βλάκας με πατέντα, και αλλοίμονο στους υπόλοιπους πού τους προδίδει αντί να κάτσει να αγωνιστεί σαν άνδρας μαζί τους και τους παίρνει στον λαιμό του, είτε ως ξωφλημένος, είτε με το στίγμα των παιδιών του αυτοκτονημένου…» 

Και αν πηγαίνουν και σχολείο αυτά τα παιδιά, κι΄ αν είναι και κορίτσια, τους ρίχνει και την βατσινιά επάνω τους, χώρια και το στίγμα στην γυναίκα του, ή στους γονείς του…

Κι΄αν ψάξεις καλύτερα τα πράγματα και βάσει της παλιάς εποχής αυτοί οί άνθρωποι δεν θα έπρεπε κανονικά να κηδεύονται επισήμως αλλά και σύμφωνα με την Εκκλησιαστική τάξη ( δεν μιλάμε τώρα για τους Αθέους πού έχουν δικό τους καπετανάτο…) θα έπρεπε να κηδεύονται χωρίς τιμές και παράτες…

Πρώτον μέν γιατί είναι φονείς και εγκληματίες του ίδιου του εαυτού τους, και δεύτερο για να μη γίνονται κακό παράδειγμα ώστε να συμμαζεύονται και κάποιοι άλλοι πού με το παραμικρό είναι έτοιμοι να σαλτάρουν νομίζοντας ότι έτσι τελειώνουν όλα…

«Το δυστύχημα είναι» συνέχισε τον λόγο του ο κύρ δάσκαλος « ότι αυτοί οί άνθρωποι ενώ νομίζουν ότι ετσι τελειώνουν, ότι έτσι γλιτώνουν και πάνε σ΄ ένα τίποτα και στο χάος, αμέσως μετά το ξεψύχισμά τους, τους παραλαβάνουν δαίμονες και τους οδηγούν στους τόπους εκείνων των βασάνων, στήν αιώνια Κόλαση, όπως και η Αγία μας Εκκλησία από αρχαιοτάτων χρόνων διδάσκει και όπως μεγάλοι και θαυμαστοί Άγιοι πού τιμάμε σήμερα έχουν δεί και μας έχουν γράψει…»

Άς στραφούμε και λίγο στην Εκκλησία, μή είμαστε προκατειλειμμένοι με τα Εκκλησιαστικά πράγματα, ο Χριστός είναι ολοζώντανος 2000 χρόνια τώρα και κάνει θαύματα μαζί με την Παναγία μας και τους Αγίους μας…
Τά ξεχάσαμε όλα αυτά φαίνεται, κι΄ έτσι μας ξέχασε και ο Θεός, αλλά από δική μας υπαιτιότητα. 

Μετά μή έχοντας ουδεμία ελπίδα, ουδεμία υπομονή, απελπιζόμαστε, δεν έχουμε από πουθενά να πιαστούμε, έ, καί πέφτουμε από τα κάγκελα…

«Έ, λοιπόν» , κατέληξε ο κύρ δάσκαλος, «δεν έχουμε δεν πληρώνουμε, και λοιπόν τι έγινε, ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος, αντιστεκόμαστε και δεν φεύγουμε από τα σπίτια μας… 
«Μολών λαβέ» κι΄ ελάτε να τα πάρετε, αλλά και στην φυλακή να μας βάλετε έ, άς μας ταϊζετε, άς μας έχετε περίθαλψη κι΄όπου τραβήξει…

Ελληνικό δημόσιο πλήρωνε τώρα, για εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες πού θα θελήσεις να βάλεις στην φυλακή επειδή δεν έχουν να πληρώσουν, Ελληνικό δημόσιο πλήρωνε κι΄ όσο αντέξεις !

Εγώ δεν θα σού κάνω την χάρη να αυτοκτονήσω, δεν θα σού αδειάσω πεθαμένος την γωνιά για να μού φέρεις μετά τους Γερμαναράδες να κατοικήσουν στο νεοφτιαγμένο με δάνειο σπίτι μου, δεν θα σού δώσω το αίμα μου έτσι χωρίς αγώνα και μάχη μέχρι τέλους, αυτοκτόνησε εσύ σαν Κράτος παράλυτο πού είσαι, με τις επιλογές, τα κουρέματα, τους Τραπεζίτες, καί τα Διεθνή Ταμεία πού διάλεξες εν αγνοία μας…»

Αυτά περίπου μού είπε ο κύρ δάσκαλος, και ανεχώρησε αγανακτισμένος ! Τά συμπεράσματα δικά μας…

ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ...

"...Μού γράφεις ότι όλη σου η περιουσία πωλήθηκε σε τρίτους. Όταν βρέθηκες στον δρόμο χωρίς τίποτα και κανέναν κατευθύνθηκες προς το νεκροταφείο αποφασισμένος να αυτοκτονήσεις. Δεν είχες αμφιβολία ούτε δεύτερη σκέψη επ’ αυτού.... 
Εξουθενωμένος από την ταλαιπωρία ξάπλωσες πάνω στον τάφο των γονιών σου και αποκοιμήθηκες. 

Στον ύπνο σου εμφανίστηκε η μητέρα σου που σε απείλησε λέγοντάς σου ότι στο Βασίλειο του Θεού υπάρχουν πολλοί από εκείνους που επαιτούσαν στη γη, αλλά ούτε ένας από εκείνους που αφαίρεσαν μόνοι τους τη ζωή τους. 

Αυτό το όνειρο σ’ έσωσε από την αυτοκτονία.

Όντως η αγαπημένη σου μητέρα σε έσωσε κατά την πρόνοια του Θεού. Άρχισες να επαιτείς και από την επαιτεία να ζεις. Και ρωτάς αν μ’ αυτό καταπατάς τον νόμο του Θεού;

Θάρρος άνθρωπε!

Ο Θεός έδωσε εντολή: ου κλέψεις! Αλλά δεν έδωσε εντολή: μην επαιτείς!

Η επαιτεία χωρίς πραγματική ανάγκη είναι κλοπή, αλλά στη δική σου περίπτωση δεν είναι κλοπή.

Ο στρατηγός και αυτοκράτορας Ιουστινιανός, στα γεράματα έμεινε χωρίς περιουσία, χωρίς φίλους και τυφλός. 
Καθόταν τυφλός έξω από την αυλή του θρόνου και επαιτούσε για λίγο ψωμί. Σαν χριστιανός δεν επέτρεψε στον εαυτό του ούτε καν να σκεφτεί την αυτοκτονία. 
Γιατί όπως η ζωή είναι καλύτερη από τον θάνατο έτσι και είναι καλύτερα ζητιάνος παρά αυτόχειρας. 


Λες πως σε κυριεύει ντροπή και πως η θλίψη σου είναι βαθειά. Στέκεις τα βράδια έξω από το καφενείο που κάποτε ήταν δικό σου και ζητάς ελεημοσύνη από όσους μπαίνουν και βγαίνουν. 
Θυμάσαι πως πριν λίγο καιρό ήσουν το αφεντικό του καφενείου και πως τώρα δεν τολμάς να μπεις ούτε σαν πελάτης. Και κοκκινίζουν τα μάτια σου από το κλάμα και τον οδυρμό. 

Ω καλέ μου άνθρωπε παρηγορήσου!

Οι άγγελοι του Θεού δεν είναι μακριά σου. 

Γιατί κλαίς για το καφενείο; Δεν έχεις ακούσει για ένα καφενείο στην άκρη του Βελιγραδίου που λέγεται "όποιου δεν ήταν, όποιου δεν θα είναι";

Πράγματι ήταν μεγάλος φιλόσοφος αυτός που έγραψε αυτές τις λέξεις. Αφού αυτό ισχύει για όλα τα καφενεία, όλα τα σπίτια, όλους τους πύργους και όλα τα παλάτια του κόσμου.

Τι έχασες; Εκείνο που δεν ήταν δικό σου όταν γεννήθηκες και δεν είναι ούτε τώρα δικό σου.

Ήσουν το αφεντικό, τώρα είσαι φτωχός. Αυτό δεν είναι απώλεια.

Απώλεια είναι όταν κάποιος άνθρωπος γίνεται κτήνος.

Αλλά εσύ ήσουν άνθρωπος και παρέμεινες άνθρωπος.

Υπέγραψες κάποιες συναλλαγματικές σε κάποιους επιφανείς πελάτες σου και γι’ αυτό το καφενείο σου έγινε καφενείο κάποιου ξένου. Τώρα βλέπεις από το παράθυρο πως όλοι εκείνοι γελούν στο καφενείο όπως και πριν, ενώ εσύ περιφέρεσαι στους δρόμους με δάκρυα στα μάτια και σκεπάζεις τη ντροπή. 

Μην φοβάσαι, ο Θεός έχει δικαιοσύνη. 

Όλοι αυτοί θα απολογηθούν για τα αδικήματά τους.

Όταν όμως αυτοί αποπειραθούν να αυτοκτονήσουν, ποιος ξέρει αν ο δίκαιος Θεός θα επιτρέψει στην μητέρα τους να τους παρουσιαστεί από εκείνον τον κόσμο και να τους αποτρέψει από αυτό το έγκλημα;

Μην βλέπεις ούτε στιγμή την επιτυχία τους. Αφού δεν γνωρίζεις το τέλος τους. 

Ένας αρχαίος έλληνας σοφός είπε κάποτε: "μηδένα προ του τέλους μακάριζε", δηλαδή ποτέ μην αποκαλείς κάποιον ευτυχισμένο πριν δεις το τέλος του! 

Είναι δύσκολο να είσαι επαίτης; Αλλά μήπως δεν είμαστε όλοι επαίτες; Μήπως δεν εξαρτώμεθα όλοι, κάθε μέρα και κάθε ώρα, από το έλεος Εκείνου που μας δίνει ζωή να ζούμε; 

Εσύ και τώρα έχεις σημαντική αποστολή στον κόσμο: στρέφεις την προσοχή τον ανθρώπων στο να θυμούνται τον Θεό και την ψυχή και να είναι ελεήμονες. 

Αναγκασμένος να ζεις στη σιωπή εμβάθυνε στην ψυχή σου και συζήτα μέσω της προσευχής με τον Θεό.

Η ζωή του επαίτη είναι πιο ηρωική από αυτήν του αφεντικού. "Ότι εν πυρί δοκιμάζεται χρυσός και άνθρωποι δεκτοί εν καμίνω ταπεινώσεως" (Σρ. 2,5). Αλλά εσύ ήδη έδειξες ηρωισμό με το να νικήσεις τη μαύρη σκέψη της αυτοκτονίας. Αυτό είναι νίκη πάνω στο πνεύμα της απογοήτευσης. 

Μετά από αυτή τη νίκη όλες οι άλλες για σένα θα είναι εύκολες. Ο Κύριος ας είναι δίπλα σου.

Ειρήνη και παρηγοριά από τον Κύριο

Από τη Β΄ έκδοση του βιβλίου ιεραποστολικές επιστολές Α΄ του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς (δρόμος χωρίς Θεό δεν αντέχεται…) των εκδόσεων Εν πλώ, επιστολή 50, σελ. 121.

Πενταπόσταγμα. /Αντιγραφή

5 Αυγούστου-Μνήμη της Αγίας Νόννας,μητρός του Αγ.Γρηγορίου του Θεολόγου

Το μεγαλείο της μητρότητας

Μία σπουδαία και Αγία Μητέρα τιμά σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας. Πρόκειται για την Αγία Νόννα, μητέρα ενός εκ των Αγίων Tριών Ιεραρχών, του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Yπήρξε γυναίκα ευσεβής, αγνή, με θερμή πίστη, με διαμαντένιο χαρακτήρα, με πολλή μελέτη και ακριβή γνώση των δογμάτων και των εντολών της χριστιανικής πίστεως, που αναδείχθηκε ο καλός άγγελος της οικογένειάς της.

Ο σύζυγός της Γρηγόριος είχε πλανηθεί στην αίρεση των Yψισταρίων, που δεχόταν μονοπρόσωπο τον Ύψιστο και  απέρριπτε τον Tριαδικό Θεό. Αλλά η Νόνα, με τις προσευχές της και την πειθώ, που εξασκούσε με σοφία και στοργή, επανέφερε το σύζυγό  της στον Ορθόδοξο δρόμο, για να αναδειχθεί, στη συνέχεια, ένας από  τους πιο ευσεβείς Επισκόπους της Εκκλησίας μας. 

Ταυτόχρονα, η  Νόνα έδειξε τόσο μεγάλη προσοχή στην ανατροφή των παιδιών της,  ώστε ανέδειξε πολύτιμες δυνάμεις και έξοχα κοσμήματα της  χριστιανικής πίστεως. Και αυτά ήταν ο μεγάλος  Πατέρας της  Εκκλησίας μας Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο άλλος γιος της Καισάριος και  η ευσεβέστατη κόρη της Γοργονία. Έτσι η Νόννα αποτελεί διαχρονικό  παράδειγμα προς μίμηση στις κοινωνίες που θέλουν να αντλούν από  την οικογένεια χριστιανική τόνωση και δυνάμεις νικηφόρες κατά των  ασεβών δοξασιών και της τυραννίας των παθών.

Ο υιός της Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Μέγας αυτός ποιητής της Εκκλησίας και της Πατερικής Θεολογίας, υμνεί το μεγαλείο της μητέρας του Νόννας αναφωνώντας  «τί μητρός συμπαθέστερον;»

Υπάρχει, άραγε, ανθρώπινο πλάσμα σ’ αυτόν τον κόσμο που να  προκαλεί τέτοια αισθήματα συμπάθειας, στοργής, αγάπης αλλά και  λατρείας, όσο η μητέρα; Η όποια μητέρα, η αγράμματα ή η  εγγράμματη, με ευγενή ή ταπεινή καταγωγή, η νεότερη ή η γεροντότερη; Η μητέρα είναι  συνεργάτης του Θεού στο μεγαλύτερο μυστήριο του κόσμου: στο μυστήριο της ζωής, καθώς, κάθε φορά που γεννά, θριαμβεύει επί του θανάτου. Η μητέρα είναι η ήρεμη δύναμη, ο κυρίαρχος παράγων της οικογενειακής συνοχής, ο κυματοθραύστης των οικογενειακών κρίσεων  και προβλημάτων, η απαντοχή του συζύγου, το καταφύγιο και η ασπίδα των παιδιών.

Και όμως, αυτό το συμπαθέστατο πλάσμα στις μέρες μας απογυμνώνεται από την ζηλευτή ιερότητα με την οποία το προίκισε ο Θεός, καθώς η βασική του ιδιότητα, η μητρότητα, τίθεται  σε αμφισβήτηση. Η μητρότητα πλήττεται βάναυσα στην εποχή μας όταν γίνεται αντικείμενο πειραματισμών στα επιστημονικά εργαστήρια, τα οποία, προκειμένου να πετύχουν την κύηση, χρησιμοποιούν μεθόδους που δε συνάδουν με τα φυσικά ανθρώπινα δεδομένα. Η μητρότητα υποτιμάται στα πρόσωπα εκείνων των γυναικών που, ως φέρουσες και υποκαθιστώσες μητέρες, παίζουν ένα συγκεκριμένο και προκαθορισμένο ρόλο, απογυμνωμένο από το θεϊκό συστατικό της αγάπης, ανακατεύοντας επικίνδυνα την εικόνα των γονεϊκών σχέσεων.

Η μητρότητα εξουθενώνεται όταν η γυνακα αρνείται τον ιερό της ρόλο και τη θεϊκή της αποστολή και χωρίς δισταγμό, δέχεται να πετάξει το έμβρυο στα σκουπίδια για να μη στερηθεί την ελευθερία της, για να μη θιγεί η καριέρα της, για να μη περιοριστούν τα δήθεν ατομικά  της δικαιώματα. Η μητρότητα εκφυλίζεται σήμερα όταν γίνεται υπό πίεση και χρησιμοποιείται από τους επικίνδυνους νόες επικίνδυνων και επιτηδείων ανθρώπων και συστημάτων, για την εξυπηρέτηση σκοτεινών οικονομικών συμφερόντων. Τπό αυτές τις συνθήκες, το  «συμπαθέστερον» πρόσωπο, όπως ο Άγιος Γρηγόριος χαρακτηρίζει τη μητέρα του Νόννα, αποσυντίθεται από όλα εκείνα τα στοιχεία που το καθιστούν ιερό, συμπαθές, αγαπητικό και σεβαστό.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι άσχετα με την σύγχρονη ποικίλη κατάπτωση της κοινωνίας μας, που υφίσταται φθορά και αποσύνθεση, επειδή, συν τοις άλλοις, έθεσε στο περιθώριο την αξία της μητρότητας και την ιερή αποστολή της, επειδή επηρεάστηκε καταλυτικά από την υλιστική αντίληψη της ζωής, την ηδονοθηρία και τον εγωιστικό ανταγωνισμό. 

Η μητρότητα λαμβάνει τις διαστάσεις που πρέπει να έχει όταν επενδύεται από δύο απαραίτητα συστατικά: την θυσιαστική αγάπη και την έμπονη προσευχή. Μητέρες που αγάπησαν τα παιδιά τους περισσότερο και από τον ίδιο τους τον εαυτό, αναδείχθηκαν αληθινές μητέρες, ζωντανά παραδείγματα όλες τις εποχές. Μητέρες που ακούμπησαν τα παιδιά τους στα χέρια του Θεού, με την προσευχή, προσέφεραν στα τέκνα τους την μεγαλύτερη ευεργεσία, που δε μπορεί να συγκριθεί με καμία υλική προίκα και κληρονομιά: τα έκαναν ζωντανά μέλη της Εκκλησίας. Σα ασφάλισαν στο λιμάνι της οικογένειας του Θεού.

Μια τέτοια μητέρα ήταν, αδελφοί μου, η Αγία Νόννα. Το παράδειγμά της ας γίνει υπόδειγμα ζωής για όλες τις μητέρες. ΑΜΗΝ!

Αρχιμ. Επιφάνιος Οικονόμου

πηγη